Περπατάς σχεδόν τρέχοντας, ακούς κάτι, σταματάς, κοντοστέκεις και αφουγκράζεσαι την μελωδία, τον ρυθμό, τον σκοπό όχι μόνο του μουσικού αλλά και του κόσμου γύρω. Ανοίγεις την ψυχή σου για να βάλεις λίγη από την ομορφιά η οποία τελικά δεν κοστίζει τόσο όσο θέλουν να σου περάσουν πως κοστίζει. Είναι ωραίο όταν συναντιούνται άνθρωποι διαφορετικοί από κάθε άποψη και συνεννοούνται στην ίδια παγκόσμια γλώσσα της μουσικής. Όταν  δημιουργούν  μια γέφυρα επικοινωνίας σε  μια εποχή ανόμοια. Αυτή είναι η ομορφιά. Άνθρωποι που απέχουν ξαφνικά ενώνονται. Και μένεις να αναρωτιέσαι,  απλά παρατηρώ  ή μήπως συμμετέχω;

Κάπως έτσι έγινε και όταν πρωτοάκουσα τον Μανώλη. Αληθινός, αυθεντικός, ταλαντούχος, πρωτότυπος. Θέλει ψυχή για να βγεις στον δρόμο, να πιάσεις τον παλμό, να  πάρεις τα τύμπανά σου και  με εφόδιο το θάρρος της έκφρασης σου, την ελευθερία της ψυχής σου, την αγάπη για επαφή και επικοινωνία χωρίς όρια και ταμπέλες, χωρίς ντροπές και ανασφάλειες να βγεις στον δρόμο.

==============================================================================

 

Μανώλης και μουσική

Η μουσική για μένα είναι μια. Ακούω παραδοσιακά, τζαζ, ροκ, κλασική, ρεμπέτικα, λαϊκά  και γενικότερα ότι μου κάθεται καλά στο αυτί με μεγάλη ευχαρίστηση. Ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές είναι ο Στράτος  Διονυσίου.

Φυσικά η τζαζ είναι η μεγάλη μου αγάπη που ασχολούμαι και σπουδάζω  τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου  Μετά από αναζητήσεις προσεγγίζω την τζαζ  διαφορετικά, έχοντας επιρροές από τον ρυθμικό πλούτο της παράδοσής μας.  Παίζω και μελετώ πολύ την παράδοση όσον αφορά τους ρυθμούς και την εξέλιξη τους. Προσεγγίζω καλούς νταουλτζήδες αναλύοντας το παίξιμο τους σε συνδυασμό με την τζαζ. Αποτέλεσμα αυτής της αναζήτησης είναι η προσωπική μου δισκογραφική δουλειά που ονομάστηκε “Ταξιδι from tradition to jazz” , κυκλοφόρησε τον  Δεκέμβριο του 2016 και συμμετείχαν 24 μουσικοί.

Αυτό το μουσικό ταξίδι είναι αποτέλεσμα της προσωπικής μου ανάγκης και επιθυμίας, να ενώσω δύο κόσμους, που παίζουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή και την ύπαρξή μου, ως άνθρωπος  και  ως καλλιτέχνης. Τα παραδοσιακά ακούσματα των παιδικών μου χρόνων στην πόλη της Κοζάνης όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω, τα βιώματα και οι παραστάσεις που τα συνοδεύουν, πάντα με συγκινούσαν και με συνάρπαζαν.  Ήθελα λοιπόν να βρω τον τρόπο να παντρέψω αυτή την υπέροχη μουσική παράδοση με την τζαζ, που δίνει ένα απεριόριστο πεδίο έκφρασης, βάζοντας την προσωπική μου άποψη»

Ο ήχος κινείται μεταξύ της Μακεδονίτικης μουσικής όπου τα χάλκινα της Κοζάνης  αναμιγνύονται  με το ηχόχρωμα της τζαζ. Ένα μουσικό πέρασμα των  διαφορετικών στυλ που συνδέονται και εναρμονίζονται μεταξύ τους έτσι ώστε να σε ταξιδέψουν παράλληλα σε διαφορετικούς κόσμους της μουσικής. Μια ιδέα που πραγματοποιείται πηγάζοντας μέσα από τον  Ρυθμικό πλούτο  της παράδοσής μας σε συνδυασμό με τη τζαζ, όπου οι όμορφες μελωδίες του Λεβέντικου, μια Παρασκευή, παϊάμπορο, σύρε σύρε, πατινάδα, καλονυχτιά, στάγγενα  και περιστέρια  μεταλλάσσονται και παίρνουν αυτόν τον ιδιαίτερο  μουσικό χαρακτήρα.  

