Ερωτήσεις που και το ερωτηματικό ντράπηκε να τις συνοδεύσει και να μπει στο τέλος. Κοκκίνισαν και οι ίδιες πριν καν γίνουν. Μα εκείνοι που τις έκαναν δεν έδειξαν ίχνος ντροπής, ρώτησαν αυτό ακριβώς που ήθελαν να μάθουν. Αυτό που με μαεστρία έκρυβες είτε γιατί δεν ήθελες να το μοιραστείς με κανέναν είτε γιατί δεν είχες προλάβει ούτε εσύ να δώσεις μια ικανοποιητική απάντηση σε εσένα, είτε γιατί δεν πρόλαβες να προετοιμαστείς για εκείνα τα λεπτά του θράσους που σε ακινητοποιούν και απαγορεύουν στο στόμα, στην γλώσσα να αρθρώσει. Και στέκονται εκεί απέναντι σου κοιτώντας σε στα μάτια μέχρι να πάρουν την απάντηση που θέλουν. Αδιάκριτοι. Ανυπομονούν, διψούν να σε βλέπουν να παλεύεις με ότι σε πονάει, ξεγυμνώνουν το ντυμένο μυστικό σου, αυτό που σου ανήκει, αυτό που είναι ιδιοκτησία σου, αυτό που δεν αφήνεις να στο αγγίξει κανείς γιατί στηρίχτηκες στην διακριτικότητα που σε πούλησε και έγινε αδιακρισία.

Πού; Πώς; Πότε; Γιατί; Ποιός; Τι; Πόση αδιακρισία κρύβει ένα ερωτηματικό; Σε πόσους επιτρέπει να το χρησιμοποιούν αλόγιστα και προκλητικά; Πόση ικανοποίηση του δίνουν άραγε όταν το απαντούν για να το εξαφανίσουν; Και πιάνεις τον εαυτό σου να απάντα από ευγένεια, σαν αντίδοτο στην αδιακρισία που θέλγεται από τον κρυμμένο σου θυμό. Ύφος απολογητικό. Απάντηση στις αδιάκριτές ερωτήσεις είναι μια σιωπή, ένα χαμόγελο, μια αμήχανη στιγμή που μισείς. Αδιάκριτοι. Όπως και τα βλέμματα τους, δε μάθανε ποτέ τους να αφήνουν τους άλλους να τους εκμυστηρευτούν αυτά που εκείνοι θέλουν, δε μάθανε ποτέ τους πως είναι αγένεια να φέρνουν τον άλλον σε δύσκολη θέση. Δε μάθανε ποτέ τους τη λέξη λεπτότητα. Τακτ. Αυτήν που δεν ενοχλεί τον άνθρωπο που κοιτάς στα μάτια, που δεν προσβάλλει ευαισθησίες, δεν ενοχλεί, δεν κάνει θόρυβο.

Αδιάκριτοι! Παρόντες στις ζωές των άλλων, περίεργοι και αντιπαθητικοί. θαρρείς πως έχουν καταπιεί όλα τα ερωτηματικά του κόσμου. Αδιάκριτοι, με ένα Α στερητικό για να τους υπενθυμίζει αυτά που στερούνται από τη ζωή, κάνοντας ερωτήσεις. Ίσως να κρύβει μια μοναξιά, ένα κενό, ένα τεράστιο ερωτηματικό όλο δικό τους, που δεν τολμούν να το απαντήσουν, που δεν τολμούν να το αντικρίσουν. Και αυτό μεγαλώνει και βαραίνει ψυχές και συνειδήσεις. Από όλα τα σημεία στίξης όμως, ξεχωρίζει η τελεία. Ντόμπρα και διακριτική. Δεν περιμένει απαντήσεις.

