Μεταξύ 2019 και 2030, ο αριθμός των ατόμων ηλικίας 60 ετών και άνω προβλέπεται να αυξηθεί κατά 38%, από 1 δισεκατομμύριο σε 1,4 δισεκατομμύρια, ξεπερνώντας παγκοσμίως  τους νέους, και αυτή η αύξηση θα είναι η μεγαλύτερη και η πιο γρήγορη στον αναπτυσσόμενο κόσμο.*

 *Από την ιστοσελίδα των Ηνωμένων Εθνών

Η 50και Ελλάς είναι μια μη-κερδοσκοπική οργάνωση που ιδρύθηκε το 2005 στην Αθήνα. Είναι η πρώτη εθνική οργάνωση που ασχολείται με τα δικαιώματα των ατόμων ηλικίας άνω των 50. Στοχεύει στην βελτίωση της ποιότητας ζωής τους μέσα από δράσεις  ενδυνάμωσης και ενσωμάτωσης ατόμων 50+, υπεράσπισης δικαιωμάτων των ηλικιωμένων, προγράμματα Εκπαίδευσης, προγράμματα Συμβουλευτικών Υπηρεσιών, προγράμματα ‘Έρευνας. Το βασικό κριτήριο των δράσεων της είναι η διευκόλυνση της καθημερινότητας των ατόμων άνω των 50 ετών που προωθούν  την ενεργή ζωή μετά τα 50 παρεμβαίνοντας σε διάφορα επίπεδα για μια κοινωνία δίκαιη για όλους.  Παράλληλα, επεμβαίνει σε πολιτικό, κοινωνικό, τοπικό επίπεδο για μια δίκαιη κοινωνία για όλους.

Γιατί «50 και»

Το όνομα προέκυψε από την ανάγκη ύπαρξης ενός φορέα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες των ηλικιακών ομάδων που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τις διαδικασίες της γήρανσης. Τα άτομα άνω των 50 (όχι μόνο άνω των 65 που ορίζονται ως «τρίτη ηλικία») έρχονται συχνά αντιμέτωπα με καταστάσεις όπως η φροντίδα τρίτων, η μακροχρόνια ανεργία  λόγω ηλικιακής διάκρισης, ο ψηφιακός αναλφαβητισμός, η μοναξιά κ.α.  Όλα αυτά σχετίζονται με τη γήρανση αλλά δεν υπάρχουν σχετικοί φορείς για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα για αντίστοιχες δράσεις, είτε ως πρόληψη είτε ως αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η 50και Ελλάς δημιουργήθηκε το 2005 για να καλύψει αυτό το κενό αναδεικνύοντας τη θετική εικόνα των ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας μέσα από την ενεργό ζωή καταπολεμώντας τα στερεότυπα που επικρατούν από εσφαλμένη πληροφόρηση ή  πεπαλαιωμένες απόψεις.

Η ομάδα

Η ομάδα της 50και Ελλάς αποτελείται από επιστήμονες και ειδικούς, με αντικείμενο σχετικό με τη γεροντολογία, ιατρική και υγεία, ψυχολογία, κοινωνιολογία, εκπαίδευση ενηλίκων, εναλλακτικές θεραπείες, οικονομολόγους, επιχειρηματικούς συμβούλους κ.α.

Το εξίσου σημαντικό κομμάτι είναι οι ενεργοί εθελοντές που στηρίζουν με συνέπεια και χαμόγελό τους το έργο και τις ανάγκες της οργάνωσης.

Το όραμα

Η νέα οπτική και στάση όλων των γενεών απέναντι στο «μεγαλώνω και γερνώ» αποτελεί όραμά τους, επιδιώκοντας την αναπροσαρμογή της κοινωνικής πολιτικής, ώστε να γίνει η ελληνική κοινωνία πραγματικά φιλική για όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Τα στερεότυπα που επικρατούν απέναντι στα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας δημιουργούν διακρίσεις, ανισότητες και τροφοδοτούν το χάσμα των γενεών. Στην πραγματικότητα τα άτομα μεγαλύτερης ηλικίας σήμερα είναι πιο υγιή και ενεργά από ποτέ, με διάθεση να προσφέρουν στην κοινωνία είτε μέσα από την απασχόληση, είτε με την εθελοντική τους εργασία.

