Η έκθεση φωτογραφίας με τίτλο “The Refugees” έλαβε χώρα στις 4 και 5 Ιανουαρίου 2020 σε κοινωνικό στέκι στη Θεσσαλονίκη.

Φωτογράφοι είναι ο Σάκης Βαβαλίδης και η Εβίτα Καγιά.

Ο Σάκης Βαβαλίδης είναι βραβευμένος φωτογράφος δρόμου και έχει αποτυπώσει με τη μηχανή του το προσφυγικό ζήτημα πολλάκις.

Η Εβίτα Καγιά είναι 19 χρονών και ασχολείται με την φωτογραφία από πολύ νεαρή ηλικία.

Το Νοέμβριο που μας πέρασε επισκέφθηκαν τη Βόλβη και την δομή φιλοξενίας προσφύγων στο Βαγιοχώρι, με σκοπό να απαθανατίσουν με τις μηχανές τους τα πιο αθώα θύματα του πολέμου: τα παιδιά των προσφύγων.  

Όταν η Εβίτα αντίκρισε τα αθώα βλέμματα των παιδιών, μας διηγείται ότι ένιωσε οργή και θλίψη. Οργή για όλα τα εκείνα τα συμφέροντα που προκαλούν τις εμπόλεμες συρράξεις. Θλίψη για το ψυχολογικό αντίκτυπο που έχει ο πόλεμος στη ψυχοσύνθεση και την ανάπτυξη τους.  

Η θέαση των φωτογραφιών αυτής της έκθεσης φαίρνουν αβίαστα στο νου τους παντοτινά επίκαιρους στοίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου…“υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα”. 

* Στο προσεχές μέλλον, η Εβίτα Καγιά θα πραγματοποιήσει έκθεση στο Ποέτα Συνεταιρικό Βιβλιοπωλείο Καφέ (Αριστοτέλους 34, Θεσσαλονίκη)

Ε γιατί πώς να το κάνουμε, καλοκαίρι και βιβλίο (άντε και κοκτέιλς) πάνε μαζί. Δεν υπάρχει πιο κατάλληλη εποχή για να καλύψεις το καινό της ανάγνωσης που μπορεί να έχει δημιουργηθεί το χειμώνα από υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, σκυλιά και πήγαινε-έλα όλη μέρα. Τώρα πλάι στο κύμα ή έστω στο μπαλκόνι, ακόμα ακόμα και μέσα στο σπίτι αγκαλιά με τον ανεμιστήρα, είναι ιδανική στιγμή για ένα βιβλιαράκι. Και γι αυτό είμαι εγώ εδώ, για να σου δώσω μερικές ιδέες και επιλογές!

Αυτή τη φορά δεν την πατάω
Ζιλ Λεγκαρντινιέ
Εκδόσεις Πατάκης

Γνώρισα το χιούμορ του Λεγκαρντινιέ μέσα από τη «Μικρή Ερωτική Ιστορία». Το γράψιμο του προκαλεί γέλιο έως δακρύων, από αυτές τις όμορφες στιγμές που δεν θες να τελειώσει το βιβλίο!

«Άντρες, σας βαρέθηκα πια! Με πρήξατε! Μπούχτισα µε τις ατιµίες σας! Σειρά σας τώρα να υποφέρετε!» Η φωνή µου αντηχεί σ’ όλη τη γειτονιά. Και τότε, µουσκεµένη, τρεκλίζοντας, αποκαµωµένη, παίρνω µια απόφαση την οποία ορκίζοµαι να µην ανακαλέσω ποτέ: δεν θα τους αφήσω σε χλωρό κλαρί. Μηδενίζουµε τα κοντέρ. Αλλάζουµε πορεία. Το καθοίκι ο Υγκ θα πληρώσει. Θα πάρω εκδίκηση για όλα. Εφόσον καµιά ευτυχία δεν κατεβαίνει απ’ τον απατηλό ουρανό, είµαι έτοιµη να πάω να βρω τη λιγοστή που µου αναλογεί στα βάθη της κόλασης. Η καλή κι ευγενική Μαρί πέθανε, πνίγηκε σε τούτο το κανάλι. Κι αυτή που ξαναβγήκε είναι η στρίγκλα Μαρί. Από δω και στο εξής, καλή µε τους καλούς, κακιά µε τους κακούς, και θα πληρώνω πάντα µε το ίδιο νόµισµα. Τους την έχω φυλαγµένη ολονών. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο κι εγώ είµαι κατεψυγµένη. Η οργή µε πνίγει, το µίσος µε κατατρώγει.

