Η Malala Yousafzai γεννήθηκε το 1997 σε μια επαρχία του Πακιστάν, όπου ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης σχολείου. Μετά την ενασχόλησή της με το blogging για λογαριασμό του BBC από το 2009 αναφορικά με τις εμπειρίες της κατά τη διάρκεια της αυξανόμενης επιρροής των Ταλιμπάν στην περιοχή, το 2012 οι τελευταίοι προσπάθησαν να τη δολοφονήσουν στο λεωφορείο στη διαδρομή από το σχολείο προς το σπίτι της. Επιβίωσε, αλλά χρειάστηκαν πολλές επεμβάσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και ζει σήμερα. Εκτός από την εκπαίδευσή της, συνεχίζει το έργο της για τα δικαιώματα των κοριτσιών στην εκπαίδευση.

Η ιστορία της προς το Νόμπελ Ειρήνης το 2014 αποτελεί ένα υπέροχο παράδειγμα προς μίμηση για όλους καθώς και ότι η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας δεν έχει ηλικία. Το 2007, όταν η Malala ήταν 10 ετών, η κατάσταση στο Πακιστάν άλλαζε γρήγορα για την οικογένεια και την κοινότητά της. Οι Ταλιμπάν άρχισαν να εξουσιάζουν την περιοχή και σύντομα έγιναν η κυρίαρχη κοινωνικοπολιτική δύναμη σε ολόκληρο το βορειοδυτικό Πακιστάν. Τα κορίτσια απαγορεύονταν να πηγαίνουν στο σχολείο και να συμμετέχουν σε πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως ο χορός ακόμα και η τηλεόραση.

Αποφασισμένη να συνεχίσει κανονικά το σχολείο η Malala αντέδρασε στο νέο καθεστώς, με τη στήριξη του πατέρας της. «Πώς τολμούν να αποκλείσουν το δικαίωμά μου στην εκπαίδευση οι Ταλιμπάν;» αναρωτήθηκε στην πακιστανική τηλεόραση. Στις αρχές του 2009, η Malala άρχισε να γράφει ανώνυμα στην ιστοσελίδα του BBC. Τόνιζε τη ζωή στην κοινότητά της υπό τους Ταλιμπάν και για την επιθυμία τη να πάει στο σχολείο.
Στις 5 Μαΐου 2009, η Malala κατέστη εσωτερικά εκτοπισμένη, αφού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της και να αναζητήσει ασφάλεια εκατοντάδες μίλια μακριά. Με την επιστροφή της, η Malala χρησιμοποίησε και πάλι τα μέσα ενημέρωσης και συνέχισε την δημόσια εκστρατεία της. Η φωνή άρχισε να γίνεται πιο έντονη, με τη συμβολή του πατέρα της, κατά τη διάρκεια των τριών επόμενων χρόνων και έγιναν γνωστοί για την αποφασιστικότητά τους να δώσουν πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα κορίτσια. Ο ακτιβισμός της είχε ως αποτέλεσμα την υποψηφιότητά της για το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για το Παιδί το 2011. Ωστόσο, είχε δημιουργήσει πολλούς πολέμιους και την 9η Οκτωβρίου 2012, πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν.
Δύο μέλη των Ταλιμπάν σταμάτησαν το λεωφορείο και ένας νεαρός αφού ζήτησε το όνομά της την πυροβόλησε τρεις φορές. Μια από τις σφαίρες είχε στόχο το κεφάλι, μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Πακιστάν και τέσσερις μέρες αργότερα σε μονάδα εντατικής θεραπείας στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Κατόρθωσε να επιζήσει έπειτα από αλλεπάλληλες επεμβάσεις και το 2013 επέστρεψε στο σχολείο.

Τον Ιούλιο 2013 σε ηλικία 16 ετών ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και μίλησε στα Ηνωμένα Έθνη. Αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο, μια αυτοβιογραφία με τίτλο «Είμαι η Μαλάλα: Το κορίτσι υπερασπίστηκε την εκπαίδευση και πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν».

Share This