Στο εξώφυλλο του «λάιφστάιλ» εντύπου, ένα σαλόνι γήπεδο, η χαρά της αμερικανιάς. Τι τζάκια, τι κεριά, τι τάρανδοι! Σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον Μπινγκ Κρόσμπι να ξελαρυγγιάζεται καθώς «ονειρεύεται» Λευκά Χριστούγεννα.

Και στη μέση, το έλατο… Με άπειρα λαμπιόνια, χειροποίητα κρυστάλλινα Χερουβίμ, λακαρισμένες κατακόκκινες μπάλες. Είναι πανέμορφη η εικόνα του, τόσο χριστουγεννιάτικη, τόσο ζεστή και… τόσο ψεύτικη.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στα δάση της Βόρειας Ευρώπης, τη μεγαλύτερη, την πιο κρύα και την πιο τρομαχτική νύχτα του χρόνου, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη από ελπίδα. Έτσι, ίσως έκαναν τελετές κάτω από τα χιονισμένα δέντρα που αντιστέκονταν στον χειμωνιάτικο θάνατο. Αιώνες αμέτρητοι πέρασαν.

Μια καινούργια πίστη ήρθε να εξαφανίσει τις αρχαίες δοξασίες, αλλά η νύχτα αυτή του μεσοχείμωνου ήταν πάντα κρύα, πάντα σκοτεινή, και η ελπίδα ζωτικής σημασίας. Τα παλιά ιερά έθιμα δεν έλεγαν να σβήσουν. Η ελπίδα της νέας ζωής, το απόλυτο δώρο. Η καινούργια θρησκεία τα ενσωμάτωσε στο τελετουργικό της.
Κάπου μέσα στους χρόνους του Μεσαίωνα, πολύ αργότερα και πολύ μακριά από τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκαν τα Χριστούγεννα.

Στην αρχή τα δώρα ήταν σεμνά και ταπεινά. Λίγα μήλα, καρύδια, καρποί, να συμβολίζουμε την αφθονία. Σήμερα δεν τη συμβολίζουμε, την προσφέρουμε σε μορφή υπερβολική. Ο συμβολισμός των Χριστουγέννων πάσχει. Η κυριολεξία της χλιδής περισσεύει κι ας βρισκόμαστε βουτηγμένοι σε οικονομική κρίση.

Μπορείς να κάνεις Χριστούγεννα χωρίς έλατο. Μπορείς να στολίσεις ένα καράβι, μια λεμονιά, μια μπανανιά ή και τίποτα. Αυτό που δεν επιτρέπεται να κάνεις είναι να αφήσεις αυτές τις νύχτες, τις πιο κρύες, τις πιο φοβιστικές του χειμώνα, να περάσουν σκοτεινές, χωρίς ένα φωτάκι ελπίδας. Από τη φλογίτσα των λίγων κεριών που τρεμοπαίζουν στο τραπεζάκι του σαλονιού, ως τη φωταγωγημένη Μητέρα Όλων των Ελάτων, επαγγελματικά διακοσμημένη στην αίθουσα δεξιώσεων μιας βίλας.

Όλοι το ίδιο πράγμα ξορκίζουμε. Την ίδια ελπίδα αναζητάμε…

Ο Δεκέμβριος ή Δεκέμβρης ή Χριστουγεννάρτς (ποντιακά) ή Σινιντρέ (Αρβανίτικα) είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερόλογιο και ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών.

Στα λατινικά decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν ο 10^ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαικό ημερολόγιο. Με τον ερχομό του Δεκέμβρη το κρύο αρχίζει και γίνεται τσουχτερό ενώ την 22^η Δεκεμβρίου μπαίνει επισήμως ο χειμώνας και ξεκινούν τα χιόνια. Γι αυτό άλλωστε ο Δεκέμβρης λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνιάς» αλλά και «χιονιάς».

Από τη ζωή των αγροτών, όπως αυτή εξελίσσεται μέσα στο Δεκέμβρη, τρεις είναι οι εμπειρίες του χρόνου που πρωταγωνιστούν.

Το κρύο, το τέλος της σποράς και η μικρή μέρα! Το κρύο συνδέεται με 3 κυρίως γιορτές στην αρχή του μήνα. Της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Σάββα και του Άι Νικόλα. Παλιά στις ορεινές περιοχές της Ηπείρου, της Δυτικής Μακεδονίας και της Ρούμελης έλεγαν:

«Βαρβάρα βαρβαρώνει, Σάββας σαβανώνει και Νικόλας παραχώνει!»

«Ο Άι Αντρέας έφτασε το κρύο αντριεύει»

Ο Δεκέμβρης μαζί με τον Γενάρη είναι οι πιο κρύοι μήνες του χρόνου.

Το  λουλούδι του Δεκέμβρη είναι o μοσχομυριστός νάρκισσος (γνωστός και ως μανουσάκι)

Τέλος ο Δεκέμβρης είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο Βόρειο ημισφάιριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο Νότιο Ημισφαίριο.

Οι περισσότεροι «διακόπτουν» τη δουλειά. «Να φύγω», λένε, «να ξεκουραστώ, να μη σηκώνω ούτε το δαχτυλάκι μου». Εμένα δεν με νοιάζουν οι δουλειές. Στις διακοπές μου ψωνίζω, σφουγγαρίζω, μαγειρεύω, μαζεύω σκουπίδια, διορθώνω ηλεκτρικά. Στις διακοπές διακόπτω το μυαλό μου. Θέλω να πηγαίνω σε μέρη οικεία, στο ίδιο νησί, στο ίδιο σπίτι, με τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

Τα ίδια πράγματα σε επαναλαμβανόμενα πατρόν. Έπειτα από λίγες μέρες μπαίνει ο εγκέφαλος στο ρελαντί. Γίνεσαι αυτοποτιζόμενος. Ακριβώς σαν φυτό. Και λίγα λόγια. Ξέρω ζευγάρια που έχουν χωρίσει στις διακοπές, επειδή προσπάθησαν να «ξαναβρούν τη σχέση τους». Χριστός και Παναγία!

Μη μου το κάνεις εμένα αυτό, να με βάλεις να «συζητήσουμε για τη σχέση μας». Καλύτερα να δέσω μια πέτρα στον λαιμό μου να φουντάρω ανοιχτά της θάλασσας. Ευτυχώς ο δικός μου με καταλαβαίνει, αλλιώς δεν θα ήταν «ο δικός μου». Στις διακοπές παραιτούμαι από την υποχρέωση να είμαι ένας προσαρμοστικός, ευγενής, ενδιαφέρων άνθρωπος. Γίνομαι το άλλο -μια μονόχνωτη εσώκλειστη.

