«Ήσυχος, έντονος, διαισθητικός, σταθερός και βαθιά δημιουργικός, ο “Teddy” υπήρξε ένα ζεστόκαρδο και ζωτικής σημασίας κομμάτι της ιστορίας των The Cure», ανέφερε το μήνυμα αποχαιρετισμού. «Οι σκέψεις και τα συλλυπητήριά μας είναι με όλη του την οικογένεια. Θα μας λείψει πάρα πολύ».

Γεννημένος ως Perry Archangelo Bamonte στο Λονδίνο στις 3 Σεπτεμβρίου 1960, εντάχθηκε αρχικά στο road crew των Cure το 1984, όταν ο αδελφός του Daryl ανέλαβε tour manager του συγκροτήματος. Στη συνέχεια έγινε τεχνικός κιθάρας και προσωπικός βοηθός του Robert Smith.

Όταν ο keyboardist Roger O’Donnell αποχώρησε το 1990, ο Bamonte έγινε μόνιμο μέλος των Cure, παίζοντας κιθάρα και πλήκτρα, τα τελευταία τα είχε μάθει από την αδελφή του Smith, Janet, καθώς και εξάχορδο μπάσο και κρουστά κατά περίπτωση.

Συμμετείχε σε μια σειρά άλμπουμ του συγκροτήματος, από το Wish (1992) έως το Bloodflowers (2000), πριν αποχωρήσει το 2005. Το 2012 εντάχθηκε στο συγκρότημα Love Amongst Ruin, μαζί με μέλη των Placebo και της μπάντας του Julian Cope, πριν επανασυνδεθεί με τους Cure με αφορμή την εισαγωγή τους στο Rock and Roll Hall of Fame το 2019.

Επανεντάχθηκε επίσημα στο συγκρότημα το 2022 και συμμετείχε σε ολόκληρη την περιοδεία Shows Of A Lost World, συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατης εμφάνισής τους στο Troxy του Λονδίνου τον Νοέμβριο του 2024, η οποία αποτυπώθηκε πλέον στο concert film The Show Of A Lost World. Δεν συμμετείχε ωστόσο στο τελικό άλμπουμ Songs Of A Lost World, καθώς οι ηχογραφήσεις είχαν ολοκληρωθεί πριν την επιστροφή του.

Ο Bamonte επρόκειτο να λάβει μέρος στις προγραμματισμένες εμφανίσεις των The Cure σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη το 2026, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων υπαίθριων συναυλιών σε Μάντσεστερ, Κάρντιφ, Δουβλίνο, Μπέλφαστ, Εδιμβούργο και Βερολίνο, καθώς και εμφανίσεων σε φεστιβάλ όπως τα Isle of Wight Festival, Primavera Sound, Rock Werchter, Open’er, Øya Festival και Rock en Seine.

Η Amazon UK μιλώντας στο BBC για το φαινόμενο αυτό, επισήμανε ότι τα «παλιομοδίτικα» gadgets σημείωσαν μεγάλη άνοδο στις πωλήσεις στη Black Friday, με φορητά πικάπ, Tamagotchis και αναλογικές φωτογραφικές μηχανές μίας χρήσης να βρίσκονται ανάμεσα στα best sellers.

Οι αλυσίδες Currys και John Lewis ανέφεραν επίσης ότι είδαν παλιά gadgets να επανέρχονται δυναμικά, με ραδιόφωνα, instant κάμερες και ξυπνητήρια να καταγράφουν σημαντική αύξηση.

«Υπάρχει κάτι αυθεντικό στο να έχεις DVD»

Ο 17χρονος Declan, μιλώντας στο BBC εξήγησε ότι για εκείνον το μεγαλύτερο πλεονέκτημα των DVD είναι οι θήκες τους. Ενώ πολλοί χρήστες περνούν ατελείωτες ώρες στο Netflix ψάχνοντας τι θα δουν, ο ίδιος προτιμά την πιο παραδοσιακή εμπειρία.

Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από τη συλλογή DVD της γιαγιάς του και αργότερα άρχισε να αποκτά δικά του. «Το βασικό σημείο πώλησης για μένα είναι οι θήκες. Υπάρχει κάτι στα πολύ καθαρά κουτιά που απλώς λατρεύω», εξηγεί.

