Ονομαζόταν «Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο». Σε μια έκδοσή του, οι επιστήμονες που ήταν υπεύθυνοι για τη σύνταξή του θα προσέθεταν εννέα συμπτώματα που έπρεπε να εκδηλώνει ένας ασθενής ώστε να διαγνωστεί με κατάθλιψη – όπως, για παράδειγμα, μειωμένο ενδιαφέρον για ευχαρίστηση ή επίμονα κακή διάθεση. Για να έφτανε κάποιος γιατρός στο συμπέρασμα ότι ένα άτομο έπασχε από κατάθλιψη, έπρεπε ο ασθενής να εκδηλώνει τουλάχιστον πέντε από αυτά τα συμπτώματα για αρκετές εβδομάδες.

Το εγχειρίδιο και η «εξαίρεση πένθους»

Το εγχειρίδιο εστάλη σε γιατρούς στις ΗΠΑ και ξεκίνησε η ευρεία χρήση του για διαγνώσεις. Ωστόσο, μετά από λίγο καιρό, πολλοί από αυτούς τους γιατρούς αναζητούσαν τους επιστήμονες-συγγραφείς του, στην προσπάθειά τους να επισημάνουν κάτι που έβρισκαν προβληματικό. Αυτό που συνέβαινε ήταν ότι θα έπρεπε να προχωρούν σε διάγνωση κατάθλιψης για κάθε άτομο που απευθυνόταν σε αυτούς λόγω πένθους και να του παρέχουν την αντίστοιχη περίθαλψη, που φυσικά περιελάμβανε και φάρμακα. Κι αυτό, ενώ ένα άτομο που έρχεται αντιμέτωπο με την απώλεια ενός κοντινού του ανθρώπου, εμφανίζει τέτοιου είδους συμπτώματα σχεδόν αυτόματα. Συνεπώς, οι γιατροί που χρησιμοποιούσαν το εγχειρίδιο έπρεπε να ενημερωθούν και να συζητήσουν το αν ήταν λογικό να ναρκώνουν επί της ουσίας όλους τους ασθενείς τους που βίωναν αντίστοιχα προβλήματα.

Οι συντάκτες του εγχειριδίου αποφάσισαν τότε ότι θα υπήρχε ειδική ρήτρα στον κατάλογο των συμπτωμάτων της κατάθλιψης. Κανένα από αυτά δεν θα ίσχυε, αν ο ασθενής είχε χάσει κάποιο αγαπημένο πρόσωπο κατά τον προηγούμενο χρόνο. Σε τέτοιου είδους περιπτώσεις, όλα αυτά τα συμπτώματα θα θεωρούνταν φυσιολογικά και αναμενόμενα, και δεν θα υποδείκνυαν την ύπαρξη κάποιας ψυχικής διαταραχής. Η συνθήκη αυτή ονομάστηκε «εξαίρεση πένθους», και φάνηκε να επιλύει το πρόβλημα.

Δεκαετίες μετά, εκατοντάδες γιατροί θα επανέρχονταν με μια ακόμη παρατήρηση πάνω στο εγχειρίδιο. Σε όλο τον κόσμο, η ιατρική κοινότητα ενθαρρυνόταν διαχρονικά να ενημερώνει τους ασθενείς ότι η κατάθλιψη είναι στην πραγματικότητα αποτέλεσμα μιας χημικής ανισορροπίας του εγκεφάλου – της έλλειψης σεροτονίνης ή κάποιας άλλης χημικής ουσίας. Όμως μια τέτοιου είδους αιτιολόγηση αγνοούσε το συνδυασμό άλλων παραγόντων στη ζωή ενός ανθρώπου, που θα μπορούσαν δυνητικά να προκαλέσουν θλίψη και κλονισμό της ψυχικής του υγείας. Ενδεικτικά παραδείγματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν η έλλειψη φίλων ή η μακροχρόνια ανεργία και η φτώχεια.

Η «εξαίρεση πένθους» φάνηκε τότε πως είχε καταρρίψει μια σειρά ισχυρισμών που επιβίωνε για δεκαετίες, ότι δηλαδή οι αιτίες της κατάθλιψης αποδίδονται αποκλειστικά στη βιολογία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Πρότεινε επί της ουσίας ότι υπάρχουν περαιτέρω αίτια, τα οποία θα μπορούσαν να είναι και κοινωνικά και θα έπρεπε να διερευνηθούν και να λυθούν σε αυτό το επίπεδο.

Επρόκειτο όμως για το άνοιγμα ενός debate που η κυρίαρχη ψυχιατρική (με μερικές εξαιρέσεις) δεν επιθυμούσε να διαχειριστεί. Έτσι σταδιακά η «εξαίρεση πένθους» εξαλείφθηκε. Σε κάθε νέα έκδοση του εγχειριδίου για τη διάγνωση ψυχικών ασθενειών, η περίοδος θλίψης που επιτρεπόταν σε ένα άτομο προτού αυτό χαρακτηριστεί καταθλιπτικό συνεχώς μειωνόταν, αρχικά σε μερικούς μήνες, μέχρι τελικά να εκμηδενιστεί. Εάν για παράδειγμα μια μητέρα έχανε το παιδί της, ο γιατρός της θα είχε τη δυνατότητα να ξεκινήσει το αμέσως επόμενο λεπτό να της χορηγεί αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Καταχρηστική διάγνωση, γιγάντωση της βιομηχανίας φαρμάκων

Η Δρ Joanne Cacciatore, από το Arizona State University, ασχολήθηκε με την «εξαίρεση πένθους» και είχε προσωπική εμπειρία πάνω στο ζήτημα, όταν το δικό της μωρό πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η ίδια γνώριζε ότι πολλά άτομα σε κατάσταση πένθους είχαν διαγνωστεί με κάποιου είδους ψυχικής διαταραχής, επειδή ακριβώς εξέφραζαν τα αναμενόμενα συναισθήματα της θλίψης τους.

