του Γιάννη Γιαννίτσα

Μπορεί να σου θυμίζει λίγο μάγκα με καβουράκι από παλιά ελληνική ταινία…μπορεί να σου θυμίζει και κάποιους από αυτούς που συνάντησες στη ζωή σου και είχαν περισσότερη ή λιγότερη μαγκιά… και τελικά ήταν μάγκες ή απλά το έπαιζαν;  Ήταν ευθείς, τίμιοι και ειλικρινείς απέναντί σου; Πόσο τίμιες και ειλικρινείς προθέσεις έχουν οι άνθρωποι τελικά απέναντί μας; Από το συγγενικό μέχρι το φιλικό επίπεδο, από μια απλή γνωριμία μέχρι μια ερωτική σχέση, η ειλικρίνεια και η ευθύτητα είναι δυο χαρακτηριστικά που μας κάνουν τίμιους απέναντι στους άλλους. Ακόμα και το πιο άσχημο πράγμα, αν το πεις ή το ζητήσεις με ευθύτητα και ειλικρίνεια, οφείλει κάποιος να σου αναγνωρίσει ότι τουλάχιστον ήσουν τίμιος.

Πόσα χαρακτηριστικά όμως πρέπει να έχει κάτι για να θεωρηθεί τίμιο; Για παράδειγμα το φαγητό που τρώμε έξω∙ τι το κάνει τίμιο; Πόσες φορές άκουσες τη φράση: «άστο φίλε,μην το πάρεις αυτό σήμερα» από το ντελιβεράδικο της γειτονιάς σου; Αλλά εσύ είσαι γείτονας και τακτικός πελάτης. Ο περαστικός θα ακούσει την ίδια φράση; Κι αν την ακούσει, γιατί το προϊόν παραμένει στο κατάστημα; Τελικά η φράση που σου είπε με ειλικρίνεια ο καταστηματάρχης τον κάνει τίμιο; Και εντάξει, κακές μέρες μπορεί να έχουμε όλοι αλλά τι είναι πιο τίμιο; Να μην το δώσουμε ή να διασφαλίσουμε την καλή μας πελατεία; Γιατί οι υπόλοιποι πελάτες δεν το πληρώνουν; Δε θα το φάνε; Για εκείνους δε θα είναι χαμένα λεφτά; Σίγουρα το να μην ξαναέρθουν είναι μια τιμωρία στην έλλειψη τιμιότητας. Όμως το θέμα δεν είναι αυτό. Στην εποχή που ζούμε υπάρχουν τρία βασικά χρακτηριστικά σχετικά με τον σιτιζόμενο:

  1. Το επίπεδο γαστρονομικών γνώσεων των καταναλωτών ανεβαίνει συνεχώς.
  2. Οι επιλογές πλέον είναι πάρα πολλές.
  3. Καθ’ότι δεν υπάρχουν λεφτά για πέταμα, η ποιότητα και η τιμιότητα θα διασφαλίσουν επαναληπτική πελατεία.

Αγαπητέ εστιάτορα, καντινιέρη, ιδιοκτήτη ταβέρνας, μάγειρα καταλαβέ το καλά: σε μια εποχή που τα μαγαζιά γαστρονομικού ενδιαφέροντος ξεφυτρώνουν πιο γρήγορα απ’ ότι οι παπαρούνες την άνοιξη, οι παπαριές δεν έχουν πλέον θέση στο τραπέζι που σερβίρεις. Σε μια εποχή που όλοι καταφεύγουν στη λύση μιας επιχείρησης εστίασης, μιας και «το φαγητό στην Ελλάδα δε θα πεθάνει ποτέ» η εποχή του μονοπωλίου της ταβέρνας και των συγκεκριμένων περιοχών έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι ανούσιες φανφάρες με τους παλαβούς συνδυασμούς γεύσεων δεν εντυπωσιάζουν πια, οφείλεις να γίνεις επαγγελματίας. Οφείλεις να πουλάς στον κόσμο αυτό που πληρώνει για να αγοράσει και όχι φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και για να ξεδιαλύνουμε τον πιο μπερδεμένο όρο της εποχής, γκουρμέ είναι το ανώτατο ποιοτικά προϊόν  και όχι μια καλοστολισμένη λαλακία.

Γκουρμέ είναι ένα κορυφαίας ποιότητας χοιρινό σουβλάκι κι όχι μια πολύχρωμη ζωγραφιά από 1500 προϊόντα πάνω σε ένα πανάκριβο πιάτο. Γιατί ακόμα κι αν ήταν γκουρμέ, κάπου στο δρόμο έχασε την ευκαιρία να το δείξει. Και κάτι ακόμα: σταμάτα να τρως την καραμέλα: «εγώ είμαι 30 χρόνια εστιάτορας». Φτύσε την και προχώρα μαζί με την εποχή και τις απαιτήσεις του σιτιζόμενου. Υπάρχει σοβαρή περίπτωση να αποδείξεις ακόμα και στον εαυτό σου οτι είσαι επαγγελματίας εστιάτορας. Γίνε τίμιος, ευθύς και ειλικρινής απέναντι στον πελάτη σου και φέρσου τελικά όπως θα ήθελες να φέρονται οι υπάλληλοί σου σε σένα: με ευθύτητα, τιμιότητα και ειλικρίνεια. Γιατί μην ξεχνάς, ο πελάτης είναι ο εργοδότης του επιχειρηματία. Και αν σου φάνηκαν βαριά τα λόγια μου, θυμήσου κάτι που θυμόμουν κι εγώ κάθε φορά που πατούσα το backspace: το άρθρο είναι δημόσιο και όφειλα να κρατήσω το επίπεδο. Θυμήσου λοιπόν πόσες φορές δεν σέρβιρες στον πελάτη σου το αντίκρυσμα των χρημάτων που πλήρωσε και σου εύχομαι καλή ένταξη στη νέα εποχή πραγμάτων.

Εκεί που το φαγητό μας θα είναι τίμιο.

ΥΓ: Ευτυχώς η εποχή αυτή ξεκίνησε και φαίνεται πως έχει έρθει για να μείνει.

Share This