Βαφτιστήρι. Ένα ή και περισσότερα. Κάποια από αγάπη, κάποια από ανάγκη, κάποια από υποχρέωση. Περιμένουν με αγωνία και προσμονή. Ο νονός και η νονά είναι το σημείο αναφοράς του Πάσχα και ακόμα κι αν κάποιοι δεν τα βλέπουν όλο τον χρόνο, το Πάσχα είναι η εποχή τους.

Γαρύφαλλο. Το βασικό λουλούδι με το οποίο στολίζονται οι επιτάφιοι. Ολόκληρο χρόνο γίνεται ο σχεδιασμός σε πολλές ενορίες για το χρώμα και τον τρόπο στολισμού. Είναι τιμή και ευλογία να συμμετέχει κανείς σε αυτή την διαδικασία.

Δάκρυ. Η περίοδος που όλοι νιώθουμε να μας αγγίζει «κάτι» από αυτή την κατάνυξη που σκεπάζει την Μεγάλη εβδομάδα. Το Πάσχα είναι η εποχή που «σκαλίζουμε» το μέσα μας λίγο πιο πολύ, μας λείπουν όσοι έφυγαν και με τα δάκρυα του Χριστού, ενώνουμε και τα δικά μας.

Επιτάφιος. Στην πόλη μου, οι επιτάφιοι όλων των ενοριών συναντιούνται στην πλατεία. Συμβολικά, οι πιστοί ακολουθούν την νεκρώσιμο ακολουθία και όλη η πόλη συγκεντρώνεται και ψάλλουν όλους τους ύμνους. Δεν είμαι σίγουρη για την κατάνυξη της ενέργειας αυτή, ωστόσο είναι έθιμο πια και σηματοδοτεί την αντίστροφη μέτρηση για την Ανάσταση.

Ζωή. Αυτή που χάθηκε και με την Ανάσταση γυρίζει πάλι. Το θαύμα της ζωής και οι τρεις μέρες που μπορούμε να το σκεφτούμε. Τι έχουμε, τι χάνουμε, τι θέλουμε κι αν τελικά ζούμε. Η ανάσταση φέρνει πίσω την ζωή και μια ακόμα ευκαιρία σε όλους να δούμε την αλήθεια μας.

Ήλιος. Αυτός της Άνοιξης. Πάσχα! Ήλιος και χαμόγελα! Χαρά! Φίλοι, οικογένεια! Το Πάσχα είναι φωτεινό. Όπως ο ήλιος κι αυτό θέλουμε, να φύγει η σκοτεινιά και να γυρίσει ο ήλιος στην ζωή μας.

Θυσία. Η μεγαλύτερη απ’ όλες. Η σταύρωση, η Ανάσταση, οι συμβολισμοί που περιέχονται αποτελούν πάντα μια αφορμή για ενδοσκόπηση.

Ιησούς. Ήρθε, είδε και απήλθε. Έκανε θαύματα, προδόθηκε, σταυρώθηκε, αναστήθηκε. Κάθε ένας τον νιώθει κομμάτι του τις μέρες αυτές. Ζει το δράμα του –ή και όχι-. Πάντως σε κάθε περίπτωση είναι η περίοδος που όλα γύρω του γυρίζουν.

Καμπάνες. Θλιμμένα καιχαρμόσυνα χτυπήματα. Πάντα προσπαθώ να δω τον μηχανισμό. Πώς, ποιος; Στην ουσία του μάλλον δεν με νοιάζει το ερώτημα. Ίσως είναι μια προσπάθεια να συγκεντρωθώ σε κάτι και να κοιτάξω ψηλά. Να λύσω ένα «μυστήριο» που η λύση του υπάρχει αλλά πάντα με βάζει σε σκέψεις

Λαγοί. Μεγάλοι και μικροί. Σοκολατένιοι, μπισκοτένιοι αλλά και από σφολιάτα. Μέσα σε αυγά, έξω από τα αυγά. Στην φωλιά τους, με την οικογένειά τους, χωρίς την οικογένειά τους. Τους τρως, τους στολίζεις, τους κρεμάς, τους χρησιμοποιείς γενικά με όποιον τρόπο μπορείς. Για την ιστορία, το «έθιμο» του λαγού μας έρχεται από τας Ευρώπας όπου παρουσιάζεται με μαγικές ικανότητες και φέρνει τα αυγά στα παιδιά. Είναι ταξιδευτής και μαντατοφόρος και φέρνει το ευτυχές μήνυμα της βλάστησης και της Άνοιξης που έρχεται (ήρθε ή θα έρθει κάποτε)

Μύρο. Μοσχοβολιά! Άνοιξη! Το σώμα του Χριστού και η Ανάστασή του.

Νηστεία. Το Πάσχα νηστεύουν κι αυτοί που δεν νηστεύουν. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει λίγο της μόδας και οι νηστήσιμες λιχουδιές –μιας και έχουμε και την ομάδα των χορτοφάγων σε ανάπτυξη- έχουν γίνει πιο ελκυστικές από τις μη νηστήσιμες. Άσε που η μαγειρίτσα γίνεται ακόμα πιο νόστιμη μετά από την νηστεία.

Ξύδι. Βασικό συστατικό για να πετύχει η βαφή των αυγών –λέει η μαμά μου-.
Οβελίας. Το έθιμο, προέρχεται από το Εβραϊκό Πάσχα. Τα αρνιά θυσιάζονταν και η θυσία είναι η συμβολική πράξη που έπραξε ο Θεός για τον άνθρωπο. Το αν εμείς το συνδυάζουμε με πατατούλες και τζατζίκι είναι άλλη ιστορία (νόστιμη είναι η αλήθεια)

Προδοσία. Βαριά πράξη. Ο λόγος της εκκλησίας διδάσκει πως πονάει και ο προδότης όχι μόνο αυτός που προδίδει. Κάνοντας μια αναγωγή στο σήμερα κι ο καθένας στην ζωή του, ας αναλογιστούμε αν έχουμε προδοθεί, αν έχουμε προδώσει, αν έχουμε συγχωρέσει κι αν έχουμε ζητήσει συγγνώμη. Χρειάζεται να ξεπεράσεις πολλά «εγώ» για να δεις την προδοσία καθαρά.

Ροή. Ιορδάνης σημαίνει εκροή. Ο ποταμός που βαφτίστηκε ο Ιησούς και τελικά κατέληξε να σταυρωθεί για να σώσει την ανθρωπότητα. Μια αέναη ροή πνευματικότητας που κυριαρχεί το Πάσχα σε πιστούς και μη.

Σταυρός. Το σύμβολο της πίστης την περίοδο αυτή έχει την τιμητική του. Την Μεγάλη Πέμπτη όσοι βρεθούν στην εκκλησία βλέπουν το θείο δράμα να διαδραματίζεται μπροστά τους και τον Χριστό να σταυρώνεται.

Τσουρέκια. Αυτή η μυρωδιά κατά την διάρκεια της Μεγάλης εβδομάδας από φούρνους και σπίτια, είναι για μένα η μυρωδιά του Πάσχα. Αφράτα και νόστιμα, περιμένουν στολισμένα στο τραπέζι μέχρι την στιγμή που θα ξεκινήσουμε να τρώμε-και δεν θα σταματήσουμε ποτέ-.

Ύμνοι. Όσοι ψάλλονται την Μεγάλη Πέμπτη το βράδυ κι ενώ στολίζουν τον Επιτάφιο, είναι πραγματικά αριστουργήματα. Μουσικής και λόγου. Συγκινούν, αγγίζουν τις καρδιές ενεργοποιούν συναισθήματα.

Φως. Το Άγιον. Πολύς λόγος έγινε το τελευταίο διάστημα. Όλοι μας, έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι. Σε ο,τιδήποτε. Σημασία έχει το μέσα μας τι έχει να πει για όλα αυτά και όχι η επιστήμη. Άλλωστε η πίστη δεν χρήζει επιστημονικής εξήγησης.

Χωριό. Από τις καλύτερες παιδικές μου αναμνήσεις. Χωριό, ξαδέρφια, θειοι και θείες με γέλια παιχνίδι και φυσικά φαγητό. Πολύ.. και μετά καφέδες και πάλι φαγητό.

Ψάρι. Κι αν νομίζετε πως κανείς δεν τρώει ψάρι το Πάσχα κάνετε λάθος. Κυριακή του Πάσχα, είχαν καλέσει τον μπαμπά μου –ο οποίος είναι ΩΡΛ – εκτάκτως,να αφαιρέσει ένα αγκάθι (ψαριού) από έναν λαιμό. Αυτό!
Ωραίο που είναι το Πάσχα!

Forum νεων επιστημόνων στο Χημείο. Οι νέοι επιστήμονες ήταν κλεισμένοι όλη μέρα στις αίθουσες του Χημείου και παρακολουθούσαν διαλέξεις και σεμινάρια. Το τελευταίο της ημέρας ήταν για τον κινηματογράφο. Φτιάξαμε μια δική μας ταινία. Αργήσαμε κάπως, 11.30 τελειώσαμε, και έτσι οταν φεύγαμε βρήκαμε την πόρτα κλειδωμένη. Ο φύλακας μας περίμενε υπομονετικά. Δεν άνοιγε την πόρτα αν δεν εμφανιζόμασταν όλοι. Μόλις μαζευτήκαμε, μας είπε: “Βγαίνετε και φεύγετε όλοι μαζί προς τα δεξιά, μόνο.Δεν κοιτάτε καν πίσω σας”.Την λέξη “μόνο” την τόνισε. Ήμασταν τόσο  κουρασμένοι όλοι που το μόνο που θέλαμε ηταν να βγούμε απο ‘κει μέσα. Περπατήσαμε μέχρι το μετρό όλοι μαζί. Είχε μια ησυχία, αλλά μιας και δεν ζουσα στην Αθήνα δεν μπορούσα να πω αν ήταν παράξενη ή συνηθισμένη. Θυμάμαι απλώς μια αίσθηση. Μια αίσθηση σαν αυτήν που έχουμε όταν μαθαίνουμε κάτι που αλλάζει τα πάντα αλλά ο κόσμος συνεχίζει κανονικά. Έφτασα στον προορισμό μου και με περίμενε ο Νίκος. Μπήκα στο αυτοκίνητο.
-Τι γίνεται κάτω;
-Ησυχία πολύ νομίζω.
Με κοίταξε σαν να είπα το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου. Άνοιξε Ραδιόφωνο. Κατάλαβα πως κάτι είχε γίνει.
-Τί συνέβη;
-Σκοτώσαν ένα παιδί 15 χρονών.
Πάγωσα. Όπως ο κόσμος που έβλεπα στο μετρό. Μπορεί να ήταν φόβος, λύπη η κι αυτή η αίσθηση, πως τίποτα δεν έχει αλλαξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά.
Την επόμενη μέρα παρουσίαζα τα αποτελέσματα της διατριβής μου στο forum. Από το σπίτι επέμεναν να μην πάω κι ότι δεν επρόκειτο να συνεχιστεί το forum. Εγώ τσέκαρα τα μειλ μου και το κινητό μου. Δεν είχα ειδοποίηση για κάτι τέτοιο. Θα πήγαινα.
Κατέβηκα με το μετρό μέχρι το Πανεπιστήμιο. Ερημιά. Οταν βγήκα η πόλη εμοιαζε με κρανίου τόπο. Μικρές εστίες καπνού, από φωτιές που με κόπο τις είχαν σβήσει κι αυτές προσπαθούσαν μάταια να γεννηθούν ξανά. Σπασμένα μπουκάλια, ριγέ κορδέλες που απομόνωναν σημεία. Και αστυνομία. Παντού. Πήρα τον δρόμο για το Χημείο-εξακολουθούσα να πιστεύω πως το forum θα συνεχιζόταν-. Περπατούσα μόνη μου στον δρόμο, και είχα αρχισει λίγο να αγριεύομαι. Λίγο πριν φτάσω με πλησίασε ένας αστυνομικός.
-Κοπελιά… πού πας;
-Στο Χημείο, απάντησα σαν να μην υπήρχε άλλος προορισμός στον κόσμο.
-Τι πας να κάνεις στο Χημείο
-Έχω ένα forum
-Δεν έχεις!
-Έχω.
-Καλά, έλα πάμε παρέα.
-Δεν χρειάζεται.
-Χρειάζεται!
Πράγματι δεν είχα. Έσπρωξα την πόρτα με όλη μου την δύναμη, αλλα ήταν κλειδωμένη. Έβαλα τα κλάμματα. Για την δυνατότητα που είχα να σπρώχνω μια πόρτα που δεν άνοιγε ενώ πριν λίγες ώρες ένα παιδί την είχε χάσει για πάντα. Ο νεαρός αστυνομικός δεν μίλησε. Με πήρε με το περιπολικό και με κατέβασε στον προορισμό μου.