Με τα μάτια ενός εθελοντή

Υπάρχει ενεργή ζωή μετά τα 50 ή τα δικαιώματα των  50+ είναι είδος εν ανεπαρκεία;

Ο Δημήτρης Κακουλίδης, εθελοντικό μέλος της 50+ στην Κοζάνη μας μιλά για μεγαλύτερη αναπτυσσόμενη ηλικιακή ομάδα,  τις ξεχασμένες ανάγκες τους, τα βαθιά δομημένα στερεότυπα χρόνων στην κοινωνία αλλά και τις παρεμβάσεις για μια κοινωνία δίκαιη για όλους σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

 Τι σας παρακίνησε στην 50+;

Βασικά θα έλεγα η  παραμέληση των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας. Αυτό σημαίνει ανάγκες ξεχασμένες, διακρίσεις, μοναξιά, έλλειψη υγείας, φτώχεια. Λέγεται πως την τελευταία 50ετία το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε κατά περίπου 10 χρόνια στην Ευρώπη αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο, με σημαντικό αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Όμως από την άλλη, υπάρχουν νέες προσεγγίσεις για να υποστηριχθεί αυτός ο αντίκτυπος της γήρανσης του πληθυσμού; Αναπροσαρμόζονται οι πολιτικές των κρατών που αφορούν την υγεία, την εκπαίδευση, την κοινωνική πολιτική και πρόνοια πληθυσμών που όλο και γερνούν περισσότερο; Συνοδεύεται, το σημαντικό επίτευγμα της μακροζωίας, από  πολιτικές για υγιή και αξιοπρεπή γήρανση;

Φοβάμαι πως οι απαντήσεις δεν είναι καταφατικές στη σημαντική τους πλειοψηφία. Αυτό ίσως είναι μια απάντηση στην «παρακίνηση» για την οποία ρωτήσατε. Αναρωτιέμαι, το να ζεις περισσότερο, τελικά, είναι καλύτερο; (μιλάω γενικά κι όχι μόνο για κοινωνίες που «ευημερούν»). Είναι η ηλικία στοιχείο ευαλωτότητας; Αν προσπαθείς να απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις, και σε πολλές άλλες, νομίζω «παρακινείσαι» σχεδόν αυτόματα. Και συμμετέχεις.

Πού πιστεύετε πως οφείλεται αυτή  η αρνητική κατάσταση;

Οι ανισότητες είναι δυστυχώς μέρος του τρόπου που ζούμε κι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα. Στερεότυπα χρόνων και κοινωνίες δομημένες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (οικονομία, αγορά, κέρδος, ανταγωνισμοί κλπ.) παίζουν καθοριστικό ρόλο στο πώς διαμορφώνονται τα δικαιώματα των ηλικιωμένων αλλά και άλλων κοινωνικών ομάδων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, για να το πούμε επιεικώς, είναι είδος εν ανεπαρκεία. Και όχι μόνο στη χώρα μας. Η ηλικία συσχετίζεται με την παρακμή και τη μη παραγωγικότητα. Οι κοινωνικές δαπάνες περικόπτονται, θεωρούνται ελαστικές. Σ’ αυτές λοιπόν τις κοινωνίες που η ευημερία αποτυπώνεται μέσα από δείκτες χρηματιστηρίων, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι κοινωνίες των πολιτών συχνά παραμερίζονται. Για να μην είμαστε όμως ισοπεδωτικοί, πρέπει να πούμε ότι στην Ευρώπη γίνεται κάποια δουλειά. Η φωνή των ηλικιωμένων βρίσκει διόδους μέσα από ΜΚΟ, οργανώσεις πολιτών, ενώσεις κρατών, διαδικτυακές ισχυρές πλατφόρμες, ισχυρές φωνές φωτισμένων ανθρώπων. Οι προσπάθειες για την προστασία των δικαιωμάτων των ηλικιωμένων και τη βελτίωση της ζωής τους φτάνουν και στο συμβούλιο της Ευρώπης. Εξαγγέλλονται  οδηγίες και προτάσεις προς τα κράτη-μέλη.

Τι γίνεται στη γειτονιά μας;

Αν γειτονιά μας εννοείτε την Ελλάδα, νομίζω πως δε γίνονται σπουδαία πράγματα και σίγουρα λιγότερα από «άλλες γειτονιές», ευρωπαϊκές και μη. Στοιχεία από ανεξάρτητες διεθνείς οργανώσεις μας κατατάσσουν πολύ χαμηλά ως προς το πώς ζουν στην Ελλάδα οι ηλικιωμένοι (πχ. έκθεση της ΜΚΟ  Help Age International για το 2015 όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην 79^η θέση μεταξύ  96 χωρών.  Συγκριτικά, η Τουρκία βρίσκεται στη θέση 75, η Αλβανία στη θέση 53, η Ρουμανία στη θέση 45, και η Κύπρος στη θέση 30).