Από τα μυστικά στα ψέματα μικρή η απόσταση και αυτά είναι πολλά, διαχρονικά, πειστικά, κακοβγαλμένα, κουτά, έξυπνα, μικρά, μεγάλα, χοντρά, ελαφριά, αθώα, ένοχα, συγχωρεμένα και ασυγχώρητα σαν τα λάθη. Σώζουν, σκοτώνουν, καίνε, παγώνουν, χωρίζουν, ενώνουν. Το ψέμα είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ισχύος των λέξεων ακόμη και των πιο σύντομων σαν το «ναι» και το «όχι». Ένα γλυκό παραμύθιασμα του εαυτού σου και έπειτα των άλλων, μια άλλη παρουσίαση της πραγματικότητας, ο πιο σύντομος μύθος που φτιάχτηκε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων. Αποκαλύπτονται, ξεσκεπάζονται, χάνονται, θάβονται, βαφτίζονται αλήθειες. Τα μισούν φανατικά αυτοί που τα λένε. Αυτοί που δεν τα λένε μειδιάζουν ή μένουν ανέκφραστοι μέχρι να τα ανιχνεύσουν, ένα στιγμιαίο φιλτράρισμα κόντρα στην αλήθεια. Αυτή η παύση του ψεύτη μέχρι να σκεφτεί την επόμενη φράση, η αμηχανία, το βλέμμα το υπερκινητικό, η υπερπροσπάθεια του προκειμένου να πείσει με την λογική, με το συναίσθημα και με ότι τερτίπι διαθέτει…

Σαν θεατρική σκηνή που εξελίσσεται μπροστά σου με εισιτήριο φτηνό, σαν ρόλοι παιγμένοι “στα ψέματα”. Δύσκολα διαχωρίζεις το ψέμα από την αλήθεια αφού μπορείς το ίδιο καλά να τα κατασκευάσεις και τα δυο. Πόσο ελεύθερος μπορείς να ζεις όμως με αυτά ή χωρίς αυτά; Μυστικά, ψέματα, αλήθειες, γερό στομάχι να έχεις για να τα αντέχεις και καλή μνήμη για να τα θυμάσαι.

Ψηλός,αδύνατος, μάτια υγρά, ρούχα σκούρα, κεφάλι κατεβασμένο, ντροπαλό. Μια πλάτη που κουβάλησε πολλά από παιδί. Αμαρτίες γονέων τον παίδευσαν και τον παιδεύουν. Ορφανός με ζωντανούς γονείς. Πατέρας αδιάφορος, απών… Μητέρα βράχος να παλεύει, να δουλεύει, να λείπει, να αποτυγχάνει,  να τον χάνει. θρύψαλα ο βράχος. Εσύ να μεγαλώνεις στον αυτόματο. Ευαίσθητος και τολμηρός να δοκιμάζεις και να πίνεις ότι πίνεται για να καλύψεις το κενό. Να δείχνεις πως τάχα χαίρεσαι και μέσα σου να πενθείς.

Με πόσα γεμίζει το κενό σου; Σε ποια μοίρα χρωστάς; Πόσες αγκαλιές σου έλειψαν και τις κάνεις μοναχός σου; Πόσα φιλιά και λογάκια τρυφερά έχασες; Αγγίζει έδαφος και το σκεπάζει με κορμί. Σε προσπερνάνε πόδια ανθρώπινα και καροτσάκια λαϊκής και εσύ πεσμένος, χαμένος στον δικό σου κόσμο, γιατί δεν αντέχεις λεπτό σ’αυτόν. Πόσο άδικο να εύχεσαι να πεθάνεις, ζώντας τη νιότη σου;

Τελειώνουν τα μπουκάλια και η ταμπέλα, ρετσινιά σαν τις ετικέτες-αυτοκόλλητα των μπουκαλιών που αδειάζεις. “Ντρέπομαι”είπες. Ντράπηκε η ντροπή, ντράπηκε τούτος ο κόσμος που δεν έχει να σου δώσει αυτά που σου στέρησαν. Αγάπη και ενδιαφέρον. Εκεί κάτω σκόνη, σόλες παπουτσιών και αποτσίγαρα. Μισάνοιχτα μάτια και ένα γειά σε αυτούς που σε χαιρετούν. Και ένα δάκρυ για αυτούς που σε ξέρουν.