Αυτή η καταχρηστική διάγνωση ασθενών με κατάθλιψη, όπως ήταν φυσικό θα ευνοούσε τη ανάπτυξη μιας τεράστιας βιομηχανίας φαρμάκων γύρω από αυτή, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η ΗΠΑ. Περίπου ένας στους πέντε Αμερικανούς ενήλικες λαμβάνουν τουλάχιστον ένα φάρμακο για ένα ψυχιατρικό πρόβλημα. Στη Βρετανία, η συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων έχει διπλασιαστεί σε μια δεκαετία, σε βαθμό που ένας στους 11 πολίτες λαμβάνει φάρμακα για να αντιμετωπίσει τυχόν αρνητικά συναισθήματα. Τεράστια αύξηση κατανάλωσης αντικαταθλιπτικών, και όχι μόνο στα χρόνια της κρίσης, έχει καταγραφεί και στην Ελλάδα με τα “διεγνωσμένα” περιστατικά ανέρχονται περίπου στο 12%. Ενδεικτικά,  από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων – μέσα σε μία οκταετία, από το 1995 έως το 2003, οι πωλήσεις των απλών ηρεμιστικών (ανάμεσά τους και τα αγχολυτικά) σημείωσαν άνοδο της τάξεως του 138%. Η αύξηση στα αντικαταθλιπτικά ήταν ακόμη μεγαλύτερη με την κατανάλωσή τους από το 1995 έως το 2003 να εκτοξεύεται κατά 515%: από 25,8 εκατομμύρια δόσεις στις 133 εκατομμύρια δόσεις

Χαλκευμένες έρευνες

Τι είναι όμως αυτό που έχει προκαλέσει την εκτόξευση της κατάθλιψης και το δίδυμο αδερφάκι της, το άγχος, να εκδηλώνονται με αυτόν τον τρόπο σε παγκόσμιο επίπεδο; Είναι δυνατόν να ευθύνεται μόνο η έλλειψη μιας ουσίας του εγκεφάλου και αυτή να εντοπίζεται σε τόσους μεμονωμένους ανθρώπους στον κόσμο;

Ο καθηγητής Irving Kirsch, από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, για χρόνια διεξήγαγε έρευνα πάνω στα χημικά αντικαταθλιπτικά. Στη δεκαετία του 1990, ο ίδιος συνταγογραφούσε αντικαταθλιπτικά φάρμακα στους ασθενείς του συχνά. Ήξερε από επιστημονικές δημοσιεύσεις ότι το 70% των ανθρώπων στους οποίους χορηγούνταν τέτοια φάρμακα αισθανόταν αμέσως σημαντικά καλύτερα. Όμως το γεγονός αυτό του κίνησε την περιέργεια. Άρχισε να διερευνά τα παραπάνω στοιχεία και με αίτημά του απέκτησε δεδομένα φαρμακευτικών εταιριών που είχαν συγκεντρωθεί ιδιωτικά πάνω σε αυτά τα φάρμακα. Με την έρευνά του θα ανακάλυπτε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό.

Αυτό που έκαναν οι φαρμακευτικές εταιρίες για χρόνια ήταν ότι διεξήγαγαν εκατοντάδες έρευνες πάνω στην χρήση των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, δημοσίευαν όμως μόνο αυτές στις οποίες υπήρχαν θετικά αποτελέσματα στους ασθενείς. Έτσι το ποσοστό που ήταν μέχρι τότε γνωστό πως είχε ωφεληθεί από τα αντικαταθλιπτικά δεν θα μπορούσε να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Επιπλέον, από περαιτέρω έρευνες του Kirsch, αλλά και τις επιστημονικής κοινότητας εν γένει, προέκυψαν στοιχεία που υποδείκνυαν ότι το 65 με 80% των ατόμων στα οποία χορηγούνταν αντικαταθλιπτικά, έπεφταν εκ νέου σε κατάθλιψη μέσα στην επόμενη χρονιά. Αυτό οδήγησε τον καθηγητή Kirsch στο να θέσει ένα ακόμα βασικό ερώτημα. Πώς γνωρίζουμε ότι η κατάθλιψη προκαλείται πραγματικά από την έλλειψη σεροτονίνης; Όταν άρχισε να αναζητεί απαντήσεις, αποδείχτηκε ότι τα στοιχεία που βρήκε ήταν άκρως εντυπωσιακά. Ο καθηγητής Andrew Scull του Πανεπιστημίου του Princeton, γράφοντας στο περιοδικό Lancet, εξηγεί ότι η απόδοση της κατάθλιψης στην χαμηλή σεροτονίνη είναι «βαθιά παραπλανητική και μη επιστημονική». Επρόκειτο μόνο για ένα τέχνασμα του μάρκετινγκ, που θα ευνοούσε στην ανάπτυξη της αντίστοιχης φαρμακοβιομηχανίας.

