“Τι θα κάνεις φέτος τα Χριστούγεννα;” είναι η ερώτηση που ακούω τις τελευταίες μέρες και ομολογώ ότι δεν έχω κανένα πλάνο, κανένα απολύτως σχέδιο. Απλά θα βγω να αγοράσω
μερικά δώρα και θα τα μοιράσω στις αγαπημένες και τους αγαπημένους μου. Κατά τα άλλα με βλέπω είτε με τις πιτζαμούλες είτε με τα καλά μου να τα πίνω.
Μετά τα τριάντα άλλωστε, το αλκοόλ έχει εισχωρήσει στη ζωή μου και έχει την τιμητική του.
Ναι, το γνωρίζω ότι ακούγεται κάπως, αλλά εδώ που τα λέμε και ποιος δεν πίνει;
Το θέμα είναι πάντοτε η ποσότητα.
Το λίγο φέρνει την ευθυμία και το πολύ τις παρενέργειες και τις εξαρτήσεις.
Με μέτρο λοιπόν, είμαι έτοιμη να κοιμηθώ μέχρι αργά, να βγω μέχρι όσο αντέξω και να στείλω μηνύματα για χρόνια πολλά και καλή χρονιά. Τίποτε το ιδιαίτερο δηλαδή, αλλά και αυτό δεν είναι και αυτονόητο. Και επειδή δεν ξέρω τι με περιμένει στη γωνία νομίζω ότι θα κοιτάξω να απολαύσω αυτές τις μέρες με ησυχία, που τόσο πολύ λατρεύω.
Σε όσες και όσους θα κάνετε κάτι το εξαιρετικό εύχομαι να περάσετε τέλεια και
σε όσες και όσους θα κάνετε πάνω κάτω ό,τι θα κάνω κι εγώ θα είναι σαν να γιορτάζουμε
“παρέα”.

Φιλιά, Ελένη

Εντάξει, όλα έχουν γίνει μια μαντάρα στο κεφάλι μου. Δεν θυμάμαι κανένα βήμα και η βασική μου ερώτηση είναι «Με ποιο πόδι ξεκινάμε;».

Η δασκάλα είναι πολύ χαμογελαστή και δεν απελπίζεται. Το μόνο που με ρώτησε είναι «Έχεις χορέψει ξανά;».

Κάποτε είχα παρακολουθήσει κάτι μαθήματα τάνγκο σε αρχάριο επίπεδο και φέτος που έχω περισσότερο χρόνο, όρεξη και διάθεση είπα να δοκιμάσω και τους λάτιν χορούς, γιατί μπατσάτα μόνο σε εξόδους είχα μάθει να χορεύω, αλλά ρε παιδί μου, πολύ βασικά βήματα ένα, δύο, τρία, τέσσερα απ’ τα δεξιά και ένα, δύο, τρία, τέσσερα απ’ τα αριστερά. Καμιά φιγούρα, μόνο τρεις διαφορετικές ημιτελείς στροφές της κακιάς ώρας, που δεν έβρισκαν τη σωστή θέση ή το σωστό πόδι-αλίμονο δηλαδή!

Και τελοσπάντων, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα αυτά λύνονται κάπως όταν χορεύουμε σε ζευγάρια, γιατί ως ντάμα έχω το πλεονέκτημα να ακολουθώ και να προσπαθώ να καταλάβω ποια είναι η επόμενη κίνηση.

Το ουάου σε όλο αυτό είναι ότι γίνονται και πάρτι. Έχω βαρεθεί να βγαίνω αποκλειστικά για ποτό βιδωμένη σε ένα μπαρ. Κι έτσι με μια φίλη μου αληθινή χορεύτρια-όχι επαγγελματία- πηγαίνουμε και χορεύουμε. Βέβαια, κι αυτό σχετικό είναι. Καθόμαστε σε μια άκρη και περιμένουμε να έρθουν να μας ζητήσουν το χέρι.

Και κάπου εδώ έχω βάλει ως στόχο ότι μόλις γίνω καλύτερη και μάθω περισσότερα βήματα, θα διεκδικώ περισσότερους χορούς πηγαίνοντας και ρωτώντας «Χορεύουμε;». Είναι περίεργο πάντως συναίσθημα να εξηγώ ότι τώρα ξεκίνησα κι ότι ξέρω μόνο τα βασικά και ότι πρέπει το ζήτημα να μένει στην αρχή.

Το Φθινόπωρο λοιπόν, με βρίσκει σε μια ευχάριστη περιπέτεια αναζήτησης ρυθμού και κίνησης και το κυρίαρχο ερώτημά μου είναι για ποιον λόγο οι καβαλιέροι είναι τόσο λίγοι;

Ναι, δεν το κρύβω. Έγραψα αυτή τη μικρή ιστορία μπας και φιλοτιμηθεί κανένας να μάθει χορό για να μην περιμένουμε σαν τις βαριόμοιρες και τις δυστυχισμένες πότε θα έρθει η σειρά μας για να μας χορέψουν. Στην τελική, λυπηθείτε αυτούς που από την ώρα που ξεκινάει το πάρτι μέχρι την ώρα που τελειώνει δίνουν πόνο ασταμάτητα. Δείξτε έλεος κι αλληλεγγύη.

Εκεί έξω είμαστε πολλές, και δεν είναι απειλή.

Και τι τύχη!

Βρίσκω ένα μαγαζί που είχε ένα προ-Χριστουγεννιάτικο πάρτι. Η μουσική ήταν τέλεια, τα στολίδια μπόλικα, τα λαμπάκια αμέτρητα… Έσπρωξα την πόρτα και μπήκα.

Οι γυναίκες φορούσαν φανταχτερά φορέματα κι οι άντρες καλοραμμένα κοστούμια. Ντράπηκα για το άσχημο
πουλόβερ και το πολυκαιριασμένο τζιν μου. Όμως, τι πείραζε;
Έπιασα μια γωνιά στο μπαρ και ένιωθα πολύ ευτυχισμένη. Τώρα τι να παραγγείλω; Απόγευμα ήταν, καφέ δεν είχα προλάβει να πιω, ήμουν κι από ταξίδι…Τι να έπαιρνα; Βλέπω τον κατάλογο και μου κάνει εντύπωση η ειδική λόγω των ημερών πρόταση. Λέω εδώ είμαστε!

“One Christmas tea, please!”
Και μου φέρνουν ένα διάφανο ποτήρι με ένα φακελάκι και μια τσαγιέρα με καυτό νερό. Ρίχνω το νερό στο ποτήρι, ανεβοκατεβάζω το φακελάκι, λες και θα γινόταν καλύτερο, μυρίζω την κανέλα και το γαρύφαλλο και μετά από δύο λεπτά κάνω να πιώ μια γουλιά. Φέρνω το ποτήρι κοντά στο στόμα μου, το φυσάω, κλείνω τα μάτια και δεν ξέρω πώς το ρίχνω όλο πάνω μου.

Καυτό καυτό, ζεστό ζεστό. Για να συνέλθω από το κάψιμο το γύρισα στις μπύρες.
Μετά από καναδυό βαρέλια, παίρνω το αστικό για να πάω σπίτι και τι μου λέει ο οδηγός όταν του ζήτησα ένα εισιτήριο μιας διαδρομής: Μυρίζεις σαν τα Χριστούγεννα! Και επειδή μυρίζεις σαν τα Χριστούγεννα, απόλαυσε τη διαδρομή σου δωρεάν!
Τελικά, τα Χριστούγεννα έρχονται από ‘κει που δεν τα περιμένεις!

Manchester, 12-2019

Πολλοί παραθεριστές – ανάμεσά τους και γω – ενοχλούμαστε όταν μας εύχονται, μόλις επιστρέφουμε από τα μπάνια μας “άντε και καλό χειμώνα τώρα!” και να μην έχει μπει ο Αύγουστος ακόμα.

Παρόλο που η ευχή αυτή είναι αληθινή, ενδιαφέρουσα, καρδιακή και σκοτεινή, δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε και να κατσουφιάζουμε. Ο χειμώνας είναι μια αναγκαία εποχή, που μας δημιουργεί περισσότερες ευθύνες και υποχρεώσεις. Ο χειμώνας μας κάνει να βάζουμε όλο και πιο δύσκολους στόχους όσο ωριμάζουμε. Σε άλλους αυτού του είδους οι ρυθμοί ζωής αρέσουν και σε άλλους όχι. Αν το σκεφτούμε βέβαια καλύτερα, ο χειμώνας είναι ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Ενός ύψιστου σκοπού. Ένα καλό καλό κατακαλόκαιρο! Το καλοκαίρι νομίζω είναι μαγικό. Αφήνει τον άνθρωπο παραθεριστή να αποκαλυφθεί. Ο άνθρωπος παραθεριστής ταξιδεύει, μιλάει, επικοινωνεί, ρωτάει, ψάχνει, μαθαίνει, διαβάζει, ακούει, ιδρώνει, ζεσταίνεται, ξύνεται, φοράει μαγιό και βουτάει, κάνει σχέσεις, κόβει σχέσεις, φαντάζεται, ονειρεύεται. Όταν ο άνθρωπος παραθεριστής χαλαρώνει, αρχίζει να κάνει όλα αυτά τα πράματα που του δίνουν ενέργεια, του φτιάχνουν τη ζωή. Και μόλις πιάσουν τα πρώτα κρύα, δεν πρέπει να ξεχάσει. Πρέπει να θυμάται να είναι παραθεριστής και το χειμώνα.

Τα χειμώνα όλα τα πράγματα δείχνουν πιο δύσκολα απ΄ ότι είναι στην πραγματικότητα. Φταίει και η μέρα που είναι μικρή. Η βροχή, το κρύο και τ΄ αγιάζι, το άγχος… Εμείς οι παραθεριστές ξεχνάμε πώς ήμασταν το καλοκαίρι. Σα να μην πέρασε καλοκαίρι για καλοκαίρι από πάνω μας. Είναι κρίμα να θεωρούμε το καλοκαίρι ως μια ουσία που αναπληρώνει τον χαμένο χρόνο. Και γιατί λοιπόν δε μεταφέρουμε τις καλοκαιρινές συμπεριφορές στην καρδιά του χειμώνα; Φέτος όταν θα μου ευχηθούν “Καλό χειμώνα!”, εγώ θα πω “Καλοκαίρι θα ‘ναι!”. Έτσι για να σκάσουν. Να σκάσουν ένα χαμόγελο.

Είναι που δεν ξέρω τι σκεφτόμουν ή που εκτίμησα λάθος τον χώρο και τις ικανότητές μου. Όλα έγιναν μέσα στο πάρκινγκ. Πήρα την στροφή κλειστή. Κι ύστερα ακούστηκε ένα γκντουκ!

Ανεβαίνω πάνω κι ακούω ένα: «ΩΩΩ!» και μαζεύονται όλοι οι κύριοι, που έπιναν τον καφέ τους γύρω από το αυτοκίνητο. Κατεβαίνω κι εγώ, το βλέπω και ζαλίζομαι.

Το είχα γδάρει ζωντανό συν ένα βαθούλωμα κι ένα ξεχαρβάλωμα. Σκεπάζω το πρόσωπό μου με τα χέρια μου και κρυφοκοιτάζω ανάμεσα από τα δάχτυλα, ακριβώς όπως κάνω όταν βλέπω κάποια ταινία τρόμου, που ναι μεν δεν θέλω να δω τη σκηνή, με τρώει η περιέργεια δε. Το τερατούργημα, που μόλις είχα δημιουργήσει ήταν εξαιρετικά οξύ.

Αρχίζουν οι κύριοι να εκτιμούν τη ζημιά, εδώ θέλει αυτό, εδώ θέλει εκείνο, εδώ θέλει το άλλο ή ίσως μια καινούρια πόρτα και βάψιμο όλο… Δεν άντεξα να τα ακούω και τους είπα θα τα αναλύσουμε άλλη ώρα μόλις το χωνέψω. Ήταν Σάββατο και η Δευτέρα έμοιαζε πολύ μακρινή. Όλο το βράδυ σχεδόν δεν κοιμήθηκα καθώς και την Κυριακή. Ξυπνούσα από τους εφιάλτες και το άγχος.

Φτάνει η Δευτέρα και πρωί πρωί παίρνω σβάρνα όλα τα συνέργεια. Σε κάποιο από αυτά πετυχαίνω έναν που μου κλείνει το μάτι και μου λέει μια λέξη «Γίνεται!». Καταλαβαίνω λοιπόν, ότι υπάρχει κι άλλη εναλλακτική, έστω να το φέρω κάπως στα σύγκαλά του.

Και για ακόμα μια φορά μέσα στη μέρα στάθηκα τυχερή, γιατί βρήκα έναν λαμαρινά που με λυπήθηκε. Του κάνω «Φιλόλογος είμαι, τώρα σταμάτησα, πρώτα ο Θεός από Σεπτέμβρη ξανά…». Μου χαμογέλασε και μου λέει κι αυτός «Γίνεται!».

Κι ύστερα ανοίγουν οι ουρανοί και γίνομαι μούσκεμα και να περνάνε τα αυτοκίνητα και να με κάνουν μπλιόντα ξανά και ξανά. Δεν με ένοιαζε, ας ξέπλενε η βροχή το δράμα μου. Για κλάματα ήμουν ούτως ή άλλως.

Αλλά ευτυχώς κάπου εκεί έξω υπάρχει κι αυτή η τίμια εργατιά κι εγώ μέσα σε μια τόσο βροχερή μέρα είδα ήλιο.

Φέτος νιώθω ότι για πρώτη φορά ανακαλύπτω τον κόσμο και τα πράγματα. Χωμένη για χρόνια στα γραπτά, στις σκέψεις, στους στόχους μου και στους ανθρώπους του πολύ στενού μου περιβάλλοντος δεν είχα ιδέα τι γίνεται έξω.

Πολλά βράδια πια αναρωτιέμαι, αν όλα αυτά που κάνω όντως με γεμίζουν. Έχω τερματίσει το παιχνίδι ή απλά χρειάζομαι νέα καύσιμα και αυτό που περνάω είναι μια περίοδος βαθέων αναζητήσεων; Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιες μέρες το διασκεδάζω και κάποιες άλλες το μισώ αυτό που μου συμβαίνει.

«Πέρνα καλά και μην σε νοιάζει. Είσαι στα καλύτερά σου!», ακούω να μου λέει ο περίγυρός μου κι εγώ δεν το πιστεύω. Αυτά είναι τα καλύτερά μου, σκέφτομαι και γελάω για να μην βάλω τα κλάματα.

Το κείμενο αυτού του μήνα μου βγαίνει κάπως βαρύ και ζητώ συγνώμη για αυτό μιας και δεν έχω συνηθίσει να γράφω έτσι. Αυτό πάντως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι κάπου εκεί έξω συναντάω μεγάλη μοναξιά και απογοήτευση, που λίγοι παραδέχονται.

Όμως, όταν τυχαίνει να μου λένε ακριβώς τα ίδια που φιλοσοφώ κι εγώ, αυτόματα όλα αλλάζουν και βλέπω αντί για βροχή, χρυσόσκονη. Σημείο των καιρών κι όχι σύμπτωση θα έλεγα και τσουγκρίζω εκείνη την ώρα το ποτήρι μου με το ποτήρι τους με την αίσθηση ότι τελικά δεν είμαι μόνη, δεν είμαι η μόνη.

Κι αν εγώ αλλάζω, πρέπει να το αποδεχτώ. Βλέπω τη μέρα να μεγαλώνει, τη γη να πρασινίζει, τα δέντρα να βγάζουν φύλλα και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είναι εντελώς φυσικό να το παθαίνω κι εγώ.

Οι αλλαγές πάντα είναι τρομακτικές, γιατί σηματοδοτούν είτε νέες αρχές είτε νέες παραδοχές. Σε όλες και όλους λοιπόν, που περνάτε μια απ΄ τα ίδια έχω να ευχηθώ υπομονή και θα δούμε τι θα μας συμβεί.

Πολλά και ανοιξιάτικα χαιρετίσματα,

με λιγάκι κατσούφικο χαμόγελο

Ελένη

Μόλις το είδα, είπα θα το παραγγείλω. Δεν έψαξα για κάτι άλλο. Μου άρεσε, θα μου πήγαινε. Φέτος ήθελα να βγω και να διασκεδάσω. Τα προηγούμενα χρόνια τις γιορτές τις είχα περάσει στο σπίτι με τον φόβο του κορονοϊού.

Αμ, δε! Έλα που με έπιασε μια ίωση χειρότερη από τον κορονοϊό… Για πάνω από δέκα μέρες έβηχα και φυσούσα τη μύτη μου ασταμάτητα. Οπότε τα Χριστούγεννα κάηκαν. Έμεινα στο κρεβάτι με μαλλί κομμωτηρίου. Ίσα που κατάφερα να συρθώ μέχρι την κουζίνα και να φτιάξω ένα κέικ καρότου και να παρευρεθώ σχεδόν αξιοπρεπώς στο οικογενειακό τραπέζι.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς αισθανόμουν καλύτερα. Βάφτηκα, ντύθηκα και έβαλα επιτέλους το πράσινο φόρεμα! Μου ερχόταν ίσα ίσα. Καθρεφτίστηκα και υποσχέθηκα πως τη νέα χρονιά θα τρώω λιγότερο. Ύστερα, φόρεσα κι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με πράσινα μεγάλα τριαντάφυλλα, σιχτίρισα τις ψηλές μου γόβες, έβγαλα το παλτό από την κρεμάστρα, πήρα το μικρό τσαντάκι κι έφυγα.

Η πλατεία εκείνη την ώρα ήταν άδεια. Μέχρι να φτάσω στο μαγαζί, που είχαμε δώσει ραντεβού με τη φίλη μου δεν συνάντησα ψυχή. Όταν μπήκα στο εστιατόριο ήταν ήδη γεμάτο από κόσμο. Χαιρέτισα και εντελώς χαλαρά ξεκούμπωσα τα κουμπιά όλα ένα ένα και κατέβασα το παλτό από τους ώμους.

Δυστυχώς μου συνέβη κάτι εντελώς ντροπιαστικό. Το φόρεμα καθότι ήταν βελούδινο είχε δημιουργήσει μια υπέροχη τριβή με το καλτσόν. Είχε ανέβει σχεδόν μέχρι την κοιλιά μου κι εγώ η αναίσθητη δεν είχα καταλάβει τίποτε. Φάτσα φόρα μπροστά μου ήταν άνθρωποι που έμπηγαν τα πιρούνια στις σαλάτες και τα κρέατα. Και δεν μου έφταναν όλοι αυτοί ήταν κι η ορχήστρα, που ετοιμαζόταν για το πρόγραμμα. Δεν μπορώ να πω… Είχα θέα, είχαν περίοπτη θέα.

Ένα ιιιι ξέφυγε από το στόμα μου και κατέβασα το φόρεμα. Το χειρότερο νομίζω απ΄ όλα ήταν το κόκκινο εσώρουχό μου, που το είχα διαλέξει επίτηδες για να μου φέρει γούρι. Μαζί του έγινα κόκκινη κι εγώ. Όμως, για λίγο για πολύ λίγο, αφού στο νου μου ήρθε αυτό.

Κάποτε συζητούσα με μια γνωστή μου, που τυχαίνει να είναι ψυχολόγος, και της είχα πει πως δεν ντρέπομαι και ιδιαίτερα να με δει κάποιος με το εσώρουχο, γιατί είναι σαν να με βλέπει με το μαγιό. Εκείνη θυμάμαι, με είχε διορθώσει και μου είχε πει πως τα εσώρουχα είναι κάτι προσωπικό και δεν τα βλέπουν όλοι, τα μαγιό όμως όχι.

Τελοσπάντων, ό,τι έγινε έγινε. Κι αν τελικά, συμφωνήσω ότι το εσώρουχο είναι κάτι προσωπικό, θα πω πως φορούσα μαγιό για έναν και μόνο λόγο.

Θεουλάκο μου, κάνε αυτή η χρονιά να μου χαρίσει περισσότερες βουτιές στη θάλασσα απ΄ ό,τι η προηγούμενη!