Το Κέντρο Υποστήριξης Επιχειρήσεων, Επενδύσεων και Εξωστρέφειας (ΚΥΕΕΕ) παρουσιάζει τα ενεργά χρηματοδοτικά προγράμματα για τον Απρίλιο 2026.

Παράγουμε στην Ελλάδα

Πρόκειται για μια στοχευμένη παρέμβαση, η οποία αποσκοπεί αφενός στην ενίσχυση της εγχώριας παραγωγικής βάσης σε καίριους τομείς και αφετέρου στην υποστήριξη και διεύρυνση του εξαγωγικού προσανατολισμού των ελληνικών επιχειρήσεων.

Δικαιούχοι: Υφιστάμενες μικρές, πολύ μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που πληρούν βασικές προϋποθέσεις

Προϋπολογισμός Δημόσιας Δαπάνης: 50.000.000€

• 39.000.000€ για λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες (Βόρειο Αιγαίο, Ανατολική Μακεδονία – Θράκη, Κεντρική Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Δυτική Ελλάδα, Κρήτη, Δυτική Μακεδονία, Ιόνια Νησιά, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος)
• 11.000.000€ για περιφέρειες σε μετάβαση (Αττική, Νότιο Αιγαίο)

Επενδυτικά σχέδια:

• Ελάχιστος προϋπολογισμός: 100.000€
• Μέγιστος προϋπολογισμός: 400.000€

Ποσοστό επιχορήγησης: 50% – 55%

Ανώτατο όριο ενίσχυσης:

• 200.000€ ανά ΑΦΜ
• έως 220.000€ για ταχεία υλοποίηση

Διάρκεια υλοποίησης: έως 15 μήνες από την έγκριση

Προθεσμία υποβολής: 31/03/2026 – 02/06/2026 (15:00)

Ενδυνάμωση υφιστάμενων ΜΜΕ σε περιοχές Δίκαιης Μετάβασης

Η δράση στοχεύει στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας πολύ μικρών και μικρών επιχειρήσεων της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας και των Δήμων Μεγαλόπολης, Οιχαλίας, Γορτυνίας και Τρίπολης, ώστε να ανταποκριθούν στις προκλήσεις της μεταλιγνιτικής εποχής και να διατηρήσουν ή δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Δικαιούχοι:
Υφιστάμενες πολύ μικρές και μικρές επιχειρήσεις με τουλάχιστον δύο πλήρεις κλεισμένες διαχειριστικές χρήσεις

Προϋπολογισμός: 20.000.000€

• 14.000.000€ για Δυτική Μακεδονία

Επιχορηγούμενος προϋπολογισμός: 2.000€ – 20.000€

Ποσοστό επιχορήγησης: 75%

Διάρκεια υλοποίησης: έως 9 μήνες

Προθεσμία υποβολής: 19/03/2026 – 30/06/2026 (15:00)

Ταμείο Δανείων ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ

Αφορά μικρομεσαίες επιχειρήσεις που λειτουργούν νόμιμα στην Ελλάδα και επιθυμούν να χρηματοδοτήσουν επενδυτικά σχέδια ή ανάγκες κεφαλαίου κίνησης.

Υποπρόγραμμα 1 – Δάνεια Επενδυτικού Σκοπού:

• 20.000€ έως 8.000.000€
• διάρκεια 60 – 144 μήνες
• περίοδος χάριτος έως 24 μήνες

Υποπρόγραμμα 2 – Δάνεια Κεφαλαίου Κίνησης Ειδικού Σκοπού:

• 10.000€ έως 500.000€
• διάρκεια 24 – 60 μήνες
• περίοδος χάριτος έως 12 μήνες

Όροι χρηματοδότησης:

• 40% άτοκη χρηματοδότηση από το Ταμείο
• 60% μέσω πιστωτικού ιδρύματος με μειωμένο επιτόκιο (τουλάχιστον -25 μονάδες βάσης)
• δυνατότητα επιδότησης επιτοκίου έως 3% για τα πρώτα 2 έτη
• χαμηλές εξασφαλίσεις (έως 100%)
• δυνατότητα πρόωρης εξόφλησης
• δωρεάν πρόσβαση σε ESG Tracker

Ανάπτυξη, επέκταση και εκσυγχρονισμός Επιχειρηματικών Πάρκων

Δράση που αφορά επενδύσεις σε περιοχές Δίκαιης Μετάβασης (Δυτική Μακεδονία και Μεγαλόπολη).

Δικαιούχοι:

• Εταιρείες Ανάπτυξης και Διαχείρισης Επιχειρηματικών Πάρκων (ΕΑΔΕΠ)
• Φορείς Ανάπτυξης Επιχειρηματικών Πάρκων Μεμονωμένης Μεγάλης Μονάδας
  (νομικά πρόσωπα μορφής Α.Ε.)

Προϋπολογισμός: 30.000.000€

• 15.000.000€ Δυτική Μακεδονία
• 15.000.000€ Μεγαλόπολη

Επενδυτικά σχέδια:

• Ελάχιστο: 300.000€
• Μέγιστο: 25.000.000€

Προθεσμία υποβολής:
26/02/2026 – 05/06/2026 (15:00)

Μεταποίηση προϊόντων αλιείας και υδατοκαλλιέργειας

Δικαιούχοι:
Επιχειρήσεις (φυσικά ή νομικά πρόσωπα ή ενώσεις αυτών) που δραστηριοποιούνται στον κλάδο
Δεν γίνονται δεκτές υπό σύσταση επιχειρήσεις ή επιχειρήσεις μεγαλύτερες των ΜΜΕ

Προϋπολογισμός: 26.000.000€

Επενδυτικά σχέδια:

• Ελάχιστο: 200.000€
• Μέγιστο: 6.000.000€

Περιορισμός: έως 80% υλοποίηση πριν την αίτηση

Διάρκεια: 24 μήνες (+ δυνατότητα παράτασης 12 μηνών)

Προθεσμία υποβολής: έως 30/04/2026 (15:00)

Δράσεις στήριξης κοινωνικών επιχειρήσεων Κ.ΑΛ.Ο. – Δυτική Μακεδονία

Δικαιούχοι: Υπό σύσταση και υφιστάμενοι φορείς Κ.ΑΛ.Ο.

