Ένοιωσε το βάρος της επάνω στην πλάτη του. Τον ακινητοποίησε με τα πόδια της μπλεγμένα κάτω από τους λαγόνες του, και με τα χέρια της περασμένα κάτω από τους ώμους του τού κρατούσε τον σβέρκο πατημένο στο μαξιλάρι. Το ξέρει πως αν ήθελε θα μπορούσε να ελευθερωθεί από το σώμα που ήταν γαντζωμένο πάνω του, γιατί είναι πολύ πιο δυνατός απ΄ ότι εκείνη και να γίνει το παιχνίδι και πάλι δικό του, όμως προτιμούσε να αφήνεται σε μια αίσθηση πλήρους παράδοσης. Τώρα νοιώθει τα
σγουρά της μαλλιά στα πλευρά και στην πλάτη του. Ξαφνικά το κορμί του τινάχτηκε σαν να τον διαπέρασε ηλεκτρική τάση έτσι όπως η γλώσσα της τον ακουμπούσε σε κάθε σπόνδυλο ξεχωριστά με κοφτές κινήσεις. Έναν τη φορά, αρχίζοντας από την πλάτη και καταλήγοντας στον αυχένα, όπως ένα αιλουροειδές που βγάζει τη γλώσσα του όταν πίνει νερό και σε κοιτάει στα μάτια. Ένας μαύρος πάνθηρας που του γλείφει της απολήξεις των νεύρων στην σπονδυλική του στήλη. Τον έχει κυριεύσει
μια άγρια επιθυμία να γυρίσει. Δεν αντέχει άλλο αυτή τη γλώσσα στον σβέρκο του, ούτε τα μαλλιά της που αρχίζουν να τον πνίγουν και δεν μπορεί να πάρει ανάσα, ούτε αυτά τα χέρια, που του κρατάνε
σφιχτά τους ώμους. Αν θέλει μπορεί να ανασηκώσει το σώμα του και απλά να γυρίσει και να την τινάξει από πάνω του. Βάζει δύναμη στα χέρια και προσπαθεί να σηκώσει τον κορμό του, αλλά είναι
αδύνατον να κουνηθεί. Το σώμα της τον πιέζει όλο και περισσότερο και τα χέρια της τον σφίγγουν, ενώ τα νύχια της καρφώνονται στο δέρμα του. Κάνει μια τελευταία προσπάθεια να την ρίξει αλλά δεν μπορεί να κουνηθεί. Εκείνη εξακολουθεί να είναι κολλημένη πάνω του. Κάθε φορά που τον έγλειφε άφηνε ένα παραλυτικό δηλητήριο που διαπερνούσε το κεντρικό νευρικό του σύστημα. Η μεγάλη της γλώσσα σέρνεται τραχιά πάνω στο δέρμα του. Τα σεντόνια έχουν μουσκέψει από τα σάλια της που τρέχουν στον λαιμό και στο στήθος του. Την ακούει να βγάζει κραυγές που τον κάνουν να φοβάται.
Ένας βρυχηθμός ακούγεται πάνω από το κεφάλι του και τα σάλια έχουν μπερδευτεί με αίμα. Δικό του είναι; Δεν μπορεί να το δει, όμως το νοιώθει να κυλάει. Η γούνα της του καίει την πλάτη και η ζέστη
του προκαλεί δυσφορία. Τα μάτια του τσούζουν από τον ιδρώτα που στάζει από το μέτωπό του. Θέλει να σηκωθεί αλλά ο πάνθηρας τον έχει δαγκώσει από τον σβέρκο και τον κουνάει με δύναμη. Το κορμί
του τραντάζεται από πόνο και από έναν απελευθερωτικό σπασμό.

Άνοιξε τα μάτια.

11:00 am_ Πρωί, την άλλη μέρα

Οι φωνές από τον δρόμο άρχισαν να δυναμώνουν μέχρι που του τρύπησαν το κεφάλι. Κάποιος μαχαίρωνε τα πάντα και κάποιος άλλος πουλούσε όσο – όσο. Ήταν Σάββατο και είχε λαϊκή στον πεζόδρομο από κάτω.

Χωρίς να σηκωθεί από το κρεβάτι, έπιασε τον σβέρκο του σαν να έψαχνε τα σημάδια από την προηγούμενη νύχτα. Αναρωτήθηκε ποια από τα χθεσινά γεγονότα τα είχε ονειρευτεί και ποια ήταν αλήθεια και πήρε το κινητό του. Κλειστό. Είχε μείνει από μπαταρία. Τι ώρα να ήταν άραγε; Το φως
που έμπαινε από το μισοκατεβασμένο παντζούρι της κάμαράς του, μαρτυρούσε άλλη μια μουντή μέρα στο τέλος της άνοιξης, όπως μουντή ήταν όλη η εβδομάδα που πέρασε.