Αντηλιακό

«Οπωσδήποτε» όπως λέει και η 5χρονη σχεδόν ανιψιά μου η Μαρία κάθε φορά που την ρωτάω τι πρέπει να έχει η τσάντα θαλάσσης. Ο ήλιος δεν είναι πια φίλος μας. Έχει αγριέψει επικίνδυνα. Να φεύγετε από το σπίτι πάντα με αντηλιακή προσώπου – ακόμα κι αν πρόκειται να πάτε στην δουλειά – και φυσικά να μην λείπει ποτέ από την τσάντα θαλάσσης. Χρειάζεται ανανέωση συνεχώς. Tip: Το νου σας στις επικίνδυνες ώρες!!

Βιβλίο

Το καλοκαίρι είναι η εποχή του. Ας το παραδεχτούμε ως αξίωμα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε αυτή την όμορφη σχέση που ξεκινήσαμε εδώ και μερικούς μήνες. Πως τα μυρμηγκάκια μαζεύουν τροφή το καλοκαίρι για να πορευτούνε τον χειμώνα; Ε κάπως έτσι κι εγώ – και πολλοί άλλοι- όλο τον χειμώνα μαζεύουμε (αγοράζουμε) βιβλία για να έχουν να πορευτούμε στην παραλία. Έτσι κι αλλιώς το βιβλίο είναι ένα παράθυρο που μόλις το ανοίξεις νέοι κόσμοι ανοίγονται. Σκέψου να είσαι και σε καμιά παραλία.

Γιαούρτι

Απαραίτητο αξεσουάρ!!! Είτε λόγω διατροφής, είτε λόγω εγκαυμάτων. Η λαχτάρα για τον ήλιο και την θάλασσα συχνά οδηγεί σε αναγκαστικές γιαουρτοεπαλείψεις. Πρέπει να παραδεχτούμε πως άπαξ και το δοκιμάσεις ως γιατρικό για τα εγκαύματα, δεν το αλλάζεις για κανέναν λόγο. Όσο για την διατροφή… με φρούτα και μέλι ενδείκνυται στην παραλία.

Δεκαπενταύγουστος

Τα Χριστούγεννα του καλοκαιριού. Ακόμα και καθόλου άδεια να μην έχει κανείς, εκείνη η μέρα – λόγω της αργίας – είναι διακοπές. Αποφύγετε τα πολυσύχναστα μέρη και τις μετακινήσεις μια μέρα πριν και μια μέρα μετά! Επίσης μην ξεχάσετε να ευχηθείτε σε όσες και όσους γιορτάζουν.

Έρωτας

Σαν αυτόν του καλοκαιριού… δεν έχει! Κάποιοι κρατάνε όσο και το καλοκαίρι, άλλοι μένουνε για πάντα. Οι έρωτες που γεννιούνται καλοκαίρι και δη στις διακοπές, φέρουν κάτι μυστηριακό. Ίσως γιατί ο ήλιος σκέπασε τα πρώτα βλέμματα και το φεγγάρι φώτισε τα πρώτα φιλιά (ρομαντικιά vol.1). Ίσως γιατί η αύρα της θάλασσας και η αλμύρα νότισαν τις πρώτες λέξεις και τα καλοκαιρινά χρώματα κάνουν το «έρωτα» ιδανικό (ρομαντικιά vol.2.) Ίσως πάλι τα μοχίτο να ήτανε πολλά και να έμοιαζαν όλα τέλεια (εντάξει… ίσιωσα)! Σε κάθε περίπτωση… ζήστε το!

Ζουζούνια

Προσωπικά έχω μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους. Μπαίνουν κυρίως στα μάτια μου. Χωρίς προσπάθεια. Εκεί που περπατάω, εκεί που πίνω καφέ. Μια φορά μια κάμπια μπήκε στο μάτι μου την ώρα που σκουπίστηκα το πρωί. (πολύ πλάκα, τρία χρόνια μετά ακόμα ταλαιπωριέμαι, θα σας τα πω καμιά μέρα να γελάσουμε). Στις διακοπές τα ζουζούνια κάνουν πάρτι. Νομίζω σε ένα παράλληλο ζουζουνίσιο σύμπαν, περιμένουν την εποχή αυτή για να εκδράμουν. Μη μασάτε. Εφοδιαστείτε με τα απαραίτητα. Όλα τα αντί- που υπάρχουν (και την μαγική ρακέτα-βλ. Ρ) για το πριν. Αλλά επειδή τα αντί δεν είναι πάντα αρκετά, πάρτε και αλοιφές και σπρέι και κορτιζόνες και αντισταμινικά και γενικά, ό,τι πιστεύετε πως θα σας βοηθήσει, για το μετά.

Ηλιοβασίλεμα

Κανένα ηλιοβασίλεμα, σε κανέναν τόπο δεν είναι ιδανικό αν μέσα σου δεν μπορείς να νιώσεις καλά και να θαυμάσεις το ωραίο. Η ώρα του δειλινού είναι η πιο μαγική της ημέρας. Τα χρώματα αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο και κάτι χάνεται και κάτι άλλο ξεκινά. Προσωπικά, προσπάθησα να εντοπίσω διαφορές, όταν βρέθηκα και περίμενα να θαυμάσω γνωστό και πολυδιαφημισμένο ηλιοβασίλεμα, με αυτό που έβλεπα από την κατασκήνωση στην οποία δούλευα στα Χανιά. Δεν βρήκα καμία. Μη σας πω πως το ηλιοβασίλεμα στα Χωραφάκια Χανίων άξιζε πολύ περισσότερο από αυτό που περίμεναν οι τουρίστες να αποθανατίσουν με τις πανάκριβες μηχανές τους.

Θάλασσα

Τι να πει κανείς. Τα είπε όλα ο ποιητής!
Τη θάλασσα τη θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;
Γιώργος Σεφέρης

Ιστιοπλοϊκό

Παλιότερα μπορούσαν να το έχουν μόνο οι «πλούσιοι». Τώρα πια είναι προσιτό σε όλους. Όχι να το αγοράσουν, αλλά για να κάνουν διακοπές. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις και υπό συνθήκες, μπορούν να αποδειχθούν φθηνότερες από τις διακοπές σε θέρετρα μιας και βρίσκει κανείς διακοπές με 50 ευρώ κατά άτομο την ημέρα. Υπάρχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα σε αυτό τον τρόπο διακοπών. Το σίγουρο είναι πως πρέπει να έχει κανείς μέσα του την περιπέτεια.

Κάμπινγκ

Αγαπημένο. Μεγάλωσα με τα καλοκαίρια μου να κυκλοφορώ ξυπόλυτη και να κάνω μπάνιο με τα μπουκάλια νερό που είχαν ζεσταθεί στον ήλιο. Μέναμε σε σκηνή σχεδόν ολόκληρο το καλοκαίρι. Αργότερα τα πράγματα έγιναν πιο οργανωμένα. Σήμερα οι διακοπές σε κάμπινγκ, με τα βοηθητικά αντικείμενα που έχουν εμφανιστεί, δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από τι άλλες… σε ξενοδοχείο. Υπάρχει πάντα και το ελεύθερο κάμπινγκ, αλλά αυτό έχει μέσα του και μεγάλη επικινδυνότητα πια. Προτιμείστε κάτι πιο οργανωμένο. Υπάρχει λύση για όλα τα γούστα.

Λιμάνι

Όταν μπεις σε πλοίο, οι διακοπές έχουν άλλη χάρη. Στα λιμάνια της χώρας μας, βλέπεις την ζωή. Σμιξίματα, (από)χωρισμούς, χαρά, θλίψη, αγάπη. Ξεχωρίζεις αμέσως τους ανθρώπους, ποιοι φεύγουν, ποιοι μόλις γύρισαν. Προσπαθώ πάντα να ανακαλύψω με ποιον συνδέεται κάθε άνθρωπος που είναι στο καράβι από αυτούς που μένουν πίσω. Να βρω την σχέση, τι προηγήθηκε, τι ακολουθεί. Τα λιμάνια. Κι η ζέστη η αποπνικτική και μια μυρωδιά βενζίνης που όμως σε οδηγεί στις διακοπές ή πίσω στα ίδια και τα ίδια.

Μπιτσόμπαρο

Ναι! Συμφωνώ πως σου παρέχουν κάποια σημαντικά πράγματα. Ξαπλώστρες, ομπρέλες, δροσερά ροφήματα και σνακς. Δεν χρειάζεσαι μαζί σου την τσάντα του Σπόρτ Μπίλυ, αλλά μπορείς να πας με την πετσέτα και το βιβλίο σου (και το αντηλιακό μόνο). Α… και με μερικές δεκάδες ευρώ. Ανάλογα σε ποιο θα βρεθείς βέβαια. Υπάρχουν αυτά που πηγαίνουν οι κανονικοί άνθρωποι, χωρίς τέλειο σώμα και τέλειο μαύρισμα. Μερικές φορές μάλιστα είναι άσπροι και –άκουσον άκουσον – δεν έχουν τατουάζ. Σε αυτά συνήθως μπορεί κανείς να ανταποκριθεί έχοντας έναν κανονικό μισθό. Υπάρχουν βέβαια και τα άλλα. Που οι θαμώνες ζούνε τον χειμώνα για την στιγμή που θα πάνε στο μπιτσόμπαρο το καλοκαίρι, για να μπούνε στην θάλασσα μέχρι το γόνατο. Αυστηρά. Μαλλί κομμωτηρίου, βλεφαρίδα κάγκελο, σολάριουμ και κοσμήματα αξίας παντού. Τα αγόρια ξυρισμένα –παντού επίσης –, με τατουάζ –παντού επίσης – και γενικώς… με μαλλλί, γυαλλλί και παντελόνι lllllee – που λέγαμε και στην εποχή μας. Η τελευταία μου εμπειρία: Πήγα σε μέρος εμφανώς περιποιημένο, ρώτησα τιμή ξαπλώστρας. Δεν χρεώνεται –μου είπαν – Τι καλάααααα, – τους είπα-. Υπάρχει ελάχιστη χρέωση – μου είπαν-. Α,- τους είπα-. 50 ευρώ το άτομα-μου είπαν-. Άντε γεια – τους είπα-.

Ναυαγοσώστης

Πέρα από τα αστεία, με το νερό δεν παίζουμε. Οι ναυαγοσώστες είναι το επάγγελμα του καλοκαιριού. Δυσανάλογα απαραίτητο με την εποχικότητά του. Κάθε πισίνα, κάθε παραλία χρειάζεται έναν ναυαγοσώστη. Σοβαρό γνώστη των πρώτων βοηθειών. Κράμπες, στραμπουλήγματα, σπασίματα, τσιμπήματα μέλισσας ή άλλων ζουζουνιών και φυσικά ζάλη, απώλεια αισθήσεων ακόμα και πνιγμός. Να ξέρει, να μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε ενδεχόμενο. Ψάξτε παραλίες με ναυαγοσώστες. Ειδικά αν δεν είστε εξοικειωμένοι με το νερό.

Ξημέρωμα

Οι πρώτες δύο μέρες των διακοπών είναι για ύπνο. Οι επόμενες είναι για να μας βρίσκει το ξημέρωμα. Στις παραλίες με παρέα, διαβάζοντας ένα βιβλίο, πίνοντας ποτά σε μπαράκια, χορεύοντας… Οι διακοπές είναι για να δίνουμε δικαιώματα τα ξημερώματα. Κι αυτό δεν το λέω μόνο εγώ, το λέει και ο Κωνσταντίνος Αργυρός.

Ουρανός

Διαφέρει σε κάθε μέρος. Κάθε εποχή. Των διακοπών είναι ο πιο καθαρός. Τα αστέρια μοιάζουν να είναι δίπλα, τόσο που αν απλώσεις τα χέρια τα πιάνεις. Ο νυχτερινός ουρανός και οι κάτοικοί του είναι αυτό που κάνει τις βραδιές των διακοπών μας αστρένιες.
Υ.Γ. Κάντε μια προσπάθεια να βρείτε το βιβλίο της Μυρτώς Κοντοβά «Το κουβάρι των αλλόκοτων πραγμάτων». Δεν θα δείτε πότε ξανά τον ουρανό με τα ίδια μάτια.

Παγωτό

Όταν ήμασταν μικροί, τα καλοκαίρια μας ήταν ο αριθμός από τα μπάνια και τα παγωτά. Το κάθε μπάνιο μετρούσε διαφορετικά. Ένα το πρωί, δεύτερο το απόγευμα… τρίτο… κ.ο.κ. Κι ύστερα τα παγωτά. Απογευματινό, μετά το φαγητό κι αν ήταν στις καλές τους οι γονείς και το βράδυ μετά το φαγητό. Κι ας έγδερνε ο λαιμός μερικές φορές. Τσιμουδιά στον μπαμπά. Τα παγωτά δεν είναι πια προνόμιο του καλοκαιριού. Τα συναντάμε χειμώνα καλοκαίρι και κάτι σαν να έχει χαθεί από εκείνη την μαγεία. Μπορείτε να την βρείτε όμως. Μπορείτε να την δείτε στα μάτια των μικρών παιδιών που ακόμα και τώρα, που τα παγωτά τα βρίσκουμε πάντα και παντού, για αυτά είναι πάντα το καλοκαίρι τους! Σε κάθε γεύση, με όλες τις αφορμές, με τα χέρια να κολλάνε και τα χείλη να έχουν γίνει χάλια. Αυτή η εικόνα ναι, είναι διακοπές.

Ρακέτες

Ή αλλιώς «τάκα τούκα, τάκα τούκα». Γιατί παιδιά; Γιατί; Θέλετε να χτίσετε κορμί; Ή μήπως να δείξετε αυτό που χτίζατε τον χειμώνα; Δείτε, η παραλία ΔΕΝ είναι το κατάλληλο μέρος για να παίξετε ρακέτες. Ειδικά να δεν είστε ο Τσιτσιπάς. Ο φόβος να φάμε οι υπόλοιποι το κίτρινο μπαλάκι στο κεφάλι είναι πάντα υπαρκτός και πολλές φορές γίνεται πράξη. Η παραλία είναι για να χαλαρώνουμε, να απολαμβάνουμε, να νιώθουμε άνετα κι όχι για να αγωνιούμε αν θα φύγουμε με διάσειση. Ναι; Ναι!
Υ.Γ. Αγαπάμε ωστόσο τις ηλεκτρικές ρακέτες που αποδεκατίζουν τα κατά τα άλλα συμπαθή ζωύφια του καλοκαιριού καλούμενα ως «κουνούπια». ΖΗΤΩ ΟΙ ΡΑΚΕΤΕΣ

Σαμπρέλες

Φουσκωτά γενικώς… Από απλά στρώματα θαλάσσης μέχρι τα σουρεαλιστικά κομμάτια πίτσας και ντόνατς σοκολάτας που πρόσφατα αντίκρισα στην παραλία. Είναι ωραία να επιπλέεις στην θάλασσα –και πολύ ήσυχο, προτιμείστε το από τις ρακέτες-.Το νου σας μόνο, μη σας πάρει ο ύπνος και βρεθείτε σε άλλη γη κι άλλα μέρα.
Tip: Να έχετε κάτι σαμπρελοειδές (να και ο νεολογισμός καλοκαιριάτικα) μαζί σας. Είναι ξεκούραστο και απολαυστικό.
Τσίπουρο. Διακοπές χωρίς τσιπουράκι στην παραλία, δεν είναι διακοπές.

Τσίπουρο

με ή χωρίς γλυκάνισο, πάγος, νερό και τσιπουρομεζέδες εκλεκτοί είναι προαπαιτούμενα για τις διακοπές. Ιδανικά δίπλα στην θάλασσα ή και όχι. Το μπαλκόνι του σπιτιού, με σπιτικές λιχουδιές και μουσική της επιλογής μας, πάντα αποτελεί μια δυνατή αντιπρόταση, αρκεί να υπάρχει κάποιος που μπορεί να φροντίσει για όλα αυτά. Και φυσικά, τσίπουρο… από το καλό!

Ύπνος

Ο ευεργετικός! Για μένα διακοπές είναι να κοιμάμαι χωρίς να με νοιάζει αν η ώρα είναι κατάλληλη για να κοιμάμαι. Μπορεί να ξυπνάω στις 6, να διαβάζω, να κοιμάμαι πάλι στις 10 και να ξυπνάω στις 2 για πρωινό. Ο ύπνος των διακοπών, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται ο σκοπός των διακοπών (δεν λέω για μένα, για κάτι κορίτσια από το χωριό).

Φύκια

Το λεξικό τα χαρακτηρίζει ως υδρόβια φυτά. Εγώ πιστεύω ότι είναι ένα λάθος της –κατά τα άλλα- σοφής φύσης, που δημιουργήθηκε για να μάθουμε να αναγνωρίζουμε το αίσθημα της αηδίας και τα συναισθήματα του τρόμου – όταν τα νιώθουμε ξαφνικά να αγγίζουν τα ακροδάχτυλά μας και κουνάμε νευρικά χέρια πόδια σαν να μην υπάρχει αύριο – και της άρνησης όταν τα βλέπουμε να κουνιούνται απειλητικά κάτω από το νερό: –Δεν μπαίνω σου λέω!!!!! Γενικά.. καλό θα ήταν να μην υπάρχουν! Όσοι τα τρώτε – ω ναι… τρώγονται κιόλας- κάντε μια καλή πράξη και φάτε τα όλα, μήπως και τελειώσουν.

Χαλκιδική

Έχει άπειρα μειονεκτήματα. Συμφωνώ. Όμως έχει και απίστευτες ομορφιές. Και μπορείς κάθε φορά να ανακαλύψεις μια νέα της γωνιά. Ναι, συμφωνώ πως η πρόσβαση είναι λιγάκι δύσκολη, ειδικά τα σκ. Ναι, βουλιάζει –στην κυριολεξία – μερικές μέρες τον χρόνο. Όμως ας το παραδεχτούμε. Είμαστε στην Β. Ελλάδα και σαν αυτήν ΔΕΝ ΕΧΕΙ!

Ψάθα

Οι καιροί είναι δύσκολοι. Είδατε τι πάθαμε εμείς. 50 ευρώ το άτομο. Βάλτε λοιπόν στο αυτοκίνητο για σιγουριά την παλιά καλή και σίγουρη ψάθα. Καμιά ομπρελίτσα. Κανένα καρεκλάκι από αυτά τα βολικά, που κάθεσαι στην άμμο χωρίς να λερώνεσαι και πλάτσα πλούτσα σε χτυπάει το κύμα. Και γενικώς… να είστε ετοιμοπόλεμοι. Η μυρωδιά της ψάθας… αυτό είναι διακοπές!

Ώρα για διακοπές λοιπόν!

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

Όταν έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήμουν στον Βόλο. Είχα ανοιχτή τηλεόραση και από την κουζίνα που βρισκόμουν έπιασα σκόρπιες λέξεις. Πήγα να δω τι γίνεται και μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έβλεπα ήρθε και το δεύτερο αεροπλάνο. Μου κόπηκε η ανάσα. Την επόμενη μέρα περπατούσα στον δρόμο και με σταμάτησε μια δημοσιογράφος να με ρωτήσει τι νιώθω.

«Νιώθω πως η ζωή από σήμερα θα είναι διαφορετική»

Και κάπως έτσι ξημέρωσε και για την Ελλάδα αυτή η μέρα. Που όλοι πιστεύουμε πως τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Γιατί κάθε φορά που υπάρχει μια μεγάλη τραγωδία, ταυτόχρονα μια συλλογική μεταστροφή συμβαίνει. Όχι σε όλους. Αλλά σε πολλούς. Περπατούσα την πρώτη μέρα της φετινής άνοιξης στον δρόμο κι έβλεπα γύρω μου μάτια σκοτεινά. Φοβόμουν να πάω στο σχολείο. Δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Δεν ήξερα τι να πω. Στο σχολείο τα παιδιά -δεν ξέρω αν το απέφευγαν ή αν ήταν τόσο καλά προστατευμένα- δεν έφεραν τίποτα. Πέρασε πολύς καιρός να πούνε για «το τρένο που τράκαρε και πήρε φωτιά». Η παρακάτω ΑΒ είναι το πιο προσωπικό κείμενό μου.