Διακόπτω τις τυπικούρες, τις ψεύτικες ευγένειες, τα κοινωνικά παντός είδους και μεταμορφώνομαι σε οστρακόδερμο. Βαθιά αλλού, βαθιά εκτός. Υστερα από λίγες εβδομάδες αναδύομαι από το καβούκι μου καινούργια, φρέσκια και έτοιμη για όλα.

Κι αυτό είναι το καλύτερο δώρο που φέρνει η ωριμότητα της ηλικίας. Να μπορείς να στείλεις στον διάολο όλα τα προκατασκευασμένα κλισέ και να χαρίσεις στον εαυτό σου ό,τι του έχει λείψει. Για το καλοκαίρι που έρχεται, σας εύχομαι να γευτείτε λίγο απ αυτό το σπάνιο δώρο.

Θα τα ξαναπούμε κατόπιν αδείας.

Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, η ονομασία Μάιος προέρχεται:

Από τη λατινική λέξη μάγιορ, που είναι ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου μάγκνους = μεγάλος. (Πλούταρχος)

Από τη λατινική λέξη μαγιέστας = μεγαλειότητα. (Οβίδιος)

Από τους «μαγιόρες», τους ενδόξους προγόνους των Ρωμαίων, στους οποίους ήταν αφιερωμένος.

Επί αυτοκράτορος Κλαυδίου, η Σύγκλητος πρότεινε την αλλαγή της ονομασίας του Μάιου σε Κλαύδιο, για να φανεί αρεστή στον ισχυρό άνδρα της Ρώμης, όμως η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.

Στην Αρχαία Ρώμη τον μήνα Μάιο γιορτάζονταν:

Τα Φλοράλια (Floralia), τα ρωμαϊκά Ανθεστήρια, προς τιμή της Flora, θεάς της βλάστησης και της άνοιξης.

Τα Λεμούρια (Μειλίχια), για τον εξευμενισμό των νεκρών.

Την Πρωτομαγιά οι Ρωμαίοι τιμούσαν την Αγαθή Θεά (Bona Dea), με πανηγύρια, στα οποία συμμετείχαν μόνο γυναίκες.

Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Μάιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Μουνιχιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Θαργηλιώνα.

Στο διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:

Ολυμπιεία, προς τιμή του Δία, με ιππικά αγωνίσματα, θυσίες και γεύματα στην περιοχή του Ιλισσού.

Μουνίχια, προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, στη χερσόνησο της Μουνιχίας (σημερινή Καστέλα), με κυρίως συμμετέχοντες τους εφήβους.

Θαργήλια, προς τιμή του Απόλλωνα, αφιερωμένη στον εξαγνισμό της πόλης από τα μιάσματα, που εξασφαλιζόταν μέσω των λεγόμενων καθαρμάτων. Τα καθάρματα ήταν άνθρωποι που επιλέγονταν βάσει της φαυλότητας,της φτώχειας ή της ασχήμιας τους. Τους περιέφεραν ως αποδιοπομπαίους τράγους στους δρόμους της Αθήνας για να απορροφήσουν το διάχυτο κακό και στη συνέχεια τους εξόριζαν.

Ο Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης. Στη λαϊκή συνείδηση συσχετίζεται παρετυμολογικά με τα μάγια και τη μαγεία. Γι’ αυτό και οι προλήψεις ότι δεν πρέπει να γίνονται γάμοι τον Μάιο, ούτε κάποια σοβαρή εργασία τον μήνα αυτό («Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» λέει η παροιμία). Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:

• Πράσινος
• Κερασάρης
• Τριανταφυλλάς
• Λούλουδος

Πανελλήνιο έθιμο την Πρωτομαγιά είναι να πλέξιμο στεφανιών με λουλούδια και στάχυα («Μάηδες», «Μαγιοστέφανα») για την ευφορία της Γης. Τα κρεμούν στις εξώπορτες ή στους εξώστες των σπιτιών μέχρι τις 24 Ιουνίου, οπότε τα καίνε στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.

Ωστόσο, οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, μήνα Μάη βρέχει».

Ταξιδεύοντας στον χρόνο τα μυστήρια αναβιώνουν κάθε χρονιά, έτσι ώστε να κλείνει ένας κύκλος και να ανοίγει ένας καινούργιος. Είναι η περίοδος που τελειώνουν οι γιορτές, τα «κοπή τη πίτα» και ανοίγει το τριώδιο για κάθε λογής μασκαράδες. Από Τελώνου και Φαρισαίου το περίφημο τριώδιο ανοίγει και ομολογώ πως είναι ίσως ο μοναδικός κύκλος ο οποίος δεν κλείνει ποτέ…

Οι Απόκριες σχεδόν πάντα ξεκινούν τον Φεβρουάριο. Ο μήνας πήρε τ’ όνομά του από τον θεό των Ρωμαίων Φέβρουο (Februs), που ήταν ο θεός των νεκρών, και τη Φέβρουα (Februa), τη θεά που επόπτευε τους εξαγνισμούς. Έτσι, η λατρεία των νεκρών και οι εξαγνισμοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τις Απόκριες, μια και τα Σάββατα των εβδομάδων της χαράς και του ξεφαντώματος είναι αφιερωμένα στις ψυχές και, καθώς οι Απόκριες είναι η γέφυρα ανάμεσα στον χειμώνα και την άνοιξη, οι άνθρωποι θέλουν να εξευμενίσουν τη γη για να έχουν πλούσιες σοδειές.

Λατρεία των νεκρών, εξαγνισμός και επίκληση των δυνάμεων που γονιμοποιούν τη γη είναι το τρίπτυχο από το οποίο ξεκινούν αλλά και το οποίο υπηρετούν τα αποκριάτικα δρώμενα, που βέβαια έχουν παγανιστικό χαρακτήρα και εκφράζονται με σάτιρα και με σεξουαλική και ερωτική ελευθεριότητα. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι Naturalianon sunt trupia (τα φυσικά πράγματα δεν είναι αισχρά). Τα αποκριάτικα δρώμενα ανάγονται στις διονυσιακές τελετές, αλλά όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι μελετητές (Nielsen, Dawkins) μάλλον πρέπει ν’ αναζητήσουμε τις ρίζες τους ακόμη πιο πίσω.

Από του Αγίου Αντωνίου (17 Ιανουαρίου) ξεκινούσαν οι γυναίκες τις «βεγγέρες», για να μπουν σιγά σιγά στο κλίμα της Αποκριάς. Μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι, ξεχωριστό κάθε φορά, και άρχιζαν τη βραδιά με παιχνίδια. Κολοκυθιά, μπερλίνα, τυφλόμυγα, άλογο, παπαδιά. Συνέχιζαν με αινίγματα και άσεμνα λογοπαίγνια, χόρευαν και τραγουδούσαν σατιρικά τραγούδια, συνήθως με σεξουαλικά υπονοούμενα: «Τσι Μεγάλες Αποκρές, κουζουλαίνονται κι οι γρες», αποφαίνονταν με μαντινάδες στην Κρήτη.