Πως εξηγείται η κατάθλιψη;

Πως μπορούμε λοιπόν να εξηγήσουμε την κατάθλιψη; Όλοι γνωρίζουμε ότι κάθε άνθρωπος έχει βασικές φυσικές ανάγκες: για φαγητό, νερό, στέγη και καθαρό αέρα. Αποδεικνύεται ότι, με τον ίδιο τρόπο, όλοι οι άνθρωποι έχουν ορισμένες βασικές ψυχολογικές ανάγκες. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου, ότι είναι πολύτιμοι και ότι είναι καλοί σε κάτι. Πρέπει να αισθάνονται ότι το μέλλον τους θα είναι ασφαλές.

Όμως υπάρχουν όλο και περισσότερες ενδείξεις ότι ο πολιτισμός μας δεν ανταποκρίνεται στις ψυχολογικές ανάγκες για πολλούς – ίσως τους περισσότερους – ανθρώπους. Με πολύ διαφορετικούς τρόπους, η ανθρωπότητα φαίνεται πως έχει αποσυνδεθεί από τα πράγματα που πραγματικά έχει ανάγκη και αυτή η βαθιά αποσύνδεση οδηγεί σε αυτή την επιδημία της κατάθλιψης και του άγχους που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι πολίτες στον κόσμο.

Ας δούμε μια από τις αιτίες της κατάθλιψης και του άγχους: Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τα ανθρώπινα όντα πρέπει να αισθάνονται ότι η ζωή τους έχει νόημα – ότι κάνουν κάτι με έναν σκοπό που κάνει τη διαφορά. Είναι μια φυσική ψυχολογική ανάγκη. Όμως μεταξύ του 2011 και του 2012, η δημοσκοπική εταιρεία Gallup διεξήγαγε μια λεπτομερή μελέτη για το πώς αισθάνονται οι άνθρωποι για την αμειβόμενη εργασία τους, κάτι που κάνουν άλλωστε για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Διαπιστώθηκε ότι το 13% των ανθρώπων δεν «ενδιαφέρεται» για τη δουλειά του – δεν βρίσκει νόημα και δεν προσβλέπει σε αυτή. Περίπου το 63% δηλώνει ότι δεν είναι «αφοσιωμένο», το οποίο ορίζεται σαν να υπνοβατεί κατά τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας. Και το 24% έχει «ενεργά απεμπλακεί» από τη δουλειά του: τη μισεί.

Στη δεκαετία του 1970, ένας Αυστραλός επιστήμονας, ο Michael Marmot, θέλησε να διερευνήσει τι προκαλεί άγχος στο χώρο εργασίας και πίστευε ότι είχε βρει το τέλειο εργαστήριο για να ανακαλύψει την απάντηση: μια βρετανική δημόσια υπηρεσία, με έδρα το Whitehall. Αυτή η μικρή κοινότητα γραφειοκρατών χωριζόταν σε 19 διαφορετικά τμήματα, από τον μόνιμο γραμματέα στην κορυφή μέχρι τους δακτυλογράφους. Αυτό που ήθελε να μάθει ήταν: ποιος είναι πιθανότερο να υποστεί μια καρδιακή προσβολή που σχετίζεται με το άγχος – το αφεντικό στην κορυφή ή υποδεέστερος από αυτόν;

Τότε, ο περισσότερος κόσμος υπέθετε πως το αφεντικό θα αντιμετώπιζε πιο πολύ άγχος γιατί έχει περισσότερη ευθύνη πάνω στη δουλειά. Όταν όμως ο Marmot δημοσίευσε τα αποτελέσματά του, αποκάλυψε ότι η αλήθεια ήταν ακριβώς το αντίθετο από ό,τι περίμενε κανείς. Όσο χαμηλότερα βρισκόταν στην ιεραρχία ένας υπάλληλος, τόσο υψηλότερα ήταν τα επίπεδα άγχους και η πιθανότητα εμφάνισης καρδιακής προσβολής. Ο επιστήμονας αναζήτησε τότε τα αίτια αυτής της συνθήκης.

Και τότε, μετά από δύο ακόμη χρόνια έρευνας, ανακάλυψε το μεγαλύτερο παράγοντα. Αποδείχτηκε ότι όταν ένα άτομο δεν διαθέτει κανέναν έλεγχο πάνω στην εργασία του, είναι πολύ πιο πιθανό να βιώσει άγχος και κατ’ επέκταση να εμφανίσει συμπτώματα κατάθλιψης. Οι άνθρωποι έχουν μια έμφυτη ανάγκη να αισθάνονται ότι αυτό που κάνουν καθημερινά έχει νόημα. Όταν βρίσκονται κάτω από ένα καθεστώς συνεχούς ελέγχου, αδυνατούν να εντοπίσουν ή να δημιουργήσουν νόημα γύρω από την εργασία τους. Προκύπτει δηλαδή ότι ένα τοξικό περιβάλλον εργασίας ή διαβίωσης γενικότερα είναι πιθανό να προκαλέσει σοβαρά προβλήματα.

Τι εννοούμε λέγοντας ψυχική υγεία; Από τι καθορίζεται η ψυχική υγεία;

Η ψυχική υγεία δεν προϋποθέτει μόνο την μη ύπαρξη κάποιας ψυχικής διαταραχής. Η ψυχική υγεία χαρακτηρίζεται από την αναζήτηση της ισορροπίας όλων των πτυχών της ανθρώπινης ζωής, είτε πρόκειται για τη σωµατική, τη διανοητική και την συναισθηματική, είτε για την πνευματική πτυχή του ανθρώπινου βίου.

Η ψυχική υγεία είναι η ικανότητα µας να απολαμβάνουμε τη ζωή και να αντιμετωπίζουμε τις καθημερινές της προκλήσεις.

Το άτομο αντιλαμβάνεται τις ικανότητες και τις δεξιότητες του, αντιμετωπίζει το άγχος της καθημερινότητας, είναι σε θέση να εργαστεί παραγωγικά και δημιουργικά και να συνεισφέρει στην ευρύτερη κοινωνική ομάδα που ανήκει.

Η λειτουργικότητα του ατόμου στο ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον, η συμβίωση με άλλα άτομα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ποιότητα της ψυχικής του υγείας.

Η ψυχική υγεία είναι επίσης συνάρτηση της αγάπης, της υποστήριξης και της αποδοχής που χαίρουμε από τον οικογενειακό µας περίγυρο, αλλά και από τρίτους.

Οι συγκυρίες της ζωής μας και οι απαιτήσεις της καθημερινότητας μας συνεχώς αλλάζουν. Μαζί τους μεταβάλλονται και η διάθεση μας και οι σκέψεις μας.

Γι αυτό τον λόγο είναι πολύ σημαντικό να έχουμε καταφέρει να αποκτήσουμε ισορροπία στην ζωή μας και τα κατάλληλα εφόδια για να καταφέρουμε μακροχρόνια να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες καταστάσεις.

Δώσε αξία στον εαυτό σου. Απόφυγε να ασκείς έντονη αυτοκριτική και αντιμετώπισε τον εαυτό σου με καλοσύνη, κατανόηση και σεβασμό. Βρες χρόνο για τις αγαπημένες σου ασχολίες και για καινούργιες δραστηριότητες που θα επεκτείνουν τους ορίζοντες σου.

Οικοδόμησε μια υγιή αυτοεκτίμηση. Γνώρισε τις ικανότητες σου και αποδέξου τις αδυναμίες σου. Έχοντας μια ρεαλιστική εικόνα του εαυτού σου και του συνόλου των δυνατοτήτων σου μπορείς πολύ πιο εύκολα να ανταπεξέλθεις στις δυσκολίες και να επιτύχεις αυτά που θες.

Φρόντισε το σώμα σου. Το να φροντίζεις το σώμα σου έχει άμεση σχέση με την καλή ψυχική σου υγεία. Η σωματική άσκηση, η σωστή διατροφή, η αποφυγή του καπνίσματος και άλλων ανθυγιεινών συνηθειών, καθώς και ο ποιοτικός ύπνος καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα επίπεδα της διάθεσης σου.

Μάθε να διαχειρίζεσαι αποτελεσματικά το άγχος σου. Το άγχος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Πολλές φορές το να κρατήσουμε τις ισορροπίες σε όλες τις πτυχές της ζωής μας αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Ο τρόπος με τον οποίον διαχειρίζεσαι τις καταστάσεις και το άγχος σου έχει άμεση σχέση με τον τρόπο σκέψης σου. Βρες λοιπόν τι είναι αυτό που σε χαλαρώνει και ποιες είναι οι τεχνικές που σε βοηθούν για να διαχειριστείς το άγχος σου αποτελεσματικά.

Θέσε ρεαλιστικούς στόχους. Αποφάσισε τι είναι αυτό που πραγματικά θες για το μέλλον σου σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και θέσε στόχους ανάλογα με τις ικανότητες σου και τις δυνατότητες που έχεις. Οργάνωσε τα επόμενα βήματά σου με μεθοδικότητα.

Δοκίμασε νέες εμπειρίες. Η δομημένη και προγραμματισμένη καθημερινότητα σου παρέχει ένα αίσθημα ασφάλειας και ελέγχου των καταστάσεων. Παρόλα αυτά το να αλλάξεις λίγο την καθημερινότητά σου και να δοκιμάσεις καινούργια πράγματα μπορεί να έχει βελτιώσει την διάθεση σου και να σε ανανεώσει.

Χτίσε δυνατές οικογενειακές και φιλικές σχέσεις. Οι άνθρωποι με δυνατούς και σταθερούς οικογενειακούς και σταθερούς δεσμούς είναι πιο υγιείς από τους ανθρώπους που δεν έχουν δίπλα τους άτομα να τους στηρίζουν και να τους αγαπούν.

Κάνε σχέδια με τους φίλους και την οικογένεια σου, πέρνα ποιοτικό χρόνο μαζί τους, πάρε μέρος σε συλλογικές δραστηριότητες που θα σε βοηθήσει να ανοίξεις των κύκλο των γνωριμιών σου.

Η κατάκτηση της ισορροπίας είναι μια διαδικασία από την οποία μαθαίνουμε καθημερινά. Διατηρώντας αυτή την ισορροπία σε όλες τις πτυχές της ζωής μας θα καταφέρουμε να εξασφαλίσουμε μια καλή ψυχική υγεία απολαμβάνοντας τις θετικές εμπειρίες της ζωής.

Πηγή

Οι μαθησιακές δυσκολίες σχετίζονται με προβλήματα όρασης

Η καλή όραση των παιδιών σας είναι σίγουρα βασική προϋπόθεση επιτυχίας στο σχολείο. Όταν η όραση του παιδιού υστερεί, υστερεί και η σχολική του επίδοση. Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη έως και 25% των παιδιών έχουν προβλήματα όρασης που επηρεάζουν την μαθησιακή τους ικανότητα.