Κάθε φορά ένας καινούργιος αγώνας και πάλι ηττημένος. Τόσες προσπάθειες στράφι. Δίχως κίνητρο, δίχως ζωή μονάχα μια ντροπή, μια συγκίνηση που μαρτυρά ότι νιώθεις. Γυαλί ο εθισμός, αρρώστια που παλεύεται. Δύναμη, ελπίδα και πιθανότητα, αυτήν τη μια που παίζεις και μπορεί να είναι και η τελευταία σου. Τόσο νέος, να καταντήσει; Και κλείνουν την πόρτα τους με χέρια “πιασμένα” με σακούλες του σούπερ μάρκετ. Και εσύ στο χαλάκι τους. Εθισμένος με ντροπή και πληγωμένη αξιοπρέπεια, γέρος μέσα στα νιάτα σου, παραιτημένος.

“Να τα λέμε! Μου κάνει καλό”. Εύχομαι να μην πάψουμε να τα λέμε, εύχομαι να μην λείψεις ούτε μέρα από αυτόν τον κόσμο, αλλά να λείπεις συνεχώς από τον δικό σου. Εύχομαι να έρθει σύντομα η μέρα που θα τα πούμε και θα φοράς τα καλά σου και στην ερώτηση “τι θα πιεις;” Να απαντήσεις “Το’ κοψα. Έναν καφέ παρακαλώ”… Αφιερωμένο στον Θ.Κ.

Πετάχτηκε πριν έρθει η σειρά του, όπως πάντα άλλωστε. «Εγώ θα ντυθώ Batwoman» είπε. Σιωπή! Παύση…Αυτή η ησυχία που κρατά δευτερόλεπτα, πριν ξεσπάσει η μπόρα που ενώ την περιμένεις, τάχα ταράζεσαι από το μπουμπουνητό; Ε αυτήν! Γέλια, γιουχαΐσματα και πειράγματα ακολούθησαν και σταμάτησαν βίαια την υποψιασμένη ησυχία. Απτόητος με αναψοκοκκινισμένα τα μαγουλάκια του συνέχισε: «Θα έχω και ξανθά μαλλιά, μια περούκα με μεγάλα τόοοοσο μακριά μαλλιά». Πλάσμα γλυκύτατο όσο και η φωνούλα του, όπως και κάθε παιδική. Συνεχίζει να υποστηρίζει την απόφασή του παρά τις αντιδράσεις των γύρω του. «Είσαι γκέι, αδερφή και κορίτσι». Αντίδραση ακαριαία, μπάμ και κάτω, χωρίς ανάσα, χωρίς σκέψη, σαν γροθιά στο στομάχι. Αντανακλαστικά γρήγορα και ξεκάθαρα, χωρίς αναπνοή. «Τι σας νοιάζει μωρέ τι θα ντυθώ εγώ; Εμένα αυτή μου αρέσει». Ξεχνάς καμιά φορά πόσο σκληροί κριτές γίνονται τα παιδιά και σου μοιάζουν; Χωρίς μάσκα, χωρίς προσωπείο, χωρίς ίχνος δισταγμού, αντιδρούν, επιτίθενται, αποδοκιμάζουν αυτό που μοιάζει παράταιρο, αλλόκοτο, παράδοξο στα μάτια τους. Αυτό που αντιτίθεται στο “φυσιολογικό” και στο καθετί που όρισα και όρισες ως «νορμάλ».

«Εμείς έχουμε χρώμα;», «Ποιο είναι το αγαπημένο σας;». Το φύλο μας μάθανε πως έχει χρώμα ροζ ή μπλε. Κοινωνική κατασκευή τα χρώματα στα φύλα, σαν τα χρώματα στα φύλλα που αλλάζουν, σαν τις εποχές. Η έκφραση όμως έχει χρώματα πολλά και οι στολές και οι ρόλοι και τα παιχνίδια. Μεγαλώνοντας αντιλαμβανόμαστε καλύτερα την ταυτότητά μας. «Όπως αντιλαμβανόμαστε όλον τον κόσμο Κυρία, έτσι δεν είναι;». Η ενίσχυση της σεξουαλικής έκφρασης του παιδιού από την πλευρά των γονιών, των δασκάλων απαραίτητη, θα προσφέρει στο παιδί τη δυνατότητα να αναγνωρίσει τις φυσιολογικές του ανάγκες και να διαμορφώσει τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Μαθαίνουν, παρατηρούν, υιοθετούν συμπεριφορές, πειραματίζονται, διαχωρίζουν, επικρίνουν, επαινούν, δέχονται και απορρίπτουν. «Batwoman» λοιπόν. Επιθυμία; Επιλογή; Τι; Μην είναι η φανταχτερή στολή; Μην είναι η περούκα; Αυτός ο μπόμπιρας όρθωσε το ανάστημά του και με θάρρος τους είπε αυτός είμαι. Δικαίωμα είναι να είσαι.