Προϋπολογισμός: 2.000.000€

Ποσοστό επιχορήγησης: 100%

Μέγιστος προϋπολογισμός έργου: 65.000€

Διάρκεια: έως 24 μήνες

Προθεσμία υποβολής: έως 21/04/2026

Ταμείο Μικροπιστώσεων

Δικαιούχοι:

• Πολύ μικρές επιχειρήσεις
• Επιχειρήσεις γυναικείας επιχειρηματικότητας (με συμμετοχή >50%)

Προϋπολογισμός: 83.000.000€

Δάνεια: 3.000€ – 25.000€

Όροι:

• 60% άτοκο (γενική επιχειρηματικότητα)
• 75% άτοκο (γυναικεία επιχειρηματικότητα)

Διάρκεια: 12 – 96 μήνες
Περίοδος χάριτος: έως 6 μήνες

Υποβολές: από 27/01/2025 έως εξαντλήσεως προϋπολογισμού

ΤΕΠΙΧ ΙΙΙ – Ταμείο Εγγυοδοσίας

Δικαιούχοι:

• ΜΜΕ
• Νεοσύστατες επιχειρήσεις έως 5 έτη

Προϋπολογισμός: 300.000.000€

Κατανομή:

• 230 εκ. € (Γενική Επιχειρηματικότητα – μόχλευση 1,642 δισ.)
• 30 εκ. € (Νεοσύστατες – μόχλευση 150 εκ.)
• 40 εκ. € για επιδότηση επιτοκίου

Παροχές:

• 100% επιδότηση εγγύησης
• συνολική μόχλευση έως 1,792 δισ. €

Cash Rebate Greece – Οπτικοακουστικά έργα

Αφορά την ενίσχυση παραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων στην Ελλάδα.

Δικαιούχοι:

• Μεγάλες επιχειρήσεις (Δράση Α)
• ΜΜΕ (Δράση Β)

Προϋπολογισμός:

• 55.000.000€ (Δράση Α)
• 100.000.000€ (Δράση Β)

Επιχορήγηση: έως 8.000.000€ ανά έργο

Υποβολές: έως εξαντλήσεως προϋπολογισμού

Για περισσότερες πληροφορίες και αναλυτικά στοιχεία, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στις αντίστοιχες προσκλήσεις και πλατφόρμες υποβολής.

Κείμενο: Τσιάρα Αφροδίτη *

Στις 28 Δεκεμβρίου παρακολουθήσαμε στην Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης τη μουσικοθεατρική παράσταση ΤΟΛ ΛΙΠΤΟΛ- ένα εργοστάσιο αλλιώς με διερμηνεία στην ελληνική νοηματική γλώσσα. Η υπόθεση της παράστασης χτίζεται γύρω από το ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν το εργοστάσιο ενέργειας της Τολ Λιπτολ κλείνει; Η ιδιοκτήτρια του εργοστασίου αποφασίζει, μέσα από μια κλήρωση στους λογαριασμούς ρεύματος, να καλέσει πέντε νέους της περιοχής, με σκοπό να προτείνει ο καθένας τους μια νέα χρήση του εργοστασίου.

«Κάθε έργο τέχνης είναι παιδί τής εποχής του, συχνά είναι μητέρα των
αισθημάτων μας»,

γράφει ο Wassily Kandinsky στο έργο του για το πνευματικό στην τέχνη. Η παράσταση ΤΟΛ ΛΙΠΤΟΛ, ένα παιδί της εποχής της, εμπνευσμένη από το έργο “Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας” του Roald Dahl, μεταγράφηκε από τον Γιάννη Σιούτη σε μια
μουσικοθεατρική παράσταση που ψυχογραφεί την τοπική κοινωνία απέναντι στην ενεργειακή μετάβαση. Ένα κείμενο με αρκετές δόσεις χιούμορ, γρήγορο που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η παράσταση σηματοδοτεί την αποδοχή της κατάστασης από την κοινωνία, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τη μεταμόρφωση. Ο θεατής βλέπει στη σκηνή την πραγματικότητα της κοινωνίας του και επιτυγχάνεται ο απώτερος σκοπός της παράστασης: η συγκίνηση του θεατή. Η συγκίνηση είναι αυτή που θέτει σε κίνηση τα αδρανοποιημένα συναισθήματα μπροστά στην επερχόμενη αλλαγή.

Τα νοήματα της παράστασης δεν εντοπίζονται μόνο στην ενεργειακή μετάβαση που συντελείται στην περιοχή. Περνάνε και σε μια μεταφυσική διάσταση όπου μικροί και μεγάλοι επιχειρούν να ορίσουν την ενέργεια ως συνύπαρξη απαντώντας στο ερώτημα που τίθεται στην παράσταση: «Εσάς, δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που να σας δίνει τόση ενέργεια όσο ένας πυλώνας;»

Εκτός από τις «λύσεις» που προτείνει η παράσταση θέτει και προβληματισμούς σχετικά με την ενεργειακή μετάβαση. Ένα σύννεφο που αστράφτει και βροντάει και μια ανεμογεννήτρια που γυρνάει μόνο με αέρα
συμπληρώνουν το σκηνικό υπενθυμίζοντας τη νέα συνθήκη για την παραγωγή ενέργειας.

Πέντε συρόμενα κουτιά εμφανίζονται με τη σειρά στη σκηνή, δείχνοντας στους θεατές τα σπίτια των παιδιών που κέρδισαν το εισιτήριο της επίσκεψης στο εργοστάσιο. Τα κουτιά-δωμάτια μεταφέρουν οι εργάτες, οι οποίοι μαζί με τους θεατές παρακολουθούν τις στιγμές που οι οικογένειες μαθαίνουν πως κληρώθηκαν. Είναι σαν tableaux vivants που ζωντανεύουν και δημιουργούν δύο επίπεδα δράσης και θέασης εμπλέκοντας έτσι το δραματικό κείμενο με την πραγματικότητα, την τέχνη με τη ζωή.

Τα ατμοσφαιρικά σκηνικά, τα πολύχρωμα κοστούμια της Μαρίας Καραθάνου, ο φωτισμός και η ζωντανή μουσική δημιούργησαν ένα φαντασμαγορικό σύμπαν, ταυτόχρονα άχρονο για να θυμίζει παραμύθι αλλά και εύστοχο για να αποδίδει το κεντρικό θέμα της παράστασης, τη μετάβαση. Θα μπορούσαν κάλλιστα να σταθούν χωρίς κείμενο σε μια βουβή παράσταση. Η ευχάριστη έκπληξη, που δεν θα περίμενε κανείς σε παράσταση επαρχιακής πόλης, ήταν η πρωτότυπη σύνθεση του Χρήστου Κτιστάκη· χωρίς αυτή η παράσταση δεν θα ήταν η ίδια, όπως και χωρίς τη ζωντανή ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Κοζάνης. Οι μουσικοί απέδωσαν άριστα το έργο και μόνο η έλλειψη χώρου τούς αδίκησε.

Οι ηθοποιοί πατούσαν καλά στους ρόλους τους και οι πολυπληθείς σκηνές αποδόθηκαν με άνεση, γεγονός που μαρτυρά πολλές πρόβες και σκληρή δουλειά, η οποία επιτεύχθηκε με τη βοήθεια της καλλιτεχνικής ομάδας nomades artcore. Η πραγματικά απολαυστική Βίκυ Κυριακουλάκου ερμήνευσε με ζωντάνια τον ρόλο της Τολ Λιπτολ πετυχαίνοντας μια τέλεια ισορροπία ανάμεσα στην κωμική και τρυφερή πλευρά της ηρωίδας.

