Στις καλοκαιρινές αμμοθύελλες. Όταν τα κύματα διαλύουν τον θόρυβο. Στη θαλασσινή αλμύρα που νοσταλγώ όλο το χρόνο. Όταν από ένα μπαλκόνι με θέα τον ατέλειωτο βαθύ γαλάζιο ορίζοντα αδειάζω από το βάρος της φθοράς. Στις καρτ ποστάλ. Όταν είναι το καταφύγιό μου.

Στις πολύχρωμες αυλές των ερειπωμένων σπιτιών. Όταν τα λουλούδια του δρόμου είναι τα μόνα που θυμίζουν την αίγλη των στιγμών στολίζουν τη σιωπή τους. Στις αμυγδαλιές που ξυπνούν την άνοιξη. Όταν τα μάτια είναι πια ανέμελα.  Στις ξαφνικές απροειδοποίητες βροχές. Όταν η ομπρέλα είναι μια ακόμη αχρείαστη προφύλαξη για ό,τι επιτέλους ξεδιάλυνε.

Στις αυθόρμητες αλχημείες που φέρνουν οι νότες.  Όταν ξεκλειδώνουν την απόσταση που έφερε ένας λαβύρινθος βαρύς.  Στις πιο ζεστές βραδιές. Όταν με σκέπασες γιατί ξεχάστηκα και κοιμήθηκα στον καναπέ με το παράθυρο ανοιχτό, ενώ έξω χιόνιζε. Στις αέρινες λέξεις. Όταν μπερδεύτηκαν αυθόρμητα με το τραγούδι το ίδιο βράδυ.

Σε εκείνες βρίσκω διαδρομές, αφορμές και πυξίδες. Διαδρομές, αφορμές και πυξίδες καλά προφυλαγμένες από τη σκόνη, αυτόνομες. Σχεδόν ανέγγιχτες, κρυστάλλινες, διάφανες.

«Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα ‘ναι δικά μας.»

Τ. Λειβαδίτης

Είχαν όλοι πια στολίσει και ο Δεκέμβριος μόλις είχε καταφθάσει. Πρώτη φορά ένιωθα ότι τον περίμεναν όλοι με τόση προσμονή, γιατί ήλπιζαν ότι φεύγοντας θα πάρει και τις πληγές τους. Λαμπερά στολίδια και ζωηρά λαμπάκια να αναβοσβήνουν παντού. Στην πλατεία το χριστουγεννιάτικο δέντρο ίδιο και απαράλλαχτο χρόνια τώρα, έτσι για τα προσχήματα.

Εδώ και μέρες η συνισταμένη των δυνάμεων μου έγραφε μηδέν. Καναπές, κουβέρτες και καφές. Έβλεπα ταινίες που ήθελα χρόνια να δω, διάβασα τόσες ιστορίες που πλέον έχω τάσεις φυγής. Έπεσα τυχαία σε κάτι παλιές φωτογραφίες που είχαν φυλακίσει τα χαμόγελα μας σε μια στιγμή που δε θα θυμόμασταν αλλιώς. Ευτυχώς φυλακισαμε κάποιες στιγμές, τις προστατεύσαμε από το χρόνο και τη λήθη. Μου θύμισαν εκείνες τις μέρες που όλα ήταν τόσο δεδομένα, που βιαζόμασταν να προλάβουμε τα πάντα μήπως και δούμε Χριστούγεννα. «Φέτος τί Χριστούγεννα θα δούμε;» σκέφτηκα και τις έβαλα γρήγορα στη θέση τους γιατί ήξερα ότι ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω και όσο τις κοιτούσα ένιωθα μια θλίψη που μεγαλώνουμε. Που αλλάζουμε υποσυνείδητα.

Έστειλα 6 και αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μήπως και ξεχάσω ότι θυμήθηκα τα πιο όμορφα Χριστούγεννα μου, τα πιο μοναχικά, τα πιο πρωτότυπα, τα πιο θλιμμένα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου. Δεν ήμουν έτοιμη να με ξυπνήσει η ψυχρή πραγματικότητα. Δεν ξέρω γιατί περίμενα κίνηση, ανθρωπους να ψωνίζουν, να ζωντανεύουν την πόλη, πάντως Χριστούγεννα δε μύριζε με τίποτα η πόλη. Πρόσθετος εκνευρισμός. Όλα περίεργα, άδεια, ψυχρά. Μπήκα στην πρώτη καφετέρια, μήπως και νιώσω καλύτερα. Πήρα έναν αμερικάνο σκέτο, χωρίς πολλά πολλά, διπλό, που θύμιζε βασικά τριπλό σε μέγεθος. Η σχέση μου με τον καφέ με απασχολεί εδώ και χρόνια, και κάθε χριστούγεννα βάζω στόχο να μην καταφεύγω πάντα σε αυτόν κάθε φορά που νιώθω θέλω να ξυπνήσω. Η ιδιοκτήτρια σαν να μυρίστηκε τους προβληματισμούς μου, μου πρόσφερε ένα μελομακάρονο για το δρόμο. Φεύγοντας χαμογελάμε και οι δύο και ας μη φάνηκε. Το ξέραμε.

