Η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να λειτουργεί ως ένας θεσμός που υπηρετεί τους πολίτες, προάγοντας την ευημερία και την ανάπτυξη της κοινωνίας. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις παρατηρείται ότι οι αποφάσεις και οι δράσεις δεν αντανακλούν πάντα αυτές τις αξίες. Ο αγώνας για την εξουσία και την επιρροή συχνά έρχεται σε αντίθεση με την ανάγκη για συνεργασία και συναίνεση, στοιχεία απαραίτητα για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πολίτες.

Αυτό που προέχει είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και των τοπικών αρχόντων. Οι δημότες πρέπει να βλέπουν τις υποσχέσεις να υλοποιούνται και τα πραγματικά προβλήματα να αντιμετωπίζονται με αποφασιστικότητα. Η πολιτική ηγεσία καλείται να βάλει το «εμείς» πάνω από το «εγώ», λειτουργώντας με γνώμονα το κοινό καλό.

Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο αν οι πολίτες διεκδικήσουν ενεργά μια διοίκηση που θα δίνει προτεραιότητα στα συλλογικά συμφέροντα και θα εργάζεται με υπευθυνότητα και διαφάνεια. Με μια νέα προσέγγιση που θα βασίζεται στην ουσιαστική συνεργασία, η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο της προς την πρόοδο και την ευημερία.

Σε μια περίοδο όπου η οικονομική κρίση έχει αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ελληνική κοινωνία και όπου η ακρίβεια έχει γίνει η νέα κανονικότητα, η δήλωση αυτή μοιάζει περισσότερο με προσβολή παρά με συμβουλή. Είναι προφανές ότι η υφυπουργός δεν έχει ιδέα για τις πραγματικές συνθήκες που βιώνουν οι συμπολίτες μας, οι οποίοι δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμα και τα βασικά έξοδα διαβίωσης. Και εδώ έρχεται η ίδια να τους «προτείνει» ως εναλλακτική λύση για διακοπές να γυρίσουν στο χωριό τους, σαν να είναι το χωριό ένας φτηνός προορισμός διαφυγής από τη σκληρή καθημερινότητα.

Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία συνεχίζει να δείχνει τόση αδιαφορία για τις ανησυχίες και τα προβλήματα του κόσμου. Αντί να προτείνουν πραγματικές λύσεις για την καταπολέμηση της φτώχειας, της ανεργίας και της ακρίβειας, επιλέγουν να ξεστομίζουν ανεύθυνες δηλώσεις, οι οποίες μόνο αγανάκτηση και θυμό μπορούν να προκαλέσουν.

Το να προτείνεις στους πολίτες να πάνε στο χωριό τους, την ώρα που το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί, οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι, και οι οικογένειες δίνουν καθημερινά μάχη για να τα βγάλουν πέρα, είναι προσβλητικό και υποτιμητικό. Ας αναλογιστεί η υφυπουργός ποιοι είναι εκείνοι που έχουν την πολυτέλεια να απολαμβάνουν ανέμελες διακοπές και ποιοι είναι εκείνοι που παλεύουν να επιβιώσουν.

Η πολιτική ηγεσία οφείλει να κατανοήσει επιτέλους ότι οι Έλληνες χρειάζονται στήριξη, όχι ανέξοδες συμβουλές και δηλώσεις που δείχνουν παντελή έλλειψη κατανόησης της πραγματικότητας. Και, αν είναι να κάνουν δηλώσεις, ας είναι τουλάχιστον δηλώσεις που θα προσφέρουν ελπίδα και λύσεις, όχι ακόμη μια απόδειξη της απόστασης που χωρίζει τους πολιτικούς από τους πολίτες τους.

Ιστορικότητα της αποκατάστασης της Δημοκρατίας

Μετά από επτά χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας, η Ελλάδα βρέθηκε σε μια κρίσιμη καμπή. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 κατέστησε προφανές ότι η Χούντα δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κατάσταση και η ανάγκη για αλλαγή ήταν επιτακτική. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε στις 24 Ιουλίου 1974 και ανέλαβε πρωθυπουργός με την αποστολή να επαναφέρει τη δημοκρατική τάξη.

Κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης, ο Καραμανλής κατόρθωσε να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στους δημοκρατικούς θεσμούς. Πραγματοποίησε ελεύθερες εκλογές το 1974, στις οποίες το κόμμα του, η Νέα Δημοκρατία, κέρδισε με συντριπτική πλειοψηφία. Η δημοκρατία αποκαταστάθηκε, και το 1975 εγκρίθηκε το νέο Σύνταγμα της Ελλάδας, που ισχύει έως σήμερα.