Η παράσταση έδωσε κάτι που λείπει από την εποχή μας: τη συλλογικότητα. Το να εκφραστείς μέσα σε μια ομάδα χωρίς όμως να παραμερίσεις το Εγώ σου για χάρη της ομάδας.

«Η παράσταση πέτυχε το σκοπό της, να καταστήσει τους θεατές συνδημιουργούς ενεργοποιώντας τα συναισθήματά τους»

Οι θεατές παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον τα 75΄λεπτά της παράστασης, μόνη θεμιτή «φασαρία» τα παιδιά που χόρευαν στο ρυθμό της μουσικής αλλά και η χαμηλόφωνη συμμετοχή κάποιων θεατών προς το τέλος της παράστασης προτείνοντας με τη σειρά τους μια νέα χρήση του εργοστασίου. Από μόνη της η αυθόρμητη συμμετοχή των θεατών σηματοδοτεί πως η παράσταση πέτυχε το σκοπό της, να τους καταστήσει συνδημιουργούς ενεργοποιώντας τα συναισθήματά τους.

Αντί επιλόγου, μια πρόταση: η παράσταση να βιντεσκοπηθεί σε έναν χώρο με καλύτερη ακουστική και χωρίς τη χρήση μικροφώνων έτσι ώστε να υπάρχει στο αρχείο του θεάτρου για μελλοντική ερευνητική χρήση.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Σύλληψη / Ιδέα: Ευάγγελος Βογιατζής, Γιώργος Τζούκας, Στέλιος Χλιαράς
Σκηνοθεσία: Πέτρος Ρούσσος, Γιάννης Σιούτης
Κείμενο: Γιάννης Σιούτης
Πρωτότυπη σύνθεση – Διεύθυνση μουσικών και χορωδιακών συνόλων: Χρήστος Κτιστάκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου
Φωτισμοί: Άγγελος Γουναράς
Video Artist: Κωστής Εμμανουηλίδης
Οργάνωση παραγωγής: Ζωή Δρακοπούλου
Εκτέλεση παραγωγής: Δήμητρα Σωτηροπούλου
Επιμέλεια Κειμένου: Καλλιρρόη Ασκαρίδου
Αφίσα: Χρήστος Τσαβλίδης
Διδασκαλία παιδικής χορωδίας: Αναστασία Κουσά
Μουσική προετοιμασία μονωδών: Δώρα Τανή
Προετοιμασία εγχόρδων: Λουντμίλα Αχιμπάλοβα
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Μανουσαρίδης
Διερμηνεία στη νοηματική: Αρετή Κοσμοπούλου
Κατασκευή σκηνικών: Νίκος Λαβαντσιώτης, Τάκης Συνδουκάς
Ηλεκτρολόγος: Τάσος Διδασκάλου
Ηχητικός σχεδιασμός: Σάκης Ζαζάς
Ηχοληψια: Σάκης Στεφανίδης
Ειδικές κατασκευές: Θοδωρής Καρύδης
Βοηθός ειδικών κατασκευών: Γιάννης Τσούχλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Ομάδα Re Tali, Άρσις Κοζάνης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Δ.Ω.Κ.: Γιώργος Τζούκας
Καλλιτεχνική Διεύθυνση Δη.Πε.Θε.: Στέλιος Χλιαράς
Καλλιτεχνική επιμέλεια: [nomades artcore]

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:
Θεατρικά Εργαστήρια Δη.Πε.Θε. Κοζάνης:
Σοφία Αποστολίδου, Μελίτα Ασημοπούλου, Νάγια Βούρκα, Φωκίων-Αλέξανδρος Γκαραβέλλας, Αφροδίτη Γκούντα, Θωμάς Δακής, Χρήστος-Θεοφάνης Δουδούραγας, Ερμιόνη Ελευθεριάδου, Κική Ευσταθιάδου, Μάκης Ιωάννογλου, Φωτεινή Κάργα, Γιώργος Καφετζής, Ευάγγελος Κούτσιανος, Όλγα Μαράντου, Χαρούλα Μαυροφυλλίδου, Λίλα Παπαδημητρίου, Αγγελίνα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Παπαδοπούλου, Στέλιος Πιπεράς, Νικόλαος Τζιαναμπέτης, Ειρήνη Τσουκαλίδου

Μικτή Χορωδία Δ.Ω.Κ.:
Ελένη Αγκιμπάλοβα, Μαρία Αργυροπούλου, Βασιλική Βαλιάκα, Ολυμπία Βάσσου, Νικόλαος Γκουζγκούνης, Θεοδώρα Δεληγιαννίδου, Κατερίνα Δεμιροπούλου, Φωτεινή Διάφα, Αικατερίνη Δουλγέρη, Κατερίνα
Ελευθεριάδου, Σωφρόνης Ευθυμιάδης, Νικόλαος Στάμκος, Ιωάννα Καρακλάνη, Κωνσταντίνος Καραματσούκας, Μαρία – Αλίκη Καρατζέτζου, Βασιλική Κοκκαλιάρη, Όλγα Κοτζαμανίδου, Γεωργία Λογοθέτη, ΝέλλυΛουκμάνοβα, Παναγιώτα Μήτκα, Ιωάννα Μιτζικίδου, Ευφροσύνη Μπάγκα,
Σπυρίδων Μπούσιος, Χριστίνα Μωυσιάδου, Μαρία Παπαγεωργίου, Αγγελική
Παπαδοπούλου, Δημήτρης Πίτσης, Νικόλαος Πλεξίδας, Λένα Σιακαβάρα,
Νικόλαος Σιδέρης, Σταύρος Τζανίδης, Ευγενία Τζήμκα, Φωτεινή Τσιάρα,
Δήμητρα Χασιώτη, Ειρήνη Χριβατίδου

Παιδική Χορωδία Δ.Ω.Κ.:
Ελένη Βανδίκα, Ευθυμία Βατάλη, Βογδοπούλου Ιωάννα, Κατερίνα Γάτσου,
Αναστασία Δεληγιάννη, Εβελίνα Κεχαγιά, Κατερίνα Κύρου, Στέλλα Μαντάνη, Αναστασία Νάνου, Μιχαήλ Νάνος, Ζήναις Παπαγόρα, Πασχαλίνα Παπαχρυσοπούλου, Ζωή Πελεκούδα, Μάγια Παναγιωτίδου, Θάλεια Πιτσέλη, Κυβέλη Πλιάκη, Ευαγγελία Πλούτα, Κατερίνα Σωτηρίου, Ηρώ Τζηκοπούλου, Μυρτώ Τζημοπούλου, Κατερίνα Τουρτούρα, Ελεάνα Φώλια, Σοφία Χριστοφορίδου