Υπηρεσίες streaming όπως το Netflix και το Disney+ κυριαρχούν στην αγορά, αλλά ο Declan δίνει μεγάλη αξία στην αίσθηση της κατοχής. «Είναι ωραίο να έχεις κάτι που σου ανήκει, αντί να πληρώνεις διαρκώς συνδρομές. Αν αύριο έχανα την πρόσβαση στο streaming, θα είχα ακόμα τις αγαπημένες μου ταινίες έτοιμες να δω», συμπλήρωσε.

Μάλιστα, εξηγεί ότι επειδή τα DVD αποτελούν μια «εξαφανιζόμενη» μορφή θέασης, αυτό τα κάνει και πιο οικονομικά. «Νομίζω ότι είναι απλώς cool, υπάρχει κάτι αυθεντικό στο να τα έχεις. Είναι τεχνολογίες γενεών πίσω, αλλά είναι ωραίο να υπάρχουν», καταλήγει.

«Οι αυλακώσεις στο βινύλιο το κάνουν να φαίνεται αληθινό»

Ο 20χτονος Saul, έχει ξοδέψει πάνω από 1.000 λίρες σε παλιά βινύλια από το 2016. Παρότι τα νέα άλμπουμ σε βινύλιο κοστίζουν γύρω στις 35 λίρες κατά μέσο όρο, περισσότερο δηλαδή από οποιαδήποτε streaming συνδρομή, ο ίδιος θεωρεί ότι αξίζουν.

«Είναι πιο αυθεντικός ήχος. Οι χαρακιές στο δίσκο το κάνουν να νιώθει αληθινό, ακούς τη διαφορά», συνεχίζει. Ωστόσο, για εκείνον η αξία δεν αφορά μόνο τον ήχο.

«Έχεις το πραγματικό εξώφυλλο, βάζεις ο ίδιος τον δίσκο» συμπληρώνει, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει ότι η δημοφιλία του βινυλίου ίσως δεν κρατήσει για πάντα. «Για πολλούς είναι απλώς μια τάση», σημειώνει.

«Όπως όλα τα trends στα social media, έρχονται και φεύγουν. Μόλις γίνει πολύ ακριβό, ο κόσμος θα το εγκαταλείψει» συνεχίζει, ξεκαθαρίζοντας πως παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος θα συνεχίσει να συλλέγει. «Μου αρέσει να τα έχω. Μου αρέσει να έχω την επιλογή να τα ακούσω», καταλήγει.

«Οι αναλογικές κάμερες είναι διαχρονικές»

Η αγαπημένη κάμερα της 21χρονης Aoibheann είναι μια παλιά Pentax Espio. Ενώ οι περισσότεροι τραβούν φωτογραφίες αυθόρμητα με το κινητό, εκείνη προτιμά την πιο προσεγμένη, σχεδόν τελετουργική διαδικασία της αναλογικής φωτογραφίας.

«Κάτι στην ποιότητα και στο στυλ της φωτογραφίας δε συγκρίνεται με του κινητού. Υπάρχει και περισσότερη πίεση στο φιλμ. Δε βλέπεις τη φωτογραφία αμέσως, πρέπει να περιμένεις. Αυτή όμως είναι η μαγεία», εξηγεί.

Η Aoibheann πιστεύει ότι η γοητεία των παραδοσιακών καμερών έχει βαθιές ρίζες.

«Πολλοί νιώθουν νοσταλγία. Μεγαλώσαμε βλέποντας τους γονείς μας να τις χρησιμοποιούν. Η Gen Z απολαμβάνει τη μοναδικότητα αυτής της εμπειρίας. Είναι ένα διάλειμμα από τα κινητά και την άμεση ικανοποίηση. Οι φυσικές κάμερες είναι διαχρονικές. Δεν θα βγουν ποτέ εκτός μόδας επειδή παλιότερες γενιές τις εμπιστεύονταν», επισημαίνει.

