Τα βραβεία της Διεθνούς επιτροπής

Η Κριτική Επιτροπή για το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 59^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελείται από τους:

• Σάντρα ντεν Χάμερ, διευθύντρια του EYE Filmmuseum (Ολλανδία)
• Ράντου Ζούντε, σκηνοθέτης (Ρουμανία)
• Φατεμέ Μοταμέντ-Αριά (Σιμίν Μοταμέντ), ηθοποιός (Ιράν)
• Αλφόνσο ντε Βιλαγιόνγκα, συνθέτης (Ισπανία)
• Συραγώ Τσιάρα, διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης (Ελλάδα)

Το Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος – Θόδωρος Αγγελόπουλος, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 8.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:

ΡΕΙ ΚΑΙ ΛΙΖ / RAY & LIZ, του Ρίτσαρντ Μπίλινγχαμ, Ηνωμένο Βασίλειο

Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος απονέμεται στην ταινία:

ΟΛΑ ΚΑΛΑ/ALLES IST GUT/ALL GOOD,  της Εύα Τρόμπις, Γερμανία

Το Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία – Χάλκινος Αλέξανδρος απονέμεται:

Στον σκηνοθέτη Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ για την ταινία ΔΙΑΒΟΛΟΨΑΡΟ / KRABEN RAHU/MANTA RAY, Ταϊλάνδη, Γαλλία, Κίνα

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον:

Γιάκομπ Σιντεργκρέν για την ερμηνεία του στην ταινία Ο ΕΝΟΧΟΣ/ DEN SKYLDIGE/THE GUILTY, του Γκούσταφ Μέλερ, Δανία

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας εξ ημισείας:

Στην Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ / HER JOB του Νίκου Labôt, Ελλάδα, Γαλλία, Σερβία

και

Στην Ένε Σουάρτς για την ερμηνεία της στην ταινία ΟΛΑ ΚΑΛΑ /ALLES IST GUT/ALL GOOD, της Εύα Τρόμπις, Γερμανία

Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης:

Στην φωτογραφία του Ναβαροφάατ Ρουνγκφιμπουνσοφίτ για την ταινία  ΔΙΑΒΟΛΟΨΑΡΟ/KRABEN RAHU/ MANTA RAY του Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ, Ταϊλάνδη, Γαλλία, Κίνα

Πρώτη Ειδική Μνεία:

Στην ταινία ΦΥΓΑΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΧΕΝΤΡΙΞ /SMUGGLING HENDRIX του Μάριου Πιπερίδη, Κύπρος, Γερμανία, Ελλάδα

Δεύτερη Ειδική Μνεία:

Στην ταινία ΣΟΚΡΑΤΕΣ /SOCRATES του Άλεξ Μοράτο, Βραζιλία

Βραβείο Virtual Reality

Στο Διαγωνιστικό τμήμα με ταινίες Εικονικής Πραγματικότητας (Virtual Reality) του Φεστιβάλ το βραβείο Καλύτερης Ταινίας συνοδεύεται από το χρηματικό ποσό των 3.000 ευρώ, χορηγία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Φέτος η κριτική επιτροπή αποτελείται από τους Φραντσέσκα Φίνι (σκηνοθέτιδα, καλλιτέχνις), Μπόιντ φαν Χούι (κριτικός κινηματογράφου και επιμελητής προγράμματος στο Luxembourg City Film Festival) και Άγγελο Φραντζή (σκηνοθέτης).