Τσικνοπέμπτη, πια, κανένας δεν κρατιέται: Ακόμα κι ο πιο φτωχός «θα τσικνίσει τη γωνιά του», καθώς η τσίκνα του κρέατος που ψήνεται πρέπει να μοσχοβολήσει στην ατμόσφαιρα «για το καλό». Ψήνουν όλοι μαζί σ’ ένα σπίτι ή καθένας χωριστά στο δικό του κι έπειτα, με τα ψητά στα ταψιά, μαζεύονται στον τόπο της διασκέδασης. Στο αποκορύφωμα του γλεντιού και της κρασοκατάνυξης, ξεκινούν ο χορός και το «άσεμνο» τραγούδι.

Οι μεταμφιέσεις ποικίλουν ανάλογα με την παράδοση, τη θρησκεία, την ιδιαιτερότητα του κάθε τόπου. Αγαπημένα θέματα η παρωδία του γάμου, η γριά προξενήτρα, η νουνά, ο νουνός, ο γιατρός, ο Δήμαρχος (επίκαιρο), ο Εβραίος, ο Αρβανίτης, ο απατεώνας, το εργοστάσιο που μπαίνεις γέρος και βγαίνεις νέος, η κηδεία του τσιγγούνη…

Το Τριώδιο διαρκεί τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα αρχίζουν να σφάζουν τους χοίρους και ονομάζεται προφωνή, επειδή ο ντελάλης διαλαλούσε με φωνές την έλευση της Αποκριάς. «Όποιος δεν έχει θρεφτάρι ν’ αγοράσει». Η εβδομάδα λέγεται επίσης και απολυτή, γιατί «οι ψυχές των νεκρών απολύονται και βγαίνουν στον απάνω κόσμο».

Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται «Κρεατινή» ή «Ολόκριγια», επειδή καταναλώνεται σ’ όλη τη διάρκειά της κρέας, ακόμη και κατά την Τετάρτη και Παρασκευή. Η Τσικνοπέμπτη, η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας της Αποκριάς, είναι η κατεξοχήν ημέρα που κάνει αισθητή την έλευση του Τριωδίου. Η τρίτη εβδομάδα λέγεται «Τυρινή», επειδή το κύριο άρτυμα στα εδέσματα είναι το τυρί, λέγεται ακόμη και «Μακαρονού».

Οι μεγάλες φωτιές που ανάβουν σε πολλά μέρη της Ελλάδος κατά την τρίτη εβδομάδα της Αποκριάς έχουν να κάνουν με τους καθαρμούς και την πεποίθηση ότι η φωτιά καθαίρει αλλά και προφυλάσσει από τις ασθένειες που βρίσκονται σε έξαρση την άνοιξη.

Οι Απόκριες συνδέονται με τη λατρεία των νεκρών. Αλλά με τη λατρεία των νεκρών έχουν να κάνουν και διάφορες μαντευτικές τελετές που γίνονται κατά την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Ιδιαίτερα συνηθιζόταν η ονειρομαντεία με το μακαρόνι που έκλεβαν τα κορίτσια από το βραδινό φαγητό της τελευταία Κυριακής και το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους, για να δουν στον ύπνο τους ποιον θα παντρευτούν.

Πολύ σημαντικό είναι ότι στα τραπέζια της Αποκριάς όλοι είναι ίσοι. Οι κοινωνικές διακρίσεις μηδενίζονται ίσως και από το φόβο της σάτιρας. Αυτοί που απειλούνται δεν μιλούν και προσπαθούν να δείξουν ότι διασκεδάζουν, ενώ εκείνοι που δεν τολμούν όλη τη χρονιά, ως μασκαρεμένοι, ξεσπαθώνουν σε λόγια και πράξεις.

Αναρωτιέμαι αν οι Απόκριες είναι πλέον μια περίοδος επικρατούσα και μόνιμη χωρίς να έρχεται η κάθαρση ποτέ. Αναμένουμε την κάθαρση, την συζητάμε, την θέλουμε αλλά βήμα προς αυτήν μάλλον δεν τολμάμε να κάνουμε.

Την κάθαρση ακούμε τα media και τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να διαλλαλούν και αυτό μας αρκεί. Φτάσαμε πλέον στο σημείο απλώς να περιμένουμε ημερολογιακά να παρέλθει ο χρόνος μέσα από τις εορτές του ημερολογίου, έτσι απλά παγκοσμιοποιημένα, πολιτισμένα. Χωρίς οργή, χωρίς ηρωισμούς, χωρίς ούτε μια στολή ήρωα που θα μας δώσει μια πραγματική ελπίδα να αναβιώσουμε σαν άνθρωποι. Να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο του sms, το άκουσμα της φωνής του φίλου από μακριά, να βγάλουμε τη μιζέρια και τη φτώχια από πάνω μας αρχικά με τη σκέψη ότι μπορούμε, ότι ο χρόνος δεν περνάει μόνο με την ψηφιακή αλλαγή των δευτερολέπτων, αλλά Θα ήθελα οι φετινές Aπόκριες να είναι διαφορετικές, γεμάτες ευφάνταστες στολές και αναπαραστάσεις. Απαστράπτουσες και χαρούμενες, γεμάτες κέφι για ζωή. Να κοροϊδέψουμε τον θάνατο των ιδεών και των αξιών.

Να ντυθούμε υπερήρωες και να τα βάλουμε για τα καλά με το κακό και ότι αυτό πρεσβεύει. Να σκιάξουμε τις άσχημες μουτσούνες που κυριαρχούν, με την ορμή της αλήθειας των Αποκρεών. Να χορέψουμε όλοι μαζί στον σκοπό του «θέλω και παλεύω» και όχι σε ότι μας επιβάλλουν με το «πρέπει». Βαρέθηκα να βλέπω σούπερ-ήρωες με κολάν, υστερικούς μπεμπέδες και ανελέητα σεξουαλικές κορασίδες. Θέλω τους ήρωες να ντυθούν ελευθερωτές, όχι καλικάντζαροι και καραφάνταλα.

Θέλω εκείνους τους πρίγκιπες που έμπαιναν στη φωτιά για αυτό που ήθελαν πολύ, χωρίς να δίνουν προσταγές στα πρωτοπαλίκαρα. Εκείνους που ρίχνονταν μέσα στη μάχη και στον καυγά μεταμφιεσμένοι στον ίδιο τους τον εαυτό. 

Το τριώδιο ανοίγει και μαζί του η πρώτη μυγδαλιά ανθίζει, η ελπίδα είναι ακόμα ζωντανή…

Παρόλο που στο διαδίκτυο υπάρχουν σήμερα πια εκατοντάδες συνταγές, εξακολουθώ πάντα να μαγειρεύω στα κουτουρού, ακολουθώντας μια σκέψη, το άρωμα κάποιου υλικού, λες κι όλες οι συνταγές να ήταν πάντα γραμμένες στο κεφάλι μου. «Aujourd’hui on peut faire de la musique avec des ordinateurs, mais l’ordinateur a toujours existé dans la tête des compositeurs», έγραφε το 1986 ο Μίλαν Κούντερα στην “Τέχνη του μυθιστορήματος”.

Απόψε ήθελα να μαγειρέψω για σένα που κατέχεις ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Δεν ξέρω καν αν θα βρεθούμε. Έπιασα αργά να μαγειρέψω κι ήδη νομίζω πως ακούω μια φωνή μέσα μου, τη δική μου φωνή να γίνεται ένα με της Ella Fitzgerald, που τραγουδάει το The Man I Love. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα ήθελες να φας κι ακόμα περισσότερο δεν ξέρω τι θέλω να σου μαγειρέψω. Ποιο φαγητό εκφράζει την παιδιάστικη ανυπομονησία που με διακατέχει όταν σε περιμένω, έτοιμη να χτυπήσω τα πόδια μου στο πάτωμα επειδή αργείς; Ποια γεύση περιγράφει την επιθυμία που με κάνει να μην αντέχω μέσα στο δέρμα μου, που με κάνει να θέλω να ουρλιάξω και αντί για αυτό να πνίγω την κραυγή μου και να προσθέτω πιπέρια στην κατσαρόλα μου; Σε σκέφτομαι, οι σκέψεις μου γίνονται νότες, συνθέτουν μελωδίες με καυτερές πιπεριές τσίλι, με πιπερόριζα, με ταμπάσκο, με πράσινο κι άσπρο πιπέρι, σε μια φανταστική παρτιτούρα. Αλέγκρο μα νον τρόπο.

Πρέπει να είναι κρέας. Μαγειρεμένο σε σιγανή φωτιά, αργά, βασανιστικά αργά. Μοσχάρι από τρυφερό μέρος του ζώου, που αντέχει τη φωτιά και το σιγανό μαγείρεμα. Ψιλοκόβω τα δυο κρεμμύδια πάνω στην χοντρή ξύλινη τάβλα. Ακούω τη βαριά λάμα του μαχαιριού να πέφτει ρυθμικά, στακάτα, πάνω στο ξύλο και νομίζω πως ακούω ξανά τα βήματα μου στην άδεια πλατεία, καθώς σε πλησίαζα εκείνο το βράδυ που γνωριστήκαμε, αλήθεια, πόσο τυχαία άραγε; Γυρίζω το διακόπτη κι η ζέστη από τη φλόγα του γκαζιού, που ζεσταίνει το λάδι στο μεγάλο τηγάνι, μου θυμίζει εκείνη την πρώτη ματιά σου που με τύλιξε σαν ζεστό χάδι. Ήρθα και μέλωσα, μέχρι που έγινα όπως αυτά τα κομματάκια του κρεμμυδιού, που μαραίνονται τώρα στο ζεστό λάδι. Συρρικνώθηκα και μέρεψε το αγριμάκι που ήμουν, μέχρι εκείνη την ματιά. Δυο κατάμαυρα μάτια, σαν τις ελιές που μόλις πρόσθεσα, με μαγνήτισαν αμέσως.

Με ξάφνιασε και το άρωμα της ρίγανης που νόμισα πως έτριβα, σαν τώρα, μες τις παλάμες μου, αλλά εκείνο ανάβλυζε από το σώμα σου. Μπορεί ένας άντρας να μυρίζει ρίγανη από φυσικού του;

Τότε δεν αναρωτήθηκα, δεν το ‘ψαξα. Μου αρκούσε που βρέθηκα έτσι ξαφνικά στην τεράστια αγκαλιά σου. Η ματιά σου μου έκοψε τα πόδια, μούδιασα, μίκρυνα και χάθηκα, όπως μικραίνουν τούτα τα κομμάτια κρέας που έριξα στο τηγάνι, μαζί με κάππαρη. Μήνες προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιμία μου μα σιγοψηνόμουν, όπως κι αυτά, σε ένα φανταστικό, καυτό λάδι.

Μαγειρεύω σα να ξαναζώ την ένταση εκείνης της στιγμής, όπου δεν ήξερα τι θα ακολουθούσε.

Η συνταγή μου, νομίζω, όπως κι όλες οι άλλες, υπάρχει καταγεγραμμένη στο σκληρό δίσκο του μυαλού μου, σαν προϋπάρχουσα μνήμη κι όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, την εκτελώ, υπακούοντας σε μια λογική, που τη λέω «ένστικτο» και εδρεύει στο στομάχι απ’ όπου υπαγορεύει με ένα σφίξιμο την κάθε μου κίνηση. Ένα φύλλο δάφνης για τις φορές που με δικαίωσες και με ύμνησες ως γυναίκα, μερικές, λιωμένες με τη λάμα του μαχαιριού σκελίδες σκόρδο για να δώσουν στη γεύση μια νότα πιο αψιά, όπως μυρίζει ο έρωτας σαν φτάνει στη σάρκα. Λίγο ξύσμα λεμονιού για το οξύ και λεπτό σου χιούμορ. Ρίχνω κρασί κι αχνίζουν οι ανάσες μας στο τηγάνι κι ύστερα αρχίζω το ανακάτεμα με την ξύλινη κουτάλα, σαν την παλινδρόμηση των εραστών.

Δεν άργησε πολύ, σώθηκαν τα υγρά του, κλείνω τη φωτιά. Στέγνωσαν τα χείλη μου. Δίψασα να σε περιμένω, θα βάλω λίγο κρασί να πιω θα ρίξω το υπόλοιπο στο τηγάνι να κρατήσει ζουμερό το φαγητό μου μέχρι να έρθεις. Με πρόλαβες, χτύπησες την πόρτα. Ευτυχώς, αυτή η τηγανιά μπορεί να περιμένει, τρώγεται και χλιαρή. Όταν έρχεσαι, όταν μαγειρεύω, σπάνια πεινάω. Τι αρρώστια κι αυτή, των μαγείρων, να μην μπορούν να φάνε όταν τους παίρνουν οι μυρωδιές στην κουζίνα ή όταν τους πνίγει το συναίσθημα.

Υλικά – για 2 άτομα

500 γρ. βασιλοπούλα (σπαλομύτα  κομμένη σε κύβους)

50 ml ελαιόλαδο

2 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα

3 κόκκινες πιπεριές Φλωρίνης κομμένες σε ροδέλες

10-15 ελιές Καλαμών κομμένες σε κομμάτια

2 κ.σ. κάππαρη στο αλάτι

½ κ.σ. φυλλαράκια φρέσκιας ρίγανης (κι αν θέλετε 1 κλαράκι δεντρολίβανο)*

1 φύλλο δάφνης

2 μικρές πιπερίτσες τσίλι, ψιλοκομμένες (χωρίς τα σπόρια τους)

1 κ.σ. φρέσκο τζίντζερ κομμένο σε φέτες

2-3 σκελίδες σκόρδο λιωμένες

125 ml λευκό ξηρό κρασί

αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι, πάπρικα

ξύσμα ½ λεμονιού

200 γρ. ζεματισμένες αβρωνιές κομμένες στα τρία (προαιρετικά)

Έτσι, τα φυτά παίρνουν τις μορφές τους, ανάλογα με το στοιχείο (γη, νερό, αέρας, φωτιά)που επικρατεί σε καθένα από αυτά και ανάλογα με τις πλανητικές επιδράσεις που δέχονται. Λένε επίσης, ότι τα βότανα είναι αστέρια που έπεσαν από τον ουρανό…στη γη.

Οι θεραπευτικές τους ιδιότητες είναι πολύ γνωστές από πολύ παλιά. Με το πέρασμα του χρόνου και την ανάπτυξη της επιστήμης, οι απόψεις αυτές ξεχάστηκαν και περιφρονήθηκαν. Σήμερα οι άνθρωποι αρχίζουν να ενδιαφέρονται ξανά γι αυτά στην προσπάθεια τους να ζήσουν πιο φυσικά. Έτσι η χρήση βοτάνων στην καθημερινότητα μας κερδίζει ξανά έδαφος.

Εμείς, αγαπάμε τα βότανα και κάνουμε μια προσπάθεια να τα γνωρίσουμε και να γίνουν κομμάτι της ζωής μας. Η φύση διαθέτει ένα ισχυρό οπλοστάσιο που αν το χρησιμοποιήσουμε σωστά μπορεί να μας βοηθήσει.

Βασιλικός:

είναι ένα από τα ευκολότερα φυτά τα οποία μπορούμε να καλλιεργούμε χειμώνα και καλοκαίρι. Εκτός του γεγονότος ότι υπάρχουν πολλές ποικιλίες χειμερινής και θερινής καλλιέργειας, είναι εύκολος στη φροντίδα του, αρωματίζει υπέροχα ένα χώρο, ένα γεύμα και ένα αφέψημα! Το μόνο που χρειάζεται είναι νότιο προσανατολισμό ώστε να το βλέπει αρκετά ο ήλιος από το παράθυρο και τακτικό πότισμα.
Tip: μην ξεχνάτε να κόβετε τα ανθάκια ώστε να συνεχίσει να αναπτύσσεται και ότι δεν του αρέσει να του βρέχουν το φύλλωμα.

Ρίγανη:

αν έχετε ήδη στον κήπο σας ρίγανη, μπορείτε να την πολλαπλασιάσετε με ευκολία σε γλαστράκια εσωτερικού χώρου, καθώς γίνεται με σπόρο, μόσχευμα ακόμα και παραφυάδα! Μέχρι να ριζώσει χρειάζεται τακτικό πότισμα, αλλά ως φρύγανο, όταν αρχίσει να αναπτύσσεται κανονικά, δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα, εκτός από πολύ ήλιο και ζέστη. Οπότε προτιμήστε νότιο προσανατολισμό όπως και στο βασιλικό.

Tip: η ρίγανη δεν συνεργάζεται εύκολα με άλλα βότανα, προτιμήστε να τη βάλετε κάπου μόνη της, αλλιώς είναι πολύ πιθανό να δείτε τα φυτά γύρω της να αρρωσταίνουν χωρίς προφανές αίτιο! Όταν τη προσθέτετε σε γεύμα, λάβετε υπόψη σας ότι είναι πολύ πιο δυνατή σε γεύση και άρωμα από την αποξηραμένη.

Μαϊντανός:

ένα από τα πιο χρήσιμα φυτά που θα μπορούσατε να έχετε στο παράθυρο της κουζίνας σας! Ο μαϊντανός είναι εύκολος στην καλλιέργεια. Μια σπορά σε μια μικρή γλάστρα θα σας δώσει μαϊντανό για μήνες. Θέλει τακτικό πότισμα αλλά οπωσδήποτε καλή αποστράγγιση αλλιώς θα μαραθεί. Στην αρχή της ανάπτυξης πρέπει να το βλέπει πολύ ο ήλιος, όταν αναπτυχθεί επαρκώς όμως μπορεί να πάει και σε δυτικό ή ανατολικό προσανατολισμό χωρίς πρόβλημα.

Δεντρολίβανο:

πανέμορφο, αρωματικό και με πολλές θεραπευτικές ιδιότητες, το δεντρολίβανο θέλει απλά πολύ ήλιο. Αν έχετε ήδη στον κήπο σας και θέλετε να έχετε και στην κουζίνα σας, κόψτε ένα κλωναράκι και βάλτε στο σε νερό μέχρι να βγάλει ρίζες.
Tip: το έρπον δεντρολίβανο έχει εντονότερο άρωμα και όμορφη εξωτική εμφάνιση αλλά χρειάζεται χώρο.

Θυμάρι:

το θυμάρι λατρεύει τη ζέστη και τον ήλιο, και στην ουσία είναι τα μόνα που χρειάζεται για να διατηρηθεί υγιές! Νερό χρειάζεται πολύ λίγο από τη στιγμή που θα αναπτυχθεί επαρκώς αλλά θα πρέπει να το βλέπει συνέχεια ο ήλιος.
Tip: μην το βάλετε δίπλα σε ρίγανη!

Φασκόμηλο:

το φασκόμηλο αντέχει και στο μπαλκόνι σας, αλλά δεν αντέχει καθόλου το νερό. Βάλτε το σε ένα παράθυρο με δυνατό ήλιο. Θα ευχαριστηθείτε να δείτε το υπέροχο φύλλωμα του να αναπτύσσεται και να πίνετε ένα από τα καλύτερα αφεψήματα τις κρύες μέρες του χειμώνα!

Κόλιανδρο:

το κόλιανδρο είναι όπως και ο μαϊντανός ετήσιο φυτό το οποίο μπορείτε να το κρατήσετε στην κουζίνα σας για πληθώρα χρήσεων! Είναι όλο το φυτό βρώσιμο και αποδεδειγμένα ιδιαίτερα ευεργετικό κυρίως για το πεπτικό σύστημα και την αντιοξειδωτική του δράση. Τα φύλλα οι σπόροι ακόμα και το ρίζωμα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε σαλάτες, σούπες, ακόμα και ως προσθήκη στον καφέ σας.
Tip: προτιμήστε να ξεκινήσετε την καλλιέργεια με σπόρο, καθώς η μεταφύτευση είναι δύσκολη και συνήθως το φυτό δεν μπορεί να αναπτυχθεί.

Μαντζουράνα:

η μαντζουράνα, η δίδυμη αδερφή της ρίγανης, και όμως δεν τα πάνε καλά παρέα. Είναι όμορφο φρύγανο, το οποίο πολλαπλασιάζεται με τον ίδιο τρόπο όπως η ρίγανη, και χρειάζεται την ίδια φροντίδα. Ξεχωρίζει από τη ρίγανη επειδή έχει ηπιότερο και πιο λεμονάτο άρωμα, ενώ τα φύλλα της είναι στρογγυλά συγκριτικά με τη ρίγανη. Θα την ευχαριστηθείτε τόσο στο μαγείρεμα, όσο σε ένα ευεργετικό έγχυμα. Το φύλλωμα της μπορείτε να το χρησιμοποιείτε και θεραπευτικά και καλλωπιστικά λουτρά!
Tip: καλλιεργούσαν στην αρχαιότητα μαντζουράνα για να προστατεύσουν τις οικείες τους από την αρνητική ενέργεια και για να προσελκύουν καλοτυχία!

Σε κάθε περίπτωση, η χρήση των βοτάνων δεν μπορεί να αντικαταστήσει την φαρμακευτική αγωγή. Επίσης μπορεί να προκαλέσει παρενέργειες ή να αλληλεπιδράσει με άλλα φάρμακα. Για οποιαδήποτε πάθηση και θεραπεία, πρέπει πάντα να συμβουλεύεστε το γιατρό σας.

Ο Χρυσόστομος Γαλαθρής γεννήθηκε στη Σάμο. Έζησε και μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη το Καρλόβασι, μια πόλη με παρόντα και έντονα τα σημάδια του ακμαίου παρελθόντος. Όταν του αγόρασαν το πρώτο του ποδήλατο συχνά το έσκαγα από την γιαγιά του και πήγαινε στον Όρμο Καρλοβάσου, πλάι στο κύμα. Εκεί,  παρατηρούσε  τα δεκάδες παλιά αρχοντικά, σπίτια και εργοστάσια βυρσοδεψίας  σε παρακμή, έτοιμα να καταρρεύσουν και να πάρουν μαζί τους όλες τις  αναμνήσεις και ιστορίες τους.

Να ήταν αυτό άραγε το έναυσμα να ασχοληθεί με την φωτογραφία και να αποτυπώσει  όλη αυτή  την  τεράστια αρχιτεκτονική κληρονομιά του τόπου του, μέσα από το φακό του;

Σπούδασε στην FOCUS ART SCHOOL OF ATHENS και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία της φωτογραφίας&ενδυματολογίας στο πανεπιστήμιο VEVEY SCHOOL OF PHOTOGRAPHY στην Ελβετία.

Έχει στο ενεργητικό του αρκετές ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Για την δουλειά του έχουν γράψει αρκετά ΜΜΕ της Ελλάδας, ενώ αφιερώματα στο έργο του παρουσίασαν το «Κ» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, το περιοδικό ‘Φωτογράφος, η ΑΤΗENS VOICE,η εφημερίδα EGE TELEGRAPH στην Σμύρνη της Τουρκίας κ.α. To πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα κυκλοφόρησε το 2016 με τον τίτλο «Σάμος μνήμες μιας πατρίδας» από τις εκδόσεις Μίλητος.

Γνώρισα την δουλειά του Χρυσόστομου Γαλαθρή μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εντυπωσιάστηκα, από την ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργεί σε λήψεις που μοιάζουν σαν σκηνικά από παραμύθια. Λες και είναι βγαλμένα από άλλες εποχές.  Σήμερα, τον φιλοξενούμε και μιλάμε για τον ίδιο, αλλά και το project του, «Ζωή χωρίς εμένα».

Θα ξεκινήσω ίσως με την πιο συνηθισμένη ερώτηση, μπορείς  να μας περιγράψεις  την εποχή που συνειδητοποίησες  για πρώτη φορά ότι η δημιουργία/φωτογράφηση ήταν κάτι που έπρεπε να κάνεις;

Από πολύ μικρός είχα τέμπερες, μπογιές, μαρκαδόρους, πινέλα και όλα τα συναφή, αρχικά ζωγράφιζα και σχεδίαζα είτε σε χαρτιά λευκά είτε σε ακουαρέλες, μου άρεσε να κάνω και κωμικά σκίτσα με μέλη της οικογένειας ή γείτονες, ξέρεις αυτά που κάνουν οι σκιτσογράφοι στις εφημερίδες με τα συννεφάκια πάνω από τα πρόσωπα με τους διαλόγους..

Από αυτά άρχισα, δεν είχα φωτογραφική μηχανή τότε, θυμάμαι πήρα στα 15 κάπου εκεί. Οι πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα ήταν στην φύση που αγαπώ και λατρεύ,φωτογράφιζα και έναν σκύλο που είχαμε και μετά την φοράδα του παππού. Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι θα ασχοληθώ με τις τέχνες, οι δικοί μου δεν μου έδιναν και πολύ θάρρος να ασχοληθώ με αυτά, ξέρεις προέρχομαι και από οικογένειες εργατών και όσο να ναι δεν είχα και πολύ ενθάρρυνση από το περιβάλλον.

Η πρώτη μου σπουδή είναι Μαγειρική τέχνη, αυτό μόνο σου λέω!

Τι σημαίνει «να είσαι δημιουργικός» για σένα; Τι προσπαθείς να πεις, να επικοινωνήσεις με την τέχνη σου;

Η δημιουργία για εμένα είναι το παν, είτε ασχολούμαι με το σπίτι, είτε με τα φυτά μου, ακριβώς το ίδιο νιώθω όταν δημιουργώ και μια νέα φωτογραφική δουλειά. Η χαρά το να δημιουργείς είναι για εμένα σαν μια θεία χάρη, μια αρετή που στην φύτεψαν μέσα σου και απλά εσύ την ποτίζεις και την καλλιεργείς κάνοντας την να ανθίζει όσο θες. Έχω περάσει και περνάω διάφορα μηνύματα με κάθε φωτογραφική μου δουλειά, μηνύματα προσωπικά, κοινωνικά. Δεν έχω πιάσει ακόμη τα υπαρξιακά διότι αυτό θέλει μεγάλη διατριβή και δεν ξέρω αν θα έχω και έμπνευση για κάτι τέτοιο.