Συντελεστές:

Christos Rafalides  vibraphone, Giotis kiourgoglou  bass, George Tzoukas  piano, Vaso Dimitriou  guitar,  Anna Linardou vocals. Fotis Tsiotikas  clarinet, Michalis Gkatziouras  trumpet, Nikos Kardogianis  trombone, Sotiris Koutsounanos  percussion, Manolis Koutsounanos Drums

 

Παρουσίαση του προσωπικού μου άλμπουμ, «Ταξιδι from tradition to jazz»

20 Ιουλίου  στο Ζάππειο μέγαρο  στα πλαίσια του εορτασμού των 80 χρόνων της Ελληνικής ραδιοφωνίας

17 Δεκεμβρίου 2018 στο Μέγαρο Αθηνών

29 Δεκεμβρίου 2018 στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης

Ο δρόμος- Βusker Street Musicians

O δρόμος είναι πέρα από τη μουσική που παίζουμε σε συναυλίες και Live, πέρα από θέατρα και χώρους «εύκολους» στο να παρουσιάσεις την τέχνη σου. Ο δρόμος είναι τέχνη. Σε οδηγεί σε καταστάσεις λιγάκι αντεργκράουντ . Δημιουργεί μια ελευθερία σκέψης και τρόπου έκφρασης. Πάντα παρατηρούσα τις παραστάσεις δρόμου, όπου και αν ήμουν και πάντα μου έκανε τρομερή εντύπωση η τόσο μεγάλη  εξειδίκευση. Η τέχνη του δρόμου ήταν καρφωμένη χρόνια στο μυαλό μου. Μια εσωτερική ανησυχία. Πάντα ήμουν μόνος στο δρόμο, ήθελα να είμαι εξ’ ολοκλήρου ελεύθερος. Να κοιμάμαι όποτε θέλω, να παίζω όποτε θέλω , να τρώω όποτε θέλω, να ταξιδεύω ότι ώρα θέλω,

Η διαδικασία

Παίζω τύμπανα, η δυσκολία για μένα ήταν μεγάλη στην μεταφορά τους αλλά και στο στήσιμο τους αφού χρειάζομαι τουλάχιστον μισή ώρα για να στήσω το σετ. έτσι έπρεπε να οργανωθώ! Πως θα μετέφερα τα τύμπανα και τα ηχεία με τη μια μόνος μου; Αφού λοιπόν ταξίδευα μόνος έπρεπε να είμαι πολύ προσεκτικός για να μην κλέψουν τον «θησαυρό μου». Έτσι έκανα ένα αυτοσχέδιο καροτσάκι στο οποίο θα μπορούσα να τα φορτώσω όλα με τη μια. Που κοιμάμαι; Έβγαλα τα καθίσματα από το αυτοκίνητο μου εκτός από αυτό του οδηγού, σε ένα παλιό Renault 4l , έβαλα τα όργανα μου πίσω και ο υπόλοιπος χώρος έγινε το κρεβάτι και σπίτι μου για να μπορώ να ταξιδεύω.

 

 

 

Η Aρχή

Δεν συμβαίνει καθόλου το «Άντε πάω να παίξω». Πήρα κομμάτια από σπουδαίους μουσικούς της Nέας Υόρκης  χωρίς να είναι ηχογραφημένα τα τύμπανα και μελέτησα πολύ τους drummer που παίζουν στα συγκεκριμένα ώστε να βγει το καλύτερο  δυνατόν αποτέλεσμα    αλλά και τελευταία έκανα το ίδιο και στο  δικό  μου άλμπουμ   «ΤΑΞΙΔΙ FROM TRADITION TO JAZZ» .

Το 2014 έκανα την αρχή, ξεκίνησα να παίζω στην Κοζάνη και σιγά σιγά προγραμμάτισα τις περιοδείες  μου σε όλη την Ελλάδα.

Έδεσσα, Ασπροβάλτα, Σέρρες, Καβάλα, Ξάνθη, Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη, Θάσος,  Γρεβενά, Τρίκαλά,  Καρδίτσα, Θεσσαλονίκη, Κατερίνη, Λάρισα, Βόλος, Λαμία, Λειβαδιά,  Αγρίνιο, Μεσολόγγι, Πελοπόννησος, Κρήτη…

Ο δρόμος μου χάρισε όμορφες στιγμές. Θυμάμαι στην Λαμία όταν κάποια κοπέλα που με είδε να παίζω, με κάλεσε να παίξω το ίδιο βράδυ σε ένα φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους στα Λουτρά τις Λαμίας. Δέχτηκα με χαρά.