Το βραβείο Virtual Reality απονέμεται στην ταινία:

ΟΥΛΗ / BATTLESCAR των Νίκο Κασαβέκια και Μαρτίν Αλέ, Γαλλία, ΗΠΑ

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (The International Federation of Film Critics)   

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) αποτελούμενη από τους:

Άνττι Σελκοκάρι (Φινλανδία)

Ριτς Κλάιν (Ηνωμένο Βασίλειο)

Νίκο Αλέτρα (Νίκο Αρτινό) (Ελλάδα)

Απονέμει τα εξής βραβεία:

Για το Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:

ΣΟΦΙΑ/SOFIA, της Μεριέμ Μπενμπαρέκ, Γαλλία, Κατάρ

Για Ελληνική Ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2018 (πρεμιέρα) στην ταινία:

ΠΑΥΣΗ/PAUSE, της Τώνιας Μισιαλή, Κύπρος, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ

Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει το βραβείο της στην ταινία:

ΑΚΙΝΗΤΟ ΠΟΤΑΜΙ /STILL RIVER του Άγγελου Φραντζή, Ελλάδα, Γαλλία, Λετονία

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»

Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση), με κριτική επιτροπή τους​ Άρη Φατούρο, σύμβουλο προγράμματος, Κώστα Δήμο, υπεύθυνο προγράμματος και Βασίλη Δούβλη, σκηνοθέτη, απονέμει το καθιερωμένο βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» στην ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος:

ΔΙΑΒΟΛΟΨΑΡΟ/KRABEN RAHU/MANTA RAY, του Πουτσιπόνγκ Αρουνπένγκ, Ταϊλάνδη, Γαλλία, Κίνα

ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΡΤ

Η ΕΡΤ απονέμει φέτος στο πλαίσιο του φεστιβάλ δυο βραβεία:

Το πρώτο που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ απονέμεται στην ελληνική ταινία που κέρδισε το βραβείο κοινού Fischer:

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΙΙ: ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ /REFUGE II: THE ICE PATH του Χρήστου Νικολέρη, Ελλάδα

Το δεύτερο βραβείο της ΕΡΤ που συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 2.000 ευρώ απονέμεται στην ελληνική ταινία που κέρδισε το βραβείο της επιτροπής Fipresci:

ΠΑΥΣΗ/PAUSE, της Τώνιας Μισιαλή, Κύπρος, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Η φετινή κριτική επιτροπή αποτελείται από τον Διευθυντή Ανάπτυξης και Παραγωγής Πάνο Θωμαϊδη, την Διευθύντρια του Hellenic Film Commission Βένια Βέργου και τον Διευθυντή Προώθησης του Ελληνικού  Κέντρου Κινηματογράφου Κωνσταντίνο Αϊβαλιώτη.

Το ΕΚΚ απονέμει το βραβείο αξίας 5.000 ευρώ σε ταινία πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα σκηνοθέτη/πρωτοεμφανιζόμενης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα, στον σκηνοθέτη:

Στον Κρικρή για την ταινία του, THE WAITER, Ελλάδα

Το βραβείο αξίας 1.500 ευρώ Best Location Award, το οποίο δίνεται από τη Διεύθυνση Hellenic Film Commission του ΕΚΚ, σε location managers (ή σκηνοθέτες, σε περίπτωση που δεν υπάρχει location manager) ταινίας πρωτοεμφανιζόμενου Έλληνα σκηνοθέτη/πρωτοεμφανιζόμενης Ελληνίδας σκηνοθέτιδας που κάνει πρεμιέρα στο επίσημο πρόγραμμα, απονέμεται στον:

Δημήτρη Χαλκιαδάκη για την ταινία, THE WAITER του Στηβ Κρικρή, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

Η επιτροπή αποτελείται από φοιτητές Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και τα μέλη της είναι οι Παναγιώτα Δαμιανίδου, Άγγελος Κάλφας, Συμεών-Ραφαήλ Καραλής, Χαράλαμπος Κοζάρης και Αλεξάνδρα Μολφέτα. Την Επιτροπή Βραβείου Νεότητας επιμελείται η Δρ. Μπέτυ Κακλαμανίδου, Επίκουρη Καθηγήτρια στην Ιστορία & Θεωρία Κινηματογράφου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Η επιτροπή απονέμει δύο βραβεία σε ταινίες του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2018 (πρεμιέρα) και συγκεκριμένα τα εξής:

Καλύτερη Ταινία:

Η ΔΕΞΙΑ TΣΕΠΗ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥ /THE RIGHT POCKET OF THE ROBE του Γιάννη Β. Λαπατά, Ελλάδα

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής:

SCOPOPHILIA, των Ναταλίας Λαμπροπούλου και Ηλέκτρας Αγγελετοπούλου, Ελλάδα

ΒΡΑΒΕΙΟ «MERMAID AWARD»

Το Mermaid Award είναι ένα ανεξάρτητο βραβείο για την καλύτερη ταινία LGBTQI θεματικής του επίσημου προγράμματος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το βραβείο απονέμεται από 3μελή κριτική επιτροπή την οποία απαρτίζουν οι Μαρία Κατσικαδάκου (Μαρία Cyber), διευθύντρια του Outview Film Festival (Διεθνούς LGBTQI Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας), Τόμας Αμπελτσχάουζερ, δημοσιογράφος και Κόσιμο Σαντόρο, ιδρυτής της εταιρείας πωλήσεων The Open Reel.

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία Σόκρατες / Socrates του Άλεξ Μοράτο, Βραζιλία

ΒΡΑΒΕΙΟ WIFT GR

Το βραβείο του ελληνικού τμήματος του WIFT (Women in Film & Television) απονέμεται σε ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος ή του Τμήματος Εκτός Συναγωνισμού για την καλύτερη γυναικεία συνεισφορά και παρουσία μπροστά ή πίσω από την κάμερα. Την φετινή κριτική επιτροπή απαρτίζουν τα εξής μέλη του Δ.Σ. του WIFT:  Αντουανέττα Αγγελίδη (αντιπρόεδρος), Λένα Ράμμου (γενική γραμματέας) και Πόλυ Τρανίδου (ταμίας)

Το βραβείο απονέμεται στην ταινία:

ΜΗ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ / TOUCH ME NOT της Αντίνα Πιντιλίε, Ρουμανία, Γερμανία, Τσεχία, Βουλγαρία, Γαλλία

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 59^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

Ο ΕΝΟΧΟΣ/ DEN SKYLDIGE/THE GUILTY, του Γκούσταφ Μέλερ, Δανία

Το βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας – Μιχάλης Κακογιάννης για ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (πρεμιέρα) του 59^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΙΙ: ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ /REFUGE II: THE ICE PATH του Χρήστου Νικολέρη, Ελλάδα

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 59^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ /KELEBEKLER/BUTTERFLIES, του Τόλγκα Καρατσελίκ, Τουρκία

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες του 59^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

Η ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΗ ΝΥΧΤΑ /LA NOCHE DE 12 AÑOS/A TWELVE-YEAR NIGHT, του Άλβαρο Μπρέχνερ, Ισπανία, Αργεντινή, Γαλλία

Φωτογραφία εξωφύλλου: Βερβερίδης Βασίλης

Χάιμε Ροσάλες-Νάνουκ Λέοπολντ- Κριστομπάλ Λεόν & Χοακίν Κοσίνια

Ο αγαπημένος του Φεστιβάλ Καννών Ισπανός Χάιμε Ροσάλες, η ήρεμη δύναμη από την Ολλανδία Νάνουκ Λέοπολντ και οι εικαστικοί και σκηνοθέτες Λεόν και Κοσίνια με φόρα από το Γκούγκενχαϊμ και τη Μπιενάλε Βενετίας, είναι οι προτάσεις του 59^ου Φεστιβάλ για αφιερώματα που θα συζητηθούν.

Συστήνουμε δημιουργούς οι οποίοι αυτή τη στιγμή γράφουν ξανά τα όρια του διεθνούς σινεμά, ωστόσο παραμένουν σχετικά άγνωστοι στην Ελλάδα και στο Φεστιβάλ θα έχουμε τη σπάνια ευκαιρία να τους ανακαλύψουμε. Οι σκηνοθέτες θα βρεθούν στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν το έργο τους στο κοινό.