Αν. Αν ήμουν στο τρένο. Αν είχε πάρει το αυτοκίνητο. Αν καθόταν λίγο πιο πίσω. Αν έπαιρνα το επόμενο δρομολόγιο. Αν το τρένο ξεκινούσε στην ώρα του. Αν.. αν… αν… Αυτό το αν πάντα είναι βάσανο. Για όσους μπήκαν, για όσους σώθηκαν, για όσους έμειναν πίσω και για εμάς που παρακολουθούμε παγωμένοι -ακόμα- τις εξελίξεις. Για 57 τουλάχιστον ΑΝ οι απαντήσεις τελείωσαν μαζί με τον χειμώνα του 2023.

Βαγόνι. Πριν μερικά χρόνια ταξίδεψα από το Λονδίνο στο Εδιμβούργο. Υπήρχε μια επιλογή στις κρατήσεις, που μου έκανε εντύπωση: quite coach. Τι είναι αυτό; Μεταφράζω από την επίσημη σελίδα της εταιρίας:

Ανά τέσσερα βαγόνια υπάρχει ένα που είναι διαμορφωμένο σε «Σιωπηλή περιοχή»

Όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές πρέπει να χρησιμοποιούνται στο αθόρυβο και οι τηλεφωνικές συνομιλίες θα πρέπει να γίνονται στους ενδιάμεσους χώρους στις άκρες των βαγονιών ώστε όσοι επιβάτες επιθυμούν να ξεκουραστούν να έχουν όσο το δυνατόν μικρότερη ενόχληση.Βαγόνια σιωπής εκεί και εδώ. Για άλλους λόγους.

Γυρισμός. Αναζητούσα να θυμηθώ το ποίημα του Καρυωτάκη και έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχο ποίημα της Σταυρούλας Γιώτη. Το διάβασα ξανά και ξανά. Πρόσεξα την ημερομηνία για να σιγουρευτώ πως δεν γράφτηκε για «αυτόν» τον γυρισμό. Συνάντησα την κυρία Γιώτη στα κοινωνικά δίκτυα και μου έδωσε την άδεια να το μοιραστώ.

Ο δρόμος του γυρισμού βραχύς.

Δεν αργεί να φανεί η στροφή

Όλα τα ‘χεις ξαναδεί

Μόνο τα μικρά μωβ αγριολούλουδα

Πλάι στις γραμμές του τρένου

Δεν είχες προσέξει

Δεν είχες τότε ώρα για τα ταπεινά.

Kοίταζες τις κορυφογραμμές

Που σαν ξυράφια απειλούσαν τον ουρανό

Τώρα στη επιστροφή

Το βλέμμα χαμηλά

Στα μωβ χαμολούλουδα

Πλάι στις γραμμές

Σαν να επιστρέφουν κι αυτές

Δίπλα τους ζητάς να αποσπερίσεις

Στο βλέμμα σου σκουριά κι ανθός.

Στον ίσκιο σου ένα άχτι.

Δάκρυα. Η Ελλάδα όλη μια θάλασσα από δάκρυα. Καυτά, θυμωμένα, απογοητευμένα, με πολλά γιατί. Δάκρυα ουρλιαχτά μου έμοιαζαν κάθε φορά που τρέχανε από τα μάτια μου και τα ίδια έβλεπα σε όλα τα μάτια που συναντούσα. Κι ας μην έτρεχαν. Κι ας ακουγότανε μόνο σιωπές.

Εριέττα. Η Εριέττα ήταν 23 χρονών. Κι έγινε αστερόσκονη. Πως να θρηνήσεις ένα αστέρι; Και πάλι… πως να παρηγορήσεις τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους. Η Εριέττα… την σκέφτομαι κι ας μην θέλησα ούτε το πρόσωπό της να δω. Δεν έχει πρόσωπο…μόνο μακριά μαλλιά. Λαμπερά. Για να μπορούν οι γονείς της να την δουν και να μην ανησυχούν πια.

Ζωή. Η πολύτιμη. Η μοναδική. Μας ανήκει, την διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν. Ποιος τολμάει; Ποιος τολμάει να μην την υπολογίζει; Να μην μετράει όλα όσα υπάρχουν γύρω από κάθε ζωή. Τους ανθρώπους, τις συνήθειες, τις επιθυμίες, τα όνειρα!!!

Ηλίθια. Σύμφωνα με μία από τις ερμηνείες της λέξης, ηλίθιος είναι ο εύπιστος, ο αφελής. Θα πρέπει να ήμουνα ~ για να μην το καταλάβω. Είναι ένα από τα παραδείγματα που χρησιμοποιείται στο ηλεκτρονικό λεξικό που συμβουλεύτηκα. Πόσο ηλίθια! Που νόμιζα πως όλοι κάνουν την δουλειά τους όπως την κάνω εγώ. Που θεωρούσα πως οι υπουργοί, οι σταθμάρχες, οι διευθυντές και δεν ξέρω κι εγώ ποιοι άλλοι θα ρωτούσαν, θα μάθαιναν, θα ασχολούνταν … μ’ εμένα και με όλους μας και όχι με τον εαυτό και το υπέρμετρο εγώ τους. ~ είσαι; δεν κατάλαβες ότι σε κορόιδεψε; Είναι το άλλο παράδειγμα για την ερμηνεία της λέξης.

Θεσσαλονίκη. Αχ αυτή η πόλη. Αυτός ο προορισμός. Η πόλη η ερωτική που σε μαγεύει. Πόσο ίδιο θα είναι το ταξίδι για την Θεσσαλονίκη; Και πόσο διαφορετικό;

Τούτη η πόλη, μοιάζει να με στοιχειώνει κάθε που σκέφτομαι να την επισκεφτώ.

Θαρρείς και για την ομορφιά της μέρας και της νύχτας της,

των γεύσεων και των αρωμάτων της,

πρέπει νέες ζωές να θυσιαστούν.

Μέσα στην κοιλάδα να χτιστούν.

Για να φτάσεις στην Θεσσαλονίκη μέσα από το κόκκινο μονοπάτι

σφίξε τα δόντια και φώναξε: ΜΠΟΡΩ.

Κι αν καμένη σάρκα σου μυρίζει. Κι αν οι ανάσες σου γίνονται κοφτές

Θα έρθει η γαλήνη, σαν αντικρύσεις την θάλασσα και τον πύργο τον λευκό

που χρόνο με τον χρόνο το άσπρο του σκοτεινιάζει.

Ιστορία. Κάθε ένας από τους 350 ανθρώπους που επέλεξαν εκείνη την συγκεκριμένη ώρα και μέρα να πάρουνε το τρένο είχε την δική του ιστορία. Για κάποιον λόγο πήρε αυτή την απόφαση και σίγουρα κάτι τον περίμενε για να συνεχιστεί η ιστορία του. Και μετά… με το φευγιό, γεννήθηκαν άλλες ιστορίες, που μέσα τους κρύβουν τα «αν» τα «γιατί» και τα «πως» όλου του κόσμου. Και άλλες ιστορίες, για ανθρώπους που ακόμα ξενυχτάνε στα νοσοκομεία περιμένοντας ένα καλό νέο για τους ανθρώπους τους. Και άλλες για αυτούς που δεν μπορούν να κοιμηθούν κι ίσως να μην μπορέσουν ποτέ. Γιατί κάθε που κλείνουν τα μάτια τους, ακούνε τον θόρυβο, βλέπουνε την λάμψη και το ζούνε από την αρχή.

Κλήσεις. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως θα ήταν η ατμόσφαιρα αν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπονται για να συνδέουν κινητά, wifi κλπ., είχαν χρώματα; Θα βρισκόμασταν στην δίνη ενός χρωματιστού ιστού προσπαθώντας να βρούμε την άκρη του. Αν αυτά τα χρώματα υπήρχαν εκείνο το βράδυ, η λάμψη της έκρηξης, θα είχε εξαφανιστεί.

Λάμψη. Είδα ένα βίντεο που κυκλοφόρησε που έδειχνε την στιγμή της έκρηξης. Μια λάμψη που έκανε την νύχτα μέρα και μαζί της εξαφάνισε και διέλυσε στιγμές, ζωές, μια ολόκληρη χώρα. Σκέφτομαι πυροτεχνήματα, σε γάμους, γιορτές, το Πάσχα που κοντεύει. Και μετά σκοτάδι. Όπως είναι και η ζωή! Μια λάμψη. Κι ύστερα σκοτάδι.

Μπλούζα. Εκείνη την στιγμή που το σώμα αιωρείται και με δύναμη συγκρούεται με καθίσματα και παράθυρα. Σκέφτομαι να προσπαθώ να κρατήσω πάνω μου την μπλούζα μου. Την μπλούζα που μυρίζει μαμά, σπίτι. Που με συνδέει εκείνη την στιγμή με την ασφάλεια και την ζεστασιά που σε λίγο κατακλύζουν όλο το σώμα. Η μπλούζα μου. Να μην φύγει από πάνω μου. Η πανοπλία μου σε αυτη την μικρή μάχη. Τελευταίες στιγμές. Τελευταίες σκέψεις. Την σφίγγω πάνω μου. Να πάρω μαζί μου όσα έζησα.

Αναδημοσίευση από την προσωπική μου σελίδα στο fb (5/3/2023 19:03)

Νεκροί. 57

Ξένος. Σ΄ένα ταξίδι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είσαι συνήθως ξένος ανάμεσα σε ξένους. Ειδικά όταν ταξιδεύεις μόνος ή μόνη. Αν η διαδρομή είναι μεγάλη και αν δοθεί η ευκαιρία ανταλλάσσεις μια κουβέντα, ίσως μάλιστα να ανοίξεις και κουβέντα και τελικά μπορεί να φύγεις έχοντας το Instagram, το mail ή και το τηλέφωνο του «ξένου». Ξένοι μεταξύ τους, κάποιοι ξένοι σε μια ξένη χώρα, άλλοι για τουρισμό, άλλο για μια καλύτερη τύχη. Ξένοι που έζησαν έναν εφιάλτη και χάθηκαν στις φλόγες, που συμπορεύονται πια και έγιναν ένα, που έβαλαν στην άκρη το εγώ, ξεπέρασαν τον φόβο γιατί η δύναμη της αγάπης προς τον άνθρωπο ακόμα κι αν είναι ξένος, ήταν μεγαλύτερη. «Τέλειοι ξένοι».

Όπου βγει. Ξέρω πως θα μπορούσε να είχε ειπωθεί. Κι αν ήμουν μέσα στο τρένο, θα κουνούσα το κεφάλι, θα χαμογελούσα στον απέναντι φοιτητή που θα διασταυρώνονταν τα βλέμματά μας και θα λέγαμε, «ό,τι να’ναι ρε φίλε». Αλλά στο τέλος θα πηγαίνανε όλα καλά. Ή και όχι.

Πάρε (με) όταν φτάσεις. Μαμαδίστικη φράση. Η φράση σύνδεση. Των παιδιών που κόπηκε ο δρόμος τους απότομα κι αυτών που ονειρεύονται μέσα σε όλα και ταξίδια. Και δεν ξέρουν πια. Πως; Πως θα μπορέσουν να γυρίσουν την Ελλάδα; Με τον φόβο; Κι ο φόβος έγινε πράξη. Και γέμισαν οι αυλές με τσάντες να σχηματίζουν την φράση: Πάρε όταν φτάσεις.

Ράγες. Αυτές που δείχνουν τον δρόμο. Αυτές που έγιναν δρόμος προς τον ουρανό. Ευθείες παράλληλες γραμμές και άλλες κάθετες που τις ενώνουν. Τέλεια τοποθετημένες. Μετρημένες και σταθμισμένες. Κι όμως…

Σταθμάρχης. Ξαφνικά μάθαμε λεπτομέρειες για ένα επάγγελμα που ξέραμε πως υπάρχει αλλά κανείς δεν είχε ασχοληθεί ιδιαιτέρως. Θυμάμαι τον κύριο Δημήτρη, οικογενειακό φίλο που ήταν σταθμάρχης στην Πτολεμαΐδα όταν τα τρένα ακόμα λειτουργούσαν. Με την στολή και το σήμα με τον κόκκινο κύκλο. Σταματούσε και ξεκινούσε τα τρένα. Αναρωτιόμουν αν τα τράνα δεν το ήξεραν από μόνα τους κι ύστερα έλεγα…αυτοί ξέρουν. Ξέρουν;

Τηλεδιοίκηση. Ή μήπως τοπικός χειρισμός; Και κάπως έτσι, τα είπαμε όλα

Ύπνος. Ακόμα μια ωρίτσα μέχρι να φτάσουμε. Ας κλείσω λίγο τα μάτια μου. Μετά από ένα έντονο τριήμερο όπου όλη η Ελλάδα ήταν στο πόδι και διασκέδαζε ένας καλός ύπνος είναι ότι πρέπει και τι ωραία που με νανουρίζει το τρ….

Φοιτητές. Σχεδιάζεις την ζωή σου. Την ονειρεύεσαι. ΄Όταν γίνω φοιτητής θα ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο. Και ξεκινάς από ένα ταξίδι στην ενδοχώρα. Το πιο συνηθισμένο. Δεν έχει μπει σε τρένο ποτέ. Και διαλέγεις βράδυ. Και σκοτώνεσαι.

Χάος. Φωτιά. Ουρλιαχτά. Πόνος. Προσευχές. Σειρήνες. Ανθρώπινα μέλη. Κι άλλες σειρήνες. Κι άλλον πόνος. Καπνοί. Ταχύτητα. Νοσοκομείο. Χάος. Σιωπή.

Ψέμα. Είναι τόσα πολλά που δεν ξέρεις πια αν υπάρχει κάπου η αλήθεια. Υπάρχουν πολλά ψέματα. Μερικά είναι αθώα. Μερικά είναι από ανάγκη. Μερικά σκοτώνουν.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο που έδυ σου το κάλλος

Βασιλόπιτα. Τσουρέκι ή κέικ, το σημαντικό είναι να έχει μέσα φλουρί. Ακόμα κι αν ακούσεις την ατάκα «Σίγουρα το ξεχάσανε», σας διαβεβαιώνω πως ΔΕΝ το
ξεχάσανε, υπάρχει και περιμένει να το ανακαλύψετε κάπου ανάμεσα στα ψίχουλα.
Συμβουλή: Κρατήστε ένα από τα κομμάτια που αυτοί στους οποίους ανήκουν δεν μπορούν να φάνε, π.χ. του σπιτιού, του Άγιου Βασίλη κλπ. και αξιοποιήστε το στο πρωινό σας. Καλή όρεξη.

Γέννηση. Η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα θαύμα από μόνη της. Οποιουδήποτε!
Πολλώ δε μάλλον του Θεανθρώπου. Η γέννηση αποτελεί και βασικό σκετσάκι στις σχολικές γιορτές στο νηπιαγωγείο και κάποιες φορές στο δημοτικό σχολείο. Η γέννηση, έχει υπέροχους συμβολισμούς μέσα της και μιας και πλησιάζει το τέλος της χρονιάς ο καθένας, ας γεννήσει κάτι νέο κι ας το ακολουθήσει.

Δώρα. Είναι η εποχή τους. Όλοι κάνουν δώρα σε όλους. Προοδευτικά μαζεύονται κάτω από το δέντρο. Για φέτος σας έχω δύο συμβουλές: α. Διαλέξτε για τους αγαπημένους σου να δωρίσετε βιβλία. β. Κάντε ένα δώρο σε κάποιον που το έχει ανάγκη, δεν το περιμένει και θα του δώσετε χαρά. Αυτό, θα είναι το μεγαλύτερο
δώρο και για ‘σας.

Ευχές. Παίρνουν και δίνουν τις ημέρες αυτές. Φέτος προσπαθήστε να είστε
πρωτότυποι. Ευχηθείτε ας πούμε στους φίλους σας εκτός από το προφανές (βλ.
«Υ») το νέο έτος να ζήσουν την πιο υπέροχη στιγμή της ζωής τους ή να πάνε ένα όμορφο ταξίδι.

Ζαχαρωτά. Βρίσκονται παντού και σε όλα τα χρώματα, σχήματα και μεγέθη.
Πρωταγωνιστές σε σχολικές γιορτές, σε διακόσμηση και σε μαγικά σακουλάκια που βρίσκεις παντού. Από τα αμιγώς χριστουγεννιάτικα σχέδια μέχρι τα φουτουριστικά, τα ζαχαρωτά μαζί με τα φωτάκια και τα παιδιά αποτελούν το τρίπτυχο των γιορτών.

Ημερολόγιο. «Κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού». Έτσι και κάθε σύλλογος μια φωλιά ενός ημερολογίου. Η χαρά των επιχειρήσεων που ασχολούνται με την εκτύπωση. Τρέχουν όλοι να τυπώσουν ημερολόγια. Κακόγουστα τα περισσότερα και πρόχειρα –όχι, να τα λέμε όλα-. Γιατί θα αγοραστούν, για ενίσχυση. Φιλική
συμβουλή: Αφού θα βγάλετε που θα βγάλετε ημερολόγια, ασχοληθείτε λιγάκιπαραπάνω. Σκεφτείτε κάτι πρωτότυπο, να έχει ο άλλος πραγματικό λόγο να τοαγοράσει… α, και που είστε… όχι τέλη Δεκέμβρη. (Ανάμεσά μας κυκλοφορούν και μικρά έργα τέχνης να τα λέμε ΚΑΙ αυτά)

Θεοφάνεια. Μεγάλη γιορτή επίσης. Ταυτόχρονα η λήξη των εορτασμών όλων των εκδηλώσεων. Οι άδειες τελειώνουν, τα χριστουγεννιάτικα χωριά κλείνουν, οι
καλικάντζαροι επιστρέφουν στα έγκατα της Γης και το δέντρο αρχίζει να πριονίζεται από την αρχή. Η μέρα του Μεγάλου Αγιασμού. Πιείτε αγιασμό, ζητήστε φώτιση και ξεκινήστε την νέα χρονιά με αισιοδοξία.

Ιανουάριος. Πρώτος μήνας του χρόνου. Υποσχέσεις, σχέδια, νέα ξεκινήματα. Ο Ιανουάριος είναι ο κατάλληλος μήνας για επανεκκίνηση. Μην το σκέφτεστε καθόλου. Έχετε λίγες μέρες να βάλετε νέους στόχους, να τους γράψετε, να τους κολλήσετε στον τοίχο και να δουλεύετε για να τους πετύχετε. Καλή αρχή!

Κάλαντα. Χριστουγεννιάτικα, Πρωτοχρονιάτικα και των Φώτων. Τα μικρά και μεγαλύτερα παιδιά, περιμένουν τις μέρες αυτές πως και πως. Να ανοίγετε την πόρτα και να έχετε κι ένα μικρό κάτι να τους χαρίζετε εκτός από τα χρήματα. Ένα χριστουγεννιάτικο σοκολατάκι είναι ό,τι πρέπει.

Λαχνοί. Τόνοι χαρτιού ξοδεύονται για την εκτύπωση λαχνών. Μαζί με τα
ημερολόγια, οι λαχνοί πωλούνται δίχως έλεος όπου μπορούν να πωληθούν.
Αγοράζουμε, βάζουμε στο πορτοφόλι, ξεχνάμε. Πάντως το έπιπλο της τηλεόρασής μου από έναν τέτοιο λαχνό το έχω κερδίσει. Άντε, καλή τύχη και σ’ εσάς.

Μελομακάρονα. Το γεγονός πως αυτό το υπέροχο γλυκό εμφανίζεται μόνο την
περίοδο των γιορτών είναι άξιο απορίας. Βασικά πιστεύω πως σε ένα παράλληλο σύμπαν υπάρχει μια χώρα, η Μελομακαρονία ίσως, όπου όλα, όλα όμως έχουν να κάνουν με τα μελομακάρονα. Κι εδώ απλώς ταξιδεύουν την περίοδο των γιορτών. Καλοφάγωτα λοιπόν.

Να νάνα νανάνα νανά! Ή άλλιώς… Last Christmas I gave you my heart. Γενικώς το «να» χρησιμοποιείται ως συλλαβή μουσικής αντικατάστασης σε κάθε αγγλόφωνο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι του οποίου τους στίχους αγνοούμε και αρνούμαστε
πεισματικά να μάθουμε. Πολλές φορές και σε ελληνικά τραγούδια.

Ξωτικά. Είναι η στιγμή τους. Μάλλον μένουν στην Μελομακαρονία μαζί με τα
μελομακάρονα και εμφανίζονται μόνο στις γιορτές. Κυρίως βοηθούν τον Άγιο
Βασίλη, μερικές φορές κάνουν και σκανταλιές.

Ολονυκτία. 31 Δεκέμβρη προς 1 Ιανουαρίου δεν κοιμάται κανείς. Όλοι το ξέρουν αυτό. Τρώμε και πίνουμε, παίζουμε χαρτιά και επιτραπέζια και βλέπουμε προγράμματα από αθηναϊκές πίστες (προπέρσινα) στην τηλεόραση. Η ολονύκτια ολοκληρώνεται με πρωινό και καφέ έξω από το σπίτι. Κοινώς κάνουμε την νύχτα μέρα. Ή μήπως όχι;

Παιδιά. Κακά τα ψέματα, οι γιορτές σημαίνουν παιδιά. Είτε απευθύνονται στα παιδιά, είτε μας κάνουν να νιώθουμε παιδιά. Είναι μια καλή ευκαιρία για όλους μας να γυρίσουμε στην καλύτερη ηλικία, την παιδική, και να αφήσουμε τον εαυτό μας να ξανανιώσει ξέγνοιαστος και ευτυχισμένος με τα απλά.

Ρούντολφ. Είναι η μασκότ των εορτών και παράλληλα το αγαπημένο τραγούδι
όλων των παιδιών. Η φωτεινή του μυτούλα και η ταπεινή του καρδούλα
τραγουδιούνται από όλα τα παιδιά. Άλλωστε μην ξεχνάμε πως: «Ο Ρούντολφ οδηγείιιιι τον Άη Βασίλη στη Γη».

Στολισμός. Τι να πει κανείς. Χρώματα, αρώματα, καράβια, δέντρα, τρένα και
αεροπλάνα. Στολίζουμε ό,τι στολίζεται. Με λαμπάκια, φτερά, πούπουλα και
χρυσόσκονη. Όσο περισσότερη χρυσόσκονη γίνεται.

Ταξίδια. Οι απόψεις διίστανται. Άλλοι λένε πως τις γιορτές μένεις σπίτι
οικογενειακά, άλλοι λένε πως τις γιορτές ταξιδεύεις. Το ιδανικό είναι να ταξιδεύεις
οικογενειακά. Επειδή όμως οι εποχές είναι δύσκολες, ξεκινάς από σήμερα να βάζεις στην άκρη χρήματα. Βάζεις τον στόχο και του χρόνου τέτοια εποχή… Άντε γεια! Σε κάθε περίπτωση οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στολισμένες είναι μαγεία!

Υγεία. Ακούγεται κοινότυπο και κλισέ. Είναι όμως η πιο σημαντική ευχή. Η υγεία είναι το σημαντικότερο αγαθό και… αυτό ευχόμεθα και δι’ υμάς.

Φανάρια. Στα παλιά τα χρόνια, όταν τα κάλαντα τα έλεγαν πολύ νωρίς το πρωί, τα φανάρια είχαν την τιμητική τους. Τα τελευταία χρόνια χάρτινα φαναράκια έχουν μετονομαστεί σε φαναράκια ευχών. Τα ανάβεις, τα αφήνεις να φύγουν στον ουρανό και στέλνεις μήνυμα σε όσους αγαπάς. Συμβολικό όσο και καταπραϋντικό.

Χριστούγεννα. Το hot spot των γιορτών. Τα Χριστούγεννα ξεκινάει το 12ήμερο και είναι η έναρξη της περιόδου που τρώμε, πίνουμε και ευχόμαστε σαν να μην υπάρχει αύριο. Κρατήστε ένα μέτρο. Δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων.
Σκορπίστε αγάπη παντού –και μετά τσιμπάτε κάτι!

Ψαλμοί. Σωτῆρα μου, σῶσε τὸν κόσμο· ἀφοῦ γι᾿ αὐτὸ ἦρθες στὴ γῆ.
κάμε νὰ ἐπικρατήσουν ὅλα τὰ δικά Σου· ἀφοῦ γιὰ τοῦτο φάνηκες
σὲ μένα καὶ στοὺς Μάγους καὶ σ᾿ ὅλη τὴν κτίση.

Ω έλατο! Ω έλατο!! Δάση ολόκληρα από έλατα εξαφανίζονται κατά την διάρκεια
των γιορτών σε ολόκληρο τον κόσμο. Παραδοσιακά ανήκουμε σε μια χώρα πουστολίζει καραβάκι. Το έθιμο το έλατου είναι ξενόφερτο και το πρώτο στην Ελλάδα στολίστηκε στο παλάτι του Όθωνα στο Ναύπλιο το 1833. Προτιμείστε το τεχνητό.
Όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, κυρίως για οικολογικούς.
Καλές γιορτές και του χρόνου … σπίτια μας!

christmas cards by HORT

Το 2020 θα ήταν δίσεκτο. Όλοι το ξέραμε αυτό. Αυτό που δεν ξέραμε ήταν πόσο πολύ δίσεκτο θα ήταν. Προφανώς αποφάσισε να το θυμούνται όλοι για πάντα, πράγμα που θα συνέβαινε έτσι κι αλλιώς μιας και το 2020 δεν το ξεχνάς και εύκολα. Και πέρασε ο δύσκολος χειμώνας και ήρθε το ωραίο καλοκαίρι και όλοι χαλαρώσαμε και αποφασίσαμε πως μπορούμε να αγκαλιαστούμε για λίγο μέχρι να μας ξαναχτυπήσει την πόρτα ο κακός ιός. Αλλά τα πολλά αγκαλιάσματα τελικά δεν αρέσουν στο 2020 κι έτσι βρεθήκαμε να ζούμε ένα πρωτόγνωρο καλοκαίρι.Κι αυτό είναι το αλφαβητάρι του.

Ποια είναι αλήθεια η Μαίρη Παναγιωταρά; Ποια γυναίκα δεν έχει ταυτιστεί με την ηρωίδα του Λουκιανού Κηλαϊδόνη και δεν έχει νιώσει η αδερφή ψυχή της; Από τότε που γράφτηκε το τραγούδι (1982 δίσκος Χαμηλή Πτήση) μέχρι σήμερα δεν παρατηρούνται δραματικές αλλαγές σε στερεότυπα, συμπεριφορές κλπ.

Ο ΟΗΕ θέσπισε την 8η Μαρτίου ως Ημέρα της Γυναίκας (αλήθεια… πόσο ρατσιστικό είναι αυτό σαν πράξη από μόνο του; Γιατί χρειάζονται οι γυναίκες μια μέρα και όχι οι άντρες;) σε ανάμνηση μιας μεγάλης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου το 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στην Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Με το σύνθημα «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», διεκδικούσαν οικονομική ασφάλεια και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Κάθε γυναίκα σήμερα είναι μια εν δυνάμει, Μαίρη Παναγιωταρά κι αυτό, είναι το αλφαβητάρι της.

Aπόφαση. Όλα στην ζωή είναι θέμα μιας απόφασης. Η στιγμή που θα αποφασίσεις να πετάξεις τις γόβες και να φορέσεις τις παντόφλες* περνώντας έτσι στο στρατόπεδο της Μαίρης αποτελεί κόμβο για όλη την υπόλοιπη ζωή σου (χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν μπορείς να γυρίσεις στον κόμβο, να φορέσεις τις γόβες σου ξανά και να πάρεις άλλο μονοπάτι). Το βασικό είναι –για σένα και για κανέναν άλλον- όποιο στρατόπεδο κι αν διαλέξεις τελικά, να είναι δική σου επιλογή. Και να είσαι σίγουρη γι’ αυτή.
Βοήθεια. Μερικές φορές είναι μια λέξη απλή. Μερικές πάλι κραυγή αγωνίας. Όποια μορφή κι αν έχει, από το «μπορείς να πλύνεις σήμερα τα πιάτα» μέχρι το «νιώθω να τρελαίνομαι, νομίζω χρειάζομαι βοήθεια», ζήτησέ την. Αιτείτε και θα σας δοθεί∙ ζητείτε και θα βρείτε∙ χτυπάτε και θα σας ανοιχτεί∙ γιατί καθένας που αιτεί λαμβάνει, και αυτός που ζητάει βρίσκει και σ’ αυτόν που χτυπάει θα του ανοιχτεί. (Κατά Ματθαίο 7:7-11).
Ζητήστε το μέχρι να σας δοθεί. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά σας και κυρίως, υποχρέωση απέναντι στον εαυτό σας.
Γιατί. Πολλές λέξεις θα μπορούσαν να κολλήσουν στο τρίτο γράμμα της αλφαβήτου. Όπως επίσης και σε πολλές περιπτώσεις κολλάει το «γιατί». Πιστεύω όμως πως σε κάθε Μαίρη… από ένα σημείο και μετά τα γιατί που προκύπτουν είναι βασανιστικά. Και κάπου εδώ γυρίζουμε στην πρώτη λέξη. Αν είναι επιλογή μας, οι απαντήσεις σε όλα τα γιατί του κόσμου έρχονται και κουμπώνουν μια χαρά.
Δάκρυα. Πολλά και καυτά. Τα δάκρυα είναι για τις γυναίκες εξαγνισμός, κάθαρση, λύτρωση. Κλαις και είσαι καλύτερα. Μπορείς να τα αντιμετωπίσεις όλα. Επίσης είναι όπλο. Με δραστικά αποτελέσματα. Ενεργοποιείται αυτόματα κάθε φορά που δεν υπάρχουν λέξεις να απαντήσεις, ή δικαιολογίες για κάτι που έκανες. Γενικά… τα δάκρυα, είναι ευεργετικά.
Εξωσυζυγική «σχέση». Σε έναν ιδανικό κόσμο τα ζευγάρια παντρεύονται και μένουν πιστοί ο ένας στον άλλον για πάντα. Μόνο που σήμερα ο κόσμος μας δεν είναι ιδανικός. Στην πραγματικότητα δεν πλησιάζει καν την έννοια του ιδανικού. Στο σημερινό κόσμο, αυτόν των social media, κανείς και καμιά δεν ξέρει τι συμβαίνει στο «μαύρο κουτί» της ζωής του ή της συντρόφου μας, στο κινητό. Έχετε το νου σας. Μπορεί και να συμβεί. Ο έρωτας είναι τυφλός. Δεν βλέπει βέρα –ειδικά αν κάποιος δεν την φοράει, στα σίγουρα δεν μπορεί να μαντέψει αν υπάρχει ή όχι. Και βέβαια δεν είναι και εντελώς παράλογο να επιθυμήσει κάποιος μια αλλαγή. Το θέμα είναι η προδοσία. Αν από την λέξη σχέση βγουν τα εισαγωγικά, τότε αλλάξτε κατηγορία. Γυρίστε στον κόμβο, φορέστε την γόβα και τρέξτε.
Ζωή. Πριν και μετά. Δύσκολα τα πράγματα μένουν ίδια. Κυρίως μετά το παιδί. Όχι άσχημα. Απλώς διαφορετικά. Κι αυτό δεν το λέω εγώ –που είμαι στο πριν- αλλά φίλες και γνωστές, που είναι στο μετά. Γενικά, αυτές που είναι στο πριν και όσες είναι στο μετά… μην κάνετε πολύ παρέα. Οι μεν παρασύρουν τις δε και σύντομα θα έχουμε άλλα (αν δηλαδή παντρευτεί κανένας μετά από αυτό το …(ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ) ευθυμογράφημα.
Ηλεκτρισμός. Αγαπητή Μαίρη. Κοίτα να κρατάς την σπίθα ζωντανή. Μπορεί να άλλαξες στρατόπεδο, μπορεί να έβγαλες τις γόβες, όμως ο ηλεκτρισμός που ένιωσες να χτυπάει το κορμί σου όταν τον είδες, όταν είπες I do, όταν κράτησες το παιδί σου πρώτη φορά, όταν… όταν… όταν… πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Κίνησε γη και ουρανό και καν’ τον να υπάρχει. Δίνει ρεύμα στην ψυχή, κι όλα μοιάζουν αλλιώς.
Θάρρος. Κακά τα ψέματα. Όλες οι αλλαγές θέλουν θάρρος για να συμβούν. Σε μια σύγχρονη κοινωνία, όπου η γυναίκα είναι πλέον χειραφετημένη και μπορεί να σταθεί μια χαρά στα πόδια της χωρίς να έχει κανέναν πάνω από το κεφάλι της, αποτελεί πράξη θάρρος να επιλέξει κανείς να εισχωρήσει στο στρατόπεδο της Μαίρης. Γιατί κάθε Μαίρη που έχει επιλέξει να είναι εκεί που είναι αξίζει τον θαυμασμό και είναι μια ηρωίδα. (Φωτεινή στιγμή σοβαρότητας της υπογράφουσας)
Ιδανικό. Δεν υπάρχει. Μπορεί να μοιάζει αλλά δεν είναι. Κάποια στιγμή κάτι θα γίνει,κάτι θα κάνει, κάτι θα πει και ο μύθος θα καταρρεύσει. Καμιά γυναίκα δεν χρειάζεται έναν πρίγκιπα για να αποδείξει τι αξίζει. Ιδανικό για την κάθε μια από εμάς κορίτσια είναι να βρούμε τον άνθρωπο που όταν μπούμε στην αγκαλιά του θα ακουστεί το κλικ (Φωτεινή στιγμή ρομαντισμού της υπογράφουσας)
Καθήκον συζυγικό. Η θεωρία λέει πως είναι καθήκον. Ποιου και προς ποιον; Κάτι σαν το αν η κότα έκανε το αβγό ή αν το αβγό την κότα. Το … «καθήκον» κρατάει μια σχέση ζωντανή. Και καλό θα είναι να εμπλουτίζεται. Με φαντασία, κέφι και μπρίο. Στην εποχή του ιντερνετ, ακόμα και οι πιο ντροπαλοί ή ντροπαλές μπορούν να βρουν τρόπους να κάνουν το καθήκον ανάγκη και απόλαυση.
Λογαριασμοί. Πάντα κάποιος θα τρέχει. Πάντα ένας θα μας κυνηγάει και πάντα ο σύντροφος της Μαίρης θα ξεχάσει κάποιον να πληρώσει. Οι Μαιρούλες όλου του κόσμου είναι το τραπεζικό σύστημα της οικογένειας. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Οι περισσότεροι μεγαλώσαμε με μια μαμά τραπεζίτη, που μας έλεγε «Όταν θα κάνεις οικογένεια θα καταλάβεις πως χειρίζονται το χρήμα»{ και όντως όταν γίνεται η οικογένεια, όλοι καταλαβαίνουν πως (δεν) χειρίζονται το χρήμα .
Μητρότητα. «Πότε θα γίνω μάνα» αναφωνούσε η Δημητρούλα και όλες ταυτιζόμασταν. Είχαμε δεν είχαμε παιδιά. «Το να γίνεις μάνα σημαίνει πως έχεις αποφασίσει πως η καρδιά σου θα χτυπάει έξω από το σώμα σου για ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή σου». Δεν είναι εύκολη απόφαση αυτή. Γενναίοι όσοι την παίρνουν. Γενναιότεροι όσοι γνωρίζουν πως αδυνατούν να ζήσουν με αυτή την συνθήκη. (Βλ. Αλφαβητάρι Μητρότητας σε επόμενο τεύχος).
Νοικοκυρά. Η καλή, είναι δούλα και κυρά. Α! να τα λέμε αυτά παρακαλώ. Κάθε Μαίρη που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να το έχει με τις δουλειές, το ξεσκόνισμα, το πλύσιμο, το σιδέρωμα, το μαντάρισμα και γενικά… με όλα όσα περιλαμβάνει η καθημερινότητα ενός σπιτιού. Ο κύρης, ας ξέρει να κατεβάζει τα σκουπίδια και να αλλάζει και καμιά λάμπα «Λούλα, παντόφλες», όπως αναφωνούσε και ο Βουτσάς!
Ξύπνημα. Πρωινό. Και όχι μόνο. Γενικά ο ύπνος, έχει άλλη μορφή από τότε που βρίσκεται κανείς στο στρατόπεδο της Μαίρης. Λίγο πιο ελαφρύς, λίγο πιο ανήσυχος, λίγο πιο… ξυπνάω πάντα πρώτη για να ετοιμαστώ και μετά να ετοιμάσω τους υπόλοιπους. Ωραία πράγματα. Ευλογημένα!
Όνειρα. Ξεκίνα με αυτά. Μείνε πιστή. Ακολούθησέ τα. Κι αν δεν βγούνε ακριβώς, κάτσε κάτω και σχεδίασέ τα από την αρχή. Τα όνειρα μας είναι η συντροφιά στα δύσκολα, αν μπορέσεις να τα δεις να πραγματοποιούνται, ανήκεις στους ευλογημένους της ζωής.
Παγκοσμιοποίηση. Όσο βαρύγδουπο κι αν ακούγεται η Μαίρη, είναι ένας ρόλος (βλ.Ρ) παγκόσμιου ρεπερτορίου. Λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο σε ολόκληρο τον κόσμο οι γυναίκες γίνονται η Μαίρη Παναγιωταρά. Η ίδια. Οι διαφορές έχουν να κάνουν με το αξιακό σύστημα και την κοινωνική διαστρωμάτωση αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και καθόλου της παρούσης.**
Ρόλοι. Η Μαίρη Παναγιωταρά, σαν ρόλος, είναι όλα. Όλα αυτά που κάθε γυναίκα είναι στην καθημερινότητά της. Λίγο μάνα, λίγο σύζυγος, λίγο επαγγελματίας, λίγο γκόμενα, λίγο φίλη, λίγο κόρη, λίγο… λίγο… Κάθε ρόλος κάτι μας αφήνει. Αλλά και μας παίρνει. Στόχος, να κρατάμε τα καλά και να μαθαίνουμε μέσα από τα λάθη –και τα πάθη- των ρόλων μας.
Στερεότυπα. Είσαι γυναίκα άρα, πρέπει να ξέρεις να κάνεις δουλειές, να παντρευτείς, να κάνεις παιδί, να είσαι καλή νοικοκυρά, να είσαι σεμνή, να μην δίνεις δικαιώματα, να μην βγαίνεις χωρίς τον άντρα σου. Τι; Βγήκες; Τι θα πει ο κόσμος. Η ζωή προχωράει. Κι εμείς μαζί της. Τα στερεότυπα έχουν εγκαθιδρυθεί μέσα μας από την νηπιακή μας ηλικία. Θέλει δουλειά πολλή για να γυρίσει ο ήλιος. Όταν γυρίζει όμως… είναι τόσο λαμπερός!
Ταινία. Όλες έχουμε κλάψει την στιγμή που ο Richard σκαρφαλώνει –παρά την υψοφοβία του- και χαρίζει τα λέλουδα στην Julia. Ακόμα κι αν αυτό είναι πιθανό να συμβεί –όπως και άλλες βγαλμένες από την ζωή ιστορίες- κρατήστε την μπάλα χαμηλά. Άλλωστε μην ξεχνάτε πως βλέπουμε τις ταινίες μέχρι τον γάμο. Σπάνια μετά. Άραγε πώς να ήταν η καθημερινότητα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας;
Υποχρεώσεις. Καθημερινές και σχεδόν ατελείωτες. Μόλις τελειώσεις με την μία, προκύπτει η επόμενη. Αν γίνει ένας καλός προγραμματισμός και συνδυάσουμε τον Χρόνο με τις Υποχρεώσεις, τότε η επιτυχία είναι στο τσεπάκι μας. Και λέγοντας επιτυχία, εννοούμε να τα προλάβουμε όλα στο 24ωρο.
Φεμινισμός. Μην βιαστείτε να κάψετε τα σουτιέν σας κορίτσια. Όσο κάθε 8 Μαρτίου βγαίνουμε και γλεντοκοπάμε σαν να είμαστε κλειδωμένες όλη την υπόλοιπη χρονιά, από μόνες μας καταργούμε κάθε έννοια φεμινισμού. Όπως κάθε τι στην ζωή θέλει αγώνα, πίστη και υπομονή. Ακόμα και σήμερα που μοιάζει να έχουν εξισωθεί τα πάντα η αντίληψη «Ο άντρας είναι άντρας» δεν παύει να υπάρχει σε μια γωνίτσα του κεφαλιού μας. N’est pas?
Χρόνος. … αυτός ο άγνωστος! Υπάρχει κάπου. Αυτό είναι βέβαιον. Και γίνεται αντιληπτό κυρίως από το γεγονός πως ξημερώνει και βραδιάζει (πάντα στον ίδιο τον σκοπό). Συνήθως η νύχτα γίνεται μέρα και οι 16 ώρες που έχει ένας νορμάλ άνθρωπος στην διάθεσή του, ουδεμία σχέση έχουν με το 24ωρο μιας Μαίρης. Διαχειριστείτε τον με σύνεση και φειδώ και βρείτε λίγο για τον εαυτό σας. Έστω 5 λεπτά που θα καθίσετε με τα μάτια κλειστά να ακούσετε το αγαπημένο σας τραγούδι. Κι αυτό είναι διαταγή!
Ψώνια. Θεραπευτική δραστηριότητα όταν ο εγκέφαλος της γυναίκας κλατάρει και θέλει να πάρει λίγο αέρα, να αλλάξει παραστάσεις ή να μην τους σκοτώσει όλους. Συνδυάζεται με την βοήθεια. Όταν χρειάζεστε βοήθεια για να ξεπεράσετε τα ψώνια… μπορεί να υπάρχει μικρό προβληματάκι, αλλά θα το δούμε σε άλλο αλφαβητάρι αυτό.
Ωραία που είναι να σε λένε Μαίρη Παναγιωταρά!

*Εννοείται πως το παράδειγμα είναι σχηματικό και πως από μια ηλικία και πέρα οι γόβες είναι παρελθόν σε όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκεις.
** Αναζητήστε πληροφορίες για το “The Panagiotara project”
*** Το κείμενο είναι ΑΠΟΛΥΤΑ χιουμοριστικό και ουδεμία ευθύνη φέρει η υπιγράφουσα για τυχόν διαζύγια και ακυρώσεις γάμων! Καλά στέφανα!

Γράφει η Μάρθα Ο. Μαυρίδου

Οι εκλογές είναι μια διαδικασία που καθένας την βιώνει με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς είναι να είσαι υποψήφιος, αλλιώς εφορευτική επιτροπή, αλλιώς ψηφοφόρος κι αλλιώς δικηγόρος. Κάθε ένας  έχει κάτι να μας πει. Μια δική του ιστορία. Την σεζόν Άνοιξη- Καλοκαίρι 2019 κληθήκαμε να ψηφίσουμε 4 (!) φορές και θα κληθούμε σύντομα για μία επόμενη. Καλό σκορ. Λίγο ή πολύ, όλοι έχουμε μια ΑΒ στο μυαλό μας.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.  Αυτά που κρίνουν το μέλλον. Όλοι τα περιμένουν. Όσοι ψήφισαν κι όσοι δεν ψήφισαν. H λέξη επαναλαμβάνεται χωρίς φειδώ αρκετούς μήνες πριν και πολλές μέρες , και χρόνια μη σου πω, μετά. «Κάτσε να δούμε τα αποτελέσματα πρώτα.», «Θα έρθετε το βράδυ να δούμε τα αποτελέσματα με μπύρες και σουβλάκια;», «Μαζί μας για να σχολιάσουμε τα αποτελέσματα των εκλογών…» κ.α. Είναι από τις λέξεις που τις ακούς τόσες πολλές φορές που σου φαίνεται αστεία στο τέλος. Μερικές φορές όμως δεν είναι και τόσο… τουλάχιστον για το μέλλον σου.

ΒΩΜΟΛΟΧΙΕΣ. Ή αλλιώς βρισιές. ( και τα δύο από Β –ευτυχώς). Πολλές! Ακούγονται από παντού και απευθύνονται επίσης παντού. Συνήθως σε πηγαδάκια και πίσω από κλειστές πόρτες. Α.. και όταν ανάψουν τα αίματα –αυτό συμβαίνει συνήθως ένα βράδυ πριν τις εκλογές-, ξέρετε τώρα… Σαββατόβραδο, αλκοόλ, κούραση, άγχος… πολύ θέλει  άνθρωπος;

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ. Συνήθως ο/η σύζυγος, ο/η ξάδερφος-η, ο γιος ή η κόρη του δικηγόρου. Αν δεν έχεις μια τέτοια σχέση με δικηγόρο, καλύτερα να την ξεχάσεις αυτήν την θέση. Ο γραμματέας σβήνει τα ονόματα όσων προσέρχονται, γράφει τα ψηφοδέλτια στο πρακτικό –και κάτι άλλα πράγματα. Γενικά έχει αρκετή δουλειά και περισσότερο γράψιμο. Αλλά έχει και αμοιβή.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ. Βρίσκονται παντού. Στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στο διαδίκτυο στο ραδιόφωνο, ακόμα και τηλεφωνικά στο σπίτι σου –συνήθως κατά τις 4 το μεσημέρι, πάνω που σε έχει πιάσει ο γλυκός ό ύπνος-. Οι εταιρείες που τις αναλαμβάνουν πολλαπλασιάζονται και μετράνε. Συνέχεια μετράνε και συσχετίζουν τα αποτελέσματα. (να τα πάλι τα αποτελέσματα). Οι δημοσκοπήσεις, δημιουργούν κλίμα, γίνονται αντικείμενο συζήτησης, ανεβάζουν και κατεβάζουν κυβερνήσεις –ή τουλάχιστον, θα ήθελαν!

ΕΦΟΡΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ. Πηγαίνεις πρώτος και φεύγεις τελευταίος –από τους μη αμειβόμενους-. Δίνεις τα ψηφοδέλτια, βοηθάς δικηγόρο και γραμματέα αν χρειαστεί. Πίνεις κερασμένους καφέδες και τρως κερασμένα σαντουΙτς από τους υποψήφιους που έχουν περάσει να δουν πως «κυλάει η εκλογική διαδικασία». Αν είσαι τυχερός περνάς καλά γιατί λίγο πολύ δικηγόρος, γραμματέας, εφορευτική, εκλογικοί αντιπρόσωποι, είστε όλοι στην ίδια κατάσταση… σχεδόν.

ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ. Ψήφισαν οι υποψήφιοι; Που; Τι ώρα; Τι φορούσαν και η φοβερή ερώτηση: Τι ψηφίσατε; (έναν πρωτοξάδερφο του περιπτερά μου, να τον στηρίξουμε τον άνθρωπο). Όλα αυτά σε ζωντανές συνδέσεις, συνεχόμενες, με όλη την Ελλάδα. Κάποιες συνδέσεις γίνονται και με παραλίες και καφέ. Για να δούμε και όσους δεν ψήφισαν, ήταν εφορευτική, αλλά δεν πήγαν γιατί είναι μάγκες.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ. Όταν ανακοινωθεί, όλοι έχουν κάτι να κάνουν. Κάποιοι έχουν γενέθλια, κάποιοι βαφτίζουν, κάποιοι παντρεύονται. Όπου οι τελευταίοι, φοράνε νυφικό και γαμπριάτικο και πηγαίνουν να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Συνήθως το λένε και στα κανάλια και γίνονται viral. Γενικά η ημερομηνία των εκλογών αποτελεί σημείο αναφοράς για όσα θα γίνουν πριν και για αυτά που θα συμβούν μετά. Κυρίως για τα τελευταία.

ΘΑ. Θα ενισχύσουμε… Θα πριμοδοτήσουμε… Θα καταργήσουμε… Θα μειώσουμε… Θα δώσουμε… Θα σώσουμε… Θα βοηθήσουμε… Θα ανοίξουμε… «Θα σας εξαφανίσομεν».  

ΙΟΥΛΙΟΣ. Τιμής ένεκεν! Λόγω της ..διαδικασίας! Λόγω του ότι ο Ιούλης αγαπάει της εκλογές και οι εκλογές τον Ιούλη. Και στην τελική, γιατί δεν έβρισκα τίποτε καλύτερο να βάλω.

ΚΟΜΜΑΤΑ. Στις επικείμενες εκλογές θα κληθούμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε 20 κόμματα και 4 συνασπισμούς κομμάτων. Δεν τα λες και λίγα. Υπάρχει περιθώριο να διαλέξουμε το σωστό. Το νου σας.

ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ. Αποτελεί «επιφανειακή μίμηση λαϊκών προτύπων». Είναι αυτό που κάθε πολιτικός αποφεύγει κι όμως αυτό τον κυνηγάει.

ΜΑΥΡΟ. Πάντα –και για πάντα- στην μόδα. Ωστόσο, δεν είναι το αγαπημένο χρώμα των εκλογών.  Από το 1844 και για 80 περίπου χρόνια, κατά την διάρκεια των εκλογών υπήρχαν τόσες κάλπες όσοι και οι υποψήφιοι, οι οποίες εσωτερικά ήταν χωρισμένες σε δύο μέρη, το ένα άσπρο το ένα μαύρο. Όταν κάποιος ήθελε να καταψηφίσει κάποιον έριχνε το σφαιρίδιο –με το οποίο ψήφιζαν και από εκεί προκύπτει και η φράση καλό βόλι- στο μαύρο μέρος. Σήμερα το πολύ πολύ να ρίχναμε το σφαιρίδιο σε κανένακεφάλι.

ΝΟΘΕΙΑ. Μπορεί να συμβεί σήμερα; Πόσο οι νόμοι και η παρουσία δικαστικών λειτουργών εξασφαλίζει την νομιμότητα τους;  Το 1961 οι εκλογές χαρακτηρίστηκαν εκλογές «βίας και νοθείας». Από τότε δεν έχει ξανά υπάρξει το φαινόμενο; Ή απλώς έχουμε χαλαρώσει λιγάκι;

ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ. Όσοι εμπλέκονται με τις εκλογές γνωρίζουν πολύ καλά αυτή την ώρα της ημέρας. Τότε γυρίζουν από τις βραδινές συναντήσεις, τότε γίνονται οι καλύτερες συναντήσεις, τότε υπάρχουν οριστικά αποτελέσματα την νύχτα των εκλογών.

ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗΣ. Αν δεις στον ύπνο σου εκλογές, όλα στην ζωή σου θα πάνε καλά. Επαγγελματικά και συναισθηματικά. Πως θα εξελιχθούν τα πράγματα για την χωρά; Ε… τ’ ανάποδο.

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟΣ-Η-Ο. Αγαπημένο επίθετο των ημερών. Κολλάει παντού. Αγώνας, εκστρατεία, φιέστα, ομιλία, συνάντηση, υπόσχεση, περίοδος, διαφημιστικό, ψέμα, ρουσφέτι κ.ο.κ.

ΡΕΥΜΑ. Όχι ηλεκτρικό φυσικά. Το «ρεύμα» φαίνεται, κινείται, έχει κατεύθυνση και ροή. Λίγο πολύ ξέρεις τι θα γίνει. Μερικές φορές όμως ο άνεμος αλλάζει. Κι αυτό γυρίζει.

ΣΧΟΛΕΙΟ. Ο ναός των εκλογών. Πάντα θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια όταν πάμε να ψηφίσουμε. Τα σχολεία ζωντανεύουν και οι μαθητές το γλεντάνε που θα χάσουνε σχολείο δύο μέρες.

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. Ποτέ δεν είναι αρκετός για έναν άνθρωπο που θέλει να αλλάξει τον τόπο του, την περιφέρειά του, την χώρα του. Έχει πολλά να πει κι ο τηλεοπτικός χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός. Κι ο παρουσιαστής πάντα δίνει περισσότερο στον υποψήφιο του άλλου κόμματος κι επιτέλους κύριε δημοσιογράφε μου, φροντίστε σε περίοδο εκλογών να αυξηθεί το 24ωρο!

ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ. Είναι πολλοί. Είναι παντού και ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου έρθουν. Συνοδεύονται από συνεργάτες και χαιρετούν αδιακρίτως – σε ξέρουν δεν σε ξέρουν-. Είναι φιλικοί και δεν δαγκώνουν –τουλάχιστον μέχρι να καταλάβουν πως δεν τους ψήφισες.

ΦΥΛΛΑΔΙΑ. Μαζί με τις κάρτες, τα βρίσκεις παντού. Στον δρόμο, στο σπίτι, στα μαγαζιά, στα καφέ, μέσα στην τσάντα σου. Ο υποψήφιος προπορεύεται οι διανομείς ακολουθούν. Ο υποψήφιος χαμογελάει, οι διανομείς λένε: ορίστε κι ένα ενημερωτικό βιογραφικό. Κάποια είναι αριστουργήματα αισθητικής, κάποια άλλα το ακριβώς αντίθετο. Γενικά πάντως… διαβάστε τα. Μπορείτε να καταλάβετε πολλά για τον υποψήφιο.

ΧΑΜΟΓΕΛΑ. Το καλό των εκλογών. Για μένα είναι και κριτήριο –μαζί με κάποια άλλα- για το αν θα ψηφίσω κάποιον ή όχι. Το χαμόγελο και τα μάτια την ώρα που ο άλλος σου χαμογελά δείχνουν την αλήθεια του, τον εγωισμό του, την ανάγκη για εξουσία ή για προσφορά. Όταν σας χαμογελάνε, κοιτάξτε τους στα μάτια.

ΨΗΦΟΣ. Για μία ψήφο γίνονται όλα. Κι όχι άδικα. Η ψήφος είναι η δύναμη του καθενός μας να επιλέξει, να διαμαρτυρηθεί, να δώσει ευκαιρία. Η ψήφος είναι η συμμετοχή μας στην κοινωνία και ο τρόπος να φωνάξουμε. Ψηφίζουμε.

ΏΡΑ. Ώρα να αποφασίσεις. Να επιλέξεις. Να ψηφίσεις. Να δώσεις ευκαιρία. Είναι η ώρα που παίρνεις το μέλλον στα χέρια σου. Είναι η δική σου ‘ΩΡΑ

Σημείωση: Το κείμενο είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χιουμοριστικό και η συγγραφέας φέρει την αποκλειστική ευθύνη.