Ο Ζιλ Λεγκαρντινιέ συνδυάζοντας µοναδικά το χιούµορ µε το συναίσθηµα, αυτή τη φορά µάς χαρίζει το πορτρέτο µιας γυναίκας η οποία δεν πιστεύει πια σε τίποτα κι έτσι ανακαλύπτει τα πάντα από την αρχή.

Το Ημερολόγιο Ενός Βιβλιοπώλη
Σον Μπάιτελ
Key Books

Όντως κόρη ενός βιβλιοπώλη, συνδέθηκα κάπως με το βιβλίο αυτό. Με εξαιρετικό χιούμορ ο Μπάιτελ εξιστορεί ιστορίες που όσο να πει κανείς, λίγο ή πολύ έχω ζήσει και εγώ μέσα στο βιβλιοπωλείο των γονιών μου από πολύ μικρή. Γιατί κάπως έτσι είναι ο μαγικός κόσμος ενός μικρού βιβλιοπωλείου… Απολαύστε τον!  

O Σον Μπάιτελ είναι ο ιδιοκτήτης του Βιβλιοπωλείου του Ουίγκταουν, του δεύτερου μεγαλύτερου παλαιοβιβλιοπωλείου της Σκοτίας. Στους στριφογυριστούς διαδρόμους του υπάρχουν 100.000 βιβλία, τα οποία απλώνονται σε ράφια συνολικού μήκους 1,5 χμ., και όλα αυτά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη δίπλα στη θάλασσα. Ο επίγειος παράδεισος για κάθε βιβλιόφιλο; Όχι ακριβώς… Σε αυτό το έξυπνο και ξεκαρδιστικό ημερολόγιο, ο Σον προσφέρει με καυστικό τρόπο μία εκ των έσω ματιά στον κόσμο ενός πραγματικού βιβλιοπωλείου στη μετά Amazon εποχή – από τις ιδιοτροπίες των εκκεντρικών πελατών και τις λογομαχίες με το προσωπικό του μέχρι τις περιπλανήσεις του σε παλιές επαύλεις της βρετανικής υπαίθρου και σε οίκους πλειστηριασμών. Η έξαψη της απροσδόκητης ανακάλυψης, τα κλασικά βιβλία, οι κρυμμένοι θησαυροί, οι ρυθμοί της μικρής πόλης, όλα μπλέκονται με τρυφερότητα σε ένα βιβλίο που θα λατρέψουν όσοι… αγαπάνε τα βιβλία.

Η Ηδονή
Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο
Εκδόσεις Ψυχογίος

Κλασικό. Μπορεί και να το έχεις διαβάσει, αλλά αυτή η καινούργια σειρά των Εκδόσεων Ψυχογιός έχει εξαιρετική μετάφραση και μοναδική αισθητική!

Για τον αριστοκράτη δανδή Αντρέα Σπερέλι, στη Ρώμη του τέλους του 19ου αιώνα, η πιο όμορφη γυναίκα είναι πάντοτε η επόμενη. Όπως όμως γίνεται με όλους τους ηδονοθήρες, κάποτε βρίσκει και ο Αντρέα τον δάσκαλό του. Μονάχα που στην περίπτωσή του δεν είναι μία γυναίκα αλλά δύο: η Έλενα Μούτι και η Μαρία Φέρες, αμφότερες σύζυγοι άλλων ανδρών. Διχασμένος ανάμεσα στα δύο αυτά πρόσωπα που κεντρίζουν την καρδιά και το σώμα του, και παρά τη σωρεία άλλων επτά γυναικών που παράλληλα παρελαύνουν στη ζωή του, ο Αντρέα φτάνει ως το κατώφλι του θανάτου για να συνειδητοποιήσει ότι τις επιθυμεί και τις δύο πάρα πολύ. Μήπως όμως έτσι τις χάσει και τις δύο και άρα χάσει τα πάντα;