Συνεισφορά του Καραμανλή στη χώρα

Η πολιτική του Καραμανλή είχε πολυεπίπεδη επίδραση στην Ελλάδα:

1. Πολιτική σταθερότητα: Με τη διακυβέρνησή του, επανήλθε η πολιτική σταθερότητα στη χώρα, στοιχείο απαραίτητο για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.
2. Ευρωπαϊκή ένταξη: Η μεγαλύτερη συμβολή του Καραμανλή ήταν η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) το 1981, γεγονός που συνέβαλε στην οικονομική ανάπτυξη και τη σταθερότητα της χώρας.
3. Κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: Προώθησε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που στόχευαν στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των Ελλήνων και στην εξισορρόπηση των κοινωνικών ανισοτήτων.

Αναγκαιότητα για ηγέτες του “Εμείς”

Η εποχή μας έχει ανάγκη από ηγέτες που, όπως ο Καραμανλής, να προέρχονται από την κοινωνία και να υπηρετούν το συλλογικό καλό και όχι προσωπικά συμφέροντα. Η ηγεσία του Καραμανλή χαρακτηρίστηκε από το αίσθημα καθήκοντος και την προσήλωση στο κοινό καλό. Δεν ήταν ένας ηγέτης του “εγώ”, αλλά του “εμείς”.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή απαιτεί ηγέτες με όραμα και ακεραιότητα, που να μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη και να ενώσουν τον λαό. Χρειαζόμαστε πολιτικούς που κατανοούν τις ανάγκες των πολιτών, που δεν είναι απομονωμένοι στις δικές τους φούσκες εξουσίας, αλλά προέρχονται από και δρουν εντός της κοινωνίας.

Η ιστορική συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας και στην ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας ήταν καταλυτική. Το παράδειγμά του υπογραμμίζει την ανάγκη για ηγέτες που εργάζονται για το συλλογικό καλό και αντλούν τη δύναμή τους από την κοινωνία, όντας οι ίδιοι κομμάτι της.

Με την έναρξη της συνεδρίασης, ο νέος πρόεδρος της επιτροπής, Στάθης Κωνσταντινίδης, καλωσόρισε τα νέα μέλη και ευχήθηκε κάθε επιτυχία στα καθήκοντά τους στους βουλευτές που υπουργοποιήθηκαν, ενώ ακολούθως, σε σχέση με την ημερήσια διάταξη, σημείωσε ότι: Για κάθε χώρα, το σωφρονιστικό της σύστημα αποτελεί τον καθρέφτη της, αφού αντανακλά την ποιότητα των θεσμών της, και αποδίδει τις επικρατούσες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες και το επίπεδο οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους. Επιπλέον, αποτελεί δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης και συνοχής, όρων αναγκαίων για την ειρηνική συμβίωση, την ανάπτυξη και την πρόοδο κάθε κοινωνίας, ενώ, περαιτέρω, αντικατοπτρίζει τα αισθήματα των πολιτών για το αγαθό της ασφάλειας και για το κράτος δικαίου.

Συνεπώς, η λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος, ενώ εύλογα συμβαδίζει με τον βαθμό οργάνωσης των υποδομών και των υπηρεσιών, δεν συναρτάται μόνο με τους πόρους που διατίθενται σε αυτό, αλλά και με τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξία που διακρίνει κάθε πολιτεία. Αποτελεί, τελικά, δείκτη δημοκρατίας, για να το συνδυάσουμε και με την επέτειο των 50 ετών από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Μίας περιόδου που σήμανε το τέλος διχασμών και εκτροπών και έβαλε την πατρίδα μας σε μία σταθερή τροχιά εμπλουτισμού και ωρίμανσης των δημοκρατικών θεσμών, κανόνων και αρχών. Μισός αιώνας, κατά τον οποίο η 3η Ελληνική Δημοκρατία προίκισε τη χώρα με ένα προοδευτικό Σύνταγμα, εδραίωσε το πολίτευμα, ενέταξε την Ελλάδα στον πυρήνα των κρατών της Ε.Ε., διασφάλισε μία συνεχώς βελτιούμενη ποιότητα ζωής για τους πολίτες.

Σε αυτή την πορεία προόδου, η συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια και η διαρκής προσπάθεια για σύγκλιση με αυτό που ονομάστηκε «ευρωπαϊκό κεκτημένο», υπήρξε και παραμένει καθοριστική και αποτέλεσε τον επιταχυντή για μία σειρά από θεσμικές βελτιώσεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικοικονομικής ζωής, και φυσικά στην εσωτερική έννομη τάξη.

Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να εντάξουμε και το θέμα της ημερήσιας διάταξης, που αναφέρεται στη θέσπιση του ειδικού ενδίκου βοηθήματος του άρθρου 6Α του  ν.2776/1999 (Σωφρονιστικός Κώδικας), για τις συνθήκες κράτησης στα σωφρονιστικά καταστήματα, το οποίο διασφαλίζει την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων και επιβεβαιώνει τον δικαιοκρατικό και φιλελεύθερο χαρακτήρα της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ακολούθως, η κυρία Δήμητρα Λυγούρα, Γενική Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, αναφέρθηκε στην περίοδο εφαρμογής της νέας ρύθμισης και παρουσίασε στοιχεία αναφορικά με τη χρήση και την αποτελεσματικότητά της, καθώς και σε άλλα ζητήματα που αφορούν στην λειτουργία των σωφρονιστικών καταστημάτων. Στη συνέχεια διατυπώθηκαν απόψεις, εντοπίστηκαν ελλείψεις και κατατέθηκαν προτάσεις από τα μέλη της επιτροπής, επί των οποίων τοποθετήθηκαν η Γενική Γραμματέας και η κυρία Ελένη Χαλκιά, προϊσταμένη του Τμήματος Διαχείρισης Καταστημάτων Κράτησης και Θεμάτων Μεταγωγών.

Η Βουλευτής ανέφερε αρχικά ότι το νομοσχέδιο προσφέρεται για γενικότερες τοποθετήσεις για την Παιδεία, τις Επιστήμες και την Έρευνα, καθώς υπάρχει συναντίληψη για την αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού του Οργανισμού της Ακαδημίας Αθηνών.

Μολαταύτα, επεσήμανε πτυχές του νομοσχεδίου που χρήζουν διευκρινίσεων και αλλαγών, όπως οι διατάξεις για τις υποτροφίες και τον τρόπο παροχής τους, οι συνέργιες της Ακαδημίας με ιδιωτικά Ινστιτούτα και η διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος, η αναγκαιότητα ανοίγματος σε νέους επιστημονικούς κλάδους καθώς και η εκλογή γυναικών στην Ακαδημία μια και στον κατάλογο εμπεριέχονται μόνο 3, παρά τα επιτεύγματά τους στους τομείς των Επιστημών, των Γραμμάτων και των Τεχνών, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες.

Κλείνοντας την αναφορά της στο σώμα του νομοσχεδίου, στηλίτευσε την τροπολογία που καταργεί χιλιάδες οργανικές θέσεις στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (745 θέσεις Καλλιτεχνικών, 462 Θεατρικών σπουδών και 46 Δραματικής τέχνης, 46 Μουσικής επιστήμης, 353 Πληροφορικής, 48 Αγγλικής, 14 Γερμανικής και 9 Γαλλικής).

Χαρακτηριστικά, τόνισε ότι η πάγια δυσανεξία της κυβέρνησης σε ότι έχει να κάνει με τον Πολιτισμό και την ολιστική προσέγγιση της μόρφωσης, αποδεικνύει ότι η στρατηγική της αποσκοπεί στον πλήρη αφανισμό του σκεπτόμενου και πολύπλευρα μορφωμένου πολίτη.

Παράλληλα, ανέδειξε ευρύτερα ζητήματα σχετικά με τη μείωση των εισακτέων, την απόδοση επαγγελματικών δικαιωμάτων σε απόφοιτους κολλεγίων, το κλείσιμο των διετών προγραμμάτων σπουδών, αλλά κυρίως και πρώτιστα, την θέσπιση της Ε.Β.Ε. όπου έκλεισε τη δίοδο σε χιλιάδες νέες και νέους, κατακρημνίζοντας ειδικά τα περιφερειακά πανεπιστήμια, όπως το Π.Δ.Μ, όπου τον πρώτο χρόνο θέσπισης του μέτρου είχε μείωση εισακτέων κατά 42%.

Τέλος, αποδόμησε τις θριαμβολογίες για τους νέους διορισμούς, καθώς, κατά το ήμισυ περίπου οφείλονται σε αναπληρώσεις συνταξιοδοτούμενων -εξέλιξη που είναι εφικτή χάρη στο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. για «μία πρόσληψη για κάθε μία αποχώρηση» και, κατά το υπόλοιπο, σε προσλήψεις από τον κατάλογο των δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών που ζούσαν και ζουν σε μια διαρκή ομηρία.