Αφού, περιόδευσα σε όλη σχεδόν την Ελλάδα είχα πολύ έντονα στο μυαλό μου πως έπρεπε να βγω εξωτερικό. Στις  7 Ιουλίου το 2017  έβαλα  με την πολύτιμη βοήθεια της γυναίκας μου , η οποία στηρίζει και θαυμάζει την τέχνη στο δρόμο,  ότι θα χρειαζόμουν στο αυτοκίνητο και πήρα τους δρόμους  με σκοπό να φτάσω έως την Γερμανία έχοντας παράλληλα πέντε live κανονισμένα στην διαδρομή μου.

Το Ταξίδι

Το πρώτο live μου ήταν στο πόρτα τζαζ στα Μπίτολα την ίδια ημέρα  στις 7 Ιουλίου ενώ στις 9 έπαιζα στο προαύλιο της αίθουσας όπου γίνεται το Τζαζ Φέστιβαλ του Βελιγραδίου. Επόμενη στάση Αυστρία, στο «Bakaliko» ένα υπέροχο μπαράκι  και τέλος δυο live στην Γερμανία.

Σταμάτησα στα Σκόπια, τη Νις, το Βελιγράδι, το  Νόβισαντ, την Βουδαπέστη και από εκεί στη Βιέννη. Στην Βιέννη συνάντησα την Αθηνά, συντοπίτισσα που μου πρότεινε να παίξω  στο μουσείο τέχνης της Βιέννης.  Από εκεί πήγα στο Γκρατς, από  το Γκράτς στο Μόναχο και πίσω πάλι στην Αυστρία όπου συναντήθηκα με δυο Αυστριακούς μουσικούς και τον Βασίλη Κουτσονάνο.

Λουμπλιάνα, Ζαντάρ, Σπλίτ, Μπίογκραντ Ναμόρε,  Μαυροβούνιο, Μπούτβα, Τίρανα και πίσω στην Ελλάδα!  Όλα αυτά μέσα σε 14 μέρες.

 

Το Κοινό Τα Συναισθήματα

Όταν κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι, ζεις και επιβιώνεις αποκλειστικά από την μουσική. Όλο το ταξίδι ήταν ανέξοδο  αφού οι παραστάσεις που έδινα με ζούσαν. Πέρασα φανταστικά. Το ταξίδι, η μοναχικότητα, ο δρόμος, η μουσική και όλα μαζί σε συνδυασμό ήταν μοναδικά. Όλο το ταξίδι μου ήταν μια εμπειρία ζωής,  γεμάτη ελευθερία.      Ένα προσωπικό πείραμα που πέτυχε, κατάφερα με την μουσική να προσεγγίσω κόσμο που δεν ήξερα, να τους αφουγκραστώ και να με ακούσουν χωρίς να ξέρει κανείς από πού είμαι και ποιος είμαι. Από άγνωστοι γινόμαστε έστω και για λίγο γνωστοί. Κάτι μας ενώνει. Δεν θα σταματήσω ποτέ να το κάνω.

Το κοινό ήταν πραγματικά φοβερό. Στο εξωτερικό τέτοιες πρωτοβουλίες υποστηρίζονται θερμά όχι μόνο από τον κόσμο αλλά και από τον νόμο. Δεν είχα το παραμικρό πρόβλημα. Κανένας δεν το θεώρησε επαιτεία. Ο κόσμος  σου αφήνει τα χρήματα του, θέλοντας να δώσει μια άλλη διάσταση σε όλο αυτό που συμβαίνει γύρω του.

 

 

Αναμνήσεις

Από  κάθε πόλη θυμάμαι και κάτι.

Στην Καλαμάτα ένα μικρό κοριτσάκι επειδή με είδε να παίζω ξυπόλυτος μου είπε « σου έριξα λεφτά για να αγοράσεις  παπούτσια»! Στην Αλεξανδρούπολη και σε πολλές άλλες πόλεις  γονείς και παιδιά  σταματούσαν και χόρευαν στην πλατεία σε ρυθμούς σουίνγκ και funk ! Στο Μεσολόγγι δίπλα μου έπαιζαν μπάλα, παιδιά Ρομά, και σε κάποια φάση αφού  μάλλον τους ενοχλούσα έρχεται ένα πιτσιρίκι  και μου λέει:

-Θα παίξεις πολύ ώρα ακόμη;

Εεε, καμιά ωρίτσα, του απαντώ  και τότε έξαλλος μου απαντά

-Μάστα και φύγε τώρα γιατί έχεις πιάσει την θέση του τερματοφύλακά μας!