Ορχήστρα Δ.Ω.Κ.:
Βιολιά: Λουντμίλα Αχιμπάλοβα, Ευαγγελία Βλιαγκόφτη, Ελισάβετ Γεωργιάδου, Θανάσης Ζαγκανίκας, Διαμαντής Ιωαννίδης, Σωτηρία
Καραουστά, Θοδωρής Κυρατζόπουλος, Θωμάς Κυρατζόπουλος, Θανάσης
Νάτσης, Μαρία Παγκαρλιώτα, Κωνσταντίνα Παπαζήση, Χρύσα Ρουσοπούλου, Δημήτρης Τάτσινας, Αγάπη Τούρτουρα, Μαρία Φίλκα,
Βασιλική Χονδρογιάννη
Βιολοντσέλα: Παναγιώτης Γιαννακόπουλος, Άννα Καρδογιάννη, Δώρα Τανή, Ματίνα Τόζιου- Μόμτσιου
Φλάουτα: Βασιλεία Γεωργιάδη – Κύργια, Μαλαματένια Στεφανίδου, Χριστίνα Τανή
Κλαρινέτα: Θεόδωρος Ιωαννίδης, Φρειδερίκη Στεργίου
Σαξόφωνα: Λάζαρος Ασκαρίδης, Νικάνωρ-Ερμής Καπαγιαννίδης, Αθανάσιος
Καραμάρκος, Κωνσταντίνα Κωτούλα, Εμμανουήλ Τσεγγενές
Τρομπέτες: Κωνσταντίνος Ανδρεόπουλος, Μαριάνθη Θεμελή, Θεοδώρα Μισαηλίδου
Κόντρα μπάσο: Γιάννης Μαλλιόπουλος
Ντραμς – κρουστά: Στέφανος Μεϊχανετσίδης
Πιάνο: Παρασκευή Τζούκα
Άρπα: Αγάπη Φασούλα

*Η Τσιάρα Αφροδίτη είναι θεατρολόγος, απόφοιτη του τμήματος Θεάτρου του
ΑΠΘ

Πηγή φωτογραφίων: Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κοζάνης – Konstantinos Manousaridis

Καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση επιταχύνει την εφαρμογή πολιτικών για την κλιματική ουδετερότητα, η πράσινη μετάβαση παύει να είναι μόνο τεχνικό ή περιβαλλοντικό ζήτημα. Σε πολλές χώρες, κοινωνικές ομάδες, επαγγελματικοί κλάδοι και πολιτικοί φορείς εκφράζουν αυξανόμενη αντίδραση απέναντι στην ταχύτητα, το κόστος και την εμβέλεια των αλλαγών. Το φαινόμενο αυτό περιγράφεται διεθνώς ως greenlash, η «πράσινη αντίδραση».

Η συζήτηση δεν αφορά την ανάγκη για κλιματική δράση καθαυτή, αλλά τον τρόπο με τον οποίο αυτή υλοποιείται και το ποιος καλείται να επωμιστεί το βάρος της μετάβασης.

Τι είναι το greenlash

Ο όρος greenlash χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη συσσωρευμένη κοινωνική και πολιτική αντίδραση απέναντι σε πολιτικές πράσινης μετάβασης που θεωρούνται από ορισμένες ομάδες άδικες, βεβιασμένες ή οικονομικά δυσβάστακτες. Η αντίδραση αυτή εκδηλώνεται με διαφορετικούς τρόπους: κινητοποιήσεις, πολιτική πίεση, ενίσχυση ευρωσκεπτικιστικών ή αντι-πράσινων αφηγήσεων, αλλά και επαναδιαπραγμάτευση πολιτικών σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.

Σύμφωνα με ανάλυση του Carnegie Endowment for International Peace, το greenlash δεν αποτελεί περιθωριακό φαινόμενο, αλλά σύμπτωμα βαθύτερων κοινωνικών ανησυχιών που σχετίζονται με την οικονομική ασφάλεια, την αγροτική παραγωγή, τη βιομηχανία και την καθημερινότητα των πολιτών.

Από την πολιτική συναίνεση στην κοινωνική κόπωση

Για χρόνια, η πράσινη μετάβαση απολάμβανε ευρεία πολιτική αποδοχή στην Ευρώπη. Ωστόσο, καθώς οι πολιτικές περνούν από τον σχεδιασμό στην εφαρμογή, οι επιπτώσεις γίνονται πιο απτές: αυξημένο κόστος παραγωγής, αλλαγές σε παραδοσιακούς κλάδους, νέες ρυθμίσεις για επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η κοινωνική κόπωση λειτουργεί ως καταλύτης αντίδρασης. Ορισμένες ομάδες αισθάνονται ότι καλούνται να αλλάξουν τον τρόπο ζωής ή εργασίας τους χωρίς επαρκή στήριξη ή χωρίς να συμμετέχουν ουσιαστικά στη λήψη αποφάσεων. Το greenlash, επομένως, δεν είναι απλώς άρνηση της κλιματικής πολιτικής, αλλά έκφραση αίσθησης αποκλεισμού.

Πολιτικές συνέπειες και αναπροσαρμογές

Η αυξανόμενη πίεση έχει ήδη αρχίσει να επηρεάζει τον ευρωπαϊκό πολιτικό διάλογο. Σε αρκετές περιπτώσεις, κυβερνήσεις και θεσμοί επανεξετάζουν χρονοδιαγράμματα, εξαιρέσεις ή τον βαθμό αυστηρότητας ορισμένων μέτρων. Η συζήτηση μετατοπίζεται από το «αν» στην κλιματική δράση, στο «πώς» και «με ποιους όρους».

Αυτή η εξέλιξη αναδεικνύει ένα κρίσιμο δίλημμα: πώς μπορεί η Ευρώπη να διατηρήσει τη φιλοδοξία της για κλιματική ουδετερότητα, χωρίς να υπονομεύσει την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατική νομιμοποίηση των πολιτικών της.

Γιατί το greenlash αφορά άμεσα τη Δίκαιη Μετάβαση

Το greenlash λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η μετάβαση δεν είναι μόνο περιβαλλοντική, αλλά βαθιά κοινωνική διαδικασία. Εκεί όπου απουσιάζουν μηχανισμοί στήριξης, διάλογος και δίκαιη κατανομή κόστους και οφέλους, η αντίδραση είναι αναμενόμενη.

Η έννοια της Δίκαιης Μετάβασης επανέρχεται στο προσκήνιο ακριβώς για να απαντήσει σε αυτές τις εντάσεις: με πολιτικές που λαμβάνουν υπόψη τις τοπικές ιδιαιτερότητες, τις κοινωνικές ανισότητες και την ανάγκη σταδιακής προσαρμογής.