«Είναι πιο εθιστικό από οποιοδήποτε παιχνίδι έχω στο PS5»

Ο 21χρονος Kyle, αγόρασε ένα PSP για να ξαναζήσει την παιδική του ηλικία και να απολαύσει την απλότητα του gaming χωρίς ενημερώσεις και downloads.

Το PSP, η φορητή κονσόλα της Sony, έκανε θραύση όταν κυκλοφόρησε το 2005, πουλώντας 185.000 μονάδες στις πρώτες τέσσερις μέρες στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά καταργήθηκε μια δεκαετία αργότερα.

«Ήταν η πρώτη κονσόλα με την οποία μεγάλωσα. Είναι περίεργο, σαν αίσθηση σπιτικού, και νιώθει ρετρό. Φυσικά η οθόνη δεν είναι τόσο καλή, τα κουμπιά επίσης. Είναι πιο αναξιόπιστο. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία», αναφέρει αρχικά.

«Στο σημερινό PlayStation ή Xbox δεν μπορείς απλά να παίξεις. Πρέπει να κάνεις downloads και updates. Με το PSP βάζεις απλώς το παιχνίδι και παίζεις. Παίζω Need for Speed στο PSP, είναι πιο εθιστικό από οποιοδήποτε παιχνίδι έχω στο PS5», συνεχίζει.

Το νέο ενδιαφέρον για το PSP, με το χαρακτηριστικό αισθητικό στιλ των early 2000s, ίσως για ορισμένους να αποτελεί περαστική μόδα. «Υπάρχει σίγουρα ένας επιτελεστικός χαρακτήρας, σαν αξεσουάρ για κάποιους. Για τους περισσότερους είναι απλώς ένα trend. Αλλά για άτομα σαν εμένα, θα παίζω μέχρι να χαλάσει», καταλήγει.

Με πληροφορίες από BBC

Περί τα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η καλλιτεχνική καρδιά της πόλης μετακομίζει από τη Μονμάρτρη στο Μονπαρνάς όπου οι περισσότεροι καλλιτέχνες που είχαν συρρεύσει από όλες τις άκρες του κόσμου ζούσαν σαν μια μεγάλη διεθνής οικογένεια.

Ο Brassaï είχε μαγευτεί από τη γαλλική πρωτεύουσα και λέγεται πως ξεκίνησε να τη φωτογραφίζει προκειμένου να κατορθώσει να εκφράσει το πάθος του για τη ζωή της πόλης τη νύχτα. Σύντομα, ωστόσο, ξεκίνησε να τραβάει και πορτρέτα, γυμνά, νεκρές φύσεις και εικόνες της καθημερινής ζωής, ενδιαφέρουσες στιγμές μέσα στην ημέρα και να απαθανατίζει τις πιο γραφικές γωνιές του Παρισιού.

Η πίστη του Brassaï στη δύναμη της αδρής, ωμής φωτογραφίας, στο να μεταγράψει όσα περιγράφει, αλλά και το ταλέντο του να εξάγει από συνηθισμένες σκηνές εμβληματικές εικόνες διαρκούς ισχύος, τον κατέταξαν στους κορυφαίους μεταξύ των σκαπανέων της σύγχρονης φωτογραφίας.

Ο Brassaï γεννήθηκε το 1899 στο Μπρασό της Τρανσυλβανίας απ’ όπου και εμπνεύστηκε το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε τα έργα του (Brassaï σημαίνει «από το Brassó»). Σπούδασε καλές τέχνες στη Βουδαπέστη και το Βερολίνο και στη συνέχεια μετακόμισε στο Παρίσι όπου έβγαλε τα πρώτα του χρήματα και έγινε κάπως γνωστός γράφοντας άρθρα και σχεδιάζοντας καρικατούρες για γερμανικά και ουγγρικά περιοδικά.

Καθώς οι φωτογραφίες άρχισαν να αντικαθιστούν ραγδαία τις παραδοσιακές εικονογραφήσεις στον Τύπο, ο Brassaï άρχισε να λειτουργεί και ως μονομελές φωτογραφικό πρακτορείο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εγκαταλείψει επαγγελματικά τη ζωγραφική και τη γλυπτική και να αφοσιωθεί στη φωτογραφία.

Ήταν γύρω στα 1900, όταν ένα αισθητικό κίνημα αιτολόγησε τη θέση του πως η φωτογραφία ανήκε στις καλές τέχνες αποκλειστικά και μόνο επειδή μιμούνταν την εμφάνιση των παραδοσιακών εικαστικών τεχνών, αλλά χρειάστηκαν 20 με 30 περίπου χρόνια ώστε μια νέα γενιά φωτογράφων να απορρίψει την τοποθέτηση αυτή και να θέσει ως σκοπό την εξερεύνηση του καλλιτεχνικού δυναμικού των απλών, συμβατικών φωτογραφιών. Όταν το έργο της ομάδας αυτής έτυχε επιτέλους ευρείας αναγνώρισης στα ’70s, ο Brassaï αναγνωρίζεται ως μία από τις κορυφαίες μορφές της.

Καθώς κατά τη γερμανική κατοχή του Παρισιού αρνήθηκε να δουλέψει για τους Γερμανούς, ο Brassaï αναγκάστηκε να σταματήσει να φωτογραφίζει και επέστρεψε στη συγγραφή και το σχέδιο. Το 1949 απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα και ξανάπιασε τη φωτογραφία, ταξιδεύοντας συχνά προκειμένου να εργαστεί για το αμερικανικό περιοδικό Harper’s Bazaar.

Πέθανε σε βαθύ γήρας το 1984 στο Beaulieu-sur-Mer της Γαλλίας, χωρίς ποτέ να επιστρέψει στην γενέτειρα που του χάρισε το ψευδώνυμο του.

Ο Brassaï φωτογράφισε επίσης μοναδικά το Παρίσι και την ημέρα, απαθανατίζοντας απλές καθημερινές σκηνές, τα γκράφιτι της πόλης αλλά και επιδείξεις μόδας, χορούς και διασκεδάσεις της υψηλής κοινωνίας.

Ίσως η πιο ιδιαίτερη φωτογραφία του που σχετίζεται με την υψηλή κοινωνία είναι εκείνη από τον εορτασμό της 50ής επετείου του αρ νουβό εστιατορίου Maxim’s, η οποία ήταν διάσημη από την πρώτη στιγμή. Αυτή η σειρά φωτογραφιών του Brassaï είναι ελάχιστα γνωστή και αρκετές εικόνες της παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην έκθεση αυτή.

Χάρη στη σχέση του με τη διεθνή καλλιτεχνική κοινότητα του Μονπαρνάς, ο Brassaï γνώρισε και τους κριτικούς τέχνης Maurice Raynal και τον ελληνικής καταγωγής Ευστράτιο Eλευθεριάδη Tériade, ο οποίος τον κάλεσε να φωτογραφίσει τον Πικάσο στο στούντιό του το 1932 για να εικονογραφήσει το πρώτο τεύχος του Minotaure, του πολυτελούς περιοδικού τέχνης που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1933.

Έτσι ξεκίνησε και η φιλία του φωτογράφου με τον Πικάσο, μία από τις σημαντικότερες της ζωής του. Ο Brassaï αναδείχθηκε στη συνέχεια σε σημαντικό μέλος της ομάδας του περιοδικού, για το οποίο συνεργάστηκε με τον Salvador Dalí και ως εικονογράφος κειμένων του André Breton.

Ένα άλλο μοτίβο που τον συγκινούσε και αποτύπωσε σε πολλά έργα του είναι ο ύπνος. Η εξέλιξη του μέσου της φωτογραφίας κατά τις δεκαετίες 1920 και 1930 ευνόησε την κινητικότητα και τον αυθορμητισμό στις λήψεις, ωστόσο ο Brassaï ένιωθε ξένος ως προς αυτές και αναζητούσε τη διαύγεια και τη σταθερότητα.

Έτσι λοιπόν, αντί για τη δημοφιλή επιλογή μιας φωτογραφικής μηχανής όπως η Leica 35mm, εκείνος επέλεξε μια κάμερα με γυάλινη πλάκα σε τρίποδο για να απαθανατίζει ανθρώπους που κοιμούνταν σε δημόσιους χώρους, σαν να ήθελε να διακηρύξει την ανεξαρτησία του από την αισθητική της κινητικότητας.

Επιδίωκα να διεισδύσω σε αυτόν τον ξένο κόσμο, τον περιθωριακό κόσμο, τον μυστικό, σκοτεινό κόσμο γκάνγκστερ, απόκληρων, νταβατζήδων, ιερόδουλων, εξαρτημένων, ομοφυλόφιλων. Σωστά ή λάθος, ένιωθα τότε πως αυτός ο υπόκοσμος αντιπροσώπευε το Παρίσι στα λιγότερο κοσμοπολίτικα του, στην πιο ζωντανή του εκδοχή, την πιο αυθεντική, πως μέσα σε αυτά τα πολύχρωμα πρόσωπα του υποκόσμου είχε διατηρηθεί από εποχή σε εποχή, σχεδόν χωρίς καμία αλλοίωση, η κουλτούρα του πιο μακρινού παρελθόντος του.

Brassaï, 1976

Σε κάποιες φωτογραφίες τα αντικείμενα αποκτούν ένα ιδιαίτερο φως, μια συναρπαστική παρουσία. Το βλέμμα τα όρισε «ως έχουν» […]. Τους αποδίδει μια ένταση που είναι τελείως ξένη προς την αληθινή τους υπόσταση. Υπάρχουν εκεί, θα έλεγε κανείς, για πρώτη φορά και ταυτόχρονα για τελευταία φορά.

Brassaï, σημείωση άνευ χρονολογίας

Το να αναγκάσεις το μοντέλο να συμπεριφερθεί σαν να μη βρίσκεται εκεί ο φωτογράφος είναι σαν να σκηνοθετείς μια κωμική παράσταση. Το φυσικό είναι ακριβώς το να μην αγνοείς την παρουσία του φωτογράφου. Φυσικότητα στην κατάσταση αυτή σημαίνει το μοντέλο να ποζάρει έντιμα.

Brassaï, σημείωση άνευ χρονολογίας

Η νύχτα υποδηλώνει, δεν διδάσκει. Η νύχτα μας βρίσκει και μας εκπλήσσει με την ετερότητα της, απελευθερώνει εντός μας δυνάμεις που μέσα στην ημέρα κυριαρχούνται από την λογική.

Brassaï

Τα μαθήματα πραγματοποιούνται Παρασκευή απόγευμα, Σάββατο και Κυριακή συμπυκνωμένα και εντατικά, προς διευκόλυνση των εργαζομένων μεταπτυχιακών φοιτητών/τριών και διεξάγονται  εξ ολοκλήρου με μεθόδους εξ αποστάσεως διδασκαλίας

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΣΠΟΥΔΩΝ Τρία (3) ακαδημαϊκά εξάμηνα

Πληροφορίες στη  ιστοσελίδα:

mscsportscom.cdm.uowm.gr

Στόχος του προγράμματος είναι η πολυδιάστατη κατάρτιση επαγγελματιών στον χώρο της αθλητικής
επικοινωνίας, μέσα από τη σύνδεση θεωρίας και πράξης, με τη διδασκαλία να πραγματοποιείται από μέλη ΔΕΠ
των δύο αναγνωρισμένων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και εξειδικευμένους εξωτερικούς συνεργάτες.

Ενισχύοντας την κριτική σκέψη, το δι-ιδρυματικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Επικοινωνία του Αθλητισμού
αναδεικνύει τις πολύπλοκες σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων στον αθλητικό χώρο:δημοσιογράφων, μέσων ενημέρωσης, συλλόγων, αθλητών/ριών, χορηγών, φιλάθλων.

Το περιεχόμενο του προγράμματος περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων:

• Αθλητική Δημοσιογραφία

• Στρατηγική επικοινωνία και δημόσιες σχέσεις στον αθλητισμό

• Αθλητικό μάρκετινγκ και αθλητικό δίκαιο

• Ψηφιακή αφήγηση και δημοσιογραφία δεδομένων

• Ζητήματα δεοντολογίας, έμφυλων αναπαραστάσεων και λόγου μίσους στον αθλητισμό

Θα δοθούν υποτροφίες σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία.

Επικοινωνία:

Μαρία Ματσιώλα, Επίκουρη Καθηγήτρια Τμήματος Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων του Πανεπιστημίου

Δυτικής Μακεδονίας – 6972266259 mmatsiola@uowm.gr

Περισσότερες πληροφορίες & αιτήσεις: https://mscsportscom.cdm.uowm.gr/el/

Όπως επισημαίνεται, η ηλεκτρονική πλατφόρμα δεν θα δέχεται νέες αιτήσεις μέχρι να ολοκληρωθεί η εκκαθάριση της πληρωμής της 2ης διμηνιαίας δόσης για το 2025. Όταν ολοκληρωθεί η πληρωμή του επιδόματος, η ηλεκτρονική πλατφόρμα θα ενεργοποιηθεί ξανά για νέες αιτήσεις.

Υπενθυμίζεται στους δικαιούχους ότι για να χορηγηθεί το επίδομα παιδιού θα πρέπει η αίτηση να υποβληθεί οριστικά και να έχει εγκριθεί. Η αίτηση που έχει αποθηκευτεί προσωρινά θεωρείται ως μη υποβληθείσα και δεν λαμβάνεται υπόψη. Όσοι ενδιαφέρονται να ενημερωθούν λεπτομερώς για το επίδομα παιδιού, μπορούν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του ΟΠΕΚΑ.

Σύμφωνα με τα ευρήματα που δημοσιεύτηκαν στην επιστημονική επιθεώρηση “PNAS Nexus”, η διακοπή της σύνδεσης στο ίντερνετ από τα κινητά τηλέφωνα για μόλις δύο εβδομάδες μπορεί να αντιστρέψει τη γήρανση του εγκεφάλου έως και κατά δέκα χρόνια! Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά, εξέτασε 400 εθελοντές και κατέληξε σε εκπληκτικά αποτελέσματα. Όσοι συμμετέχοντες διέκοψαν την πρόσβαση στο ίντερνετ από τα κινητά τους για δύο εβδομάδες, παρουσίασαν σημαντική βελτίωση στην εγκεφαλική τους λειτουργία. Όσοι διέκοψαν το ίντερνετ από τα κινητά για 2 εβδομάδες, παρουσίασαν σημαντική βελτίωση στην εγκεφαλική λειτουργία Συγκεκριμένα, η παρατεταμένη προσοχή τους, δηλαδή η ικανότητα να εστιάζουν σε ένα θέμα, ενισχύθηκε σε τέτοιο βαθμό που έγινε συγκρίσιμη με αυτή ενός ατόμου δέκα χρόνια νεότερου.

Επιπλέον, το 90% των συμμετεχόντων ανέφερε βελτιώσεις στην ψυχική υγεία, στην προσωπική ευημερία και στην ικανοποίηση από τη ζωή. Οι ερευνητές εικάζουν ότι αυτές οι θετικές αλλαγές οφείλονται στην αλλαγή των καθημερινών συνηθειών των συμμετεχόντων. Με τη μείωση του χρόνου που περνούν στο διαδίκτυο, οι άνθρωποι τείνουν να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο σε κοινωνικές δραστηριότητες, άσκηση και επαφή με τη φύση. Το 90% ανέφερε βελτίωση στην ευημερία με περισσότερο χρόνο σε άσκηση, επαφή με τη φύση. κοινωνικότητα Αξίζει να σημειωθεί ότι η έρευνα έδειξε πως οι τηλεφωνικές κλήσεις και τα γραπτά μηνύματα δεν επηρεάζουν τη διαδικασία γήρανσης του εγκεφάλου.

Επομένως, οι χρήστες κινητών τηλεφώνων μπορούν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν αυτές τις λειτουργίες χωρίς αρνητικές επιπτώσεις. Τα ευρήματα αυτής της μελέτης υπογραμμίζουν τη σημασία της ισορροπημένης χρήσης της τεχνολογίας και της ανάγκης για αποσύνδεση από τον ψηφιακό κόσμο. Ίσως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε τη σχέση μας με τα κινητά τηλέφωνα και να βρούμε τρόπους να αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας πιο ουσιαστικά.