Είχε μπροστά του μια ολόκληρη μέρα για να κάνει ό,τι θέλει. Έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα που έκανε κάθε Σάββατο και Κυριακή πρωί. Έβαλε μουσική, ετοίμασε καφέ και άραξε στον καναπέ με τον
υπολογιστή στα πόδια του. Μπήκε να χαζέψει στις ενημερωτικές σελίδες και στη συνέχεια διάβασε τα mail του. Έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα μόνο που δεν ήταν καθόλου τα ίδια πράγματα. Μια
ανεξήγητη αίσθηση απώλειας κυριαρχούσε. Κάτι έλειπε. Έψαξε το τηλέφωνο. Θυμήθηκε ότι το άφησε να φορτίζει στην κρεβατοκάμαρα.

Άνοιξε τη συσκευή και τα μηνύματα στο messenger άρχισαν να χτυπάνε. Τα περισσότερα ήταν από την ομαδική. Κάποιοι δεν είχαν κοιμηθεί σπίτι τους το προηγούμενο βράδυ. Γέλασε με τα σχόλια και έγραψε ότι θα αργούσε λίγο το μεσημέρι που θα πήγαιναν για μπίρες.

12:30 pm_Έξω από το σπίτι

Βγήκε από την σιδερένια πόρτα της πολυκατοικίας. Οι νεραντζιές είχαν ήδη ανθίσει, ενώ η καθημερινή εικόνα του ήσυχου πεζόδρομου με τις αστικές κατοικίες του ΄30 είχε μεταβληθεί σε ένα πολύβουο πανηγύρι. Ένοιωσε στο πρόσωπο και στα γυμνά του χέρια τη ζεστή και υγρή ατμόσφαιρα και έναν βαρύ αέρα που μπερδευόταν με το πλήθος και τα αρώματα της αγοράς. Πέρασε ανάμεσα από τους
πάγκους με τα φρούτα που είχαν στήσει οι πωλητές και διέσχισε τον δρόμο παρασυρμένος από το ποτάμι του κόσμου που ψώνιζε, όταν κάποιος φώναξε πίσω του “Έχεις φιλήσει ποτέ πάνθηρα;”

Έκανε απότομα μεταβολή και δύο κυρίες φορτωμένες με σακούλες στα χέρια έπεσαν πάνω του. Ζήτησε συγγνώμη, τις παραμέρισε ευγενικά και άρχισε να αναζητά την φωνή στα πρόσωπα του κόσμου που ερχόταν κατά πάνω του κρατώντας σακούλες και καρότσια λαϊκής. “ Έχεις φιλήσει ποτέ πάνθηρα;”, η φωνή ακούστηκε πάλι. Αυτή τη φορά όμως εντόπισε από που προερχόταν. Είδε έναν άντρα δίπλα από τους πάγκους, ανεβασμένο σε ένα πλαστικό αναποδογυρισμένο κασόνι. Τον
πλησίασε. Φορούσε ένα άσπρο καπέλο στο κεφάλι και από κοντά έδινε την εντύπωση άστεγου ή ζητιάνου. Μπροστά στα πόδια του είχε ένα μεταλλικό κύπελο με κέρματα. Ο άντρας τον κοίταξε για
λίγο αμίλητος για να τον ρωτήσει αμέσως μετά “Σας αρέσει ο Μπουκόφσκι;”, και δίχως να περιμένει απάντηση άρχισε να λέει δυνατά:
“Αυτή η γυναίκα νομίζει πως είναι πάνθηρας
και καμιά φορά όταν κάνουμε έρωτα
γρυλίζει και φτύνει
και τα μαλλιά της πέφτουν μπροστά και κοιτάζει μέσ΄απ΄τις τούφες
και μου δείχνει τους κυνόδοντές της
μα εγώ τη φιλώ όπως και να ΄χει και συνεχίζω τον έρωτα
έχεις φιλήσει ποτέ πάνθηρα;
έχεις δει ποτέ έναν θηλυκό πάνθηρα να απολαμβάνει
την ερωτική πράξη;
δεν έχεις αγαπήσει, φίλε.” **

Μπορεί να γέλασε με το πόσο αφελής φάνηκε, όμως κάτι έκανε το τρίχωμα στη βάση του κρανίου του να ανασηκωθεί. Ο μεταλλικός ήχος από το κέρμα που έριξε στο κύπελο ήταν το σύνθημα για τον
κήρυκα – ποιητή να αρχίσει μια νέα απαγγελία. Τον άφησε και συνέχισε το δρόμο του καθώς η φωνή του τον ακολουθούσε μέχρι που άρχισε να μπλέκεται με τις υπόλοιπες, μέχρι που χάθηκε τελείως από τα αυτιά και από το μυαλό του.

Στις 9 Μαρτίου 1994 πεθαίνει ο Τσαρλς Μπουκόφσκι.

*ο πρωτότυπος τίτλος προέρχεται από το ομώνυμο ποίημα του Τ. Μπουκόφσκι

** το απόσπασμα είναι από το βιβλίο Για τον έρωτα, μτφ Λαμπράκος Γιώργος, εκδόσεις ΠΑΤΆΚΗΣ

• Είπιτι τίποτας για τουν Φανό, ή μούνκι ντιρλίκι[1];

Ξεφυσούσε ο Στέργιους, κρατιόταν, κρατιόταν αλλά αν η Λέν’ το τραβούσε, ξεσπούσε.

• Μούλωνι μαρ. Τ’ δ’λια σ’! Ια, τα ρουτήσουμι ισάς τς γυναίκ’δις, τι τα φκιάσουμι μι τουν Φανό…» (σελ. 391- 392)

«… Μικροί αλλά και μεγάλοι μεταμφιεζόμασταν οι περισσότεροι με ό,τι διαθέσιμο υπήρχε. Παλιά, τριμμένα, ανδρικά και γυναικεία ρούχα, χιλιομπαλωμένες πιτζάμες που ΄χαν χάσει το αρχικό τους χρώμα, πολυκαιρισμένες τραγιάσκες και μαντήλια τα βασικά υλικά μας. Για να βγούμε στο δρόμο πειράζοντας ο ένας τον άλλο, για να τρομάξουμε κάποιο περαστικό κορίτσι, να κάνουμε φάρσες σε συγγενικά σπίτια. Φυσικά αραιά και πού εμφανίζονταν και κάποιος καουμπόης με το ανάλογο καπέλο, τα πιστόλια κρεμασμένα στην μέση και το κίτρινο ή καφέ σιρίτι στο πλάι του παντελονιού του, καμιά κολομπίνα ή κυρία επί των τιμών, καρναβάλια που κοιτούσαμε με ζήλια αλλά και παράπονο που οι μάνες μας πάσχιζαν να το γλυκάνουν λέγοντας μας ότι ο μπαμπάκας τους ¨τ’ς πατάει[2], δεν είναι σαν τουν θ’κο μας μι του μιρουκάματου¨ ή πως η μάνα τους ¨είνι μουδίστρα κι τ’ς τα φκιάνει¨. Θέλοντας και μη πειθόμασταν και σε λίγο παρασυρμένοι απ’ το κλίμα των ωρών εκείνων το ξεχνούσαμε και απολαμβάναμε με την ψυχή μας και την δική μας ταπεινή μεταμφίεση, μέχρι να ΄ρθει το βράδυ της Κυριακής να ξεφαντώσουμε όλοι μαζί γύρω απ’ την φωτιά του Φανού μας, χορεύοντας και τραγουδώντας τα ¨μασκαραλίτκα¨ [3], που εμείς οι μικροί τα περιμέναμε κάθε χρόνο πώς και πώς καθώς οι στίχοι τους που αναφέρονταν ξεκάθαρα στην σεξουαλική πράξη εξήπταν και τροφοδοτούσαν την φαντασία και τις ονειρώξεις μας…» (σελ. 392- 393)

[1] Ποτό

[2] Έχει χρήματα. Είναι πλούσιος

[3] Άσεμνα αποκριάτικα τραγούδια

Η δια βίου μάθηση, μας κάνει σοφότερους, εξυπνότερους, ίσως και πλουσιότερους και υγιέστερους, υποστηρίζει η συγγραφέας Jessica Stillman, σε σχετικό της άρθρο. Όμως η ζωή βάζει εμπόδια ανάμεσα σε εμάς και τα βιβλία. Οι ώρες που μπορούμε να διαθέσουμε για ανάγνωση, όλο και συρρικνώνονται. Και κάπως έτσι καταλήγουμε με αδιάβαστα ή μισοδιαβασμένα βιβλία να στοιβάζονται στις βιβλιοθήκες μας.

«Ένας άνθρωπος που εγκαταλείπει την βιβλιοθήκη του ίσως θεωρεί πως ξέρει πια όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει…»

Είναι όμως μια ένδειξη αποτυχίας αυτή η συνήθεια; Δείχνει κακό υπολογισμό του χρόνου και οικονομική σπατάλη; Ή μήπως σχετίζεται με την ανάγκη μας να εξελιχθούμε, να μάθουμε ακόμα περισσότερα και να κατέχουμε πολύτιμη γνώση αλλά και κάτι που αξίζει να κληροδοτήσουμε;

Υπάρχει μια λέξη όσους έχουμε στοίβες αδιάβαστων βιβλίων: η λέξη antilibrary. Αφορά τα αδιάβαστα βιβλία που διαθέτουμε, τα οποία μάλιστα θεωρούνται πιο πολύτιμα απ’ τα διαβασμένα καθώς σύμφωνα με τον συγγραφέα και στατιστικολόγο Nassim Nicholas Taleb, αποτελούν ένα ερευνητικό εργαλείο που περιέχει όλα όσα δεν γνωρίζουμε ακόμα.

Είναι η υπενθύμιση για το δρόμο που έχουμε ακόμα προς την μεγαλύτερη εξέλιξή μας. Είναι η βιβλιοθήκη που στέκει εκεί και μας τονίζει τους περιορισμούς μας, αλλά και τα όσα θα αναθεωρήσουμε στο μέλλον, όταν τελικά αποφασίσουμε ασχοληθούμε μαζί της. «Η βιβλιοθήκη ενός ατόμου», υποστηρίζει σε σχετικό του άρθρο στους ΝΥ Times ο Kevin Mims, «είναι μια συμβολική αναπαράσταση του μυαλού μας. Ένας άνθρωπος που εγκαταλείπει την βιβλιοθήκη του ίσως θεωρεί πως ξέρει πια όλα όσα χρειάζεται να γνωρίζει και πως ό,τι δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να τον βλάψει. Δεν έχει καμιά επιθυμία να συνεχίσει ν’ αναπτύσσεται διανοητικά. Ενώ ο άνθρωπος που συνεχώς διευρύνει την βιβλιοθήκη του, κατανοεί τη σημασία που έχει να παραμένει περίεργος, ανοιχτός σε νέες ιδέες και διαφορετικές απόψεις».

*doctv.gr

Το μυθιστόρημα, το οποίο είναι το πέμπτο της Χάρβεϊ, ήταν το πρώτο σε πωλήσεις στη λίστα των έξι επικρατέστερων φιναλίστ και έχει πουλήσει περισσότερα αντίτυπα από ό,τι εκείνα των τριών προηγούμενων βραβευμένων με Booker συνδυαστικά καθώς οι αναγνώστες φαίνεται ότι απόλαυσαν την απεικόνιση της ομορφιάς της Γης από το διάστημα.

Το βραβείο απονεμήθηκε για 55η χρονιά.

Προηγούμενοι νικητές του έγκριτου Booker, για το οποίο συναγωνίζονται μυθιστορήματα γραμμένα στην αγγλική γλώσσα, είναι μεταξύ άλλων η Μάργκαρετ Άτγουντ, ο Σαλμάν Ρούσντι και ο Γιαν Μαρτέλ.

Με το χρηματικό έπαθλο η συγγραφέας θα αφοράσει νέο ποδήλατο

Οπως είπε η Χάρβεϊ, έγραψε το βιβλίο ενώ ήταν κλεισμένη στο σπίτι της στη διάρκεια της πανδημίας και παρακολουθούσε πλάνα της Γης από το διάστημα στην οθόνη του υπολογιστή της.

Παρομοίασε την εμπειρία των έξι χαρακτήρων του βιβλίου της σα να είναι «εγκλωβισμένοι μέσα σε ένα κονσερβοκούτι» αναφερόμενη στο λοκντάουν.

Η δράση του μυθιστορήματός της των 136 σελίδων εκτυλίσσεται μέσα σε ένα 24ωρο στη διάρκεια του οποίου οι αστροναύτες και οι κοσμοναύτες βλέπουν 16 φορές την ανατολή και 16 τη δύση καθώς περιφέρονται γύρω από τη Γη.

«Το αντικείμενο του βιβλίου είναι όλοι και κανένας. Με την λυρική της γλώσσα η Χάρβεϊ παρουσιάζει στα μάτια μας τον κόσμο μας ως περίεργο και νέο», λέει ο Εντμουντ ντε Βάαλ, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής για το 2024.

Το βραβείο συνοδεύεται από περίπου 60.000 ευρώ, τα οποία όπως είπε η Χάρβεϊ στο BBC, θα τα χρησιμοποιήσει για να αγοράσει ένα νέο ποδήλατο.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι αιτήσεις θα υποβάλλονται έως τις 16.8.2024 και ώρα 23:59. Συνολικά θα εκδοθούν 150.000 επιταγές αξίας 25 ευρώ η καθεμία, συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, με προϋπολογισμό 3.750.000 ευρώ. Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί από την 01.09.2024 έως τις 31.12.2024.

Με την επιταγή, που έχει τη μορφή ενός μοναδικού ηλεκτρονικού κωδικού αριθμού, οι δικαιούχοι και ωφελούμενοι μπορούν να αγοράσουν με έκπτωση 10% όποιο βιβλίο επιλέξουν από τα βιβλιοπωλεία και τους εκδοτικούς οίκους του Μητρώου Παρόχων.

Ο Μπλεκ, ο Ξανθός Γίγας των κόμικς, δημιουργήθηκε από την ομάδα EsseGesse το 1954, για λογαριασμό των εκδόσεων Dardo, και πολύ σύντομα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αγαπητούς ήρωες στη γειτονική Ιταλία, αλλά και στη χώρα μας, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1969 από τον Στέλιο Ανεμοδουρά, με εκατοντάδες χιλιάδων πωλήσεων – νούμερο εξωπραγματικό για την εποχή.

Ο καλόκαρδος και γιγαντόσωμος κυνηγός, αρχηγός των πατριωτών, μάχεται, μαζί με τον πάντα πεινασμένο αλλά ιδιοφυή, Καθηγητή Μυστήριο, και τον νεαρό Ρόντι («αμαθέστατον παιδάριο», όπως τον αποκαλεί συχνά ο καθηγητής), ενάντια στους Άγγλους κατακτητές, για την απελευθέρωση της πατρίδας τους, της Αμερικής, στην διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης (1775-1783). Εβδομήντα χρόνια μετά, οι περιπέτειες της ασυνήθιστης αυτής τριάδας, συνεχίζουν να συγκινούν και να διασκεδάζουν τους αναγνώστες. Αυτό ελπίζουμε να πετύχουμε και για εσάς με αυτή τη νέα σειρά του Μπλεκ, μέσα από μια επιλογή των καλύτερων ιστοριών του αγαπημένου μας ήρωα.

Ένας σατανικός κακοποιός τρομοκρατεί τις περιοχές της Βόρειας Αμερικής. Αυτοαποκαλείται «Νυχτερίδα» και αφήνει το σημάδι του σε όποιον χτυπά με τη γροθιά του. Στην ιστορία μας, η Νυχτερίδα και η συμμορία του βάζουν στο στόχαστρο τον Μπλεκ και τους φίλους του, τον Καθηγητή Μυστήριο και τον Ρόντι. Θα καταφέρει ο Ξανθός Γίγας να ανακαλύψει την πραγματική ταυτότητα της Νυχτερίδας προτού να είναι πολύ αργά;

Η ιστορία «Η Συμμορία Της Νυχτερίδας» αποτελεί για μια από τις πιο κλασικές και φημισμένες περιπέτειες του ήρωα, γεμάτη με άφθονη δράση, χιούμορ και ανατροπές, δημιουργημένη από την καλλιτεχνική ομάδα (που δημιούργησε και τον Μπλεκ) των EsseGesse. Η Νυχτερίδα αντιμετώπισε τον Μπλεκ σε μια ιστορία 21 τευχών σε μορφή στριπ που εκδόθηκαν από τις 7 Οκτωβρίου έως τις 23 Φεβρουαρίου του 1957, στο Collana Freccia Serie VI. Στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε το 1970 στα τεύχη #59-72 του εβδομαδιαίου Μπλεκ, με πολλά καρέ και κείμενα να κόπηκαν για να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της έκδοσης. Και οι 224 σελίδες, ή αν προτιμάτε 672 στριπ, δημοσιεύονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μαζεμένες σε έναν τόμο, με νέα μετάφραση και νέο χρωματισμό, αλλά και με πιστότητα στο πρωτότυπο – όπως θα έπρεπε να είναι.