Το greenlash δεν συνιστά εμπόδιο που πρέπει απλώς να ξεπεραστεί. Αντίθετα, αποτελεί σήμα προειδοποίησης για τα όρια μιας μετάβασης που προχωρά χωρίς επαρκή κοινωνική συναίνεση. Η πρόκληση για την Ευρώπη το 2025 και μετά δεν είναι μόνο να επιταχύνει την πράσινη αλλαγή, αλλά να τη σχεδιάσει με τρόπο που να είναι κατανοητός, συμμετοχικός και κοινωνικά βιώσιμος.

Mε πληροφορίες

Carnegie Endowment for International Peace
Confronting Backlash Against Europe’s Green Transition
https://carnegieendowment.org/

Η μετάβαση των ευρωπαϊκών περιφερειών συχνά αποτυπώνεται μέσα από χάρτες, δείκτες και διαγράμματα. Περιοχές με υψηλή εξάρτηση από ορυκτά καύσιμα, ενεργοβόρες βιομηχανίες και μονοδιάστατα παραγωγικά μοντέλα εμφανίζονται σε infographics ως «regions in transition». Πίσω όμως από αυτές τις απεικονίσεις βρίσκονται πραγματικοί τόποι, με ιστορία, μνήμη και ανθρώπους που καλούνται να επαναπροσδιορίσουν το μέλλον τους.

Τα ευρωπαϊκά εργαλεία οπτικοποίησης πολιτικής επιχειρούν να κάνουν ορατό το εύρος αυτής της αλλαγής. Δείχνουν πού συγκεντρώνεται το βάρος της μετάβασης, ποιες περιοχές επηρεάζονται περισσότερο και πού κατευθύνονται οι χρηματοδοτικοί πόροι. Όμως η ουσιαστική πρόκληση ξεκινά όταν αυτά τα δεδομένα συναντούν την τοπική καθημερινότητα.

Από τον ευρωπαϊκό σχεδιασμό στην περιφερειακή εμπειρία

Σε πολλές ευρωπαϊκές περιοχές, η μετάβαση δεν είναι απλώς μια τεχνική διαδικασία απεξάρτησης από τον άνθρακα. Είναι μια βαθιά κοινωνική και οικονομική αλλαγή, που αγγίζει την απασχόληση, την ταυτότητα των τόπων και τον τρόπο με τον οποίο οι κοινότητες αντιλαμβάνονται το μέλλον τους.

Οι πολιτικές μετάβασης καλούνται να απαντήσουν σε ερωτήματα που δεν χωρούν εύκολα σε πίνακες δεδομένων:
Τι σημαίνει αλλαγή μοντέλου για μια περιοχή που επί δεκαετίες στήριξε την εθνική ανάπτυξη;
Πώς μεταφράζονται οι επενδύσεις σε νέες ευκαιρίες για τους κατοίκους;
Και πώς χτίζεται εμπιστοσύνη σε περιόδους αβεβαιότητας;

Η σημασία των δεδομένων – και τα όριά τους

Οι ευρωπαϊκοί χάρτες και τα infographics έχουν αναμφίβολα αξία. Προσφέρουν συγκριτική εικόνα, ενισχύουν τη διαφάνεια και βοηθούν στη χάραξη στοχευμένων πολιτικών. Ωστόσο, δεν μπορούν από μόνοι τους να αποτυπώσουν την πολυπλοκότητα των τοπικών μεταβάσεων.

Η εμπειρία δείχνει ότι τα δεδομένα αποκτούν πραγματικό νόημα όταν συνδυάζονται με τοπική γνώση, κοινωνικό διάλογο και ενεργή συμμετοχή των φορέων και των πολιτών. Η μετάβαση δεν είναι μόνο ζήτημα χρηματοδότησης, αλλά και διαχείρισης της αλλαγής σε κοινωνικό επίπεδο.

Μια περιοχή που αναγνωρίζει τον εαυτό της στον χάρτη

Υπάρχουν περιφέρειες στην Ευρώπη που, κοιτώντας αυτούς τους χάρτες, αναγνωρίζουν άμεσα τον εαυτό τους. Περιοχές με ισχυρό ενεργειακό αποτύπωμα, με πόλεις και κοινότητες που διαμορφώθηκαν γύρω από τη βιομηχανία και την εξόρυξη, και που σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο του μετασχηματισμού.

Σε αυτές τις περιοχές, η μετάβαση δεν αφορά μόνο το «τι θα έρθει μετά», αλλά και το πώς διαχειρίζεται κανείς το παρελθόν. Η πρόκληση είναι να μετατραπεί η εμπειρία και η τεχνογνωσία δεκαετιών σε πλεονέκτημα για το νέο παραγωγικό μοντέλο, χωρίς να χαθεί η κοινωνική συνοχή.

Infographic: Περιφέρειες σε μετάβαση στην Ευρώπη

Coal Regions in Transition – Just Transition Fund
Το διαδραστικό infographic αποτυπώνει τις ευρωπαϊκές περιφέρειες που εξαρτώνται από τον άνθρακα και τη βαριά βιομηχανία και βρίσκονται σε διαδικασία μετάβασης, προσφέροντας μια συνολική εικόνα του γεωγραφικού και κοινωνικού αποτυπώματος της αλλαγής.

Πηγή: European Parliament – Think Tank
https://www.europarl.europa.eu/thinktank/infographics/JTF/index.html#/coal-regions-in-transition

Η Δυτική Μακεδονία ως μέρος μιας ευρωπαϊκής ιστορίας

Η Δυτική Μακεδονία εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το ευρωπαϊκό τοπίο των περιφερειών σε μετάβαση. Όπως και άλλες περιοχές στην Ευρώπη, βιώνει ταυτόχρονα την ανάγκη οικονομικού μετασχηματισμού, κοινωνικής προσαρμογής και επαναπροσδιορισμού της αναπτυξιακής της ταυτότητας.

Η παρουσία της σε ευρωπαϊκούς χάρτες και εργαλεία πολιτικής δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική καταγραφή. Αποτελεί υπενθύμιση ότι η μετάβαση είναι κοινή ευρωπαϊκή πρόκληση, αλλά με έντονα τοπικά χαρακτηριστικά. Το στοίχημα για περιοχές όπως η Δυτική Μακεδονία είναι να αξιοποιήσουν τα διαθέσιμα εργαλεία όχι μόνο ως πηγές χρηματοδότησης, αλλά ως αφετηρία για ουσιαστικό διάλογο, σχεδιασμό και συμμετοχή της κοινωνίας.

Από την απεικόνιση στην πράξη

Οι χάρτες δείχνουν πού βρισκόμαστε. Η πράξη όμως καθορίζει πού πηγαίνουμε. Η επιτυχία της μετάβασης στις ευρωπαϊκές περιφέρειες –και στη Δυτική Μακεδονία– θα κριθεί από το κατά πόσο οι πολιτικές θα μπορέσουν να μετατραπούν σε καθημερινές, χειροπιαστές αλλαγές που δημιουργούν προοπτική και όχι απλώς διαχειρίζονται την απώλεια.

Η Δίκαιη Μετάβαση αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο κρίσιμους πυλώνες της ευρωπαϊκής πολιτικής για το κλίμα και την περιφερειακή ανάπτυξη. Καθώς η Ευρώπη επιταχύνει τη μετάβαση προς μια κλιματικά ουδέτερη οικονομία, οι περιφέρειες που εξαρτώνται από τον άνθρακα, τον λιγνίτη ή άλλες ενεργοβόρες δραστηριότητες καλούνται να επαναπροσδιορίσουν το παραγωγικό και κοινωνικό τους μοντέλο.

Η συνάντηση της Just Transition Platform, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025, ανέδειξε βασικούς άξονες πολιτικής και εφαρμογής της Δίκαιης Μετάβασης, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στη χρηματοδότηση, αλλά και στην κοινωνική διάσταση, τη χρήση δεδομένων και τον ρόλο της επικοινωνίας στη διαμόρφωση εμπιστοσύνης.

Ο ρόλος του Just Transition Fund στη χρηματοδότηση δομικών μεταρρυθμίσεων

Το Just Transition Fund (JTF) αποτελεί το βασικό χρηματοδοτικό εργαλείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη στήριξη των περιφερειών που πλήττονται περισσότερο από την ενεργειακή και βιομηχανική μετάβαση. Ο ρόλος του ξεπερνά την απλή οικονομική ενίσχυση, καθώς στοχεύει στη χρηματοδότηση δομικών μεταρρυθμίσεων που αλλάζουν τον αναπτυξιακό προσανατολισμό των περιοχών.

Μέσω του JTF, ενισχύονται επενδύσεις σε νέες οικονομικές δραστηριότητες, προγράμματα επανεκπαίδευσης και αναβάθμισης δεξιοτήτων, καθώς και δράσεις που ενδυναμώνουν τη θεσμική ικανότητα των τοπικών και περιφερειακών φορέων. Στόχος είναι η μετάβαση να είναι βιώσιμη, μακροπρόθεσμη και κοινωνικά ισορροπημένη.

Μετατροπή της περιφερειακής οικονομίας με επενδύσεις σε καθαρές τεχνολογίες

Η Δίκαιη Μετάβαση συνδέεται άρρηκτα με τη μετατροπή της περιφερειακής οικονομίας μέσα από επενδύσεις σε καθαρές και καινοτόμες τεχνολογίες. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η πράσινη βιομηχανία, η κυκλική οικονομία και οι ψηφιακές εφαρμογές χαμηλού περιβαλλοντικού αποτυπώματος αποτελούν βασικούς άξονες αυτής της νέας αναπτυξιακής κατεύθυνσης.

Οι επενδύσεις αυτές δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας, ενισχύουν την επιχειρηματικότητα και συμβάλλουν στη διαφοροποίηση της τοπικής οικονομίας, μειώνοντας την εξάρτηση από μονοδιάστατα παραγωγικά μοντέλα του παρελθόντος.

Η χρήση δεδομένων και αξιολόγησης πολιτικών για καλύτερη στήριξη

Η αποτελεσματική εφαρμογή της Δίκαιης Μετάβασης απαιτεί τεκμηριωμένες πολιτικές. Η συλλογή και ανάλυση δεδομένων, καθώς και η συστηματική αξιολόγηση των παρεμβάσεων, επιτρέπουν την καλύτερη κατανόηση των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων της μετάβασης.

Η χρήση εργαλείων παρακολούθησης και αξιολόγησης ενισχύει τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη δυνατότητα προσαρμογής των πολιτικών στις πραγματικές ανάγκες των περιφερειών, συμβάλλοντας σε πιο στοχευμένη και αποτελεσματική στήριξη.

Κοινωνική δικαιοσύνη και ανθεκτικότητα στις μεταβάσεις

Στον πυρήνα της Δίκαιης Μετάβασης βρίσκεται η κοινωνική δικαιοσύνη. Η μετάβαση προς μια πράσινη οικονομία δεν μπορεί να είναι επιτυχής αν αφήνει πίσω εργαζόμενους, τοπικές κοινωνίες ή ευάλωτες ομάδες.

Η ενίσχυση της κοινωνικής ανθεκτικότητας περιλαμβάνει πολιτικές απασχόλησης, κοινωνικής προστασίας, επανεκπαίδευσης και ενεργής συμμετοχής των πολιτών. Η μετάβαση οφείλει να λειτουργεί ως μοχλός κοινωνικής συνοχής και όχι ως παράγοντας νέων ανισοτήτων.

Η επικοινωνία ως εργαλείο εμπιστοσύνης και αποδοχής των αλλαγών

Η επικοινωνία αναγνωρίζεται ως καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας της Δίκαιης Μετάβασης. Η σαφής, έγκαιρη και συμμετοχική ενημέρωση των πολιτών συμβάλλει στην οικοδόμηση εμπιστοσύνης και στη διαμόρφωση κοινωνικής αποδοχής των αλλαγών.

Η επικοινωνία δεν περιορίζεται στην ενημέρωση, αλλά περιλαμβάνει τον διάλογο και τη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών στον σχεδιασμό και την υλοποίηση των πολιτικών, ενισχύοντας τη δημοκρατική νομιμοποίηση της μετάβασης.

Με πληροφορίες

European Commission – DG REGIO
Just Transition Platform Meeting, Οκτώβριος 2025
https://ec.europa.eu/regional_policy/whats-new/conferences/just-transition-platform-meeting-october-2025_en

Οι 12 γιορτινές μέρες που μεσολαβούν μεταξύ παραμονής Χριστουγέννων και Θεοφανείων,έχουν συνδεθεί με μυριάδες τοπικά έθιμα ανά την ελληνική επικράτεια που ως κοινωνική αποστολή είχαν, πέραν του να τιμήσουν την γέννηση του θεανθρώπου, να ισχυροποιήσουν τους δεσμούς της οικογένειας.

Όπως εύκολα μπορούμε να φανταστούμε, ένας εξαίσιος τρόπος να μαζευτεί ολόκληρη η οικογένεια ήταν, είναι και θα είναι το φαγητό και ειδικότερα το παραδοσιακό γιορτινό τραπέζι με τα απαραίτητα χριστουγεννιάτικα φαγητά.

Και αν σήμερα στα μεγάλα αστικά κέντρα γνωρίζουμε σχεδόν αποκλειστικά την γαλοπούλα, υπάρχουν ακόμη μέρη της Ελλάδας που την εορταστική κρεατοφαγία την έχουν συνδυάσει με την σφαγή και κατανάλωση του οικόσιτου χοίρου, τα γνωστά «χοιροσφάγια».