Ο Ηρακλής, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Ινδιάνος, η Πριγκίπισσα, ο Cowboy σαστισμένοι και λίγο προβληματισμένοι μετά το κράξιμο στην «Batwoman». Ησυχία!

Μέχρι να σηκώσει κάποιος ξανά το χέρι και με το δάχτυλό του να δείξει και να γελάσει και να βγάλει τη γλώσσα του και να φορέσει τη ταμπέλα που έγραψε για τον άλλον. Εμείς; Τι θα κάνουμε εμείς;

Y.Γ. Η πραγματική αυτή ιστορία καταγράφτηκε τον Φεβρουάριο του 2012.

Κρατάει 31 ημέρες, τις τελευταίες πριν την
εκπνοή του. Οι τελευταίες ευκαιρίες σου για να τον αποχαιρετήσεις και να τον θυμάσαι
όπως εσύ θέλεις…Κάνοντας έναν γρήγορο απολογισμό ήταν μια χρονιά γεμάτη,των
αντιθέσεων,των ξεκαθαρισμάτων,των αποφάσεων,των δημιουργικών εργασιών, των μαχών και των λυτρώσεων.

Απολογιστικός, γλυκόπικρος,διδακτικός και ώριμος. Αποκαλυπτικός και απρόβλεπτος. Ο μοναδικός που σου επιτρέπει να μετρήσεις αντίστροφα ξεκινώντας από το
δέκα μέχρι το 1…
Το πρώτο σου μέτρημα, αυτό που έμαθες από παιδί. Φτάνεις πάλι στο 1, πάλι από την
αρχή. Σου δίνεται μια ακόμη ευκαιρία. Καινούργια. Δίδαξε και φέτος τα νοήματα ήταν πιο βαθιά. Αλήθειες ωμές και βαριές. Δίδαξε λοιπόν, πως μονάχα η αγάπη των παιδιών δεν προδίδεται ποτέ. Πως το πιο δύσκολο πράγμα στον άνθρωπο είναι να αποσυνδεθεί από την αγάπη, όταν αναγκάζεται να το κάνει για την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του.

Ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει ειναι να στρέψει το μαχαίρι στον εαυτό του και να
ακρωτηριάσει το συναίσθημα. Δίδαξε πως η ευγένεια μέσα στην βαναυσότητα και στην
αδικία είναι αυτήν που πρέπει να διαφυλάξεις. Και αν παλεύεις καθημερινά γι’αυτό τότε είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Την επιβράβευση θα την κάνεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, γιατί κανείς πότε δεν θα την κάνει για σένα.

Δίδαξε πως η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας πάντα με νικητές και ηττημένους. Δίδαξε πως ο,τι δεν κάνεις με την καρδιά σου είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δίδαξε πως η ευτυχία είναι άπιαστη αν την κυνηγάς, αλλά ζεις μαζί της μόνο όταν πάψεις να την αποζητάς. Σε βρίσκει απρόσμενα σε ένα μπαλκονάκι τέλος καλοκαιριού, η παρουσία της έχει σίγουρα μυρωδιά λουλουδιών και σου χαρίζει την
αιωνιότητα με την αίσθηση της σφιχτής αγκαλιάς.

Ας αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με την πιο δυνατή ανάμνηση, από όλες αυτές που ζήσαμε μονάχα μια μας μένει. Αυτή η μια μας καθόρισε και μας έκανε αλλιώτικους. Ας
υποδεχτούμε τη νέα χρονιά με άσπρους καμβάδες και ας την χρωματίσουμε όσο ακόμα προλαβαίνουμε με χρώματα ζωηρά, αληθινά όποια και αν είναι αυτά. Ας εφοδιαστούμε με τετράδιο καινούργιο, με σελίδες που έχουν το άρωμα του άθικτου. Με μολύβι που δεν ξεγράφει, αλλά και με μια σβήστρα αυτήν της συγχώρεσης.

Καλή χρονιά σημαίνει καλή αρχή. Σημαίνει όλα απ’την αρχή. Απο το μηδέν.

Μέτρα…

Μήνας αγαπημένος, απολογιστικός. Γιορτινός και αστραφτερός. Γλυκός γεμάτος άχνη και σιρόπι. Φωτάκια πολύχρωμα. Φορτίο με ευχές και επιθυμίες. Άδειος δίχως ρήματα. Βαρύτητα στις λέξεις του. Ουσιαστικός. Της μνήμης και της λήθης. Συναισθηματικά στατικός. Χιλιάδες στιγμές με χαρά και πόνο. Στην εκπνοή του ανάλαφρος. Στις πλάτες του ένα “σ’ αγαπώ” και ένα “συγγνώμη “. Σε δυο λέξεις μετρημένος. Σε δυο μόνο λέξεις ζυγισμένος.

Έπειτα μέτρημα αντίστροφο. 3… 2…1 ανάσα. Φως και σκοτάδι και πάλι στο φως. Ο θάνατος του η ζωή μας, η νέα, η αβέβαιη. Σκυτάλη στον καινούργιο της έναρξης και της αφετηρίας. Μέτρημα από το 0. Στιγμές, μνήμη, απολογισμός και πάλι από την αρχή. Στο μεταίχμιο του τέλους και της αρχής. Απολογητικός, έσχατος και μοναδικός. Υπολογιστικός, με αμέτρητα στολίδια και αμέτρητες αναμνήσεις. Αριθμοί άδειοι και γεμάτοι. Ολόκληρος ούτε μέρα λειψή, ούτε λεπτό λειψό.

Δεκέμβρης της τελευταίας στιγμής, της προετοιμασίας, της αλλαγής. Υποστηρικτής του παρελθόντος, θαυμαστής του παρόντος και θιασώτης του μέλλοντος. Δώρα και χειραψίες και φιλιά και γέλια και φασαρία και τσούγκρισμα ποτηριών στο φευγιό του. Γεννημένος στο τέλος του έτους. Στιγματισμένος με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Η αρχή των πάντων, αδικημένα τελευταίος. Αστέρι στην κορυφή του, φωτισμένος ο δρόμος για τον επόμενο. Ζωηρός με ανοιχτά αυτιά και ματιά, σιγοψυθιρισμένος με όνειρα, ευχές, ατυχές το απραγματοποίητο του. Για άλλους τυχερός και για άλλους άτυχος. Ξεμπρόστιασμα τα γεγονότα του. Μαρτυρημένος και ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος. Τελευταίος και κατά ιδρωμένος, πρώτος στους λάτρεις των Χριστουγέννων. Διαχρονικός και πολύτιμος σαν τον ανεπιτήδευτο παιδικό ενθουσιασμό στη θέα των δώρων.

Καλοκαίρι! Έφτασε και ας άργησε αλλά ήρθε για να μείνει μετά από τόσα παρακάλια και ικεσίες. Ήρθε για να πάρει ό,τι θλιβερό απέμεινε. Ο ήλιος του ζεσταίνει την ψυχή, δίνει χαμόγελο και ζωή και αν δεν τον αντέξεις για πολύ κράτα βεντάλια ανοιχτή. Είναι η εποχή που οι άνθρωποι συναντιούνται με άλλη διάθεση, με μια ηρεμία που μοιάζει με θάλασσα όταν είναι γαλήνια. Θα με βρεις μέσα στο καλοκαίρι, νωρίς το πρωί ανοίγοντας το παντζούρι σου για να κοιτάξεις με μισάνοιχτα μάτια ήλιο και ουρανό. Θα με βρεις στο μεσημεριανό τραπέζι με τραπεζομάντιλο χρωματιστό και καρπούζι κατακόκκινο και ζουμερό. Στις απογευματινές βόλτες κρατώντας παγωτό, στις υπέροχες ζεστές βραδιές γεμάτες παρέες, γέλια και χαρές. Στα αμέτρητα στην υγεία μας και στο τσούγκρισμα των παγωμένων ποτηριών.

Θα με βρεις μέσα στο καλοκαίρι ανάμεσα σε βιαστικές βαλίτσες που ψάχνουν καράβι να επιβιβαστούν, μέσα στο άσπρο και στο μπλε αυτού του ευλογημένου τόπου. Μέσα στις πιο φούξια βουκαμβίλιες που έχεις αντικρύσει ποτέ. Στις βουτιές, εκείνες τις βαθιές για να ξεπλυθεί ότι στενάχωρο και τοξικό απέμεινε απ’τον χειμώνα. Θα με βρεις μέσα στο καλοκαίρι κάτω από ολόγιομο φεγγάρι να κάνω όνειρα και διαδρομές. Θα με βρεις σε γλέντια και χορούς να κρατώ σφιχτά ένα χέρι. Έχει αυτή η εποχή όσα δεν έχουν οι άλλες, αυτή σου επιτρέπει όσα δεν πρόλαβες, σ’αφήνει όσα δεν απέκτησες, δεν μιλά πολύ με τόση ομορφιά γύρω της τα λόγια φτωχύνανε. Ξεγνοιασιά, συναισθήματα γυμνά και αληθινά και ένα αεράκι να σου φυσάει τα μαλλιά.

Θα με βρεις μέσα στο καλοκαίρι, μέσα στην καρδιά του να κρύβομαι από χειμώνες που με καρτερούν.

Φτάσαμε στο σπίτι και με μάτια θλιμμένα, περίμενε τη συνέχεια. Ανταμείφθηκε για τον κόπο του με ένα πρόχειρο γεύμα και κάθισε στο χαλάκι της εξώπορτας. Το πρωί καλημεριστήκαμε με ενθουσιασμό, με χάδια και αγκαλιές. Ήταν έκπληξη μεγάλη πως περίμενε εκεί, ήλπιζε πως έχει βρει κηδεμόνα, πως έχει βρει χέρια ανοιχτά και ελεύθερα, διαθέσιμα για εκείνον και ένα ίσως σπίτι για να μείνει. Η πρώτη σκέψη ήταν πως δεν μας αξίζουν τα ζώα, δεν χωράει η πίστη και η αφοσίωση τους στην ασθματική και πολυάσχολη ζωή μας. Έκτοτε δεν τον ξαναείδα.

Αδέσποτοι και οι άνθρωποι. Ο αδέσποτος θέλει αγάπη και φροντίδα, θέλει την προσοχή σου, θέλει το άγγιγμα και το φιλί σου. θέλει να ακουμπάει στο στερνό σου, άφησε τον για λίγο εκεί και θα καταλάβει που είναι το σπίτι του. Ο αδέσποτος σε λάθος χέρια, μη διαθέσιμα είναι ορφανός, άστεγος, μοναχός, δυστυχής, ανασφαλής και άδειος. Ο αδέσποτος θέλει τη φροντίδα και το ενδιαφέρον του κηδεμόνα, θέλει ένα χέρι να ξέρει να ανοίγει το κλειδί του σπιτιού, θέλει να ξέρει πως η αγάπη τελικά είναι το μόνιμο σπίτι του. Ξέρει όμως, πως αν δεν βρει ποτέ την αληθινή, θα παραμείνει αδέσποτος για πάντα. Θα τον εγκαταλείπουν ξανά και ξανά. Την επόμενη φορά που θα συναντήσεις έναν αδέσποτο, σκέψου πόσος τρόμος, φόβος και πόνος κρύβεται στα μάτια του. Βάλε στη θέση του εσένα για ένα μονάχα λεπτό και πράξε. Αν αδιαφορήσεις κάτι χάλασε μέσα σου, κάτι σαπίζει, εάν πάλι το χέρι γίνει ασυναίσθητα χάδι τότε κάτι ανθίζει ακόμη.

Η καλοσύνη είναι ανθός που κουβαλάς και βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην καρδιά σου, αν φερθείς με σεβασμό στους ανθρώπους, θα φερθείς και στα ζώα και στο περιβάλλον… Ο κόσμος μας θα αλλάξει και θα γίνει λιγότερο κακοποιητικός, βρώμικος και ανήθικος αν φροντίζεις τον ανθό σου καθημερινά, αν δεν τον αφήσεις να μαραθεί. Ξερίζωσε τα αγριόχορτα που τον περιβάλλουν. Να θυμάσαι πάντα πως ένας αδέσποτος σε έχει ανάγκη.