Άρχισα να ανηφορίζω με τον καφέ μου. Ήταν τόσο γιορτινά τα σπίτια και αυτό ήταν μια κάποια παρηγοριά σε αυτή την ησυχία. Μου έλειπε το χιόνι περισσότερο από κάθε άλλη φορά…Οι σειρήνες με προσγείωσαν. Κάποιος είχε ανάγκη. Κάποιος τρέχει για βοήθεια. Δεν είναι στο σπίτι του, στη ζεστασιά του, με τους ανθρώπους του. Είχα φτάσει χωρίς να το καταλάβω έξω από το νοσοκομείο. Πάντα αυτό το κτήριο μου προξενούσε αγωνία. Κάποιος πονάει εκεί μέσα και κάποιος ξενυχτάει στο πλευρό του. Σε κάποια δωμάτια έχουν όντως στολίσει. Στο εκκλησάκι του Αγίου Λουκά βλέπω δύο κεριά αναμμένα. Λίγο φως ελπίδας στον πόνο. Κάποιος είναι μέσα και ίσως ελπίζει. Αυτό το μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου χωράει κάθε μέρα τα Χριστούγεννα όλου του κόσμου, σκέφτηκα μέσα μου και χαμογέλασα. Ντράπηκα με τον εκνευρισμό μου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα λίγο πόσα έχω δίπλα μου; Έχω τα Χριστούγεννα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Όλοι μας δηλαδή. Σαν να ξύπνησα και είχε ήδη νυχτώσει και ας ήταν έξι.

Δεν είχα καταλάβει πόση ώρα καθόμουν αποσβολωμένη εκεί έξω, μετανιωμένη για την «ύβρη» μου που έψαχνα τα χριστούγεννα στα φωτάκια, στα στολίδια και στην κίνηση φέτος. Αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι μου, στην κουβέρτα μου. Κατεβαίνοντας, είδα στο μπαλκόνι μια γιαγιά που χαμογελούσε στα εγγόνια της,γιατί την «επισκέφτηκαν». Τους κατέβασε ένα τάπερ με πίτες. Παρατήρησα δύο σημεία με τροφή για τα αδέσποτα, που κάποιος φρόντισε. Εντόπισα ανοιχτά φαρμακεία, τους αστυνομικούς στις μηχανές τους να περιφέρονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν το ελεύθερο της επιλογής. Σκέφτηκα όσους είναι πίσω από ένα τηλέφωνο μόνοι τους τέτοιες ώρες. Όσους είναι μόνοι τους χωρίς να πιστεύουν πια στο φως. Ο νους μου πήγε σε όσους κρυώνουν, σε όσους πονούν. Όσο πλησίαζα στο σπίτι μου έβλεπα ακόμη περισσότερα. Στα delivery γινόταν χαμός και όσο περισσότερο νύχτωνε άλλο τόσο άρχισα να συνειδητοποιώ πως όλοι ήταν σε κίνηση. Σε online κίνηση, αλλά σε κίνηση. Τόσο περισσότερα φώτα άναβαν στα σπίτια, τα παιδιά εξακολουθούσαν να παίζουν, και ας ήταν αλλιώς. Οι δάσκαλοι εκεί, και ας έβλεπαν μια μαύρη οθόνη. Μακριά και όμως κοντά τους. Σε όλες αυτές τις στάσεις μου είδα τόσα Χριστούγεννα μαζί…

Δεν ήταν και τόσο βάσιμος πια στα μάτια μου ο εκνευρισμός μου και ο φόβος μου ότι τα χάνουμε. Με επανέφερα σε τάξη, γιατί δεν είχα καθόλου δίκιο. Ήξερα ότι φέτος ήταν αλλιώς. Και ίσως ήταν το «αλλιώς» που χρειαζόμαστε για να δούμε πια τα Χριστούγεννα όπως είναι, εκεί που είναι όλο το χρόνο. Στην προσπάθεια μας, στην ευθύνη μας, στα χαμόγελα μας, στα δάκρυα μας. Στις δυσκολίες, στην καλοσύνη που δε θα γραφτεί ποτέ πουθενά, που δε θα βγει στις ειδήσεις. Στο μαζί που φέτος είναι λίγο διαφορετικό αλλά παραμένει εκεί.

Φτάνοντας στην εξώπορτα ένιωθα μια ανακούφιση. Το 2020 ίσως ήταν σκοτεινό γιατί μας έδειξε και τους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας. Ήταν καθρέφτης της δικής μας κατάστασης και αν του χρεώνουμε όλα τα σκοτάδια μας, ας του αναγνωρίσουμε το μάθημα που μας έδωσε. Άνοιξα όλα τα παράθυρα στο σπίτι μου να μπει και μέσα ο κρύος αέρας. Βγήκα στο μπαλκόνι. Δεν είχε χιονίσει ακόμη ίσως για να δω τον ουρανό. Ήταν πεντακάθαρος, γεμάτος αστέρια. Ξεχώρισα ένα από το πλήθος φέτος, γιατί τρεμόπαιζε και ήταν πιο φωτεινό. Εκείνο θα ήταν…

ΥΓ. Βρείτε τα Χριστούγεννα εκεί που πραγματικά είναι! Ας μοιραστούμε αυτά τα Χριστούγεννα αλλιώς, για να μην τα χάσουμε ξεστολίζοντας!

Καλές γιορτές, φωτεινές, σε όλες και όλους!