Σε παλιότερες εποχές, κάθε σπίτι της ελληνικής υπαίθρου διέθετε και από έναν χοίρο που τον σίτιζε ολόκληρη την χρονιά με σκοπό την τελετουργική γιορτινή θυσία του.

Κανένα κομμάτι του χοίρου δεν πήγαινε χαμένο, κάτι που εύκολα αποδεικνύεται από την ύπαρξη πολλών χοιρινών εδεσμάτων που καταναλώνονταν σε μεγάλες συγκεντρώσεις από σπίτι σε σπίτι.

Χοιρομέρια, λουκάνικα, καπνιστές μπριζόλες, καβουρμάδες, απάκια και σύγλινα είναι μερικοί εκλεκτοί μεζέδες που επιβίωσαν μέσα στον χρόνο και που κάποτε συμπλήρωναν τα «σκουτελικά για ψυχικό» δηλαδή τα φαγώσιμα καλάθια με δώρα που δίνονταν στα φτωχότερα μέλη κάθε κοινότητας.

Κάθε τόπος δημιούργησε με το πέρασμα των χρόνων την δική του ιδιαίτερη παραδοσιακή χριστουγεννιάτικη κουζίνα μέσα από την οποία ερμήνευσε τα γεγονότα της θείας γέννησης και της έλευσης της νέας χρονιάς.

Η Μσούρα είναι το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο φαγητό του Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μία τριλογία από χοιρινό κρέας, μοσχάρι και κοτόπουλο σιγοβρασμένο με λαχανικά και ρύζι στον φούρνο.

Οι σαρμάδες (ποντιακοί λαχανοντολμάδες) είναι άλλο ένα γιορτινό φαγητό που έχει συμβολική σημασία καθώς το τύλιγμα των φύλλων του λάχανου συμβολίζει τα σπάργανα του Χριστού.

Στις βόρειες περιοχές της Ελλάδας, το χοιρινό κρέας σερβίρεται συχνά με λάχανο τουρσί.

Στον Έβρο την παραμονή των Χριστουγέννων, στο τραπέζι υπήρχαν εννέα διαφορετικά φαγητά, άβραστα και νηστίσιμα, συμβολίζοντας την αφθονία φαγητών όλο τον χρόνο κατά παραλληλισμό των εννέα μηνών κυήσεως της Θεοτόκου.

Κατά μια άλλη εκδοχή τα εννέα φαγητά συμβολίζουν τα μέρη που επισκέφθηκαν ο Χριστός, η Παναγία και ο Ιωσήφ την περίοδο διωγμού του θείου βρέφους από τον Ηρώδη.

Πρώτη παραλλαγή των 9 φαγητών:

H πίτα
Tο κρασί
Tο μέλι
Tο καρπούζι
Tο σαραγλί
Tο μήλο
Tο πεπόνι
Tο σκόρδο
Tο κρεμμύδι

Δεύτερη παραλλαγή των 9 φαγητών
Xαλβάς
Eλιές
Αζυμη πίτα
Πιπεριές
Λάχανο
Ντομάτες
Μελιτζάνες
Αλατοπίπερο
Τουρσί

Η μπάμπω δεν λείπει από κανένα θρακιώτικο σπίτι: χοιρινό με μπόλικα μυρωδικά και μπαχαρικά, το οποίο σιγοβράζει όλο το βράδυ, ώστε να είναι έτοιμο και ζεστό το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία των Χριστουγέννων.

Στην Ήπειρο το γιορτινό τραπέζι περιλαμβάνει λαχανοντολμάδες, πίτες όπως το κουσμερί ή χοσμερί, κρεατόπιτα, μπατσαριά, γαλατόπιτα
και γλυκιά κολοκυθόπιτα.

Στα Γιάννενα το αγριογούρουνο σαλμί αλλά και τα κλασσικά μπακλαβαδάκια έχουν την τιμητική τους και στα Ζαγοροχώρια φτιάχνουν τα «σπάργανα».

Στα Τρίκαλα ανήμερα των Χριστουγέννων, συνήθιζαν να τρώνε όλοι μαζί «γουρνάδα»,
δηλαδή ψητό χοιρινό κρέας.

Στην Έυβοια το βράδυ των Χριστουγέννων ψήνουν κομματάκια χοιρινού, στη θράκα, πασπαλισμένο με μπόλικο αλάτι, το λεγόμενο «κοντοσούφλι». Ακόμη παλιότερα έφτιαχναν τις «μπάμπες», που ήταν βρασμένο παχύ έντερο και παραγεμισμένο με συκώτι, σπλήνα, μυρωδικά και μπαχαρικά.

Στην Στερεά Ελλάδα την μέρα των γιορτών τρώνε χοιρινό με σέλινο, αλλά και κοτόσουπα. Η πηχτή και ο πατσάς επίσης είναι γιορτινοί μεζέδες, όπως και τα ψητά κρέατα.

Στην Πελοπόννησο πρωταγωνιστεί το γουρουνόπουλο ψημένο στο φούρνο αλλά και η κρεατόπιτα που είναι κλασσικό χριστουγεννιάτικο φαγητό στην Αρκαδία.

Στη Σπάρτη, οι νοικοκυρές την χριστουγεννιάτικη κουλούρα και τη κάνουν σε σχήμα σταυρού. Κάθε άκρη τη στολίζουν με αμύγδαλα και καρύδια.

Από την Κεφαλονιά μας έρχεται η «πουτρίδα», μαγειρευτό χοιρινό με λαχανικό εποχής, συνήθως λάχανο ή κουνουπίδι, που τρώγονταν την πρωτοχρονιά.

Στην Ζάκυνθο ανήμερα Χριστουγέννων σερβίρονταν μοσχάρι ή κότα αυγολέμονο ενώ την παραμονή κοβόταν η κουλούρα/χριστόψωμο (σαν καρβέλι ψωμί με λάδι, κρασί, γλυκάνισο και καρύδια).

Στην Λευκάδα συνηθίζεται ο κοκοτός (κόκορας) ή βοδινό μακαρονάδα.

Στα Κύθηρα κάποιοι ακόμα μαγειρεύουν τα νηστίσιμα κουκιά στιφάδο με πολλά κρεμυδάκια.

Στη Ρόδο απαραίτητα στο γιορτινό τραπέζι σερβίρονται τα «γιαπράκια», ντολμαδάκια δηλαδή ενώ στα υπόλοιπα νησιά παράλληλα με την γαλοπούλα σερβίρεται ψητό χοιρινό κρέας.

Στην Σάμο τρώνε τα χοιροσφάγια και τη πηχτή, που ήταν βρασμένο χοιρινό κρέας με λεμόνι, το οποίο έπηζε λόγω του λίπους και το έτρωγαν ανήμερα τα Χριστούγεννα.