Το εμβληματικό αυτό μυθιστόρημα του Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο ανατέμνει τον κόσμο της αλόγιστης, τυφλής επιθυμίας, της ακόρεστης δίψας για ερωτικές κατακτήσεις, όπου όμως το πρόσωπο του πόθου σχεδόν δεν έχει καν πρόσωπο: το αντικείμενο του πόθου είναι ο ίδιος ο πόθος και το ξόδεμα του εαυτού έχει ως τίμημα μια γεμάτη αγκάθια μοναξιά. Με το απαράμιλλο, πληθωρικό ύφος του ο Ιταλός συγγραφέας σκιαγραφεί στην Ηδονή τον εστέτ χαρακτήρα που αναζητά το ωραίο χάριν του ωραίου, γιορτάζοντας μια παρακμή που είναι την ίδια στιγμή μια γιορτή της ζωής και του θανάτου.

Η Ιστορία των Μελισσών
Μάγια Λούντε
Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Συγκλονιστικό, ίσως και τρομακτικό. Ωστόσο, ήρθε η στιγμή να αναλογιστούμε τη ζημιά που έχουμε προκαλέσει στον πλανήτη και τις συνέπειες που αυτό θα έχει τελικά στην ίδια την ανθρωπότητα.

Σε έναν κόσμο δίχως μέλισσες, θα επιβιώνε άραγε ο άνθρωπος;

Αγγλία, 1852

Ο βιολόγος Γουίλιαμ μελετά έναν νέο τύπο κυψέλης, που μπορεί να αποδειχθεί σανίδα σωτηρίας γι’ αυτόν και τα παιδιά του.

Αμερική, 2007

Ο μελισσοκόμος Τζορτζ αντιστέκεται στην εκβιομηχάνιση της παραγωγής και ελπίζει ότι ο γιος του θα συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση.

Κίνα, 2098

Σε έναν κόσμο χωρίς μέλισσες, η Τάο πασπαλίζει τα δέντρα με γύρη. Οι αρχές εξαφανίζουν τον γιο της κι εκείνη ξεκινά ένα σκληρό ταξίδι αναζήτησης.

Τρεις εκπληκτικές παράλληλες ιστορίες για το αόρατο νήμα που συνδέει τον κόσμο των ανθρώπων με τον κόσμο των μελισσών.

Η Πτώση

Albert Camus

Εκδόσεις Καστανιώτη

Ίσως έχετε καταλάβει ότι έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Albert Camus, όσοι με γνωρίζουν και προσωπικά το ξέρουν με βεβαιότητα. Η αγάπη μου για τον Camus γεννήθηκε μέσω του βιβλίου του “Η Πτώση”, το οποίο ήταν το πρώτο δικό του που διάβασα. Το βιβλίο αυτό, πραγματικά με συγκλόνισε. Ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με τον τρόπο που ο συγγραφέας θίγει υπαρξιακά θέματα, ζητήματα θεολογικής φύσεως αλλά και πολλά άλλα «βαριά» ζητήματα, που κυριολεκτικά το διάβασα απνευστί. Έκτοτε δηλώνω αιώνια ερωτευμένη με τον τρόπο γραφής του Albert Camus.

Ακόμα και η καουμπόισσες μελαγχολούν

Tom Robbins

Εκδόσεις Αίολος

Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά (καθώς περνούσα πάρα πολλές ώρες σαν παιδί μέσα στο βιβλιοπωλείο) πως στα τέλη των 90’s – αρχές των 00’s ήταν «της μοδός» ένας συγγραφέας ο οποίος ήταν γνωστός για ένα βιβλίο που είχε τίτλο “Ο Τρυποκάρυδο” και εξώφυλλο γνωστό από τα τσιγάρα. Τα βιβλία του είχαν προσελκύσει το ενδιαφέρον μου καθώς τα εξώφυλλα τους δεν έμοιαζαν με τα υπόλοιπα. Αυτός λοιπόν, ανακάλυψα μεγαλώνοντας, πως ήταν ο Tom Robbins και ψυλλιάστηκα, από τις περιλήψεις των βιβλίων του, πως μάλλον ήταν τρελάρας. Αποφάσισα κάποια στιγμή να διαβάσω το βιβλίο “Ακόμα και οι καουμπόισσες μελαγχολούν” κυρίως γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον ο τίτλος (γιατί να μην μελαγχολούν άλλωστε;). Τον αγάπησα! Γέλασα τόσο πολύ, προβληματίστηκα με διάφορα ζητήματα με τα οποία καταπιάστηκε και γενικά κόλλησα με την μούρλα του. Τα θέματα που θίγει μέσα από την πλοκή της ιστορίας, τόσο προσωπικά και τόσο παγκόσμια ταυτόχρονα, σου τα σερβίρει με το δικό του μοναδικό τρόπο και χιούμορ με αποτέλεσμα να προκύπτουν στιγμές κατά τις οποίες εκεί που γελάς διαβάζοντας το, ξαφνικά να σκέφτεσαι «ωχ! Τι είπε ρε συ τώρα».