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι μια άλλη ανησυχία στα παιδιά της σχολικής ηλικίας. Αν και οι μαθησιακές δυσκολίες συνήθως εμφανίζονται σε παιδιά ηλικίας έως και 7 ετών, πολλές φορές δεν εντοπίζονται παρά μόνο όταν το παιδί πάει στο σχολείο. Πολλές φορές, εντούτοις, οι μαθησιακές δυσκολίες μπορεί να είναι αποτέλεσμα απλών προβλημάτων όρασης. ΄Ενα διαθλαστικό σφάλμα μπορεί να είναι η αιτία δυσκολιών στο σχολείο ή ένα διαθλαστικό σφάλμα μπορεί να συνδυάζεται με μαθησιακό πρόβλημα. Εάν το παιδί σας συχνά αντιστρέφει τα γράμματα καθώς διαβάζει ή γράφει, παρουσιάζει κακή γραφή, δεν του αρέσει ή έχει δυσκολίες με το διάβασμα, το γράψιμο ή την αριθμητική, συστηματικά μπερδεύει το δεξί με το αριστερό του χέρι ή το αντίθετο, παρουσιάζει δυσκολίες στον προφορικό λόγο ή συστηματικά συμπεριφέρεται αντικοινωνικά σε κοινωνικές συναναστροφές ζητείστε τη βοήθεια ειδικού. Συμβουλευτείτε τον οφθαλμίατρό σας προκειμένου να διαγνώσει πιθανό πρόβλημα όρασης και επισκεφθείτε τον παιδίατρό σας προκειμενου να σας ενημερώσει σωστά και να σας συστήσει κάποιον ειδικό.

Ποιές διαταραχές της όρασης αφορούν την παιδική & σχολική ηλικία;

Οι βασικότερες διαταραχές της όρασης που αφορούν την παιδική ηλικία είναι:

Η αμβλυωπία σε ποσοστό 4%,
ο στραβισμός,
η μυωπία , 5% σε ηλικία έως 8 ετών, 26% έως 14 ετών και 30% έως 20 ετών,
η υπερμετρωπία σε ποσοστό 90% έως 5 ετών και 15% άνω των 5 ετών,
ο αστιγματισμός.

Ποια «σημάδια» θα πρέπει να μας oδηγήσουν έγκαιρα στον οφθαλμίατρο;

Οι γονείς οφείλουν να κοιτούν τα παιδιά τους στα μάτια και να παρατηρούν την αντίδρασή τους σε διάφορα οπτικά ερεθίσματα μια που κατά κύριο λόγο οι επιδόσεις τους αλλά και η περαιτέρω επιτυχία τους στη ζωή εξαρτάται κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό από τη σωστή λειτουργία των οφθαλμών τους. Εάν ένα παιδί που αρχίζει το σχολείο έχει φυσιολογική γλωσσική ανάπτυξη αλλά εμφανίζει μαθησιακές δυσκολίες ή δυσκολία στην ανάγνωση, μπορεί να έχει κάποιο οφθαλμολογικό πρόβλημα.

Το gashlighting εμφανίστηκε σαν έννοια στις αρχές του 20^ου αιώνα από την ταινία Gashlight. Είναι μια ιστορία ενός πονηρού άντρα που ήθελε να πείσει την γυναίκα του ότι τρελαίνεται. Έκρυβε και μετακινούσε αντικείμενα στο σπίτι, και όταν η γυναίκα του το παρατηρούσε της έλεγε ότι αυτή τα χάνει ή τα μετακινεί αλλά δεν το θυμάται. Ο στόχος του συζύγου ήταν να αυξήσει μυστικά την περιουσία του κλέβοντας την κληρονομιά της γυναίκας του.

Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτό τον τρόπο χειραγώγησης λένε ψέματα ή αποκρύπτουν πληροφορίες, στρέφουν ένα άτομο εναντίον των άλλων, και πάντα αποδίδουν αλλού τις ευθύνες για να κερδίσουν τον έλεγχο των ανθρώπων που θέλουν να χειραγωγήσουν.

Παραδείγματα Gashlighting

Οι άνθρωποι που χειραγωγούν θέλουν τον έλεγχο και την εξουσία. Σε μια σχέση, χρειάζονται να είναι ηγέτες, να έχουν δίκιο σε όλα και ασκούν συνεχώς κριτική. Ένα άτομο που χειραγωγεί συνεχώς κρίνει, κατηγορεί, ασκεί λεκτική βία, εκφοβίζει, αρνείται τις ευθύνες, προσπαθεί να υποβαθμίσει την κακοποιητική συμπεριφορά και δείχνει τη δυσαρέσκεια του από τη σχέση, με διακριτικό τρόπο στην αρχή.

Ίσως να μην αισθάνεστε ότι κάτι πάει στραβά μέχρι να είστε συνεχώς σε σύγχυση και να έχετε αμφιβολίες για τον εαυτό σας. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σας κατηγορήσει για θέματα ή ανάγκες που ουσιαστικά είναι δικό του πρόβλημα, όπως όταν σας λέει ότι δεν είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας. Θα βρει τρόπο να πάρει τα εύσημα για τα δικά σας επιτεύγματα. Όταν σας κάνει κομπλιμέντα ή ζητά συγνώμη, το κάνει για να σας ρίξει στάχτη στα μάτια.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μάθει την χειραγώγηση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όταν ο ένας γονέας προσπαθεί να στρέψει το παιδί του εναντίον του άλλου γονέα ή συνεχώς το κατηγορεί, αυτό είναι χειραγώγηση. Πολλοί πολιτικοί χειραγωγούν τους πολίτες και τους λένε πράγματα που δεν είναι αλήθεια , όταν όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Μπορεί να έχετε συναντήσει έναν τέτοιο άνθρωπο στο οικογενειακό σας περιβάλλον, στη δουλειά, στις φιλικές σας σχέσεις.

*therapia.gr/gashlighting

Είναι μια ευκαιρία για άσκηση

Στις αποδράσεις μας, μας δίνονται συχνά οι αφορμές να ασκηθούμε καθώς περπατάμε, για παράδειγμα, για να εξερευνήσουμε νέα μέρη. Αυτή η αύξηση της ενεργητικότητας και της δραστηριότητας σίγουρα βοηθά στη βελτίωση όχι μόνο της σωματικής, αλλά και της ψυχικής υγείας και γενικά της ευεξίας μας. Είναι πολύ πιο εύκολο να κάνουμε τα 10.000 βήματά μας κάθε μέρα στις διακοπές απ’ ό,τι στο σπίτι ή το γραφείο. Απολαμβάνοντας γραφικά τοπία, επισκεπτόμενοι μουσεία και ανακαλύπτοντας καινούρια μέρη, καταλήγουμε να περπατάμε σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ημέρας. Επιπλέον, η σωματική δραστηριότητα που είναι ταυτισμένη με τις καλοκαιρινές διακοπές, όπως το κολύμπι και τα θαλάσσια σπορ, μοιάζει πιο πολύ με διασκέδαση παρά με γυμναστική.

Μας δίνουν κάτι να περιμένουμε με ανυπομονησία

Έρευνες έχουν δείξει ότι όταν ανυπομονούμε για κάτι, η διάθεσή μας ανεβαίνει. Αυτό συμβαίνει κι όταν οργανώνουμε τις διακοπές μας. Ακόμα και ο σχεδιασμός του ταξιδιού ενισχύει τη χαρά και την προσμονή μας.

Μας γεμίζουν εμπειρίες

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ ταξιδιών και δημιουργικότητας, βαθύτερης αίσθησης της πολιτιστικής συνείδησης και προσωπικής ανάπτυξης. Όταν επισκεπτόμαστε νέους τόπους, ο νους μας εμπλουτίζεται με ήχους, εικόνες, γνώσεις, ανθρώπους, εμπειρίες, μυρωδιές…

Βοηθούν στην πρόληψη της κατάθλιψης

Επιστήμονες από την ιατρική σχολή Icahn της Νέας Υόρκης, το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και το Harvard ανακάλυψαν ότι μόλις έξι ημέρες μακριά από την καθημερινότητα κινητοποιούν γενετικές αλλαγές που αμβλύνουν το στρες, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και μειώνουν τα επίπεδα πρωτεϊνών που συνδέονται με την άνοια και την κατάθλιψη. Αν αισθανόμαστε πεσμένοι ή περνάμε μια άσχημη περίοδο στη ζωή μας, τα ταξίδια μπορούν να μας προσφέρουν μια προσωρινή ανάπαυλα και να μας βοηθήσουν να ανακτήσουμε την ψυχική μας υγεία. Σε αυτό συνηγορεί και έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ που επιβεβαίωσε ότι οι διακοπές δημιουργούν ευχάριστα συναισθήματα και καταπολεμούν την κατάθλιψη. Παρέχουν επίσης τις αφορμές να βιώσουμε στιγμές δέους και θαυμασμού, που, πάντα σύμφωνα με έρευνες, παίζουν εξίσου ευεργετικό ρόλο στη διάθεσή μας.

Φορτίζουν τις μπαταρίες μας

Στις διακοπές μας, κάνουμε επανεκκίνηση καθώς ξεφεύγουμε από τα πάντα, και κυρίως από όσα μάς πιέζουν. Είναι μια ευκαιρία να χαλαρώσουμε και να δώσουμε στο μυαλό μας την αίσθηση του διαλείμματος που τόσο έχει ανάγκη.

Ελαττώνουν το στρες

Το να είμαστε μακριά από τα συνηθισμένα καθημερινά προβλήματα σημαίνει ότι τα επίπεδα άγχους πέφτουν. Η χαλάρωση ρίχνει την αρτηριακή πίεση και μειώνει τα επίπεδα της κορτιζόλης, της ορμόνης του στρες, στο αίμα.

Προστατεύουν την καρδιά μας

Μελέτες αποδεικνύουν ότι οι πολυήμερες διακοπές κάθε δύο χρόνια περιορίζουν τον κίνδυνο στεφανιαίας νόσου ή καρδιακής προσβολής σε σύγκριση με αυτές που πραγματοποιούνται ανά εξαετία, τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες.

Ωφελούν και προάγουν τη γενικότερη ευεξία μας

Σύμφωνα με μελέτη, τρεις ημέρες μετά τις διακοπές είχαν μειωθεί τα παράπονα αναφορικά με σωματικούς πόνους και δυσκολίες και είχαν βελτιωθεί η ποιότητα του ύπνου και η διάθεση των συμμετεχόντων. Τα συγκεκριμένα οφέλη μάλιστα εξακολουθούσαν να υπάρχουν και πέντε εβδομάδες αργότερα, ιδίως σε όσους είχαν απολαύσει περισσότερο προσωπικό χρόνο και μεγαλύτερη συνολική ικανοποίηση στις διακοπές τους.

Μας βοηθούν να αποδώσουμε καλύτερα στη δουλειά μας

Οι εργαζόμενοι που αφιερώνουν τακτικά χρόνο για να χαλαρώσουν είναι λιγότερο πιθανό να βιώσουν επαγγελματική εξουθένωση, γεγονός που τους καθιστά πιο δημιουργικούς και παραγωγικούς από τους υπεραπασχολημένους, κουρασμένους συναδέλφους τους.

Μας εξασφαλίζουν χρόνο για τον εαυτό μας

Το να αφιερώσουμε χρόνο στις διακοπές μας για τη φροντίδα μας μπορεί να φέρει τεράστια διαφορά στο πώς θα αισθανόμαστε όταν θα επανέλθουμε στους ρυθμούς ενός τυπικού 24ώρου.

Είναι ένας καλός λόγος να αλλάξουμε τις διατροφικές μας συνήθειες

Όταν βρισκόμαστε σε διακοπές, συχνά τρώμε περισσότερο από το συνηθισμένο, αλλά και δοκιμάζουμε καινούριες γεύσεις. Ο πειραματισμός με διαφορετικά πιάτα και τύπους κουζίνας μπορεί να μας προσφέρει γαστρονομικές εμπειρίες που θα μας ενθουσιάσουν, με αποτέλεσμα να καταφέρουμε να διαφοροποιήσουμε τη διατροφή μας υιοθετώντας πιο υγιεινές και πολύπλευρες συνήθειες.

Αποτελούν ένα διάλειμμα χαράς και ηρεμίας

Η καθημερινή κούραση και το στρες συχνά μας εξουθενώνουν και σωματικά και ψυχικά. Οι καλοκαιρινές αποδράσεις όμως μας επιτρέπουν να χαλαρώσουμε και να βοηθήσουμε τον εαυτό μας να ανακάμψει από στρεσογόνες ή νοσηρές καταστάσεις.

Είναι η ιδανική ευκαιρία να σκεφτούμε τους επόμενους στόχους μας

Η απόσταση από την καθημερινότητα είναι η τέλεια συνθήκη οργάνωσης και αναδιοργάνωσης με καθαρό μυαλό. Είτε πρόκειται για αλλαγή εργασίας είτε για σπουδές ή για το μέλλον μιας σχέσης, είμαστε χαλαροί και ανοιχτοί στο να διερευνήσουμε όλες τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μας.

Μας βοηθούν να ξεκουραστούμε

Ο ύπνος είναι κάτι ακόμα που συχνά στερούμαστε στη διάρκεια του χρόνου εξαιτίας της πίεσης της δουλειάς και των διαφόρων υποχρεώσεων. Οι διακοπές συνήθως μας προσφέρουν περισσότερο χρόνο για να κοιμηθούμε και να ηρεμήσουμε. Αν αρπάξουμε την ευκαιρία και απολαύσουμε ποιοτική ξεκούραση, μπορεί να δούμε θαυματουργά αποτελέσματα στη σωματική και την ψυχική μας υγεία.

Βελτιώνουν τις οικογενειακές σχέσεις

Μια μελέτη διαπίστωσε ότι τα ζευγάρια που πήραν μέρος σε ενδιαφέρουσες, προκλητικές και συναρπαστικές δραστηριότητες στις διακοπές τους βίωσαν μεγαλύτερη οικειότητα και πληρότητα στη σχέση τους μετά την επιστροφή τους στο σπίτι και στη ρουτίνα τους. Αλλά και για τις οικογένειες γενικότερα οι πολυήμερες αποδράσεις μπορούν επίσης να αποτελέσουν ευκαιρία να συνδεθούν με τρόπους που δύσκολα φαντάζονται στην καθημερινή τους ζωή. Έτσι, οι οικογενειακές διακοπές συμβάλλουν στην επανασύνδεση και την ενίσχυση των δεσμών, ενώ, από την άλλη, τα ταξίδια που κάνουμε μόνοι μας μπορούν επίσης να αποδειχθούν απίστευτα θεραπευτικά προσφέροντας πολλούς τρόπους διαφυγής από ένα πολυάσχολο πρόγραμμα.

Έχει υπολογιστεί ότι ο ιδανικός χρόνος διακοπών είναι οι τρεις εβδομάδες, με τις δύο να θεωρούνται απαραίτητο διάστημα αποσυμπίεσης και την τρίτη να αξιοποιείται σε μετακινήσεις ή περιηγήσεις.

*VITA.gr

Τα τελευταία 15 χρόνια όμως έχει αποκτήσει φήμη και για άλλον έναν λόγο: βοηθά στο να χάσεις βάρος ή μάλλον πιο σωστά να μη βάλεις ξανά τα κιλά που έχασες. Η αλήθεια βέβαια από την υπερβολή απέχει πολύ λίγο.

Ο

λόγος που το πιπέρι καγιέν έγινε τόσο διάσημο ανάμεσα σε όσους και όσες θέλουν να διατηρήσουν ή να αποκτήσουν την τέλεια σιλουέτα ήταν η Beyonce. Η βασίλισσα της pop είχε αποκαλύψει πώς κατάφερε να χάσει 10 κιλά για τις ανάγκες της ταινίας Dreamgirls (2006).

Ο τρόπος που επέλεγε ήταν τουλάχιστον αυστηρός ενώ σίγουρα δεν ενδείκνυται αν πρώτα δεν έχεις συμβουλευτεί κάποιον διατροφολόγο. H Beyonce έζησε για 10 μέρες πίνοντας μονάχα ένα ρόφημα αποτελούμενο από σιρόπι σφενδάμου, λεμόνι και -ναι, καλά μάντεψες- καγιέν.

Προφανώς, οι υπερβολικές δίαιτες αυτού του τύπου είναι συνήθως περισσότερο καταστροφικές παρά ωφέλιμες για τον οργανισμό. Αφήνοντας, λοιπόν, στην άκρη τη «μαγική συνταγή» της διάσημης τραγουδίστριας ας δούμε τι λένε οι επιστημονικές έρευνες αναφορικά με το καγιέν.

Το συγκεκριμένο πιπέρι που ξεκίνησε την πορεία του στη Λατινική Αμερική αλλά σήμερα χρησιμοποιείται σε όλον τον κόσμο -από τη Δυτική Αφρική μέχρι την Κίνα, και από τη Σιγκαπούρη μέχρι το Τέξας- έχει μεγάλη περιεκτικότητα στη χημική ουσία καψαϊκίνη.

Σύμφωνα, λοιπόν, με έρευνα που έχει δημοσιευτεί στην αμερικανική Εθνική Βιβλιοθήκη της Φαρμακευτικής (NLM) το πιπέρι καγιέν είναι πάρα πολύ χρήσιμος σύμμαχος στον αγώνα ενάντια στην παχυσαρκία – ένα πρόβλημα υγείας το οποίο απασχολεί δεκάδες εκατομμύρια Αμερικανούς.

Σε ποιο συμπέρασμα κατέληξε η συγκεκριμένη μελέτη; «Συνοπτικά, η καψαϊκίνη έχει πολλαπλά οφέλη για τον ανθρώπινο μεταβολισμό και πιο ειδικά για την απώλεια βάρους σε παχύσαρκα άτομα» διαβάζουμε χαρακτηριστικά, ενώ πιο κάτω βλέπουμε ότι όχι μόνο βοηθά αλλά παράλληλα δεν έχουν παρατηρηθεί και σημαντικές παρενέργειες (όταν φυσικά χρησιμοποιείται με μέτρο, αφού σε διαφορετική περίπτωση μπορεί να ενοχλήσει το στομάχι).

Μάλιστα, η έρευνα αναφέρει ότι καθώς το πιπέρι καγιέν χρησιμοποιείται ευρέως στη μαγειρική, τα συμπληρώματα διατροφής τα οποία περιέχουν καψαϊκίνη μπορούν να είναι ένας πολύ πιο ενδεδειγμένος τρόπος για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας αντί για άλλα «χημικά» φάρμακα.

Κάθε αλλαγή είναι δύσκολη στην αρχή, χαοτική στην πορεία και εξαιρετική στο τέλος. Κάθε αλλαγή είναι δύσκολη στην αρχή, χαοτική στην πορεία και εξαιρετική στο τέλος. Εντάξει. Θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω, αν μου υποσχεθείτε ότι δεν θα το ξεχάσετε ποτέ.

Η ριζική προσωπική αλλαγή και η βαθιά μεταμόρφωση του ανθρώπου σαφώς αποτελούν μια τρομακτική και δύσκολη διαδικασία που αρχικά θα προκαλέσει σύγχυση. Διαφορετικά, δεν θα ήταν πραγματική αλλαγή. Και τότε δεν θα είχε καμία αξία.

Γνωρίζατε ότι ένα διαστημικό λεωφορείο καταναλώνει περισσότερα καύσιμα τα πρώτα εξήντα δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση από ό,τι κατά τη συνολική διάρκεια του ταξιδιού γύρω από την περιφέρεια της Γης;

Αυτό συμβαίνει διότι, στην αρχή, έρχεται αναγκαστικά αντιμέτωπο με εξαιρετικά ισχυρές δυνάμεις βαρύτητας που θέλουν να το καθηλώσουν στο έδαφος. Έτσι, χρησιμοποιεί τεράστια ενέργεια και μεγάλο βαθμό έργου για να ωθήσει το όχημα σε ολοένα μεγαλύτερο ύψος, σε εκείνο το πρώτο στάδιο, έως ότου αγγίξει την «ταχύτητα διαφυγής». Τότε οι δυνάμεις της βαρύτητας έχουν πλέον ξεπεραστεί. Το διαστημόπλοιο είναι ελεύθερο. Να εκτοξευθεί.

Έτσι, λοιπόν, όταν κάνετε κι εσείς τις απαιτούμενες αλλαγές για να ζήσετε τη ζωή που επιθυμείτε περισσότερο, θα θυμίζετε αυτό το διαστημικό λεωφορείο. Θα πρέπει να ασκήσετε τεράστια ενέργεια και να καταβάλετε μεγάλη προσπάθεια για να ξεπεράσετε τους προηγούμενους τρόπους λειτουργίας. Για να αφήσετε πίσω τις δικές σας δυνάμεις βαρύτητας (που περιόριζαν το αυθεντικό μεγαλείο σας). Γι” αυτόν τον λόγο είναι εξαιρετικά δύσκολο στην αρχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, απλώς δείχνει ότι η αλλαγή που πραγματοποιείτε αξίζει τον κόπο, είναι πολύτιμη και πλούσια. Όλα όσα σήμερα θεωρείτε εύκολα κάποτε σας φαίνονταν δύσκολα, σωστά;

Οι καινούριες συνήθειες, δεξιότητες και συμπεριφορές θα γίνουν ευκολότερες με τον καιρό, να είστε σίγουροι γι’αυτό. Όλα γίνονται πιο εύκολα με την εξάσκηση. Και το γεγονός ότι δεν μπορούσατε να κάνετε κάτι χθες δεν σημαίνει ότι δεν μπορείτε να το κάνετε σήμερα. Είστε σε καλύτερη θέση κατά μία μέρα. Και πιο δυνατοί κατά είκοσι τέσσερις ώρες.

Ο πλούτος που δεν αγοράζεται με χρήμα