Στην Θάσο έπεσα σε  πιτσιρικάδες που δεν ξεκολλούσαν από πάνω μου! Ο ένας μου ρώτησε εάν πεινάω για να  μου φέρει φαγητό αφού ο μπαμπάς του είχε ταβέρνα, ο άλλος μου πρότεινε να με φιλοξενήσει αφού ο πατέρας του είχε ξενοδοχείο.  Ένα από τα παιδιά ήταν κιθαρίστας, τον έπεισα λοιπόν να φέρει την κιθάρα του και για καλή μας τύχη λίγο πιο κάτω από το σημείο που έπαιζα εγώ  έπαιζαν και παράλληλα δυο πνευστοί Πολωνοί,  οι οποίοι ήρθαν και μου πρότειναν να παίξουμε. Έτσι παίξαμε όλοι μαζί. Η χειρότερη ανάμνηση και η πιο σκληρή περιπέτεια, απ΄ την άλλη ήταν στην Βουδαπέστη. Κάποια στιγμή ενώ έχω στήσει το σετ μου και έπαιζα με πλησιάζει ένας τύπος που προσπαθεί να μου εξηγήσει πως πρέπει να φύγω γιατί επρόκειτο να βρέξει καρεκλοπόδαρα! Εγώ βέβαια  απορροφημένος στο παίξιμό μου, τον αγνόησα, δεν καταλάβαινα  γιατί όλα αυτά μου τα έλεγε στην γλώσσα του. Μέσα σε πέντε λεπτά ακούω έναν κεραυνό. Πάρα πολύ γρήγορα  πριν προλάβω να μαζέψω όλα τα υπάρχοντα μου, ξεκίνησε μια καταρρακτώδης βροχή. Έγινα μούσκεμα και εγώ και τα μισά τύμπανα ενώ μπαίνοντας στο ξενοδοχείο-αυτοκίνητο προσπαθούσα να στεγνώσω τον εαυτό μου και τα όργανα!

Ελλάδα

Η Ελλάδα με κουράζει λόγο νομού. Μπορεί κάποιος αστυνομικός να σε πάρει αυτόφωρο ή ακόμη και να κάνει κατάσχεση τα όργανά σου. Είναι μια κατάσταση  που με στεναχωρεί και δεν την παίρνω πολύ ελαφριά. Όταν βρέθηκα στο Ρέθυμνο θέλησα μαζί με τον φίλο και μουσικό,  Μιχάλη Ζέγα να δώσουμε  μια παράσταση στον δρόμο. Εμφανίστηκε το λιμενικό για μας  και μας ρώτησε εάν έχουμε άδεια ενώ μας ενημέρωσαν πως η αστυνομία μπορεί να μας δώσει άδεια ώστε να παίξουμε. Την επόμενη, πήγα στην αστυνομία oι οποίοι γεμάτοι απορία με παρέπεμψαν στον δήμο. Από εκεί μου ζητάν να κάνω αίτηση και με παραπέμπουν αλλού. Αφού  κατέληξα στον αρμόδιο υπάλληλο μου ζήτησε να κάνω αίτηση, να περάσει από συμβούλιο  και θα με ενημερώσουν στις επόμενες δυο εβδομάδες σχετικά με την εξέλιξη της. Φυσικά έφευγα  την επόμενη μέρα.

Όταν ζήτησα αντίστοιχη άδεια στην Αυστρία μου έδωσαν την ίδια στιγμή κάρτα  με την οποία μπορούσα να παίξω σε όποιο κεντρικό σημείο ήθελα. Στην Ελλάδα υπάρχει ένας παραλογισμός. Ο μουσικός του δρόμου στήνει παράνομα αφού δεν έχει άλλη επιλογή, και κάποιες φορές έρχεται αντιμέτωπος με πολύ άσχημες συμπεριφορές. Δεν υπάρχει σεβασμός. Έχει τύχει μέχρι και να με συλλάβουν. Πήγα μέσα για εξακρίβωση στοιχείων. Εάν θέλουν μπορεί ένας μουσικός του δρόμου να  συλληφθεί για «επαιτεία, φοροδιαφυγή και κατάληψη δημοσίου χώρου κλπ». Ο κόσμος γουστάρει. Ο νόμος όχι.

 

 

Οι μουσικοί στην Κοζάνη

Εδώ και πολλά χρόνια, γνώρισα και μεγάλωσα παράλληλα με μουσικούς συντοπίτες μου που τώρα διαπρέπουν . Είμαι πολύ τυχερός  που γεύομαι την μουσική με τους  φίλους μου αυτούς και θέλω να τους αναφέρω. Ο Γιώργος Τζούκας, ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο Χρήστος Ραφαηλίδης, η Βάσω Δημητρίου, ο Λάκης Τζήμκας και άλλοι  που όλοι μαζί τώρα συνεχίζουμε ενώ ο καθένας ξεχωριστά έχει χαράξει τον δικό του μουσικό μονοπάτι.

Share This