Στο δρόμο

Jack Kerouac

Εκδόσεις Πλέθρον

Το πήρε το μάτι μου στην Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης όταν ήμουν κάπου στα 17 με 18 και ως «επαναστατημένο νιάτο» που ήμουν, μου τράβηξε το ενδιαφέρον κατευθείαν. Ευτυχώς οι γονείς μου δεν μου αρνήθηκαν ποτέ κανένα βιβλίο. Τη πρώτη φορά που του ξεκίνησα, το άφησα στη μέση. Τη δεύτερη, δεν κατάλαβα και πολλά. Στα 23 περίπου το ξανά διάβασα και ταξίδεψα. Ήμουν έτοιμη πια. Αυτό το βιβλίο με μάγεψε! Μου δημιούργησε την επιθυμία να βγω στον δρόμο, να ταξιδέψω, να ανακαλύψω την ζωή. Ταξιδιάρικο, κατακλυσμένο από τον «ρομαντισμό» της νιότης αυτών των ανθρώπων. Πολλοί το θεωρούν υπερτιμημένο, εγώ όχι.

Όλο το φως που δεν μπορούμε να δούμε

Anthony Doerr

Εκδόσεις Πατάκη

Από μικρή έχω ένα ενδιαφέρον για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν μπορώ να ανακαλέσω το λόγο που μου προέκυψε αυτό, αλλά ότι σχετίζεται με την συγκεκριμένη μαύρη σελίδα της ανθρωπότητας με ενδιαφέρει. Ως εκ τούτου, δεν υπήρχε περίπτωση να μου ξεφύγει το συγκεκριμένο βιβλίο. Η βασική ηρωίδα του βιβλίου είναι τυφλή και βιώνει τον πόλεμο μέσα από τις υπόλοιπες αισθήσεις της. Οι περιγραφές αυτές είναι συγκλονίστηκες. Επίσης, είναι ένα από αυτά τα βιβλία που θες να τελειώσουν για να δεις τι θα γίνει στο τέλος, αλλά ταυτόχρονα δεν θες να τελειώσει γιατί δεν θέλεις να αφήσεις πίσω τους ήρωες του, θες να συνεχίσεις να ζεις μαζί τους. Τελειώνοντας το, δύο σκέψεις κυριαρχούσαν στο κεφάλι μου: αρχικά σκεφτόμουν πως η ανθρωπότητα δεν πρέπει να ζήσει ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο, και κατά δεύτερον, ίσως φανεί παράξενο, αλλά μου δημιουργήθηκαν αισθήματα συμπάθειας για κάποιος από τους γερμανούς στρατιώτες της ιστορίας, καθώς βρέθηκαν, χωρίς να ερωτηθούν ποτέ, αναγκασμένοι να πράξουν φρικιαστικά εγκλήματα για τα οποία ήταν ξεκάθαρο πως δεν είχαν καμία πρόθεση.

Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων

Gabriel Garcia Marquez

Εκδόσεις Λιβάνης

Κάποια στιγμή αποφάσισα πως ήρθε η στιγμή να διαβάσω κάποιο βιβλίο του Maquez και επέλεξα το “Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων” καθώς ο τίτλος, αν μη τι άλλο δημιουργεί ίντριγκα. Λοιπόν, δεν ξέρω τι να πω για αυτό το βιβλίο! Τη μία στιγμή ήθελα να το παρατήσω, μετά δεν άντεχα. Ακόμη θυμάμαι τη πλοκή του με λεπτομέρειες και θέλω σίγουρα να το ξανά διαβάσω. Δεν θα πω περισσότερα, πέρα από το γεγονός ότι έχει εντυπωθεί στο μυαλό μου με τον πιο περίεργο τρόπο. Σαν μια σχέση μίσους και πάθους.