Ποια διαδικασία ακολούθησες  στο μυαλό σου μέχρι να χτίσεις το κάδρο σου στο project «Ζωή χωρίς εμένα»;

Στην συγκεκριμένη φωτογράφιση δεν υπήρχαν διαδικασίες, είχα τρία βασικά στοιχεία, το μοντέλο ντυμένο με ένα vintage νυφικό, 3-4 κλεμμένους λευκούς κρίνους από τον κήπο της κ. Ιωάννας και ένα ερειπωμένο σπίτι στην διάθεση μου. Μπαίνοντας στο ισόγειο δεν βρήκα κάτι να με εντυπωσιάσει, ανεβαίνοντας όμως την σκάλα βρήκα υλικά που με βοήθησαν να δέσω την ιστορία μου, οπότε μαζί με την Λώρη δημιουργήσαμε το  αποτέλεσμα αυτό. Η αλήθεια είναι ότι είχαμε χημεία μεταξύ μας κατά την διάρκεια της φωτογράφισης.

Διάλεξε την πιο αγαπημένη φωτογραφία του project και πες μου την ιστορία που κρύβει πίσω της…

Μου βάζεις δύσκολα τώρα, αλλά θα απαντήσω! Η φωτογραφία που κρατά το κάδρο κρύβοντας το πρόσωπο της για εμένα είναι η πιο δυνατή φωτογραφικά αλλά και συναισθηματικά από όλες τις άλλες. Αυτή η αίσθηση που προκαλεί στον θεατή είναι κάπως  φοβιστική&σκοτεινή γιατί πίσω από το κάδρο όντως η ιστορία της ηρωίδας μου είναι πολύ δραματική.

Νιώθεις κάποια συναισθηματική σύνδεση με το θέμα σου; Επιλέγεις το προσφυγικό ζήτημα, νιώθεις κάποια προσωπική σύνδεση με αυτό το θέμα για να έχεις επιλέξει να ασχοληθείς με αυτό; Ποια μηνύματα θέλεις να περάσεις στον κόσμο;

Η ιστορία που παρουσιάζω με την συγκεκριμένη μου δουλειά δεν με συνδέει συναισθηματικά, μας συνδέει όμως το  χώμα που πατάμε. Θα έλεγα ότι περισσότερο συναισθηματικά θα συνδεθούν με αυτή όλες οι κοπέλες-γυναίκες που παντρευτήκαν τον εκλεκτό του μπαμπά ή της μαμάς και όχι τον εκλεκτό της καρδιάς τους. Έτυχε να επιλέξω την Σμύρνη ως τόπο διεξαγωγής της φωτογραφική μου ιστορίας, η  ηρωίδα μου είναι μια όμορφη  Σμυρνιά λοιπόν. Τα μηνύματα που θέλω να περάσω μέσα από αυτό το πρότζεκτ είναι πολλά, πρώτο από όλα και κυριότερο η επιβολή του γαμπρού και όχι η αποδοχή της επιλογής από την ίδια, η τιμωρία του να ερωτευτεί, η άρνηση διαλόγου από τον πατέρα της, ο φόβος της μάνας στο να εκφέρει και εκείνη η ίδια την γνώμη της για το ίδιο τους το παιδί. Όπως βλέπεις όλα είναι μια αλυσίδα και φυσικά η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως έγινε και με τον γάμο των ίδιων της των γονιών.

Έχοντας ζήσει το προσφυγικό από κοντά, πως βλέπεις τους Έλληνες να αντιμετωπίζουν τη διαφορετικότητα. Τι έχεις να πεις γενικά για τον ρατσισμό στην Ελλάδα; Υπάρχει;

Ποια διαφορετικότητα εννοείς Υπάρχουν πάρα πολλές, για εμένα τρείς είναι οι πιο προβληματικές στην σημερινή κοινωνία. Η διαφορετικότητα στην χώρα προέλευσης, η σεξουαλική και φυσικά η θρησκευτική. Όλες μαζί δημιουργούν ένα τεράστιο κρατήρα που όλοι μας περπατάμε πάνω του και είναι θέμα χρόνου να εκραγεί. Η διαφορετικότητα στις αντιλήψεις μας είναι για εμένα θετικό στοιχείο αλλά συνάμα είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα μεταξύ ανθρώπων.

Τα τελευταία χρόνια με την αύξηση των μεταναστών αυξήθηκε και το ποσοστό του ρατσισμού, το θεωρώ λογικό αν και δεν συμφωνώ με τις ακραίες συμπεριφορές, ο ρατσισμός δεν με τρομάζει τόσο, όσο με τρομάζει και με ανησυχεί το μέλλον αυτών των ανθρώπων σε μια χώρα η οποία είχε και συνεχίζει να έχει πολλά προβλήματα και δεν ξέρω αν είναι και σε θέση όλοι οι μετανάστες να ενσωματωθούν στην Ελλάδα. Μην ξεχνάμε ότι οι κουλτούρες μας είναι πολύ διαφορετικές , αυτό με προβληματίζει μπορώ να πω και είναι ένα μεγάλο θέμα προς συζήτηση.

Τι σε παρακίνησε να δημιουργήσεις αυτό το project; Ποια ήταν η σπίθα που άναψε για να ξεκινήσεις;

Είμαι άτομο πολύ ελεύθερο, ίσως μερικές προσωπικές καταστάσεις και βιώματα με έπλασαν έτσι, συμπάσχω με άτομα που δέχονται με την βία είτε με το έτσι θέλω να τους καθορίζουν την ζωή τους και τις προσωπικές επιλογές τους τρίτα άτομα.

Η ηρωίδα μου είναι ένα από αυτά τα άτομα που η προσωπικότητα της μπήκε πίσω από ένα θολό τζάμι μιας κορνίζας κρεμασμένης στον τοίχο.

Το λάθος της ήταν ένα μικρό τοσο δά μικρό… να ερωτευτεί έναν Τούρκο στην προκυμαία της Σμύρνης. Ο έρωτας τους ήταν κεραυνοβόλος, αυτή πλουσιοκόριτσο φορώντας το δαντελένιο της φόρεμα καθώς περνούσε έξω από το μαγαζί που δούλευε ο Καρίμ τον μέθυσε το γαλλικό της άρωμα αλλά και η λυγερή της κορμοστασιά σε συνδυασμό με τα εκφραστικά της καστανά μάτια! Κοιτάχτηκαν και αυτό ήταν αρκετό. Η σχέση τους κράτησε 7 μήνες ώσπου τους είδε ένας φίλος του πατέρα της όταν κρυφά είχαν συναντηθεί στο πίσω μέρος της Αγίας Φωτεινής, ο πατέρας έξαλλος, θηρίο ανήμερο στην σκέψη ότι η κόρη του βλέπει έναν εργάτη Τούρκο. Η μάνα της ήταν πιο διαλλακτική αλλά μην ξεχνάμε ότι ο πατέρας κουμαντάρει και είναι η κεφαλή της οικογένειας. Πατριαρχική οικογένεια βλέπεις..