Θα ήθελες για 2 ημέρες να μπεις στη θέση ενός/μιας Ευρωβουλευτή;   Έχεις αναλογιστεί ποτέ πώς γίνονται νόμοι οι προτεραιότητες της ΕΕ;  Αναρωτιέσαι πώς λειτουργεί το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και θέλεις να μάθεις περισσότερα;

Η νέα δράση του  Ομίλου Ενεργών Νέων Φλώρινας (ΟΕΝΕΦ) – Europe Direct Δυτικής Μακεδονίας “Εμείς στη Θέση Ευρωβουλευτών”, σου δίνει ακριβώς αυτή δυνατότητα!

Μέσα από μια ειδικά σχεδιασμένη προσομοίωση της Υπο-επιτροπής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (DROI) θα μπορέσεις να εκπροσωπήσεις ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. και παράλληλα μια πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, λαμβάνοντας σημαντικές αποφάσεις!

Η προσομοίωση θα πραγματοποιηθεί 9 και 10 Δεκεμβρίου 2023 στη Φλώρινα.

Σου ακούγεται ενδιαφέρον;

Δήλωσε συμμετοχή:

  Το project είναι Σχέδιο Αλληλεγγύης, με φορέα υλοποίησης τον Όμιλο Ενεργών Νέων Φλώρινας και υποστηρίζεται από Ίδρυμα Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (ΙΝΕΔΙΒΙΜ). Η δράση χρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης.

Η εκπαιδευτική άσκηση της προσομοίωσης

Η παροχή ευκαιριών στη νεολαία της περιοχής της Φλώρινας και της Δυτικής Μακεδονίας ευρύτερα, αποτελεί προτεραιότητα που προάγει τη νεανική αλληλεγγύη. Η παροχή εκπαιδευτικών εργαστηρίων και δραστηριοτήτων για νέους/ες είναι και ένα μέσο υποστήριξης ορισμένων ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, ενώ παράλληλα προωθεί τη συνεργασία, τη δικτύωση, και την ενδυνάμωση των νέων της Περιφέρειάς μας.

Το Σχέδιο Αλληλεγγύης «Εμείς στη θέση Ευρωβουλευτών», που θα υλοποιηθεί στη Φλώρινα το Σαββατοκύριακο 9-10 Δεκεμβρίου 2023 δημιουργήθηκε με στόχο να βοηθήσει τους συμμετέχοντες/ουσες να κατανοήσουν τη νομοθετική διαδικασία που ακολουθείται στην ΕΕ, με απλοποιημένο και κατανοητό τρόπο και μέσα από τη διαδραστική εκπαιδευτική άσκηση της προσομοίωσης της ειδικά σχεδιασμένης Υπο-επιτροπής των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Επιπρόσθετα, το σχέδιο στοχεύει στην καλύτερη κατανόηση της σημασίας που έχει για την ΕΕ η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και στην ενδυνάμωση των συμμετεχόντων μέσα από ειδικά σχεδιασμένα εργαστήρια για την εξάσκηση στο δημόσιο λόγο, το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η προσομοίωση είναι ένα κρίσιμο εργαλείο στην εκπαίδευση και την κοινωνική πρόνοια για την προώθηση δεξιοτήτων που αποκτώνται εκτός του πλαισίου της επίσημης διαδικασίας μάθησης.

Βασική προτεραιότητα μας είναι να εμφυσήσουμε την ιδέα ότι υπεύθυνος/η ευρωπαίος/α πολίτης είναι εκείνος/η που ενημερώνεται, ασκεί τα δικαιώματά του/της, συμμετέχει και ερευνά θέματα, πολιτικές και λειτουργίες που κρίνει σημαντικά, ανεξάρτητα από το εάν τα τελευταία σχετίζονται ή όχι με αντικείμενο μελέτης. Επιπλέον, οι συμμετέχοντες/ουσες θα έχουν την ευκαιρία να πάρουν μέρος σε δραστηριότητες που προάγουν την αλληλεγγύη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η ομάδα-στόχος του Σχεδίου αποτελείται από συμμετέχοντες/ουσες ηλικίας 17 έως 30 ετών. Οι δικαιούχοι θα είναι σε θέση να αναπτύξουν τις ατομικές και κοινωνικές τους δεξιότητες ως αποτέλεσμα αυτού του Σχεδίου.

Πώς θα μπούμε στη θέση ενός/μιας Ευρωβουλευτή;

Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία των δηλώσεων συμμετοχής, η οποία θα λήξει στα μέσα Νοεμβρίου, θα ακολουθήσουν τα παρακάτω:

ΒΗΜΑ 1: Η ομάδα υλοποίησης θα σου γνωστοποιήσει την ημερομηνία της προαιρετικής διαδικτυακής συνάντησης όλων των συμμετεχόντων/ουσών η οποία θα αφορά σε ένα workshop για το πώς λειτουργεί η ΕΕ και πώς εξελίσσεται η νομοθετική διαδικασία στο ΕΚ, με τρόπο κατανοητό προς όλους. Επίσης, θα παρουσιαστεί η άσκηση της προσομοίωσης και θα δοθούν συγκεκριμένες οδηγίες για την προετοιμασία των συμμετεχόντων. Το πρώτο αυτό προαιρετικό workshop αναμένεται να ολοκληρωθεί τέλη Νοεμβρίου.

ΒΗΜΑ 2: Αμέσως μετά την συνάντηση αυτή, κάθε συμμετέχων/ουσα θα αναλάβει να «εκπροσωπήσει» προσομοιωτικά ένα κράτος-μέλος της ΕΕ, καθώς επίσης θα ενταχθεί, για τις ανάγκες της προσομοίωσης, σε μια από τις 7 πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου!

ΒΗΜΑ 3:  Δίνουμε ραντεβού 9 Δεκεμβρίου στην Φλώρινα για μάθουμε περισσότερα για την ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, και τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Η ομάδα υλοποίησης έχει ήδη ετοιμάσει το βοηθητικό υλικό προς τους συμμετέχοντες/ουσες, όχι μόνο για το θέμα προς συζήτηση, αλλά και για τα ειδικά σχεδιασμένα για εκείνους/ες workshops για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τον δημόσιο λόγο.

ΥΓ. Αν σε ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, εάν θέλεις να βελτιώσεις το δημόσιο λόγο σου, ή να μάθεις πως προστατεύει η ΕΕ τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε αμέσως συμμετοχή! Μην αγχωθείς για το αν θα πρέπει να διαβάσεις ή να ετοιμάσεις κάτι! Είμαστε εδώ για κάνουμε αυτή την εμπειρία για σένα μοναδική.

«Ένας φάρος κρυφός

Άλλη μια διαδρομή σου»

Γεράσιμος Ευαγγελάτος (2020)-Η εποχή του θερισμού

Περπάτησε στις πιο όμορφες γειτονιές της γης, δίνοντας το χέρι σου στον άνθρωπό σου, στους ανθρώπους σου. Βρείτε μαζί εκείνες που έχουν χρώματα, πολλά λουλούδια, και έναν μικρό περιποιημένο κήπο στην είσοδο του κάθε σπιτιού. Εκείνες με επιμέλεια ομορφαίνουν κατά βούληση κάθε μέρα. Αναγνώρισε τους/τις μουσικούς του δρόμου. Εκείνους, εκείνες που αυθεντικά τροφοδοτούνται από την αγάπη τους για την έκφραση, γιατί δεν ζουν χωρίς αυτή. Παρατήρησε την κίνηση της πόλης, τη δύναμη της.Τους ανθρώπους της που αγαπιούνται, ζηλεύουν, χαμογελούν, λυπούνται, μαλώνουν, αγκαλιάζονται ξανά. Αυτό δε συμβαίνει και μέσα σου;Παρατήρησε τις στιγμές που ησυχάζει. Εκείνες που ο ήλιος πέφτει γλυκά κατακόκκινος για ύπνο. Αφουγκράσου τις στιγμές που η πόλη ξυπνάει με την πρώτη αχτίδα φωτός για να επιστρέψει σε αυτή την κίνηση που τόσο αποζητεί.

Απομόνωσε την φασαρία και το θόρυβο και εντόπισε την γνήσια ομορφιά αυτού του τεράστιου κόσμου, που, κάπως μαγικά, μπορεί και χωράει μοναδικά στα μάτια σου και μετουσιώνεται σε εικόνες, μυρωδιές και αρώματα, νότες και ήχοι, αγγίγματα και χαμόγελα, βλέμματα και ταξίδια. Βρες την ελευθερία σου στις πιο όμορφες θάλασσες, εκείνες τις κρυστάλλινες. Στην πιο όμορφη θέα. Στον πιο συγκινητικό στίχο. Μην στέκεσαι στα λόγια που δεν χωράς, μη μένεις εκεί που σε αποδέχονται υφ΄όρους.  Άφησε τον άνεμο να ανακατέψει τα μαλλιά σου, τον ήλιο να σε καίει, το νερό να είναι η λύτρωση.

Κλείσε για λίγο τα μάτια σου και αναγνώρισε την μέχρι τώρα διαδρομή σου. Γιόρτασέ την με όσους την γιορτάζουν μαζί σου. Γιόρτασε και εσύ με τις νίκες των ανθρώπων σου. Συνάντησε και τις δύσκολες στιγμές τους.Οι παράλληλες ευθείες σας συναντήθηκαν τόσο τυχαία, τόσο συμπαντικά. Μη μετράς την αγάπη. Μη την συμψηφίζεις. Όταν, πάντως, αυτή δεν έρχεται, μην επιμένεις. Κάθε μέρα συναντάς τις παράλληλες διαδρομές των άλλων, δεν είναι όμως όλοι για σένα, ούτε είσαι εσύ για όλους.

Όταν οι λέξεις δεν έρχονται, μπες στην αγκαλιά που ταιριάζει καλύτερα στην γαλήνη σου, στο χρόνο και στο μέσα σου. Άφησε ελεύθερη την σκέψη σου, την τέχνη σου και ξέφυγε από τα ασπρόμαυρα κουτάκια όσων σε φυλακίσουν σε έναν ανούσιο κύκλο επαναλήψεων. Εκτίμησεεκείνους, εκείνες που ζωγραφίσουν για σένα έξω από τα πλαίσια, με όμορφα χρώματα, για να χαμογελάσεις, γιατί σε εκτιμούν, γιατί θέλουν στη ζωή τους εσένα.

Όταν οι λέξεις δεν έρχονται σε σένα, βρες εσύ το καταφύγιό τους σε αυτές. Ξέχνα για λίγο τη δική σου διαδρομή και ψάξε τις χιλιάδες διαδρομές όσων φυλάκισαν μετρημένα τις λέξεις τους σε λίγες σελίδες χαρτί. Ψάξε σε άλλες λέξεις αυτό που θες να βρεις. Ταξίδεψε με το βλέμμα σου στις άλλες διαδρομές τους και μάθε από αυτές. Αποδέξου ότι σε άλλες λέξεις ίσως χωράς καλύτερα. Αποδέξου ότι άλλες λέξεις θα αφήσεις, γιατί δεν σε αντιπροσωπεύουν πια. Χωρίς θυμό, ή κακία. Κοίταξε πίσω σου, μόνο για την ομορφιά της ανάμνησης, έχεις τόσα μπροστά σου να ανακαλύψεις, δικά σου να κατακτήσεις… Everything you lose, is a step you take.

Γέμισε το βλέμμα σου εικόνες, το νου σου μουσικές, το σώμα σου ανάσες.

Κι αν ο ουρανός, γίνει ξένος κι αδειανός…έχεις δίπλα σου άλλους φάρους. Rinse, repeat!

Φωτογραφία: Στιγμή από την πιο όμορφη διαδρομή.

Ιούνιος 2023, Βαλέττα, Μάλτα

Coraline vuole il mare ma ha paura dell’acqua

E forse il mare è dentro di lei

(Coraline wants the sea but she’s afraid of the water

And maybe sea is inside her)

Damiano David-Coraline

Η μεγάλη πράσινη της Ευγενίας Φακίνου, η θάλασσα που μαγεύει αλλά ταυτόχρονα τρομοκρατεί, το σύμβολο του απέραντου και ακυβέρνητου, η ευκαιρία και η αφορμή για κάθε υπέρβαση μας, ήταν και θα είναι η ονειροπαγίδα των επιθυμιών και των σκέψεών μας. Γαλήνια ή ταραγμένη, σαν την ψυχή μας, ημερεύει ή ταράζεται ανάλογα με τους «καιρούς».

Η γοητευτική της δύναμη, η λυτρωτική για όποιον φυλακίζεται σε γυάλινα όρια, η υποστηρικτική όποιου καταρρέει, η κινητήριος για όποιον παραιτείται, η δημιουργική για όποιον απογοητεύεται, ποιόν άραγε ταξιδιώτη δεν συγκίνησε και δεν ταρακούνησε;

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, οι Νηρηίδες, νύμφες, κόρες του Νηρέα και της Δωρίδας, εγγονές του Τιτάνα Ωκεανού, έφεραν στα ονόματα τους τις ιδιότητες της και ήταν εκείνες, που μπορούσαν να τη γαληνεύουν ή να ταράζουν τα κύματα της. Ψάχνοντας ανάμεσα σε παλιές φωτογραφίες, κείμενα και κομμένες σελίδες από περιοδικά, που πάντα κρατούσα, βρήκα τυχαία μια μικρή ιστορία για τη Νηρηίδα Γαλάτεια. Ήταν γυναίκα του Κύκλωπα Πολύφημου, που συνάντησε ο Οδυσσέας γυρνώντας στην Ιθάκη του, και Όμηρος και Ησίοδος την αναφέρουν ως την πιο όμορφη από τις Νηρηίδες. Αγάπησε τον Άκι, γιό του θεού Πάνα, που σκότωσε ο Πολύφημος, από την οργή και ζήλια, πετώντας του έναν τεράστιο βράχο. Η Γαλάτεια από την αγάπη και το θρήνο της, κατάφερε να μεταμορφώσει το αίμα του σε ποταμό με κρυστάλλινα νερά και δεν έφευγε από κοντά του. Η Γαλάτεια δεν άφησε την αγάπη της  μέσα από τη δύναμή της, ξεπερνώντας το φρικτό χαμό του. Άπειρες ιστορίες μπορούσα να βρω με ένα κλικ, πιο εντυπωσιακές, πιο σημαντικές, πιο μεγάλες και επεξηγηματικές, κι όμως στάθηκα σε εκείνη, στο ξεθωριασμένο κείμενο που μαρτυρούσε ότι κάποτε, για κάποιο λόγο, θεώρησα σκόπιμο να το κρατήσω για να μην την ξεχάσω. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά αν η Γαλάτεια μπόρεσε να γαληνέψει την οργή και τη λύπη της για το αναπόφευκτο μέσα από τη δύναμη που πήγαζε από την ίδια. Ήθελα  να βρω μια ερμηνεία, να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι καμιά φορά, όταν δεν μπορείς να ξεφύγεις, αφήνεσαι χωρίς να το αντιμετωπίσεις και βυθίζεσαι στα σκοτάδια σου. Άγνωστη η φυγή.

Στο παράλληλο σύμπαν της μυθολογίας δεν είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως όλα είναι εύκολα, no matter what. Δεν ξέρω τί είναι χειρότερο, για το δικό μας σύμπαν. Κι η άγνοια, όμως, είναι μια φυλακή με ανακυκλωμένες σκέψεις, που δεν τις παίρνουν τα κύματα, όση δύναμη κι αν έχουν. Αυτοί οι αόρατοι χτύποι, τα δεσμά που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα, τα δάκρυα που είναι μόνιμοι κάτοικοι της άκρης του ματιού σου, κάθε φορά που δεν ξέρεις πώς αντέχεις. Είναι μάταιο να αναμετράσαι με το αόρατο; Είναι ανώριμο να αναβάλλεις αυτή την αναμέτρηση; Είναι άραγε η θάλασσα των πιο σκοτεινών μας ενοχών και φόβων προσπελάσιμη ή έστω ανεκτά αναπαυτική;

Όταν ήμουν μικρή, κάθε φορά που έβλεπα τη θάλασσα με το φως του ήλιου ένιωθα την ανακούφιση της ασφάλειας που σου δίνει η σιγουριά πως ό,τι έρχεται μπορείς να το αντιμετωπίσεις.  Όταν βράδιαζε, η θάλασσα άλλαζε πρόσωπο, και την απέφευγα γιατί αυτή η άγνωστη πτυχή της, μου προξενούσε το άβολο αίσθημα του να μην μπορείς να αποδράσεις. Τώρα που βλέπω ότι στην πραγματικότητα οι μόνες αναπόδραστες καταστάσεις είναι οι αόρατες και ανεξερεύνητες περιοχές της σκέψης μας, εκείνες που δεν ακουμπάμε, δε νιώθω πως η θάλασσα είχε ποτέ κάποιο άγριο πρόσωπο.

Θέλουμε τη θάλασσα, μα φοβόμαστε το νερό. Κι όμως, μπορεί αυτό να είναι το δικό μας στοιχείο.

Θέλω να τη φυγή, μα φοβάμαι την αρχή. Κι όμως, μπορεί αυτή μπορεί να έγινε ήδη.

Εσύ;

Θέλω…………………………………………………

μα φοβάμαι………………………………………..

Κι όμως, μπορεί………………………………………………

(συμπληρώστε υπεύθυνα)

Τις περισσότερες φορές η μοναξιά είναι ψευδαίσθηση. Στις εξαιρέσεις αυτής της ύπαρξης είναι μια επιλογή φυγής από όσα ακατανόητα της ανωτέρας βίας τη βαραίνουν. Όσες λέξεις αφιέρωσε ο Κούντερα για το βάρος και την ελαφρότητα μου έδιναν την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα η ισορροπία του σύμπαντος στάθηκε στο σημείο τομής των αντίθετων εννοιών, των άκρων. Αμφιταλαντεύτηκα προσπαθώντας να βρω τί θα μπορούσε να αντέξει κανείς. Το βάρος ή την ελαφρότητα; Και επειδή στις περιοχές αυτές κανείς δεν κατόρθωσε να προσδιορίσει τί υπερισχύει σε αυτό το σύμπαν, γοητεύτηκα με την αντιπαραβολή των προσεγγίσεων του Παρμενίδη και του Μπετόβεν σε σχέση με το βάρος. Προς στιγμήν θεώρησα εύκολη υπόθεση το να αποδεχθώ ως θετική την ελαφρότητα, πώς, όμως, θα μπορούσε το θετικό πρόσημο να συνοδεύει το αμελητέο; Ίσως το βάρος δεν είναι η αρνητική διάσταση της ελαφρότητας. Ίσως όλα ξεκινούν αντίστροφα. Ξεκίνησα να σκέφτομαι πως το βάρος είναι που αποδεικνύει την ύπαρξη.

Συνεχίζοντας με τις λέξεις του Κούντερα, δεν ήξερα πού θέλω πραγματικά να φτάσω. Στη Γενεύη ή στην Πράγα. Στη Ζυρίχη; Οι ιστορίες του σε κάθε πόλη είχαν μια διαφορετική απόχρωση του βάρους και της ελαφρότητας μαζί. Αποφάσισα να μην επικεντρωθώ εκεί, αλλά να μεταφέρω τις σκέψεις μου στο τώρα. Μπορούσα πάντα να τις μοιράζομαι και να τις αναλύω με μια ευκολία που, επίσης, μου έδινε την ψευδαίσθηση του «μαζί». Δεν άργησα να καταλάβω ότι προτιμώ το βάρος τους στο μυαλό μου. Κάθε φορά που ένιωθα πως τους ξεφεύγω νόμιζα πως αγγίζω την ελαφρότητα. Η ελαφρότητα, όμως, προϋποθέτει έναν κατακερματισμό. Κάτι που θα αφαιρέσεις συνειδητά από σένα. Ό,τι χαρίζεις από τον εαυτό σου, είσαι διατεθειμένος να μην το δεις να επιστρέφει, και εξοικειώνεσαι με αυτό. Πόσες φορές αντέχεις αυτή τη στιγμή;

Όσο προχωρούσα στις σελίδες του, οι σκέψεις μου βάραιναν. Είμαι σίγουρη ότι και το βλέμμα μου βάραινε το ίδιο. Δεν μπορούσα να τα βάλω με το χάος της άγνοιας αυτού του κόσμου, και εγώ ήθελα να βρω μια απάντηση για το τί να επιλέξω. Όσες φορές και να τον διαβάσω, όσες φορές και να νιώσω σίγουρη για τα νοήματα του, άλλες τόσες θα αυτοαναιρούμαι με κάθε επόμενη ανάγνωση. Φαύλος κύκλος. Συχνά θαύμαζα στη φύση την ικανότητα και τη δύναμη της να επανέρχεται μετά από ό,τι μπορεί να προκαλεί στον εαυτό της. Αυτό ήταν το βάρος της ύπαρξης της, και ταυτόχρονα η ομορφιά της. Ζήλευα πολλές φορές που δεν μπορώ να επανέρχομαι με την ίδια μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά που μέσα μου ψάχνω τί είναι αυτό που βαραίνει το βλέμμα μου. Κάθε φορά που δεν ξέρω γιατί μπορεί να είναι όλα τόσο πολύπλοκα.

Δε δραπετεύεις εύκολα από τις σκέψεις σου. Το θετικό είναι πως κάπου ανάμεσα στην ύπαρξη και τη μη ύπαρξη, κάπου δίπλα στην προσπάθεια μου να δώσω ένα προβάδισμα στο θετικό ή στο αρνητικό, πάντα έδινα καινούριες αποχρώσεις στις λέξεις. Το βάρος που ένιωθα είχε κάθε φορά άλλη διάσταση, κι ας παρέμενε σταθερά μόνιμος κάτοικος του μυαλού μου. Κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας έχουν αυτή ακριβώς τη μορφή. Του βάρους της σκέψης μας. Της ύπαρξης που είναι τόσο συμβατή με τη δική μας, που μοιάζει με κάποιο ανισόρροπο λάθος της φυσικής νομοτέλειας. Πώς αγνοείς ότι κάπου σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος σου; Και ας μην τον γνωρίσεις ποτέ πραγματικά.

Δεν ένιωθα πια μοναξιά. Έβλεπα απλά κάποιες λέξεις σε ένα χαρτί χωρίς παραλήπτη. Το βάρος και η ελαφρότητα εναλλάσσονται στα συναισθήματα μας χωρίς να φωνάζουν την παρουσία τους. Αυτή ήταν και η ομορφιά τους…

“Η αιώνια επιστροφή είναι ιδέα μυστηριώδης, και ο Νίτσε, με την ιδέα αυτή, έφερε πολλούς φιλοσόφους σε δύσκολη θέση: σκέψου δηλαδή ότι όλα μια μέρα πρόκειται να επαναληφθούν όπως ήδη τα έχουμε ζήσει και ότι ακόμα και η επανάληψη αυτή΄θα επαναλαμβάνεται ασταμάτητα.” | Μ. Κούντερα, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Αχ, ανθρωπάκια μου, πώς σας βασανίζουν τα μηδαμινά στη ζωή
Αχ, ανθρωπάκια μου, οι Θεοί δακρύζουν, μ΄όσα προσκυνάτε στη γη

Γεράσιμος Ευαγγελάτος – Μάγος Βιολιστής

Την εποχή που η ψηφιακή ταυτότητά μας δεν είναι απλά η προέκταση της ταυτότητάς μας, αλλά ένα βασικό πεδίο ανάδειξης και διαμόρφωσής της, ο μύθος του Τέλειου, καταρρέει σε δευτερόλεπτα, από μια εικασία που πλάθεται και αποσυντίθεται με ταχύτητες φωτός. Η γενικευμένη κοινωνική αντίληψη για μια κατάσταση, θετική ή αρνητική, είναι τόσο απροσδιόριστη και εύπλαστη, που είναι αδύνατο να σφυγμομετρηθεί ρεαλιστικά. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, ό,τι χτίζεται για χρόνια ως Τέλειο και καταρρέει σε ένα δευτερόλεπτο, ίσως δεν έχει την ειλικρινή βάση, που τόσο αόριστα του αποδίδεται για χρόνια.

Έχει οικοδομηθεί στην φήμη και στη λάμψη του, μέσα από το ταξίδι των λέξεων, που από στόμα σε στόμα αλλάζουν χροιά, υφή και σημασία. Το δευτερόλεπτο της απομυθοποίησης του επίχρυσου περιτυλίγματος είναι η απόδειξη
ότι στην κατάρρευση του μύθου, όλοι οι θιασώτες και οπαδοί του τον πρόδωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Τόσο τον εκτιμούσαν. Η υποκρισία του πλήθους που το ίδιο ανήγαγε ανθρώπους στο βάθρο του Τέλειου, και άλλους απέρριψε, χωρίς αναφορές, τεκμήρια ή έρευνα, δεν χρειάζεται πειστήρια, για να ανατρέψει αυτή την εικόνα σε δευτερόλεπτα. Και αυτή η απειροελάχιστη απόσταση από τη μετάβαση στη νέα κατάσταση, πυροδοτεί
την ανθρωποφαγία, την κατασκοπεία πίσω από την κλειδαρότρυπα, την πολύβουη-
πολύκροτη-συνταρακτική τιτλοποίηση σε δελτία ειδήσεων, την ανίχνευση της ερμηνείας των συμπτώσεων, τις φωνές της ηθικολογίας.

Το πλήθος που γίνεται όχλος λησμονεί την δική του ευθύνη στην πορεία τροφοδότησης του Τέλειου Νάρκισσου Μύθου. Το ίδιο πλήθος ανυψώνει αυτόματα τον ηθικό εαυτό του σε τελικό και ανυπέρβλητο δικαστή, και «είχε υποψιαστεί το σκάνδαλο», «κάτι δεν έβγαζε νόημα», «το ήξερε-το άκουσε-το είδε».

Στην αιτιακή διαδρομή της απομυθοποίησης, το ίδιο πλήθος είναι συνένοχο από τη στιγμή που άκουσε και δεν
κατήγγειλε, που είδε και δεν μίλησε, που αντιλήφθηκε και δεν προστάτευσε. Είναι
υποκριτικό, γιατί συντηρεί αυτάρεσκα και κυνικά κάτι, μέχρι τη στιγμή που αυτό θα
εξυπηρετεί την τακτοποιημένη του ζωή.

Οι ταχύτητες φωτός με τις οποίες κυκλοφορεί μια εικασία, υπόνοια, είδηση και η ευκολία με την οποία το πλήθος αυτοαναγορεύεται σε υποκατάστο λειτουργό της δικαιοσύνης αποδεικνύουν την πλήρη διάβρωση του αισθητηρίου μας.

Τα κριτήριά μας δεν έχουν ποιότητα. Δεν επιμένουμε σε αυτά. Δεν μας εξυπηρετεί το συμπέρασμα και η κρίση που θα φέρει ο χρόνος. Το Τέλειο και ο Μύθος που ακολουθούμε άκριτα, όταν καταρρέει, δεν αποκαλύπτει μόνο την δική του άσχημη πτυχή, αλλά και τη δική μας ανεξέλεγκτη ορμή να χειροκροτήσουμε, ή να καταδικάσουμε μηχανικά μια κατάσταση που ποτέ δεν εξετάσαμε, καθώς «πέσαμε από τα σύννεφα». Εθελοτυφλούμε όταν μας απασχολούν τα μηδαμινά στη ζωή. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα ευχηθεί να αλλάξει κάτι απ΄αυτό το χάος και να γίνει φως. Δυστυχώς, απέχουμε από το να μη βλέπουμε τα μηδαμινά. Δεν θα επιμείνω. Αν είναι κάτι φέρει το νέο έτος, ας είναι αυτό η ποιότητα των κριτηρίων μας.

Ο χρόνος που μας πέρασε, όσα και αν παρέσυρε, περιόρισε για μια ακόμη φορά τις αγκαλιές μας, μας υπενθύμισε -και καλώς, πώς αλλιώς-πόσο πρέπει να προσέξουμε και να προστατευτούμε. Στο νέο έτος που έρχεται έχουμε στηρίξει όλες τις ευχές μας, για παιχνίδι, καλοσύνη, χαμόγελα και αγκαλιές. Περάσαμε πολλές μουντές, άχρωμες μέρες, γι΄αυτό νιώσαμε ότι θέλουμε να ακούσουμε τα χρώματα των ευχών αυτής της νύχτας μέσα από τη φωνή των παιδιών, αυτών που αφουγκράζονται, έχουν σκέψη και όνειρα, και μπορούν να δουν τα χρώματα του μέλλοντος.

Τι εύχεσαι να σου φέρει το 2023;

Έναν κόσμο, που οι άνθρωποι θα εκφράζουν ελεύθερα την γνώμη τους, χωρίς να φοβούνται, το τι σκέφτονται οι άλλοι και έναν πλανήτη καθαρό εσωτερικά, αλλά κυρίως εξωτερικά. Οι άνθρωποι να βρουν λύσεις, ώστε η υπερθέρμανση του πλανήτη να μειωθεί και οι γυναίκες να έχουν ίσα δικαιώματα με τους άντρες γιατί δεν έχουν τίποτα λιγότερο.

Γεωργία, 6η Δημοτικού

Αυτό που εύχομαι να μου φέρει το 2023 είναι σίγουρα υγεία και να έχω μια πολύ καλή πορεία στα μαθήματα μου. Επίσης το πιο σημαντικό που θεωρώ εγώ είναι να πετύχω τους στόχους όπου έχω βάλει για το άθλημα που κάνω.

Eυαγγελία, Α’ Γυμνασίου

Τι χρώμα φαντάζεσαι να είναι το 2023 και γιατί;  

Το 2023 το φαντάζομαι γκρι γιατί με όλα αυτά που περνάει η γη και γενικότερα ολόκληρος ο κόσμος είναι σαν τα τελευταία χρόνια να είναι μαύρα και ελπίζω το 2023 να μας φέρει όλο και πιο κοντά στο άσπρο, δηλαδή σε έναν ειρηνικό και καθαρό κόσμο.

Γεωργία, 6η Δημοτικού

Φαντάζομαι πως μπορεί να είναι ένα κόκκινο με ελάχιστο γαλάζιο. Το κόκκινο διότι πιστεύω για εμένα θα είναι μια πολυάσχολη χρόνια κάνοντας πολλά καινούργια πράγματα και περνώντας καινούργιες εμπειρίες με τις φίλες μου όποτε θα είναι αρκετά έντονο. Και το γαλάζιο διότι θα υπάρχει λίγο άγχος πάνω σε αυτό και παράλληλα μια ηρεμία.

Eυαγγελία, Α’ Γυμνασίου

Πώς πιστεύεις ότι μπορούν οι μαθητές να βοηθήσουν στο να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος;

Οι μαθητές λόγω της ηλικίας τους, δεν μπορούν να κάνουν και πολλά, αλλά αυτο δεν σημαίνει πως δεν μπορούν να παροτρύνουν τις οικογένειες τους στο να βοηθήσουν σε ό,τι έχουν δυνατότητα να κάνουν.

Γεωργία, 6η Δημοτικού

Πρώτον πρέπει όλοι να σέβονται τους γύρω τους και να εκτιμάνε κάποια πράγματα παρόλο που σε αυτήν την ηλικία είναι λίγο δύσκολο. Στη συνέχεια μπορούν οι μαθητές μαζί με εμένα να κάνουν ανακύκλωση. Όταν πηγαίνουν οπουδήποτε αντί να πάρουν κάποιο μέσο μεταφοράς να χρησιμοποιήσουν το ποδήλατο τους και διάφορα άλλα μέσα για να μην ρυπαίνεται το περιβάλλον!

Eυαγγελία, Α’ Γυμνασίου