Μικρή ερωτική ιστορία

Gilles Legardinier

Εκδόσεις Πατάκη

Το ξεκίνησα σε μία περίοδο της ζωής μου που δεν ήθελα να σκέφτομαι πολύ, ήθελα να διαβάσω απλά κάτι για να περάσει ευχάριστα η ώρα μου, χωρίς πολλά πολλά. Έτσι, ξεκίνησα τη “Μικρή Ερωτική Ιστορία”. Είναι ίσως το πιο έξυπνο «ανάλαφρο» βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ. Μου πήρε δύο μέρες να το τελειώσω, καθώς δεν το άφηνα όπου και αν πήγαινα και γέλασα με τη ψυχή μου διαβάζοντας το. Ήταν και καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να με ακούει όλη η γειτονιά να ξεκαρδίζομαι μόνη μου για δύο μέρες… Συστήνεται ανεπιφύλακτα!

Voilà! 5 από τα βιβλία που θέλω να διαβάσω μέσα στο 2019 μαζί με τους λόγους για τους οποίους τα διάλεξα. Ακολουθήστε με…

Ματωμένη Τζαζ – Bernice McFadde (Εκδόσεις Κλειδάριθμος)

Ο λόγος: Πέρα από τα βιβλία αγαπώ και την τζαζ

Περίληψη:

Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Χάρολντ Άιζακ ΜακΦάντεν, κιθαρίστα της τζαζ και παππού της συγγραφέως

Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δύο Αμερικανοί μουσικοί της τζαζ συλλαμβάνονται από τους Ναζί στο Παρίσι…

Όταν ο Χάρλαν Έλιοτ και ο καλύτερός του φίλος, ο τρομπετίστας Λίζαρντ Ρόμπινς, προσκαλούνται να παίξουν σ’ ένα δημοφιλές καμπαρέ στην παριζιάνικη γειτονιά της Μονμάρτης –το «Χάρλεμ του Παρισιού»– αρπάζουν την ευκαιρία από τα μαλλιά. Όμως σύντομα η Πόλη του Φωτός καταλαμβάνεται από τους Ναζί και ο Χάρλαν με τον Λίζαρντ καταλήγουν στο Μπούχενβαλντ, το περιβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Βαϊμάρης. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι μια επική ιστορία επιβίωσης, φτιαγμένη από νότες της τζαζ…

Ξαναγράφω τη ζωή μου από την αρχή – Πασχάλης Λαμπαρδής (Εκδόσεις Πατάκη)

Ο λόγος: Αγαπώ τη γραφή και την προσωπικότητα του Πασχάλη

Περίληψη:

Όποιος απομακρύνεται από τον πόνο απομακρύνεται και από τη χαρά.
Ένα μυθιστόρημα για τα πάθη και τις δοκιμασίες ως μια διαδρομή αυτογνωσίας, που οδηγεί τους ανθρώπους να βρουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, για να πάψουν να επαναλαμβάνουν μοιρολατρικά το ίδιο θλιβερό σενάριο – και να ξαναγράψουν τη ζωή τους απ’ την αρχή.
Ο Παύλος και η Αρετή, εν αγνοία τους, σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας, επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, που οδηγούν στην ίδια πάντοτε -προδιαγεγραμμένη- κατάληξη: να μένουν μόνοι, αν και λαχταρούν να βρουν το άλλο τους μισό. Δεν ξέρουν ότι δεν υπάρχουν ιδανικοί σύντροφοι παρά ιδανικές σχέσεις, αγνοούν ότι οι σχέσεις είναι τέχνη και μαθαίνεται. Χρειάζεται να φτάσουν στα άκρα, να αναμετρηθούν με την οδύνη και τον εχθρό που φωλιάζει μέσα τους, για να συνειδητοποιήσουν εν τέλει την αλήθεια.
Μια ιστορία που εκτυλίσσεται στη σύγχρονη πραγματικότητα, με δοκιμασίες και περιπετειώδεις αναζητήσεις σε Δύση και Ανατολή, με φόντο τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα της εποχής και τον εφιάλτη της τρομοκρατίας.

Όλα στη ζωή είναι θέμα ερμηνείας, και η ομορφιά και η ασχήμια. Σ’ εμάς ανήκουν οι αποχρώσεις των σκέψεών μας. Εμείς ντύνουμε τον κόσμο ανάλογα με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Κι όταν δεν υπάρχει αγάπη, τότε ισχύει ο νόμος του δυνατού, που μπορεί να επιβληθεί και διά της βίας. Με θυμό, οργή, μίσος και αλλεπάλληλες συγκρούσεις, λεκτικές και σωματικές, που καταστρέφουν ολότελα τις σχέσεις.

Όπου υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει και βία.

21 Μαθήματα για τον 21ο αιώνα – Yuval Noah Harari (Εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

Ο λόγος: Έχω ακούσει τόσα πολλά για τα βιβλία του Harari που πραγματικά μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον

Περίληψη:

Πώς τα κομπιούτερ και τα ρομπότ αλλάζουν το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης; Πώς αντιμετωπίζεται η επιδημία των fake news; Έχουν ακόμη σημασία τα έθνη και οι θρησκείες; Τι θα πρεπε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας; Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται πιο γρήγορα από την αντίληψή μας γι αυτήν, το χάκιν γίνεται μια πολεμική τακτική και ο κόσμος φαίνεται πιο πολωμένος από ποτέ, καλούμαστε να πλοηγήσουμε τη ζωή μας στα αχαρτογράφητα νερά του μέλλοντος, εν μέσω συνεχών και αποπροσανατολιστικών αλλαγών. Ο Χαράρι ανταποκρίνεται στην πρόκληση. Στα είκοσι ένα εύληπτα κεφάλαια αυτού του βιβλίου προβάλλει τα κρίσιμα ερωτήματα που χρειάζεται να θέσουμε στον εαυτό μας προκειμένου να επιβιώσουμε σ’ έναν κόσμο πολύ διαφορετικό απ’ αυτόν που χούμε τώρα. Αξιοποιώντας ιδέες που εισήγαγε στα προηγούμενα έργα του, ξεδιαλύνει τα πιο περίπλοκα πολιτικά, τεχνολογικά, κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα: Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε κάποια ελευθερία επιλογής όταν μας παρακολουθούν τα Μεγάλα Δεδομένα; Τι μορφή θα έχει το αυριανό εργατικό δυναμικό; Πώς αντιμετωπίζεται η απειλή της τρομοκρατίας; Γιατί η φιλελεύθερη δημοκρατία βρίσκεται σε κρίση; Η μοναδική ικανότητα του Χαράρι να δείχνει από πού ερχόμαστε και πού πηγαίνουμε έχει αιχμαλωτίσει τη φαντασία εκατομμυρίων αναγνωστών. Εδώ μας προσκαλεί να επανεξετάσουμε τις αξίες που πιστεύουμε, το νόημα της ζωής και την προσωπική μας τοποθέτηση σ’ έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και αβεβαιότητα. Γιατί όταν κατακλύζεται κανείς από άσχετες πληροφορίες, η διαύγεια είναι δύναμη.

Μπαρόκ – Αμάντα Μιχαλοπούλου (Εκδόσεις Καστανιώτης)

Ο λόγος: Έπεσε στα χέρια μου κάποια στιγμή, διάβασα μερικές σελίδες και μου φάνηκε ενδιαφέρουσα περίπτωση

 Περίληψη:

Ποια είναι η καλύτερη κρυψώνα για χρήματα; Τι σημαίνει «kell pisilni» στα ουγγαρέζικα; Τι θα συμβεί αν ξανασυναντήσεις τον πρώτο σου έρωτα ή το φάντασμα του αγαπημένου σου ξάδερφου; Γιατί χαμογελάει η αυτοκράτειρα Θεοδώρα; Αν ένας γεωργός χρωστάει στην Αγροτική Τράπεζα 1.800 δραχμές και πληρώσει τα δύο πέμπτα του χρέους του, πόσα χρήματα χρωστάει ακόμα; Τελικά, μπορείς να ζήσεις σύμφωνα με τους κανόνες του μπαρόκ;

 «Μπαρόκ σημαίνει να ζεις αποφασιστικά, να ζεις δραματικά, να τεντώνεσαι στα ξέστρωτα σεντόνια. Μπαρόκ σημαίνει να γίνεις ο Δαβίδ του Μπερνίνι τη στιγμή που ρίχνει την πέτρα. Μπαρόκ σημαίνει να τραγουδάς μόνος σου πάνω στο ηλίθιο basso continuo. Τραγούδα, λοιπόν. Τώρα.»

Το νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου είναι ένα αναπάντεχο μυθιστόρημα «ανηλικίωσης», μια περιπετειώδης αναζήτηση του εαυτού και των αντανακλάσεών του. Η ηρωίδα της μικραίνει αντί να μεγαλώνει, και μαζί της στενεύει ο τόπος. Η Ελλάδα ονειρεύεται την Ευρώπη, οι συνταγματάρχες επιστρέφουν, και το κορίτσι μπουσουλάει σ’ ένα κτήμα που δεν δόθηκε ακόμα για αντιπαροχή. Τι θα γίνει μετά; Κι αν το σασπένς δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά στην αρχή των πραγμάτων;

Περί έρωτος – Stendhal (Εκδόσεις Πατάκη)

Ο λόγος: Το έχω στην βιβλιοθήκη μου τουλάχιστον δύο χρόνια και νομίζω πως ήρθε η ώρα του.

Περίληψη:

Το 1818 ο Σταντάλ βγαίνει μόλις από μια βαθιά προσωπική κρίση, συνέπεια του τέλους της στρατιωτικής σταδιοδρομίας του μετά την πτώση του Ναπολέοντα, το 1814. Μέσω ενός κοινού γνωστού γνωρίζει τη Ματίλντε Ντεμπόβσκι, μια γυναίκα είκοσι οκτώ ετών, χωρισμένη με δύο παιδιά, όχι μόνον ωραία αλλά και εξαιρετικά υπερήφανη, που ζει αποτρα-βηγμένη στο σπίτι της στο Μιλάνο. Ωστόσο, ο έρωτας που αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή γι’ αυτήν ο Σταντάλ κάθε άλλο παρά ασυγκίνητη την αφήνει. Πιστεύει ότι εκείνος ο παχύς και διόλου όμορφος Γάλλος διαφέρει από τους επηρμένους Μιλανέζους που την πολιορκούν με ανούσια κομπλιμέντα. Του εκδηλώνει, λοιπόν, μια συγκρατημένη εύνοια. Όμως ο Σταντάλ, παρασυρμένος από το πάθος του, επιδεικνύει μια αδέξια και ασυνάρτητη συμπεριφορά, ώστε η Μετίλντ (έτσι την αποκαλεί ο συγγραφέας), καχύποπτη πια, αποσύρει ξαφνικά την εύνοια της και γίνεται παγερή και απόμακρη. Η απόρριψη αυτή στρέφει τον απελπισμένο Σταντάλ προς έναν άλλο δρόμο: τη μυθοπλασία. Στις 29 Δεκεμβρίου 1819 συλλαμβάνει ξαφνικά μια “μεγαλοφυή” ιδέα: θα πνίξει το προσωπικό μέσα στο απρόσωπο και θα μιλήσει για το άτυχο πάθος του μέσα από γενικές σκέψεις και απόψεις.
Το Περί έρωτος είναι ουσιαστικά λοιπόν μια εξομολόγηση. Εντούτοις, αυτός ο “εγωτικός” χαρακτήρας του έργου δεν αποκλείει τις γενικές ιδέες’ αντίθετα, το ένα είναι καρπός του άλλου, αφού ο Σταντάλ είναι πάνω απ’ όλα ένας μοραλιστής. Όπως γράφει ο ίδιος:”Καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για ν/χ είμαι στεγνός. Θέλω να επιβάλω σιωπή στην καρδιά μου, που νομίζει ότι έχει πολλά να πει. Τρέμω διαρκώς μην τυχόν έχω γράφει έναν αναστεναγμό, εκεί που πιστεύω ότι έχω σημειώσει μιαν αλήθεια”.