Μπορείτε να μας μιλήσετε  για κάποιες δραστηριότητες της 50plus;

Υπάρχει στο διαδίκτυο μια προσεγμένη και πολύ  ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα  της «50και» που μπορεί κανείς να επισκεφθεί και να πληροφορηθεί για πολλά σε σχέση με την Οργάνωση, τις δραστηριότητες, τα προγράμματα στα οποία συμμετέχει ή υλοποιεί.  (50plus.gr)

Προσωπικά, θεωρώ σημαντικά τα  προγράμματα ενδυνάμωσης  (που αφορούν διαπολιτισμικές ανταλλαγές ή αξιολόγηση ψευδών ειδήσεων από το διαδίκτυο), τα προγράμματα υπεράσπισης  δικαιωμάτων των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας (η 50+ συμμετέχει στην AGE PLATFORM EUROPE*, δίκτυο ΜΚΟ για την προώθηση των συμφερόντων των 200 εκατομμυρίων Ευρωπαίων άνω των 50 ετών και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας σχετικά με θέματα που τους απασχολούν). Επίσης, πολύ σημαντικά προγράμματα εκπαίδευσης, όπου  ενισχύεται η γνώση, η ικανότητα και η αυτοπεποίθηση των ενηλίκων ηλικίας άνω των 55 ετών, μαθαίνοντας τη  χρήση του διαδικτύου αλλά και πώς να κάνει ασφαλείς ηλεκτρονικές συναλλαγές.

Τι νομίζετε πως χρειάζεται για να ενισχυθούν περαιτέρω οργανώσεις σαν την 50 plus; Για να αποκτήσουν πιο ισχυρή φωνή και παρέμβαση;

Πολλά. Αλλά ας μείνουμε στα εφικτά, στα «εύκολα». Η συμμετοχή θα ‘λεγα ότι είναι το πρώτο. Η ενδυνάμωση φωνών, όχι μόνο της 50+, αλλά και άλλων ανάλογων οργανώσεων. Δεν περισσεύει κανείς στην προσπάθεια να αναδειχθεί στα μέτρα που του αξίζει το κοινωνικό αυτό πρόβλημα, το να ενηλικιώνεσαι δηλαδή με αξιοπρέπεια. Νομίζω πως οι εκάστοτε κυβερνήσεις , μετά από πιέσεις και παρεμβάσεις, θα σκύβουν ολοένα και περισσότερο σε θέματα όπως η γήρανση, τα δικαιώματα των ηλικιωμένων, ο κοινωνικός χώρος που δικαιούνται Οι δήμοι και οι τοπικές κοινωνίες μπορούν να συνεισφέρουν πολύ και πολλά με την αποδοχή και υποστήριξη  προσπαθειών που απευθύνονται σε μέλη της κοινότητας τους, με σκοπό να προάγουν την καθημερινότητα των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας. Οι οργανώσεις σαν την 50+ (πρέπει να) απλώνουν το χέρι προς αυτή την κατεύθυνση. Χρειάζεται μια αλληλοδέσμευση, αν θα μπορούσα να το πω έτσι, με στόχο την αξιοπρέπεια και την ευημερία των ανθρώπων μεγαλύτερης ηλικίας. Η γνώμη μας μετράει και πρώτοι πρέπει να το καταλάβουμε εμείς.

Πως μπορεί να βρει κάποιος περισσότερες πληροφορίες για την 50+;

Η Οργάνωσή 50+ είναι εθνική. Με έδρα την Αθήνα κάνει τα βήματά της  και στην περιφέρεια. Με εθελοντές, φίλους , συνεργάτες  και μέλη. Ιδιαίτερα στους δήμους απευθύνεται σε δημοτικές δομές (ΚΑΠΗ), συλλόγους πολιτισμού, σωματεία συνταξιούχων κλπ. Αναζητά τη συμμετοχή μέσα από τον εθελοντισμό και τις συνεργασίες.  Συμμετέχει σε δράσεις, οργανώνει και υλοποιεί -διαδικτυακά και δια ζώσης- προγράμματα ψηφιακής εκπαίδευσης και πολυθεματικής ενημέρωσης (θέματα δικαιωμάτων και συνηγορίας, υγείας, νέων τεχνολογιών, εκπαίδευσης, κοινωνικοποίησης κλπ) για ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας.

50 + Ελλάς

Διεύθυνση: Αμμοχώστου 6 Χαλάνδρι, Αττική

Τηλ.:             +30 2117100203

Κιν:               6979 009087 (για την περιοχή μας)

Ηλ.διευθ:    https://www.50plus.gr

Εmail:         info@50plus.gr

facebook:  Fifty Plus Hellas  

Η σκέψη του Καστοριάδη προτείνει ένα δρόμο που στηρίζεται στην αξία των κοινωνικών δεσμών, της κοινωνικής και πολιτικής αυτονομίας και της αυτοδιαχείρισης. Η βάση της φιλοσοφίας του ανιχνεύεται πίσω από πολλούς διανοούμενους σήμερα στα ζητήματα της αυτονομίας, της χειραφέτησης και της φαντασίας. Η πρώτη βιογραφία του Κορνήλιου Καστοριάδη μόλις κυκλοφόρησε από τον Γάλλο ιστορικό και φιλόσοφο François Dosse, με τίτλο Une vie.

Με αφορμή την κυκλοφορία της, επιλέξαμε μερικά διαχρονικά αποσπάσματα του Έλληνα φιλόσοφου.

«ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΨΥΧΙΚΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ: το μίσος για τον άλλο και το μίσος για τον εαυτό μας, το οποίο συχνά δεν παρουσιάζεται ως τέτοιο. Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα δύο έχουν κοινή ρίζα, την άρνηση της ψυχικής μονάδας να δεχθεί αυτό που για την ίδια είναι ξένο».

«ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ φυσικά δεν αγαπά κανένα. Και όποιος αγαπά αυτό που μισεί δεν μισεί τίποτα -αλλά όποιος δεν μισεί τίποτα, δεν επενδύει τίποτα συναισθηματικά».

«Η ΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ, που σαν επιμέρους είδη του έχει τις διάφορες μορφές συναισθημάτων, που μπορούν να συνδέσουν τα άτομα. Και στην ελληνική πόλη, η φιλία έχει πολύ σημαντικές θεσμικές πτυχές. Βεβαίως, πρόκειται κυρίως για τη φιλική σχέση μεταξύ ανδρών, συχνά βάσει άτυπων πολιτικών συνδέσμων που ονομάζονται εταιρείαι, ενώ ο Πλάτων, όπως και ο Αριστοτέλης, θα πουν δικαίως, ότι η φιλία είναι κατ’ εξοχήν ο τύπος σχέσης, που μπορεί να ευδοκιμήσει και να αναπτυχθεί σε μια ελεύθερη κοινότητα και ότι μια τέτοια κοινότητα την προϋποθέτει».

«ΒΛΕΠΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΟΤΙ Η ΦΙΛΙΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ, κατά μία έννοια, από την πολιτική θέσμιση της πόλης, δεδομένου ότι η ίδια η πόλη θέτει τα άτομα ως ίσα, δημιουργώντας ως εκ τούτου τις συνθήκες για αυτό τον τύπο δεσμών. Και ταυτόχρονα η πόλη βεβαίως δίνει σε καθένα από τα μέλη της τη δυνατότητα να εξυψωθεί ώστε να γίνει άξιο φιλίας. Στην ελληνική αντίληψη φιλία μόνο μεταξύ ίσων μπορεί να υπάρχει».

«ΥΠΟΘΕΣΤΕ ΤΩΡΑ, ΟΤΙ Η ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΗΘΙΚΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ σε μια κοινότητα είναι η αγάπη, όχι η ανοχή ή η λύπηση, αλλά η αγάπη των πάντων ανεξάρτητα από το τι είναι ο καθένας, επιπλέον δε, ότι πρέπει η αγάπη αυτή να επιδεικνύεται ακόμη περισσότερο, όταν το άτομο δεν αξίζει ηθικά. Σε αυτό ακριβώς έγκειται, όπως ξέρουμε, το περιεχόμενο της χριστιανικής προτροπής σε ό,τι αφορά τις ατομικές σχέσεις. Ο πραγματικός χριστιανικός ήρωας είναι αυτός, που μπορεί να φιλήσει τις πληγές των λεπρών ή ο Χριστός της παραβολής του Dostoevsky, ο οποίος φιλά στο στόμα τον Μέγα Ιεροεξεταστή, που μόλις του εξήγησε τις ορθολογικές φρικαλεότητες που γνωρίζετε».

«ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΟΜΟΙΟ στον ελληνικό κόσμο. Η φιλία απευθύνεται στον άλλο στο βαθμό που ενσαρκώνει μια αξία, στο μέτρο που είναι καλός και αγαθός, δηλαδή ένα ον «καλό και ωραίο». Όσο για τον έλεον, απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν πρόκειται για αγάπη. Είναι το γεγονός, ότι ο άλλος λαμβάνεται υπ’ όψη, η δυστυχία του μετρά και υπαγορεύει την ανάλογη δράση. Μπορεί να δείξει κανείς έλεον σε ένα λεπρό και να τον βοηθήσει χωρίς να τον αγαπά ούτε να αισθάνεται υποχρεωμένος να φιλήσει τις πληγές του».

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922-Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος, επαγγελματίας ψυχαναλυτής από το 1973 και διευθυντής σπουδών στην Ανώτατη Σχολή για τις Κοινωνικές Επιστήμες. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στη Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ού αιώνα.

Πηγή: www.doctv.gr