Χάιμε Ροσάλες: Κοιτώντας πίσω από κλειστές πόρτες

Έχετε αισθανθεί ποτέ πως κάποιος σας παρακολουθεί από απόσταση; Κι ύστερα έχει ξαφνικά πλησιάσει χωρίς να το πάρετε είδηση; Ο 48χρονος Ισπανός Χάιμε Ροσάλες έχει ένα σπάνιο ταλέντο να παρατηρεί με μια ένταση μεταδοτική. Σα να μπαίνει κρυφά σε διαμερίσματα και να κλέβει στιγμές. Από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του νέου ισπανικού κινηματογράφου, με σταθερή παρουσία στο Φεστιβάλ Καννών, επιρροές από Μπρεσόν και Όζου, κι ένα πολύ προσωπικό ύφος, ο Ροσάλες δημιουργεί υπέροχα κάδρα, φτιαγμένα με μοιρογνωμόνιο, που δίνουν έμφαση σ’ εκείνες τις στιγμές που δεν θέλουμε να μας βλέπει κανείς. Στο αφιέρωμα του 59^ου Φεστιβάλ θα απολαύσουμε και θα ανακαλύψουμε τις έξι μεγάλου μήκους ταινίες του.

Petra (2018): Η πιο πρόσφατη ταινία του Ροσάλες και σίγουρα η πιο φιλόδοξη, είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ με απρόβλεπτη εξέλιξη. Η Πέτρα, ύστερα από τον θάνατο της μητέρας της ψάχνει να βρει τον πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ. Η αναζήτηση θα την οδηγήσει σε έναν αναγνωρισμένο δύστροπο καλλιτέχνη που έχει χτίσει μια άλλη ζωή. Πυκνό, σαρωτικό σινεμά, μια σύγχρονη εκδοχή αρχαίας τραγωδίας που θα συναρπάσει το μεγάλο κοινό.

Όμορφη νιότη (2014): Η Ναταλία και ο Κάρλος, δυο φτωχοδιάβολοι που ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή γυρίζοντας πορνό, αποκτούν μια κόρη, που θα μπορούσε να σημάνει την ψυχολογική τους ενηλικίωση, όμως επιβεβαιώνει πως κάποιοι φαύλοι κύκλοι δεν σπάνε ποτέ. Σχόλιο πάνω στην Ευρώπη των δυο ταχυτήτων που απέσπασε Ειδική Μνεία Οικουμενικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών.

Dream and Silence (2012): Η τέλεια ζωή ενός ζευγαριού με δυο παιδιά διακόπτεται βίαια όταν ένα μοιραίο τροχαίο τους στερεί το ένα παιδί και μαζί τη μνήμη του πατέρα. Εκείνος δεν θυμάται τίποτα, όσο η μητέρα θρηνεί μόνη και απελπισμένη. Εγκεφαλικό, σύνθετο σινεμά για τον εύθραυστο ανθρώπινο συνδετικό ιστό.

Bullet in the Head (2008): Χωρίς διάλογο ο σκηνοθέτης παρατηρεί από απόσταση έναν καθημερινό άνθρωπο. Τρώει, ψωνίζει, συναντιέται με φίλους και ξαφνικά σκοτώνει. Ένα σχόλιο του Ροσάλες με φόντο την εκρηκτική χώρα των Βάσκων.

Η ξαφνική βία είναι βασικό συστατικό στο σινεμά του ισπανού δημιουργού. Είτε προέρχεται από έναν βαριεστημένο ανθρωπάκο που μετατρέπεται σε κατά συρροή δολοφόνο όπως στο The Hours of the Day, είτε από μια τρομοκρατική ενέργεια που στερεί από μια χωρισμένη μητέρα το μοναχοπαίδι της στο La Soledad. Όλοι οι ήρωές του ζουν ανάμεσά μας, κι έτσι αφού ο Ροσάλες αφηγηθεί την ιστορία τους, ανεβαίνει ψηλά στις ταράτσες της πόλης και τους ήχους της που καλύπτουν τις μικρές, τρυφερές ή ζοφερές ανθρώπινες στιγμές.