Κλείνοντας, η  Βουλευτής Π.Ε. Κοζάνης τόνισε : «Η Παιδεία, η Έρευνα, οι Επιστήμες, οι νέες και οι νέοι με ικανότητες και όραμα θέλουν ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, μια ασφαλή δίοδο για την προσωπική και συλλογική ανάπτυξη.

Δυστυχώς, όπως έχει αποδειχθεί από το 2019 και μετά, η Παιδεία είναι παρακολούθημα οικονομικών συμφερόντων και αντίστοιχων, παρωχημένων ιδεοληψιών. Είναι στο χέρι των προοδευτικών και δημοκρατικών κομμάτων, να απαντήσουμε στο αίτημα της κοινωνίας για μια Παιδεία ως καθολικό κοινωνικό δικαίωμα.»

 Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων,
 Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης,
 Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων,
 Θεσμών και Διαφάνειας και
 Σωφρονιστικού Συστήματος και λοιπόν Δομών Εγκλεισμού Κρατουμένων, ως πρόεδρος.

Επιπλέον, με απόφαση του προέδρου της Βουλής των Ελλήνων κ Τασούλα ορίστηκε αναπληρωτής του στην ελληνική αντιπροσωπεία στη Κοινοβουλευτική Συνέλευση Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Τέλος, θα προεδρεύει στην ομάδα Φιλίας της Ελλάδας με την Αλβανία και θα συμμετέχει στις ομάδες φιλίας με την Αρμενία, την Βουλγαρία, τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και το Ισραήλ.

Πολλοί υποψήφιοι, μικρή πρόοδος

Η πολυδιάσπαση των δυνάμεων μέσα στο κόμμα μπορεί να αποβεί μοιραία. Η ύπαρξη οκτώ υποψηφίων υποδηλώνει την έλλειψη ενιαίας κατεύθυνσης και αδυναμία σύγκλισης σε κοινές αρχές και στόχους. Αντί να ενισχύσει την πολιτική του παρουσία, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να βρεθεί παγιδευμένο σε εσωτερικές διαμάχες και διαφωνίες που θα το απομακρύνουν ακόμη περισσότερο από τον εκλογικό σώμα.

Η κυριαρχία Μητσοτάκη και η αβεβαιότητα του ΠΑΣΟΚ

Ενώ το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ανασυνταχθεί, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη συνεχίζει να κυριαρχεί πολιτικά. Χωρίς μια ισχυρή και ενιαία αντιπολίτευση, η Νέα Δημοκρατία παραμένει κυρίαρχη στη σκηνή, αφήνοντας το ΠΑΣΟΚ να παλεύει για την επιβίωσή του. Οι οκτώ υποψηφιότητες δεν φαίνεται να έχουν μέχρι στιγμής καταφέρει να εμπνεύσουν την απαραίτητη δυναμική για να προκαλέσουν τη Νέα Δημοκρατία που κατά γενική ομολογία χρειάζεται μια ισχυρή αντιπολίτευση.

Η ανάγκη για ενότητα και νέα κατεύθυνση

Για να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να αναδειχθεί ξανά ως ένας ισχυρός πολιτικός παίκτης, χρειάζεται κάτι περισσότερο από την αλλαγή ηγεσίας. Απαιτείται μια ριζική ανανέωση της πολιτικής του ταυτότητας και η ανάπτυξη μιας συνεκτικής στρατηγικής που θα μπορέσει να ενώσει τις διάφορες τάσεις και να προσφέρει μια σαφή και ελκυστική εναλλακτική πρόταση στους πολίτες.

Το μέλλον του κόμματος

Η ανάδειξη του νέου προέδρου αποτελεί κρίσιμη καμπή για το ΠΑΣΟΚ. Η έκβαση των εσωκομματικών εκλογών θα καθορίσει αν το κόμμα μπορεί να ξεπεράσει τις εσωτερικές του αδυναμίες και να αναδειχθεί σε έναν ουσιαστικό παράγοντα στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Χωρίς ενότητα και μια νέα, φρέσκια προσέγγιση, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να παραμείνει σε ένα περιθωριακό ρόλο, αφήνοντας τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία να κυβερνούν ανεμπόδιστα.

Οι εσωκομματικές εκλογές αποτελούν, λοιπόν, μια κρίσιμη ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ να ανανεωθεί και να επιστρέψει δυναμικά στην πολιτική σκηνή. Μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί.