Η ζωγραφική μου έχει δυο όψεις: άποψη της ουσίας και άποψη της μορφής . Μια ροπή προς το αφηρημένο και μια εισβολή του πραγματικού στον αφηρημένο κόσμο. Ανάμεσα σε αυτές τις δυο όψεις μου  στέκεται η συναισθηματική βάση με βαθιά αισθαντικότητα. Αυτή η βάση διαθέτει το συμπαγέστερο χαρακτηριστικό το Εγώ μου και την προσωπική μου στάση απέναντι στον κόσμο Αφήνουμε οριστικά πίσω μας τον κόσμο που γνωρίζουμε. Ο νέος κόσμος θέλει τα πάντα να γίνονται εξ αποστάσεως μέσα από οθόνες και καλώδια. Ένα μέλλον από λυπημένους τεχνοκράτες απομονωμένους με το σύνδρομο της κατάθλιψης. Η μετριότητα σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας είναι μια βολική κατάσταση. Καθημερινά ακροβατώντας ανάμεσα στην ορμική μου έκφραση και στην συνομιλία με την Τέχνη αποδέχομαι την ιδέα ότι δεν είμαι κυρίαρχη του εαυτού μου. Μπορεί να βλέπεις φιγούρες, είδα, φανταστικά τοπία  αυτός είναι ο κόσμος μου που με ταξιδεύει και περιπλανιέμαι στο όνειρο με το φανερό και αφανέρωτο φως.

Ανασύνθεση:

Προφορά

/a.naˈsin.θe.si/

τυπογραφικός συλλαβισμός :α‐να‐σύν‐θε‐ση

Ουσιαστικό-Θηλυκό: αλλαγή στη σύνθεση των μελών μιας ομάδας, η νέα σύνθεση, πιθανώς με διατήρηση παλιών στοιχείων αλλά και με προσθήκη νέων.

Τριγύρω μας καθημερινά βλέπουμε εκατοντάδες εικόνες. Η όραση μας, είναι μια από τις ταχύτερες ενέργειες. Μπορούμε να δούμε δεκάδες αντικείμενα με μία ματιά, όμως μπορούμε να παρατηρήσουμε και να επεξεργαστούμε μόνο ένα την φορά. Κατά αυτόν τον τρόπο, παρατηρώντας οπτικά ένα αντικείμενο, καταφέρνουμε να το ονομάσουμε, να αντιληφθούμε τις ιδιότητες του, τις λεπτομέρειες του, την χρήση του και τις λειτουργίες του.

Με βάση όμως τα παραπάνω, τι μας κάνει να ορίσουμε ως μία εικόνα ένα συγκεκριμένο αντικείμενο; Το ερώτημα αυτό δημιουργήθηκε και έπειτα δημιούργησε τα έργα. Ποιά είναι τα στοιχεία τα οποία μας οδηγούν σε ένα συμπέρασμα και πώς αν αυτά διαφοροποιηθούν θα αλλάξει και η οπτική μας επάνω στο αντικείμενο. Χρησιμοποιώντας καθημερινά αντικείμενα, φόρμες αντικειμένων που συναντάμε στην καθημερινή μας ζωή, εικόνες και απεικονίσεις, διάφορα δομικά υλικά ή ζωγραφικά μέσα, δημιουργήθηκαν έργα τα οποία περιπλέκουν τα συνθετικά μέρη ενός αντικειμένου, με ενός άλλου. Το αποτέλεσμα αυτής της ανασύνθεσης επεξεργάστηκε περαιτέρω, δηλώνοντας την επόμενη εξέλιξη, την καταστροφή ξανά της προηγούμενης λειτουργίας και την άμεση αναδημιουργία.

Κατά την προσωπική μου προσέγγιση, το κάθε έργο μέσα από τον δικό του διαφορετικό τρόπο σύνθεσης, δημιουργεί τόσο μια νέα πραγματικότητα, όσο και μια διακοσμητικότητα, καταστρέφοντας τα καλούπια στα οποία εντάσσονταν προηγουμένως τα συνθετικά του μέρη.

Βιογραφικό

Ο Βασίλειος Μουμουλίδης γεννήθηκε και κατάγεται από την Πτολεμαΐδα, Εορδαία Κοζάνης. Είναι σπουδαστής του τμήματος εικαστικών και εφαρμοσμένων τεχνών, της σχολής καλών τεχνών του πανεπιστημίου δυτικής Μακεδονίας, στην πόλη της Φλώρινας. Βρίσκεται στο 3ο έτος σπουδών, με κατεύθυνση το 3ο εργαστήριο ζωγραφικής. Το εικαστικό του έργο περιλαμβάνει κυρίως ζωγραφική, γλυπτική και ψηφιακά μέσα, ενώ τα τελευταία χρόνια λαμβάνει μέρος σε εικαστικές εκθέσεις και δράσεις στον ελλαδικό χώρο.

Η Συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα θεωρητικών Μέγας Αλέξανδρος στο κεντρικό κτίριο της Σχολής στην Φλώρινα αλλά και στην Εικονική  Αίθουσα 3 – Σύνδεσμος : https://zoom.us/my/uowm.eetf3, Meeting ID 680-447-7017

Είμαστε ανοιχτοί, φυσικά, σε ερωτήσεις, παρατηρήσεις και εντυπώσεις από φοιτητές/τριες αλλά και όσους/όσες παρευρεθούν.

Πληροφορίες για την ομάδα:

Η Cinelimite Inc. με έδρα τη Νέα Υόρκη είναι ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός που συστάθηκε με σκοπό την αποκατάσταση, τη διανομή, την προβολή και την έκθεση βραζιλιάνικου κινηματογράφου.

Αποστολή της ομάδας, η ανακάλυψη λιγότερο προβεβλημένων ταινιών και η επικοινωνία αποκατεστημένου αρχειακού υλικού σε ένα διεθνές κοινό μέσω μιας δωρεάν διαδικτυακής πλατφόρμας. Οι προβολές συμπληρώνονται από δοκίμια σε γραπτή και βίντεο μορφή, συνεντεύξεις, «λίστες», ειδικά αφιερώματα και εκδηλώσεις.

Limite είναι ο τίτλος μιας βραζιλιάνικης ταινίας που γυρίστηκε το 1930 από τον εικοσιδιάχρονο Mário Peixoto [Μάριο Πεϊσότο]. Πρόκειται μάλιστα για τη μοναδική του ταινία, η οποία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 17 Μαΐου 1931 στο Chaplin Club στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η ταινία δεν έλαβε όμως εμπορική κυκλοφορία. Πραγματοποιούνταν βέβαια περιστασιακές ιδιωτικές προβολές, όπως μία που διοργανώθηκε από τον ποιητή και κριτικό κινηματογράφου Vinicius de Moraes τον Ιούλιο του 1942 για τον Orson Welles, ο οποίος βρισκόταν τότε στο Ρίο ντε Τζανέιρο για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ It’s All True (που όμως δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ).

Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1950, ο Plínio Sussekind Rocha –ένας από τους ιδρυτές της Λέσχης Chaplin και εκείνη την εποχή καθηγητής στο Faculdade Nacional de Filosofia (Εθνική Φιλοσοφική Σχολή)– προέβαλλε τακτικά τη μοναδική σωζόμενη κόπια στους μαθητές του. Το 1953, μία από αυτές τις προβολές παρακολούθησε και ο Saulo Pereira de Mello, ο οποίος αμέσως ανέπτυξε ένα έντονο πάθος για αυτή σε σημείο μάλιστα να χαρακτηριστεί αργότερα από τον κριτικό κινηματογράφου José Carlos Avellar ως ο μοναδικός «απόλυτος θεατής» [total spectator].

Το 1959, η κατά τα άλλα σταδιακή αλλοίωση του σωζόμενου υλικού κατέστησε αδύνατη την περαιτέρω προβολή του. Κατόπιν αυτού, ο Mello και ο Rocha αποφάσισαν να συνεργαστούν στην αποκατάστασή της – μια εκ των πραγμάτων δύσκολη διαδικασία που διήρκησε 15 χρόνια. Ο Mello κράτησε το εύφλεκτο αντίγραφο στο σπίτι του και αφού το φωτογράφισε καρέ καρέ, ξεκίνησε να γράφει εκτενώς για αυτό.