«Ήσυχος, έντονος, διαισθητικός, σταθερός και βαθιά δημιουργικός, ο “Teddy” υπήρξε ένα ζεστόκαρδο και ζωτικής σημασίας κομμάτι της ιστορίας των The Cure», ανέφερε το μήνυμα αποχαιρετισμού. «Οι σκέψεις και τα συλλυπητήριά μας είναι με όλη του την οικογένεια. Θα μας λείψει πάρα πολύ».

Γεννημένος ως Perry Archangelo Bamonte στο Λονδίνο στις 3 Σεπτεμβρίου 1960, εντάχθηκε αρχικά στο road crew των Cure το 1984, όταν ο αδελφός του Daryl ανέλαβε tour manager του συγκροτήματος. Στη συνέχεια έγινε τεχνικός κιθάρας και προσωπικός βοηθός του Robert Smith.

Όταν ο keyboardist Roger O’Donnell αποχώρησε το 1990, ο Bamonte έγινε μόνιμο μέλος των Cure, παίζοντας κιθάρα και πλήκτρα, τα τελευταία τα είχε μάθει από την αδελφή του Smith, Janet, καθώς και εξάχορδο μπάσο και κρουστά κατά περίπτωση.

Συμμετείχε σε μια σειρά άλμπουμ του συγκροτήματος, από το Wish (1992) έως το Bloodflowers (2000), πριν αποχωρήσει το 2005. Το 2012 εντάχθηκε στο συγκρότημα Love Amongst Ruin, μαζί με μέλη των Placebo και της μπάντας του Julian Cope, πριν επανασυνδεθεί με τους Cure με αφορμή την εισαγωγή τους στο Rock and Roll Hall of Fame το 2019.

Επανεντάχθηκε επίσημα στο συγκρότημα το 2022 και συμμετείχε σε ολόκληρη την περιοδεία Shows Of A Lost World, συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατης εμφάνισής τους στο Troxy του Λονδίνου τον Νοέμβριο του 2024, η οποία αποτυπώθηκε πλέον στο concert film The Show Of A Lost World. Δεν συμμετείχε ωστόσο στο τελικό άλμπουμ Songs Of A Lost World, καθώς οι ηχογραφήσεις είχαν ολοκληρωθεί πριν την επιστροφή του.

Ο Bamonte επρόκειτο να λάβει μέρος στις προγραμματισμένες εμφανίσεις των The Cure σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη το 2026, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων υπαίθριων συναυλιών σε Μάντσεστερ, Κάρντιφ, Δουβλίνο, Μπέλφαστ, Εδιμβούργο και Βερολίνο, καθώς και εμφανίσεων σε φεστιβάλ όπως τα Isle of Wight Festival, Primavera Sound, Rock Werchter, Open’er, Øya Festival και Rock en Seine.

Οι «Μωμόγεροι» ή «Κοτσαμάνια» είναι ένας αυτοσχέδιος θίασος με σατυρικές διαθέσεις οι οποίοι περιδιαβαίνουν τις γειτονιές του χωριού με την συνοδεία  ποντιακών οργάνων, καυτηριάζοντας με περιπαικτική διάθεση  τα κακώς κείμενα, πρόσωπα αλλά και καταστάσεις που συμβαίνουν σε κάθε μικρή κοινωνία. Είναι ένα παραδοσιακό, δρώμενο, που στόχο έχει να σκορπίσει χαρά, και  γέλιο, εξ’ άλλου και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του συνειδητά επιδιώκουν να προκαλέσουν ευθυμία, να διασκεδάσουν μαζί με τους θεατές, να κεραστούν στα σπίτια που επισκέπτονται και φυσικά να μαζέψουν δώρα και χρήματα.

Οι ρίζες του εθίμου  θα πρέπει να αναζητηθούν στην αρχαιότητα και σε ιστορικό βάθος 28 αιώνων. Αποτελεί αφενός κράμα μαγικών, σατιρικών και γονιμικών στοιχείων της ελληνικής αρχαιότητας και αφετέρου αντιεξουσιαστικών σκιρτημάτων κατά του Οθωμανικού ζυγού. Η αυθεντική του αξία συνοψίζεται στο γεγονός πως αποτελεί την πιο σύνθετη μορφή λαϊκής έκφρασης που συνδέει το αρχαίο Ελληνικό με το ερασιτεχνικό θέατρο του Πόντου. Στην πρωταρχική του μορφή είναι παράλληλο με την επίσημη λατρευτική τελετή των Διονυσίων. Στο πέρασμα του χρόνου δέχτηκε αρκετές επιδράσεις από τις θεατρικές εκδηλώσεις του Βυζαντίου και από την μεσαιωνική θεατρική παράσταση.

Ο φωτογράφος  Μιχάλης Παππάς επισκέπτεται τα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα τον Τετράλοφο Κοζάνης σχεδόν κάθε χρόνο φωτογραφίζοντας το ευετηριακό αυτό έθιμο.

Το φωτογραφικό project του Μιχάλη, Mίτος: το νήμα της Ελλάδας, είναι στην πραγματικότητα μια εθνογραφική καταγραφή και αποτύπωση της καρδιάς της Ελλάδας με μια σύγχρονη ματιά που συνδέει την χώρα με τους ανθρώπους της.

«Το νήμα λαμβάνει συμβολικές διαστάσεις και επιδιώκει να αναδείξει τον λαϊκό πολιτισμό και τη λαϊκή τέχνη ιδωμένα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Το φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον είναι το φόντο που συνυφαίνεται με τα «φορέματα και φορεσιές» ενώ πάντα πρωταγωνιστές είναι οι άνθρωποι.
Μέσα από την project Μίτος: To νήμα της Ελλάδας, αξιώνεται η ανάδειξη του κάλλους του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού που αφορά τόσο στην απλότητα όσο και στη λαμπρότητα της μορφής της ενδυμασίας ως κεντρικού θέματος. Το περιεχόμενο έχει πολυσημία νοημάτων και σχετίζεται με το κοινωνικό, ιστορικό, οικονομικό και πολιτισμικό πλαίσιο που διαμόρφωσε αυτές τις μορφές, με δίκτυα σχέσεων, με αγώνες διεκδικήσεων και κατασκευής ταυτοτήτων.

Επιπλέον ο φυσικός χώρος και η αρχιτεκτονική είναι δεσπόζοντα στοιχεία στην εικόνα. Η ιδιαιτερότητα αυτού του φωτογραφικού έργου έγκειται στη σύγχρονη θεώρησή του, μέσα από τους ανθρώπους που έχουν φυλάξει τα καλά τους ρούχα ως κειμήλια και τα παραδίδουν στην επόμενη γενιά ενώ τα αξιοποιούν σε εθιμικές και εορταστικές περιστάσεις αυθόρμητα επικαιροποιώντας τους μηχανισμούς της παράδοσης ως διαδικασίας.» αναφέρει ο Μιχάλης Παππάς.