Η Νάνουκ Λέοπολντ και το κυνήγι της ευτυχίας

Η ολλανδή σκηνοθέτιδα Νάνουκ Λέοπολντ προκαλεί και συχνά ενοχλεί, θέτει τις ερωτήσεις μόνο και μόνο για να κάνει «πάσα» στον θεατή που θα δώσει τις απαντήσεις στο τέλος. «Θέλω οι ταινίες μου να είναι περισσότερο για το τι πιστεύει και τι νιώθει αυτός που τις βλέπει, παρά για το τι λέει ή τι κάνει κάποιος στην οθόνη», σημειώνει η ίδια. Γεννημένη το 1968 στο Ρότερνταμ, η Λέοπολντ είναι από τις πιο καταξιωμένες δημιουργούς στην Ολλανδία, με εντυπωσιακή διεθνή φεστιβαλική πορεία μέσα από έξι ταινίες. Ο φακός της ζουμάρει στις οικογενειακές και ερωτικές σχέσεις: το απαγορευμένο σε διάφορες εκδοχές, όλα όσα μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα μέσα σε μια στιγμή. Τα υλικά στο σινεμά της είναι απλά και τα διαχειρίζεται με αξιοθαύμαστη εκφραστική οικονομία, δίνοντας απόλυτη ελευθερία και προτεραιότητα στους χαρακτήρες της.

Cobain (2017): Η τελευταία ταινία της Λέοπολντ κέρδισε τις εντυπώσεις στο Φεστιβάλ Βερολίνου με τον ωμό/τρυφερό ρεαλισμό της. Ένας έφηβος είναι αποφασισμένος να σώσει την έγκυο μητέρα του από τα ναρκωτικά και το πεζοδρόμιο. Με πυγμή ενήλικα, θα φτάσει στα άκρα για να το πετύχει και θα ραγίσει καρδιές.

It’s All So Quiet (2013): Μια απαγορευμένη έλξη που ψάχνει διέξοδο. Ένας ερμητικά κλειστός άνδρας που έχει αφοσιωθεί στον κατάκοιτο πατέρα του. Και μια συγκινητική ελεγεία για τη μοναξιά, την αγάπη που ασφυκτιά, την ευκαιρία για προσωπική ευτυχία.

Brownian Movement (2010): Η Σάντρα Χίλερ (Τόνι Έρντμαν) στο ρόλο μιας γιατρού που υποκύπτει σε ανομολόγητες επιθυμίες και απατά κατά συρροή τον σύζυγό της με τους ασθενείς της. Αρκεί μια νέα αρχή στην Ινδία για να σωθεί ο γάμος τους;

Wolfsbergen (2007): Μια δυσλειτουργική οικογένεια σε αλλεπάλληλες κρίσεις που φλερτάρουν εξίσου με το δράμα και τη μαύρη κωμωδία. Αφορμή, η επιθυμία του πατριάρχη να δώσει τέλος στη ζωή του, ζητώντας τη βοήθεια των οικείων του.

Guernsey (2005): Η αυτοκτονία μιας συναδέλφου συγκλονίζει υπαρξιακά μια φαινομενικά ευτυχισμένη νεαρή γυναίκα που αναθεωρεί καθολικά τη σχέση της με την οικογένειά της. Πώς απομακρύνθηκαν τόσο; Τι σημαίνει η ίδια γι’ αυτούς;

Iles flottantes (2001): Το γεμάτο φρεσκάδα ντεμπούτο της Λέοπολντ εστιάζει σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι με πρωταγωνίστριες τρεις κολλητές μπλεγμένες σε απιστίες και αμαρτίες, οι οποίες ψάχνουν τον έρωτα και τον εαυτό τους στην ηλικία των 30.

Κριστομπάλ Λεόν & Χοακίν Κοσίνια: Μια φορά κι έναν σκοτεινό καιρό…

Είστε έτοιμοι για ένα παραισθησιογόνο ταξίδι στους πιο αλλόκοτους κόσμους που είδατε ποτέ; Οδηγοί, οι 38χρονοι χιλιανοί εικαστικοί και σκηνοθέτες Κριστομπάλ Λεόν και Χοακίν Κοσίνια που έχουν κάνει με τις σκοτεινές, σουρεαλιστικές stop motion animation ταινίες τους το γύρο του κόσμου σε διεθνή φεστιβάλ, μουσεία και γκαλερί. Μεταξύ αυτών, η Μπιενάλε της Βενετίας και το Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης, αλλά και τα φεστιβάλ Ρότερνταμ, Λοκάρνο, IDFA, καθώς και το φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου ενθουσίασαν με την τελευταία τους δουλειά –και πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους- The Wolf House. Η ταινία θα προβληθεί στη Θεσσαλονίκη μαζί με εννιά μικρού μήκους δημιουργίες τους: όλα δείγματα ενός πρωτοποριακού πειραματικού σινεμά που μας στοιχειώνει μπλέκοντας τα πιο όμορφα όνειρα με τους πιο δύστροπους εφιάλτες.

Οι δημιουργοί αφηγούνται ζοφερά παραμύθια -βασισμένα σε αλήθειες- για μεγάλα παιδιά, σε μια ντελιριακή κινηματογραφική εμπειρία που παίζει με το φαντασιακό και το υποσυνείδητο, φέρνοντας στο νου το σινεμά του Γιαν Σβανκμάγιερ και των αδελφών Κουέι. Οι ταινίες τους αγγίζουν θέματα-ταμπού όπως η χιλιανή δικτατορία, η θρησκεία αλλά και το σεξ, μέσα από μια εξωπραγματική μείξη τεχνικών που συνδυάζει το stop motion με φιγούρες από παπιέ μασέ, πραγματικά σκηνικά και αντικείμενα, σκίτσα και φωτογραφίες. Όπως το πρόσφατο έργο τους The Wolf House (2018), μια ενήλικη εκδοχή του παραμυθιού με τα τρία γουρουνάκια που επιστρέφει στη διαβόητη «αποικία της αξιοπρέπειας» που συγκλόνισε τη Χιλή, έργο των ναζί και κέντρο βασανιστηρίων του δικτάτορα Πινοσέτ. Ηρωίδα, η νεαρή Μαρία που δραπετεύει από εκεί, βρίσκει καταφύγιο σε ένα αγροτικό σπίτι και παλεύει με το φόβο της – τον «κακό λύκο».

Οι Λεόν και Κοσίνια είναι γνωστοί ωστόσο στον καλλιτεχνικό κόσμο για τα μικρού μήκους διαμάντια τους. Όπως τα φιλμ Nocturno de Chile (2008, συνσκηνοθεσία με Νάιλς Ατάλα) και The Witch and the Lover (2012) που ανατρέχουν στο παρελθόν της Χιλής, τα Father.Mother., The Arc (2011) και The Andes (2012), που αντλούν συμβολισμούς από τον μαγικό ρεαλισμό της Λατινικής Αμερικής, καθώς και τα The Smaller Room (2009, σκηνοθεσία: Κρ. Λεόν & Νίνα Βέρλε), Lucia (2007) και Luis (2008, συνσκηνοθεσία με Ν. Ατάλα), που αναπλάθουν μύθους που περνούν από την ομορφιά στο γκροτέσκο. Και ακόμη μια έκπληξη: το μικρού μήκους Weathervane (2010, σκην. Χοακίν Κοσίνια), μια σειρά από ζωγραφικές βινιέτες που απεικονίζουν κι ένα τραγούδι του ομώνυμου άλμπουμ της νεοϋορκέζικης indie μπάντας The Freelance Whales.