Ο χαρακτηρισμός της ταινίας ως απρόσιτης δημιούργησε με την πάροδο του χρόνου έναν μύθο για τους σινεφίλ της Βραζιλίας, ορισμένοι εκ των οποίων αμφισβητούσαν ακόμα και την ύπαρξή της. Το 1978, έξι χρόνια μετά τον θάνατο του Rocha, η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε και η ταινία άρχισε να προβάλλεται ξανά. Σταδιακά κυκλοφόρησε και σε άλλες μορφές: Laserdisc, VHS, DVD και, πιο πρόσφατα, Blu-Ray από την Criterion Collection. Έλαβε την πρώτη θέση στη δημοσκόπηση του 2015 που πραγματοποιήθηκε από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου της Βραζιλίας (ABRACCINE) για τις καλύτερες βραζιλιάνικες ταινίες.

Οι περισσότερες βραζιλιάνικες ταινίες δεν έχουν, όμως, αντίστοιχη τύχη. Πολλές περνούν στη λήθη ή επιβιώνουν μόνο σε κακώς διατηρημένα, ημιτελή αντίγραφα. Αυτό δεν οφείλεται βέβαια στην έλλειψη ανθρώπων με εξειδικευμένη γνώση. Υπάρχουν πολλοί σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που παλεύουν να τις φροντίσουν και να τις αποκαταστήσουν· που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανό τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο. Η προβολή των ταινιών συμβάλλει, λοιπόν, στην αναγνώριση του κόπου, της ενέργειας και της σκληρής εργασίας των ανθρώπων αυτών. Ο αποκλεισμός των ταινιών από την κινηματογραφική ιστορία της Βραζιλίας, η διατήρηση δηλαδή του χαρακτηρισμού απρόσιτες, θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά με συναίνεση στη διάβρωση της ίδιας της πολιτιστικής μνήμης της Βραζιλίας. Η ομάδα κατανοεί πως για να λάβει ένας εθνικός κινηματογράφος αναγνώριση στη «διεθνή σκηνή» απαιτούνται παθιασμένοι υποστηρικτές, θεατές και αγωνιστές.

Στη μνήμη του Saulo Pereira de Mello, λοιπόν, του «απόλυτου θεατή», που πέθανε από τον COVID-19 στις 30 Απριλίου 2020, η Cinelimite ανέλαβε το έργο της διάδοσης του βραζιλιάνικου κινηματογράφου σε ένα διεθνές κοινό με κριτική ματιά.

Βιογραφικά των ομιλητών:

Ο Matheus Pestana εργάζεται ως Film Programmer στον μη-κερδοσκοπικό οργανισμό Cinelimite με βάση τη Νέα Υόρκη – έναν οργανισμό που συστάθηκε με σκοπό την αποκατάσταση, τη διανομή και την προβολή βραζιλιάνικου κινηματογράφου.

Ο Γιάννης Ανδρονικίδης είναι ιστορικός της τέχνης, μεταφραστής και συγγραφέας. Σπούδασε Ιστορία, Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Κολλέγιο Τέχνης του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, όπου εκπόνησε τη διπλωματική του εργασία Documented subjectivities, artistic autonomy, and the social register: critical analysis of Forensic Architecture’s vision. Παροντικά ασχολείται με την έννοια «του αρχείου», τόσο ερευνητικά όσο και στο πλαίσιο εργαστηρίων.

Βοηθήματα:

• Το αρχείο ως δημοκρατική δημόσια τέχνη. Ελπίδα Καραμπά Σύνδεσμος εδώ
• Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ DERRIDA JACQUES Πληροφορίες για το βιβλίο εδώ
• Το ψηφιοποιημένο αρχείο του περιοδικού “Σύγχρονου Κινηματογράφου” & του “Φίλμ” σύνδεσμος εδώ
• Ψηφιακή καταγραφή και επεξεργασία εικόνας και ήχου στο σύγχρονο οπτικοακουστικό   περιβάλλον, Δημήτρης Θεοδωρόπουλος, Χρήστος Γούσιος,

  Γιάννης Κολαξίζης Σύνδεσμος εδώ

  • Εθνογραφικός κινηματογράφος: Από την παρατήρηση στη συμμετοχή. Σύνδεσμος εδώ
  • «Limite»: Η «θαμμένη» καλτ ταινία του Μάριο Πεϊσότο. Πληροφορίες  εδώ
  • Κατάλογος βραζιλιάνικων ταινιών εδώ

  Ενδεικτική Βιβλιογραφία (σχετική με την έννοια «του αρχείου»):

  • Alter, Nora M. The Essay Film After Fact and Fiction. New York, NY: Columbia University Press, 2019.
  • Alter, Nora M., and Timothy Corrigan. Essays on the Essay Film. Edited by Nora M. Alter and Timothy Corrigan. New York: Columbia University Press, 2017.
  • Baron, Jaimie. The Archive Effect: Found Footage and the Audiovisual Experience of History. London: Routledge, 2014.
  • Boym, Svetlana. The future of nostalgia. Basic Books, 2001.
  • Cvetkovich, Ann. An Archive of Feelings : Trauma, Sexuality, and Lesbian Public Cultures. Durham, N.C: Duke University Press, 2003.
  • Derrida, Jacques. Archive fever : a Freudian impression. Translated by Eric Prenowitz. University of Chicago Press, 1996.
  • Enwezor, Okwui. Archive Fever : Uses of the Document in Contemporary Art. New York, N.Y: International Center of Photography, 2008.
  • Furtado, Gustavo Procopio. Documentary Filmmaking in Contemporary Brazil : Cinematic Archives of the Present. New York, NY: Oxford University Press, 2019.
  • Igwe, Onyeka. “Being Close to, With or Amongst.” Feminist Review 125, no. 1 (July 2020): 44–53. https://doi.org/10.1177/0141778920918152.
  • Καραμπά, Ελπίδα. Τέχνη Αρχείου από τον 20^ο στον 21^ο αιώνα. Από την τέχνη θεσμικής κριτικής σε μια ριζοσπαστική θεσμίζουσα πρακτική. Διδακτορική Διατριβή. Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών, 2011.

  Προτείνονται, επίσης, τα εξής κείμενα από τη σελίδα της ομάδας [ελληνικές μεταφράσεις των οποίων θα δημοσιευθούν σύντομα]:

  • https://www.cinelimite.com/post/film-restoration-in-brazil-and-the-advent-of-digital-technology-a-brief-overview
  • https://www.cinelimite.com/post/audiovisual-conjurations-in-the-films-of-castiel-vitorino-brasileiro
  • https://www.cinelimite.com/post/earth-and-transe-hierophantic-and-political-performance-in-vereda-da-salvacao

  Οι ακόλουθες ταινίες είναι διαθέσιμες παροντικά στη σελίδα της ομάδας:

  • https://www.cinelimite.com/post/a-entrevista
  • https://www.cinelimite.com/post/meio-dia-1970

  Οι ακόλουθες ταινίες προβλήθηκαν στο πλαίσιο #IntheCinema: Images Towards Freedom: The Documentary Shorts of Orlando Bomfim Netto (βλ. https://www.maysles.org/calendar/2021/11/11/inthecinema-images-towards-freedom-the-documentary-shorts-of-orlando-bomfim-netto):

  • Tutti Tutti Buona Gente, Propriamente Buona (1976, 28 min)
  • Mestre Pedro de Aurora (1978, 11 min)
  • Canto para a liberdade – A Festa do Ticumbi (1978, 20 min)
  • Itaúnas: Desastre Ecológico (1979, 9 min)
  • Augusto Ruschi Guainunbi (1979, 12 min)

  —

  Κοντοσφύρης Χάρης / kondosphyris Harris