Η σπίθα που με έκανε να δημιουργήσω αυτή την φωτογραφική ιστορία είναι η καταπίεση των γυναικών από την ίδια τους την οικογένεια.

Πιστεύεις πως ένας φωτογράφος πρέπει να ταυτίσει το φωτογραφικό του έργο με ένα μόνο θέμα ή πρέπει να είναι σε θέση να φωτογραφίσει άρτια το οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή;

Όλοι μας έχουμε μια κλήση, οι περισσότεροι λόγο οικονομικού ακολουθούν το κομμάτι της εμπορικής φωτογραφίας (γάμος, βάφτιση, διαφήμιση), λίγοι αυτό που τους εκφράζει περισσότερο. Ένας από τους λίγους είμαι και εγώ. Ασχολήθηκα με το κομμάτι του γάμου και της βάφτισης αλλά μου ήταν βαρετό έως αδιάφορο, καταπιέστηκα τόσο πολύ που και έχασα την δημιουργικότητα μου.

Αποφάσισα να ασχοληθώ μόνο με την καλλιτεχνική φωτογραφία και ήρθα στα ίσια μου που λέμε πιο λαϊκά! Τα χρήματα δεν είναι βέβαια τα ίδια, το πορτοφόλι δεν είναι πάντοτε γεμάτο  αλλά έχω γεμάτη ψυχή και αυτό είναι το η καλύτερη ανταμοιβή για εμένα!

Τι καθιστά κάποιον φωτογράφο τον 21ο αιώνα. Ο καθένας σήμερα μπορεί να αγοράσει μια DSLR και να λέει ότι κάνει φωτογραφία. Αυτό όμως δεν τον καθιστά φωτογράφο. Ποια είναι τα σωστά κριτήρια;

Η φωτογραφία έχει μπει τόσο πολύ στην καθημερινή μας ζωή πια. Δεν χρειάζεται πλέον να αγοράσει κάποιος DSLR για να τραβήξει φωτογραφίες, οι περισσότεροι  έχουμε ένα κινητό με μια θεωρητικά καλή κάμερα και φωτογραφίζουμε τα πάντα, από το φλυτζάνι του καφέ το πρωί έως και την φάτσα μας με duckface το βράδυ καθώς ξαπλώνουμε για ύπνο. Ο καθένας μπορεί να φωτογραφίσει και να πάρει μέρος σε διαγωνισμούς καθώς και να τραβάει φωτογραφίες σε εκδηλώσεις ακόμη και σε μυστήρια, το ‘χω δει άλλωστε. Δεν με ενοχλεί ίσα ίσα που μου αρέσει και το διασκεδάζω στο να χαζεύω δουλειές τους, βλέπω και καλές αλλά και κακές δουλειές, άλλωστε ποιος είμαι εγώ να κρίνω?

Η ματιά και το πάθος κάνει την διαφορά, αυτό πάντα λέω σε κάθε ερώτηση ως προς τα κριτήρια.

Έχεις κάνει αρκετές εκθέσεις και projects. Ποια δουλειά σου είναι η πιο αγαπημένη και γιατί;

Από τις αγαπημένες μου είναι το 142. Αυτή μου η φωτογραφική  δουλειά πήρε το όνομα της από τα 142 άτομα που φωτογραφήθηκαν για τις ανάγκες της. Αγαπήθηκε πολύ από το κοινό, κυκλοφόρησε σε λεύκωμα, ταξίδεψε σε Μυτιλήνη, Αθήνα, Βρυξέλλες, Ρώμη, Λουξεμβούργο. Την θεωρώ από τις πιο επιτυχημένες μου δουλειές καθώς εκτός από χρήματα που απέφερε και αναγνώριση στο εξωτερικό.

Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις ένα έργο σου δημοσιευμένο;

Μια ιδιαίτερη χαρά, αυτό μόνο!

Από πού αντλείς έμπνευση και ιδέες;

Από τα πρόσωπα των ανθρώπων, την προσωπικότητα τους, την μουσική, τα λουλούδια, τον κινηματογράφο και από την φύση, αυτά  μου είναι αρκετά ώστε να μου γεννηθούν ιδέες και να εκτοξευθεί η έμπνευση!

Ποιος θεωρείς  πως είναι ο ρόλος του φωτογράφου στην κοινωνία μας;

Στο να γαληνεύει με τις εικόνες του τις καταστάσεις που ζούμε όλοι μας σε αυτό τον πλανήτη. Να παρουσιάζει με τον φακό του την ομορφιά και την λεπτομέρεια που ένας μη φωτογράφος δεν μπορεί να δει με γυμνό μάτι. Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό…

Τι  θα ήθελες  να φωτογραφίσεις  και το δεν έχεις  κάνει ακόμη;

Θα ήθελα πολύ να φωτογραφίσω την αγαπημένη μου ηθοποιό Cate Blanchett. Την θαυμάζω για το υποκριτικό της ταλέντο και ειδικά για την ερμηνεία της στην ταινία ΄Θλιμμένη Τζάσμιν΄. Λίγο χλωμό βέβαια το κόβω αλλά είπα να το εκφράσω επι ευκαιρίας μια και με ρώτησες χαχαχαχα!

Μελλοντικοί στόχοι και όνειρα;

Θα ήθελα να εκδώσω ένα δεύτερο λεύκωμα μακροπρόθεσμα, δεν ξέρω με τι θέμα, πάντως το δουλεύω μέσα στο μυαλό μου. Επίσης θέλω  να συνεχίσω να εκθέτω σε γκαλερί στο εξωτερικό όπως κάνω τα τελευταία χρόνια, εύχομαι να πάνε όλα καλά στην έκθεση του χρόνου που έχω προσκληθεί από γκαλερί της Δανίας, να έχω υγεία πρώτα από όλα, αυτό εύχομαι!

Σε  ευχαριστούμε πολύ Χρυσόστομε και σου ευχόμαστε ολόψυχα κάθε επιτυχία στο μέλλον!

Σας ευχαριστώ και εγώ για την φιλοξενία και την τιμή!

Τον Χρυσόστομο Γαλαθρή μπορείτε να «συναντήσετε»:

https://www.facebook.com/chrysostomos.galathris

https://chrysostomosgalathris.com/

Instagram : chrysostomosg