Τα ζητήματα αυτά επανήλθαν με τον πλέον επιτακτικό τρόπο με αφορμή την πανδημία και τις επιπτώσεις της, αποδεικνύοντας πόσο διαχρονικά, επίκαιρα και οικουμενικά παραμένουν.
Οι αγωνίες που ζήσαμε τους τελευταίους μήνες, ο φόβος για το ξένο και το
άγνωστο, η δυστοπική μας σχέση με το περιβάλλον, οι αποστάσεις που
ξαναχωρίζουν την ανθρωπότητα, αλλά και η επιθυμία για μια πιο ουσιαστική
προσέγγιση της διαφορετικότητας, αποκαλύπτονται μέσα από αυτό το
εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα.
Σε μια ιστορική στιγμή που μοιάζει με ταινία επιστημονικής φαντασίας, το
Φεστιβάλ στρέφεται στο αγαπημένο αυτό κινηματογραφικό είδος για να
αναδείξει άγνωστες πτυχές του, όπως η κλιματική φαντασία (cli-fi). Μπορεί ο
όρος climate fiction να είναι πρόσφατος, ωστόσο όρισε ταινίες, παλαιότερες και
σύγχρονες, που χρησιμοποιούν τα εργαλεία της επιστημονικής φαντασίας για
να μιλήσουν για την ανθρωπογενή παρέμβαση στο περιβάλλον, τις φυσικές
καταστροφές, τον τρόμο της πυρηνικής ενέργειας και την κλιματική αλλαγή.

Το αφιέρωμα θα επικεντρωθεί στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ήδη από τη
δεκαετία του 1950, όταν εμφανίστηκαν τα μεγάλα ζητήματα που γέννησε ο
Ψυχρός Πόλεμος, ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών και η κούρσα για την
κατάκτηση του διαστήματος, ο πυρηνικός εφιάλτης και η ανησυχία για μια ολική
καταστροφή έθρεψαν τη φαντασία δημιουργών που μέσα από το science fiction
μίλησαν για την ετερότητα, τη σχέση μας με τον άλλον, με τον ίδιο μας τον
εαυτό και με το περιβάλλον μας.
Προφητικές, πολιτικές, συχνά δυστοπικές, οι ταινίες αυτές τρομάζουν,
ψυχαγωγούν, διασκεδάζουν, συναρπάζουν.

Χαρακτηριστική είναι η ταινία
Them! / FBI σε συναγερμό (ΗΠΑ, 1954) σε σκηνοθεσία Γκόρντον Ντάγκλας,

όπου οι πυρηνικές δοκιμές δημιουργούν τεράστια μεταλλαγμένα μυρμήγκια ή το
Silent Running / Περιπέτεια στο Διάστημα (ΗΠΑ, 1972) του Ντάγκλας
Τράμπουλ, στο οποίο ο Μπρους Ντερν ερμηνεύει έναν αστροναύτη που σε ένα
μέλλον όπου δεν υπάρχει χλωρίδα, καλείται να καταστρέψει το τελευταίο
θερμοκήπιο. Στο O Anunciador – O homem das tormentas /
Ο εκφωνητής – Ο άνθρωπος των καταιγίδων (Βραζιλία, 1972) του Πάουλου
Μπάστους Μαρτίνς ένας ξένος φτάνει σε ένα μικρό χωριό και οι κάτοικοί του
αρχίζουν να καταλαμβάνονται από υπερφυσικές δυνάμεις. Στο Sexmission/ Σε-
ξ-αποστολή (Πολωνία, 1984) του Γιούλιους Μαχούλσκι, μία cult πολωνική
πολιτική σάτιρα γυρισμένη την περίοδο της κομμουνιστικής διακυβέρνησης, δύο
άνδρες ξυπνούν από βαθύ λήθαργο μετά από πυρηνικό πόλεμο σε έναν
υπόγειο κόσμο γεμάτο υπερσύγχρονες τεχνολογίες, όπου ζουν μόνο γυναίκες.
Tο Death Ray on a Coral Island / Ακτίνα θανάτου σε κοραλλιογενές νησί
(Κίνα, 1980) του Τσανγκ Χονγκμέι παρουσιάζει τις ΗΠΑ ως μία πονηρή
υπερδύναμη που θα χρησιμοποιήσει κάθε μέσο -από βιομηχανική κατασκοπία
μέχρι… χορό- προκειμένου να κλέψει το φουτουριστικό όπλο της Κίνας.

Παράλληλα, το Φεστιβάλ συνεχίζει τη σειρά ειδικών εκδόσεων που ξεκίνησαν με
την Ανθρωπόκαινο στο 22ο ΦΝΘ, προετοιμάζοντας μια πολυσέλιδη, δίγλωσση
ειδική έκδοση με άρθρα, μελέτες και δοκίμια που εξερευνούν τις αλληγορικές
διαστάσεις του sci-fi και ειδικότερα του cli-fi και θα παρέχει αναλυτικές
πληροφορίες για τις ταινίες του αφιερώματος, αλλά και για άλλες ταινίες που
καταπιάστηκαν με παρόμοια θέματα.
Η λίστα με τις ταινίες του αφιερώματος θα ανακοινωθεί σύντομα.

 Ο θρύλος Ρεϊμόν Ντεπαρντόν στη Θεσσαλονίκη

«Mε δελεάζει η ποίηση, η πολιτική και ίσως η ιδέα του να είσαι εκεί, η πεποίθηση ότι μπορείς ακόμα να αλλάξεις τα πράγματα με την εικόνα.»

Ρεϊμόν Ντεπαρντόν

Διάσημος για τις εμβληματικές φωτογραφίες του, ο γάλλος δημιουργός Ρεϊμόν Ντεπαρντόν έρχεται στο 22^ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης με την ιδιότητα του ντοκιμαντερίστα. Το Φεστιβάλ πραγματοποιεί spotlight στον βετεράνο φωτογράφο και σκηνοθέτη, φιλοξενώντας τα τρία τελευταία ντοκιμαντέρ του. Η καλλιτεχνική πορεία του Ντεπαρντόν μετρά περισσότερα από 60 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έχει γυρίσει δεκάδες ντοκιμαντέρ, αλλά και ταινίες μυθοπλασίας.

Το έργο του Ντεπαρντόν αντλεί έμπνευση από το cinema verité και αφηγείται καθημερινές ιστορίες. Ο ίδιος δηλώνει ότι θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο ρεπόρτερ από ότι φωτογράφο και σημειώνει ότι ο κινηματογράφος υπήρξε πάντοτε το μεγάλο του πάθος. Ο Ντεπαρντόν υπήρξε, παράλληλα, πηγή έμπνευσης για πολλούς δημιουργούς από όλο τον κόσμο. Ανάμεσά τους και ο Μάρκο Γκαστίν, σκηνοθέτης και μέλος της κριτικής επιτροπής του Διαγωνιστικού Τμήματος Μεγάλου Μήκους Ντοκιμαντέρ του 22^ου ΦΝΘ, ο οποίος αποφάσισε να ασχοληθεί με το ντοκιμαντέρ, όταν είδε το Faits divers του Ντεπαρντόν.

Οι ταινίες του αφιερώματος:

Ημερολόγιο από τη Γαλλία, 2012, 100΄

Το φιλμ ακολουθεί τον Ρεϊμόν Ντεπαρντόν εν ώρα εργασίας, καθώς ταξιδεύει στους δρόμους της Γαλλίας από το 2004 ως το 2010 σε ένα τροχόσπιτο, για να φωτογραφίσει διαφορετικά μέρη, πρόσωπα ή καταστάσεις που συναντάει… Παράλληλα, η σύντροφος του σκηνοθέτη, Κλοντίν Νουγκαρέ ανατρέχει στη ζωή του Ντεπαρντόν.

Γαλλία, 2016, 84΄

Από το 2004 ως το 2010, ο Ρεϊμόν Ντεπαρντόν ταξίδεψε σε όλη τη Γαλλία για να την φωτογραφίσει. Αυτή η εμπειρία είχε ως αποτέλεσμα ένα φωτογραφικό άλμπουμ και τη γέννηση μιας επιθυμίας: να καταγράψει τις φωνές των πολυάριθμων συζητήσεων που άκουσε.

12 Ημέρες, 2017, 87΄

Μέσα σε 12 ημέρες οι ασθενείς που νοσηλεύονται παρά τη θέλησή τους σε ψυχιατρικό ίδρυμα θα πρέπει να εμφανιστούν ενώπιον δικαστηρίου. Ο δικαστής κάθεται στη μία πλευρά, ο ασθενής στην άλλη. Ανάμεσά τους η ερώτηση τι σημαίνει πραγματικά η λέξη «ελευθερία». Ο Ρεϊμόν Ντεπαρντόν ήταν ο πρώτος που κατέγραψε με τον φακό του την εφαρμογή αυτού του νόμου. Ένα ντοκιμαντέρ για προσωπικές ιστορίες, αλλά και για την πολιτική, κοινωνική και ηθική ιστορία της Γαλλίας.

Λόρεν Γκρίνφιλντ: Κινηματογραφώντας την χλιδή και τον πλούτο

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης μάς συστήνει την φωτογράφο και σκηνοθέτιδα Λόρεν Γκρίνφιλντ, η οποία καταγράφει στα ντοκιμαντέρ της τον ακραίο πλούτο, κυρίως στις ΗΠΑ. Η αμερικανίδα δημιουργός θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει τα μικρού και μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ της.

Η Γκρίνφιλντ ασχολείται τα τελευταία 30 χρόνια -από τότε που διάβασε το βιβλίο Less Than Zero του Μπρετ Ίστον Έλλις- με την πλουτοκρατία και τους ανθρώπους που είναι ή θέλουν να ενταχθούν στις τάξεις της. Η υπερβολή της αφθονίας, η διασημότητα, η εξουσία, η εμπορευματοποίηση του σεξ και η εμμονή για το τέλειο σώμα είναι τα θέματα που απασχολούν την Γκρίνφιλντ στο φωτογραφικό και κινηματογραφικό της έργο.

Οι ταινίες του αφιερώματος:

The Kingmaker, 2019, 101΄

Η Γκρίνφιλντ στρέφει την κάμερά της στην Ιμέλντα Μάρκος, η οποία δίνει στη δημιουργό πρωτοφανή πρόσβαση στη ζωή και στην καθημερινότητά της. Οι πολιτικές της βλέψεις και η επιθυμία της για επιστροφή στην εξουσία στις Φιλιππίνες βρίσκονται στο επίκεντρο του διεισδυτικού ντοκιμαντέρ, το οποίο διερευνά, επίσης, την ιδιαίτερα δυσάρεστη παρακαταθήκη του καθεστώτος των Μάρκος.

Generation Wealth, 2018, 106΄

Η σκηνοθέτις φτιάχνει ένα πορτρέτο μιας κοινωνίας υλιστικής και εξαρτημένης από την εικόνα. Το ντοκιμαντέρ μιλά για το ψευδεπίγραφο αμερικανικό όνειρο, το κόστος του άκρατου καπιταλισμού και τις παθολογίες της κοινωνίας των ΗΠΑ.

Thin, 2006, 103΄

Η Γκρίνφιλντ εστιάζει σε τέσσερις γυναίκες που πάσχουν από ανορεξία και βουλιμία στη Νότια Φλόριντα. Ανατριχιαστικές αφηγήσεις, οι οποίες αποκαλύπτουν στον θεατή τις εφιαλτικές επιπτώσεις που έχει η εμμονή για την απόκτηση του τέλειου σώματος.

The Queen of Versailles, 2012, 100΄

Η Τζάκι, πρώην βασίλισσα ομορφιάς, και ο Ντέιβιντ Σίγκελ, εκατομμυριούχος, χτίζουν το ιδανικό τους σπίτι έχοντας ως πρότυπο τις Βερσαλλίες. Η οικονομική κρίση χτυπά. Το ντοκιμαντέρ ρίχνει μια ματιά στο πως η Τζάκι, ο Ντέιβιντ, τα παιδιά τους, οι εργαζόμενοι, οι συνεργάτες τους προσπαθούν να σώσουν την αυτοκρατορία του Ντέιβιντ και να χτίσουν τις Βερσαλλίες της Φλόριντα.

Beauty CULTure, 2011, 30΄

Το ντοκιμαντέρ εξερευνά την εμμονή μας με την ομορφιά και την επιρροή των φωτογραφικών αναπαραστάσεων στην εικόνα του γυναικείου σώματος. Φωτογράφοι μόδας, παιδιά που παίρνουν μέρος σε καλλιστεία ομορφιάς, bodybuilder, έφηβοι και διανοούμενοι επιδίδονται σε έναν διάλογο για τον «διαγωνισμό ομορφιάς» της καθημερινότητας.

Kids + Money, 2008, 32΄

Μία συζήτηση με παιδιά για τα λεφτά. Έφηβοι στο Λος Άντζελες μιλούν για το πώς να τα αποκτήσεις, πώς να τα ξοδέψεις και πώς να ζήσεις χωρίς αυτά.

Magic City, 2015, 20΄

Το Magic City του τίτλου είναι ένα θρυλικό στριπτιτζάδικο, όπου οι χορεύτριες αναζητούν δόξα και περιουσία και οι φιλόδοξοι ράπερ το χρησιμοποιούν ως πλατφόρμα για κάτι μεγαλύτερο. Η Γκρίνφιλντ βάζει τον θεατή στα άδυτα του φημισμένου κλαμπ.

Fashion Show, 2010, 5΄

Το ντοκιμαντέρ συνδυάζει βίντεο με φωτογραφίες από 50 επιδείξεις μόδας σε πασαρέλες στη Νέα Υόρκη, το Μιλάνο και το Παρίσι.

Best Night Ever, 2012, 7΄

Το επτάλεπτο ντοκιμαντέρ της Λόρεν Γκρίνφιλντ περιγράφει το πώς οι θαμώνες στο τεράστιο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Marquee στο Λας Βέγκας προετοιμάζονται για μια βραδιά γεμάτη χαμογελαστά κορίτσια, αλκοόλ και τους ήχους της ηλεκτρονικής μουσικής από τους πιο γνωστούς DJs του πλανήτη.

Η «εθνογραφική μυθοπλασία» της Λάουρα Ουέρτας Μιγιάν

Η Γαλλοκολομβιανή Λάουρα Ουέρτας Μιγιάν έχει δημιουργήσει μια συναρπαστική φιλμογραφία με ντοκιμαντέρ μικρού και μεσαίου μήκους που η ίδια έχει χαρακτηρίσει ως «εθνογραφική μυθοπλασία». Επιλέγοντας μια ανθρωπολογική προσέγγιση, η δημιουργός αλλάζει με τρόπο αναπάντεχο την παράδοση του εθνογραφικού ντοκιμαντέρ, εξερευνώντας έννοιες όπως η ελευθερία και κινηματογραφώντας συχνά την συνάντηση ανάμεσα στον ταξιδιώτη και τον αυτόχθονα.

Οι ταινίες του αφιερώματος:

Journey to a Land Otherwise Known, 2011, 23΄

Γυρισμένο στο τροπικό θερμοκήπιο στη Λιλ της Γαλλίας, το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε ευρωπαϊκές αφηγήσεις και μελέτες που χρονολογούνται από την ανακάλυψη της Αμερικής, συνθέτοντας μια σουρεαλιστική εθνογραφία του Νέου Κόσμου που εκτυλίσσεται στην ψεύτικη ζούγκλα ενός ευρωπαϊκού βοτανικού κήπου.

Ισημερινός, 2012, 19΄

Το ντοκιμαντέρ είναι μια ταξιδιωτική περιγραφή χωρίς λόγια σε ένα πλασματικό έδαφος. Το ντοκιμαντέρ, σύμφωνα με την σκηνοθέτιδα, παρουσιάζει «ένα παράλληλο παρόν τροποποιημένο από την εικονική πραγματικότητα, μια ονειρική αλληγορία, μια δυστοπική ουχρονία».

Μαύρος Ήλιος, 2016, 43΄

Η Αντόνια είναι μια τραγουδίστρια της όπερας με ασυνήθιστη ομορφιά. Μετά από μία απόπειρα αυτοκτονίας, όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί της Αντόνια έχουν διαρραγεί. Αλλά όλα όσα συνέβησαν εξακολουθούν να επηρεάζουν την αδελφή της. Ο πολύπλευρος χαρακτήρας της Αντόνια αποκαλύπτεται μέσα από την ελλειπτική και ευαίσθητη ματιά της Ουέρτας.

La Libertad, 2017, 29΄

Το ντοκιμαντέρ της Ουέρτας ακολουθεί μια ομάδα γυναικών που υφαίνουν στο Μεξικό. Ο αργαλειός – μια προ-ισπανική τεχνική που συνεχίζεται εδώ και αιώνες από αυτόχθονες γυναίκες στην Κεντρική Αμερική- παρέχει την δομή για την εξερεύνηση της υφαντουργίας και τους δεσμούς της με την ελευθερία.

Jeny303, 2018, 6΄

Συνοδευόμενη από ένα voice-over από τη Τζένι, μια νεαρή τρανσέξουαλ που βρίσκεται σε στάδιο αποτοξίνωσης, η κάμερα της Ουέρτας τριγυρνά γύρω από το κτήριο 303, αρχιτεκτονικό στολίδι της Μπογκοτά.

Ο λαβύρινθος, 2018, 21΄

Ένα ταξίδι στις λαβυρινθώδεις μνήμες ενός άνδρα στο Ουιτότο, ο οποίος συνεργάστηκε με τους μεγαλέμπορούς ναρκωτικών τη δεκαετία του 1980. Ένα παραισθητικό νοητικό ταξίδι βαθιά στη ζούγκλα του Αμαζονίου και τα ερείπια ενός παλιού ανακτόρου, το οποίο χτίστηκε αντλώντας έμπνευση από την έπαυλη Κάρινγκτον της τηλεοπτικής σειράς Δυναστεία.

Jiibie, 2019, 25΄

Το τελετουργικό κατασκευής της πράσινης σκόνης κόκας (που ονομάζεται mambe ή Jiibie) αποκαλύπτει έναν προγονικό μύθο συγγένειας. Στην κοινότητα Μουινά-Μουρουί, το φυτό κόκα δεν αποτελεί προϊόν, αλλά ιερό συνομιλητή.

Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν τόλμησε να κοιτάξει κατάματα την ανθρώπινη ψυχή, αναδεικνύοντας το μεγαλείο αλλά και τον τρόμο της, συγκλονίζοντας διαχρονικά το κοινό με ταινίες – ορόσημα στο παγκόσμιο σινεμά. Στο αφιέρωμα με τίτλο «Οι τέσσερις εποχές του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν» η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης επιλέγει τρεις ταινίες – σταθμούς  με βάση τις εποχές όπου τα φιλμ διαδραματίζονται: από την άνοιξη και τις Άγριες Φράουλες (όπου η νιότη ανθίζει και τα γηρατειά αναπολούν) περνάμε στο Καλοκαίρι με τη Μόνικα και από εκεί στη Φθινοπωρινή Σονάτα. Το τέλος του χρόνου -και του αιώνα- σηματοδοτείται με το ντοκιμαντέρ Μπέργκμαν: Ένας αιώνας που αναφέρεται στη ζωή και το έργο του σπουδαιότερου ίσως ευρωπαίου δημιουργού.

ΙNFO

Χώρος: Αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης)

Τιμές εισιτηρίων: 4€ (γενική είσοδος), 3€ (κάτοχοι CineΚάρταF), δωρεάν (κάτοχοι CineΚάρταF Gold

Πρόγραμμα προβολών

ΚΥΡ 12/1        21:00 Άγριες Φράουλες
ΔΕ 13/1           21:00 Καλοκαίρι με τη Μόνικα

ΤΡ 14/1           21:00 Φθινοπωρινή Σονάτα
ΤΕΤ 15/1         21:00  Μπέργκμαν: Ένας αιώνας

Οι ταινίες του αφιερώματος:    

Άγριες Φράουλες / Wild Strawberries

(Σουηδία, 1957)

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / Ingmar Bergman. Με τους: Victor Sjöström, Bibi Andersson, Ingrid Thulin. Γλώσσες: Σουηδικά, Αγγλικά. Ασπρόμαυρη, 91΄

Ο ηλικιωμένος γιατρός Άιζακ Μποργκ ταξιδεύει με το αυτοκίνητό του για την πόλη Λουντ, όπου θα τιμηθεί από το παλιό του πανεπιστήμιο για την 50χρονη καριέρα του. Στο ταξίδι τον συνοδεύει η έγκυος νύφη του Μαριάν, η οποία δεν τρέφει και τα ευγενέστερα των συναισθημάτων για τον εγωπαθή πεθερό της. Στη διαδρομή, έπειτα και από έναν εφιάλτη που θα τον προβληματίσει, ο γιατρός θα συναντήσει διάφορα πρόσωπα που, συνειρμικά, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τα όνειρα του παρελθόντος και τις μνήμες μιας ζωής που έχει μείνει πίσω.

Καλοκαίρι με τη Μόνικα/ Summer with Monika
(Σουηδία, 1953)

 Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / Ingmar Bergman. Σενάριο: Per Anders Fogelström, Ingmar Bergman. Με τους: Harriet Andersson, Lars Ekborg, Dagmar Ebbesen. Γλώσσα: Σουηδικά. Ασπρόμαυρη, 96΄.

Η Μόνικα, μια νεαρή κοπέλα γνωρίζεται με τον Χάρι σε ένα καφέ και ερωτεύονται. Εκείνη ονειρεύεται να αποδράσει από τη μιζέρια του σπιτιού της και τον μόνιμα μεθυσμένο πατέρα της. Εκείνος ζει με τον άρρωστο πατέρα του. Τα δύο νεαρά παιδιά αποφασίζουν να αφήσουν πίσω τους τις ζωές τους και τα σπίτια τους και παίρνουν μια βάρκα για να περάσουν κάποιες ρομαντικές βραδιές κάτω από τα αστέρια.

Φθινοπωρινή Σονάτα/ Autumn Sonata
(Σουηδία – Γαλλία – Δ. Γερμανία – Ηνωμένο Βασίλειο, 1978)

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν / Ingmar Bergman. Με τους: Ingrid Bergman, Liv Ullmann, Lena Nyman. Γλώσσες: Σουηδικά, Αγγλικά. Διάρκεια: 99΄.

Η Σαρλότ, μια πιανίστα διεθνούς φήμης, συναντά έπειτα από επτά χρόνια την κόρη της Εύα (η οποία ζει με τον πάστορα σύζυγό της Βίκτωρα) αναζητώντας επιβεβαίωση και συναισθηματική κάλυψη από το ταπεινωμένο κορίτσι. Η συνάντηση μάνας και κόρης εξελίσσεται σε μια τρομερή σύγκρουση, μέσα από μια σειρά εξομολογήσεων που ξεχειλίζουν ταυτόχρονα από αγάπη και μίσος.

Μπέργκμαν: Ένας αιώνας/ Searching For Ingmar Bergman
(Γερμανία – Γαλλία, 2018)

 Σκηνοθεσία: Μαργκαρέτε φον Τρότα / Margarethe von Trotta, Μπετίνα Μπέλερ / Bettina Böhler, Φέλιξ Μέλερ / Felix Moeller. Σενάριο: Margarethe von Trotta, Felix Moeller. Με τους: Liv Ullmann, Olivier Assayas, Ruben Östlund. Γλώσσες: Γερμανικά, Αγγλικά, Σουηδικά, Γαλλικά, Ισπανικά. Έγχρωμη – ασπρόμαυρη (αρχειακό υλικό), 99΄

Στο ντοκιμαντέρ «Μπέργκμαν: Ένας Αιώνας» η σκηνοθέτης Μαργκαρέτε φον Τρότα ρίχνει μια ερευνητική ματιά στη ζωή και το έργο του σπουδαίου εικονοπλάστη που «μπόλιαζε» πάντα περίτεχνα τις ταινίες του με στοιχεία της προσωπικής του ζωής.

Οι αίθουσες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι μέλη του δικτύου Europa Cinemas. 

«Τα ίσα δικαιώματα και η δικαιοσύνη είναι σαν τον αέρα που αναπνέουμε: τα έχουμε όλοι ή κανένας.»

Μάγια Αγγέλου

Το σινεμά έχει τη δύναμη να γεφυρώσει τα χάσματα, να απαλύνει τον πόνο, να αμβλύνει τις διαφορές, να προσφέρει παρηγοριά σε όσους έχουν βρεθεί στο περιθώριο. Το 60^ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σας προσκαλεί στο αφιέρωμα «Διαφορετικοί αλλά Ίδιοι» το οποίο θα παρουσιαστεί με ελεύθερη είσοδο για το κοινό και περιλαμβάνει ταινίες που, με κοινό άξονα τον σεβασμό απέναντι στις μειονότητες και τη διαφορετικότητα, παραδίδουν πολύτιμα και οικουμενικά μαθήματα ζωής με τρόπο όχι διδακτικό, αλλά απόλυτα ουσιαστικό.

Πρόκειται για πέντε ταινίες που προβάλλονται σε πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη και κατεδαφίζουν κάθε νοοτροπία που υψώνει φραγμούς και τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους. Μια νεαρή κοπέλα που ανακαλύπτει τον θησαυρό της αυτοεκτίμησης, μια τραγωδία που γίνεται αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα, ένα συναρπαστικό καλοκαίρι αφύπνισης, η περιπέτεια της ενηλικίωσης, η δύναμη θέλησης που πηγάζει από μέσα μας, πέντε ιστορίες που ξεδιπλώνουν μια αυτονόητη και οικουμενική αλήθεια: είμαστε διαφορετικοί, αλλά απόλυτα ίδιοι.
Οι ταινίες:

 Η νεαρή Ζουλιέτ της Αν Εμόν (Καναδάς): Η δεκατετράχρονη Ζυλιέτ, δέχεται διαρκώς πειράγματα και κοροϊδίες από τους συμμαθητές της εξαιτίας του βάρους της. Αυτό, όμως, δεν την εμποδίζει απ’ το να απολαμβάνει τη ζωή, να είναι χαρούμενη, αστεία και επαναστάτρια. Θέλει να οργανώνει τα πιο υπέροχα πάρτυ, να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για να βρει τη μητέρα της και να τα φτιάξει με το πιο όμορφο αγόρι του σχολείου. Η εφηβεία μπορεί να θεωρείται  δύσκολη υπόθεση αλλά, καμιά φορά, το να την κάνεις εύκολη είναι απλώς θέμα επιλογής.

Φωτογραφία με τη Γιούκι του Λάχεζαρ Αβράμοφ (Βουλγαρία):  Ένας άνδρας από τη Βουλγαρία και μια γυναίκα από την Ιαπωνία, μετανάστες και οι δύο στον Καναδά, γίνονται ζευγάρι κάτω από αντίξοες συνθήκες. Καθώς αντιλαμβάνονται ότι η σχέση τους οδεύει σε τέλμα, αρχίζουν τις προσπάθειες για να κάνουν ένα παιδί. Παρά τις αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες και τις δυσκολίες στα οικονομικά τους, δεν τα παρατάνε, ώσπου ένα τραγικό γεγονός τους αναγκάζει να επανεξετάσουν την κατάσταση μεταξύ τους. Είναι η αγάπη ή η μοναξιά που τους σπρώχνει στο να δημιουργήσουν μια νέα ζωή;

Το καλοκαίρι του Άνταμ του Ρις Ερνστ (ΗΠΑ): O Άνταμ, ένας αμήχανος έφηβος που μόλις έχει τελειώσει το σχολείο, αποφασίζει να περάσει το καλοκαίρι της αποφοίτησης με τη μεγαλύτερή του αδερφή, στη Νέα Υόρκη. Εκείνη τον φέρνει σε επαφή με την ακτιβιστική ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα του Μπρούκλιν, πείθοντάς τον να την ακολουθεί σε διάφορα queer μπαρ και πάρτυ. Σ’ ένα από αυτά, ο Άνταμ θα γνωρίσει την όμορφη Τζίλιαν, μια έξυπνη, γοητευτική κοπέλα που θα τον περάσει για διεμφυλικό άνδρα και θα τον ερωτευτεί. Προκειμένου να μην τη χάσει, ο Άνταμ θα την αφήσει να πιστεύει στην πλάνη της, πράγμα που θα προκαλέσει μια σειρά από κωμικοτραγικά γεγονότα.

Μια φορά κι έναν ποταμό της Χαρούλα Ρόουζ (ΗΠΑ): Η Μάργκο, μια έφηβη κοπέλα με ινδιάνικες ρίζες, μεγαλώνει με τον πατέρα της από τότε που η μητέρα της τους εγκατέλειψε. Ένα βράδυ, η Μάργκο, πέφτει θύμα κακοποίησης απ’ τον θείο της και βρίσκεται να κατηγορείται απ’ τα ξαδέρφια της ότι υπεύθυνη για ό,τι συνέβη είναι η ίδια. Μια σειρά από περιστατικά που θα ακολουθήσουν, θα φέρουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο του πατέρα της και τη φυγή της Μάργκο απ’ την κοινότητα, σε αναζήτηση της εξαφανισμένης μητέρας της. Η ενηλικίωση ως επικίνδυνη περιπέτεια.

Ντάφνε του Φεντερίκο Μπόντι (Ιταλία): Μια 35χρονη γυναίκα με σύνδρομο Down, όπου τα πηγαίνει πολύ καλά στη δουλειά της και έχει πολλούς φίλους που την αγαπούν, βλέπει τη ζωή της να αλλάζει μετά τον θάνατο της μητέρας της. Όχι μόνο θα πρέπει να διαχειριστεί αυτή την τόσο σοβαρή απώλεια αλλά και να στηρίξει τον πατέρα της, ο οποίος μετά τον χαμό της συζύγου του, κινδυνεύει να βυθιστεί στην κατάθλιψη. Πατέρας και κόρη, θα αποφασίσουν πάνε μια εκδρομή στην ορεινή πόλη που γεννήθηκε η εκλιπούσα, κι αυτό το ταξίδι θα τους βοηθήσει να ξαναγνωριστούν απ’ την αρχή.

Όλοι οι χώροι προβολής του αφιερώματος «Διαφορετικοί αλλά Ίδιοι» είναι προσβάσιμοι σε άτομα με αναπηρία.

Το αφιέρωμα «Διαφορετικοί αλλά Ίδιοι» υλοποιείται στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. Πρόκειται ουσιαστικά για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που ασχολείται με την εκπαίδευση και την απασχόληση. Μερικοί από τους στόχους της προσπάθειας αφορούν:

• Στην ανάπτυξη και αξιοποίηση των ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού της χώρας,
• Στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης, της Δια Βίου Μάθησης, της ευαισθητοποίησης για την περιβαλλοντική εκπαίδευση,
• Στη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας και
• Στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης ευάλωτων κοινωνικά ομάδων (ΕΚΟ).

Είναι η τέταρτη φορά στην ιστορία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού, Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση» χρηματοδοτεί αφιέρωμα.

Ο σκηνοθέτης αγαπήθηκε στην Ελλάδα μέσα από τη συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι στο υπέροχο Sweet Movie. Οι δυο τους έγραψαν ιστορία, δίνοντας πνοή σε μια εποχή όπου οι έννοιες της ελευθερίας και της απελευθέρωσης, αποκτούν νέες διαστάσεις.

Τιμώντας τον κορυφαίο δημιουργό, η επετειακή διοργάνωση πραγματοποιεί το πρώτο μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Μακαβέγιεφ απ’ όταν έφυγε από τη ζωή τον Ιανουάριο του 2019.

Ο Μακαβέγιεφ υπήρξε μέλος του Novi Film, ενός τολμηρού κινηματογραφικού κύματος που άνθισε στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1960. Το έργο του συνδυάζει το ερωτικό με το πολιτικό, αναφέρεται στην πολιτική της σεξουαλικότητας και αντιμετωπίζει την απελευθέρωση της λίμπιντο ως επαναστατική πράξη. Παράλληλα, ασκεί κριτική τόσο στη σοσιαλιστική κοινωνία όσο και στον καπιταλισμό.

Ο σέρβος σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1932 στο Βελιγράδι. Το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο ξεκίνησε νωρίς και γύρισε τις πρώτες του ταινίες ενώ σπούδαζε ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Οι πρώτες του μικρού μήκους είναι πειραματικές –όπως το The Seal (1955), στο οποίο παρακολουθούμε έναν νεκρό άνδρα να θυμάται όλες τις φώκιες που συνάντησε στη ζωή του. Τα πρώτα φιλμάκια του Μακαβέγιεφ χαρακτηρίζονται από μια σουρεαλιστική και σατιρική διάθεση που τον ακολουθεί και στις μεγάλου μήκους ταινίες του.

Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Ο Άνθρωπος δεν Είναι Πουλί (1965), ο αντικομφορμιστής σκηνοθέτης αφηγείται την ερωτική ιστορία ενός μηχανικού και μιας κομμώτριας. Η ταινία εκτυλίσσεται σε μια γιουγκοσλαβική βιομηχανική πόλη που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει μέσα από όνειρο. Ο Μακαβέγιεφ σχολιάζει τη ζωή στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο, απομυθοποιώντας το μοντέλο του εργάτη (αλλά και τις εναλλακτικές του).

Στις δύο επόμενες ταινίες του, Love affair, or the Case of the Missing Switchboard Operator και Innocence Unprotected επιλέγει μη παραδοσιακές κινηματογραφικές φόρμες: χρησιμοποιεί τεχνική «κολάζ» για να δημιουργήσει συσχετισμούς, να ασκήσει κριτική και να σχολιάσει, καλώντας παράλληλα τον θεατή να συμμετάσχει σε μια δημιουργική συζήτηση. Οι ταινίες του αυτές τον καθιερώνουν ως τον κορυφαίο εκπρόσωπο του Novi Film (γνωστού ως «Μαύρου Κύματος»), βασικοί εκπρόσωποι του οποίου ήταν νέοι γιουγκοσλάβοι σκηνοθέτες όπως οι Ζίκα Πάβλοβιτς, Σάσα Πέτροβιτς και Ζέλιμιρ Ζίλνικ. Οι ταινίες τους έρχονται σε σύγκρουση με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και δίνουν έμφαση σε προσωπικές ιστορίες και υπαρξιακά θέματα.

Το Love Affair, η δεύτερη ταινία του Μακαβέγιεφ, αφηγείται την ερωτική σχέση μιας νεαρής τηλεφωνήτριας (Έβα Ρας) με έναν ειδικό μυοκτονίας (Σλόμπονταν Αλιγκρούντιτς) στο Βελιγράδι. Η ταινία αποτελεί έναν στοχασμό πάνω στην έννοια του χρόνου και της ελευθερίας του έρωτα, με τον σκηνοθέτη να συνδυάζει επιτυχημένα διαφορετικά φιλμικά είδη. Πάνω απ’ όλα, ο Μακαβέγιεφ είναι βαθιά ουμανιστής: αυτό φαίνεται και στην επόμενη ταινία του, Innocence Uprotected, ένα ντοκιμαντέρ για την ομώνυμη ταινία που γυρίστηκε υπό ναζιστική κατοχή το 1941 και δεν προβλήθηκε ποτέ. Πρωταγωνιστής είναι ο Ντράγκολιουμπ Αλέξιτς, ένας σταρ του τσίρκου και σεναριογράφος/σκηνοθέτης της ομότιτλης πρώτης ομιλούσας ταινίας του γιουγκοσλαβικού σινεμά, η οποία κατασχέθηκε από τις ναζιστικές αρχές. Ο Μακαβέγιεφ αποτίνει έναν τρυφερό φόρο τιμής στους ανθρώπους που δημιούργησαν εκείνη την ταινία, ενώ παράλληλα ρίχνει μια ματιά στην πρόσφατη ιστορία της χώρας του. Το Innocence Unprotected κερδίζει Αργυρή Άρκτο στο 18^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη επαναστατική δημιουργία του σκηνοθέτη.

Στο WR: Mysteries of the Organism (1971) το ντοκιμαντέρ συναντά την μυθοπλασία, σε μια σουρεαλιστική δημιουργία που ξεκινά ως αναφορά στο έργο του ψυχολόγου Βίλχελμ Ράιχ για να μετατραπεί σε μια ωδή στη σεξουαλική απελευθέρωση. Ο Μακαβέγιεφ χρησιμοποιούσε τον όρο «πολιτικό τσίρκο» για να χαρακτηρίσει την ταινία που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και προκάλεσε αίσθηση –το κοινό χειροκροτούσε όρθιο επί 13 λεπτά. Η τολμηρή θεματική και η πρωτοποριακή κινηματογράφηση έκανε διάσημο τον Μακαβέγιεφ στους κινηματογραφικούς κύκλους ολόκληρου του κόσμου, αλλά τον μετέτρεψε σε persona non grata στην πατρίδα του.

Μετά την προβολή του WR: Mysteries of the Organism ο Μακαβέγιεφ αναγκάζεται να βρει καταφύγιο στη Δύση. Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα τον καλεί να γυρίσει την ταινία Αποκάλυψη Τώρα, αλλά εκείνος αποφασίζει να σκηνοθετήσει το Sweet Movie (1974) και συνεργάζεται με τον Μάνο Χατζιδάκι που υπογράφει τη μουσική. Μια προκλητική, θαρραλέα και εκρηκτική ταινία που ασκεί κριτική και στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό. Το Sweet Movie αποτελείται από δύο ιστορίες που καταλήγουν σε δύο αδιέξοδα, προβάλλεται και διχάζει. Σκηνές κοπρολαγνείας και παιδικής κακοποίησης προκαλούν θύελλα αντιδράσεων, οδηγώντας στην απαγόρευσή της ή στη λογοκριμένη προβολή της σε αρκετές χώρες. Ο σκηνοθέτης αδυνατεί να βρει χρηματοδότηση για τα επόμενα πρότζεκτ του.

Διδάσκει Κινηματογράφο σε Πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ και επανέρχεται στη σκηνοθεσία επτά χρόνια αργότερα, με την ταινία Μοντενέγκρο: Γουρούνια και Μαργαριτάρια. Εδώ, ο Μακαβέγιεφ εξακολουθεί να εξερευνά την πολιτική της σεξουαλικότητας μέσα από την ιστορία μιας παντρεμένης Σουηδής που απελευθερώνεται σεξουαλικά μέσα από την ερωτική της επαφή με έναν σέρβο μετανάστη.

Επόμενη ταινία του είναι το γυρισμένο στην Αυστραλία The Coca–Cola Kid, μια σάτιρα για τον καπιταλισμό. Ο Έρικ Ρόμπερτς ερμηνεύει έναν άνδρα που προσπαθεί να μάθει γιατί σε ένα συγκεκριμένο μέρος της Αυστραλίας δεν πίνει κανείς Coca Cola. Τόσο σε αυτή την ταινία, όσο και στην επόμενή του, το Manifesto (1988) ο Μακαβέγιεφ συνεχίζει την αναζήτησή του πάνω στις έννοιες της σεξουαλικότητας και της επανάστασης. Με το Manifesto επιστρέφει στη Γιουγκοσλαβία για ένα ευρωπαϊκό «παραμύθι»: ένας βασιλιάς ετοιμάζεται να επισκεφθεί ένα μικρό και ήσυχο χωριό της κεντρικής Ευρώπης, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσει σύντομα ότι το εν λόγω χωριό δεν είναι τόσο ήσυχο όσο πίστευε.

Τελευταία του μεγάλου μήκους ταινία είναι το Gorilla Bathes at Noon (1993), όπου ο Μακαβέγιεφ χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό από ένα σοβιετικό φιλμ προπαγάνδας για να αφηγηθεί την ιστορία ενός ρώσου στρατιώτη που εγκαταλείπεται στο μετά-κομμουνιστικό Βερολίνο, όταν η μονάδα του λιποτακτεί.

Το ντοκιμαντέρ του Γκόραν Ραντοβάνοβιτς, The Makavejev Case, or Trial in a Movie Theater, παραγωγής 2019, εξερευνά μέσα από το έργο του Μακαβέγιεφ και την αντιμετώπισή του από το σοσιαλιστικό καθεστώς τη θέση του καλλιτέχνη στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο. Το ντοκιμαντέρ εξερευνά πώς το καθεστώς χρησιμοποίησε δημόσια κανάλια επικοινωνίας για να καταδικάσει το αριστούργημα του Μακαβέγιεφ, WR: Mysteries of the Organism.

Το αφιέρωμα με τίτλο «Προς το Τέμενος: Γκρέγκορι Μαρκόπουλος και Ρόμπερτ Μπίβερς» αποτελείται από 12 ταινίες. To Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώνει, στο πλαίσιο του αφιερώματος, μια ανοιχτή συζήτηση ανάμεσα στον Ρόμπερτ Μπίβερς και τον Μαρκ Γουέμπερ, κιθαρίστα των Pulp, μελετητή του έργου του Μαρκόπουλου και ανεξάρτητο επιμελητή ταινιών και βίντεο στο BFI, το Tate Modern, το Κέντρο Πομπιντού κ.ά. Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει η κριτικός Γεωργία Κορώση.

Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αβάν γκαρντ σινεμά, ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος γύρισε από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τον θάνατό του, το 1992, δεκάδες ταινίες. Στο έργο του χρησιμοποιούσε θέματα από τη μυθολογία και τη λογοτεχνία, μεταφέροντάς τα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Η πρωτοποριακή του ματιά, η αισθαντική χρήση του χρώματος και οι κινηματογραφικοί του νεωτερισμοί εντυπωσίασαν καλλιτέχνες όπως ο Άντι Γουόρχολ και ο Γιόνας Μέκας.

Γεννήθηκε στο Οχάιο το 1928 από έλληνες μετανάστες. Ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες σε 8mm σε πολύ νεαρή ηλικία. Το 1967 εγκαταλείπει τις ΗΠΑ και εγκαθίσταται στην Ευρώπη. Σταδιακά εξαφανίζεται οικειοθελώς από τα κινηματογραφικά δρώμενα και αποσύρει τις ταινίες του από την κυκλοφορία, ενώ αρνείται να παραχωρήσει οποιαδήποτε συνέντευξη. Παρότι συνέχισε να σκηνοθετεί, το έργο του παρέμεινε εν πολλοίς άγνωστο για σχεδόν 30 χρόνια.

Πίστευε ότι το σινεμά είναι μια ενδοσκοπική, θεραπευτική εμπειρία. Θεωρώντας ότι ο κινηματογραφιστής είναι υπεύθυνος για όλες τις πλευρές του έργου του, ο Μαρκόπουλος συνέλαβε την ιδέα για το Τέμενος, έναν χώρο παρουσίασης, διατήρησης και μελέτης ταινιών. Στο πλαίσιο αυτό, αποφάσισε να μοντάρει ξανά το έργο του, δημιουργώντας ένα magnum opus διάρκειας 80 ωρών με τίτλο «Ενιαίος», με σκοπό να προβληθεί μόνο στην πατρογονική εστία του, στην Λυσσαρέα Αρκαδίας. Το όραμά του έγινε εφικτό μετά τον θάνατό του και το έργο του προβάλλεται στο απομονωμένο αυτό χωριό της Πελοποννήσου κάθε τέσσερα χρόνια (από το 2004). To Devotion της Γεωργίας Κορώση που θα προβληθεί στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελεί μια σπάνια οπτική μαρτυρία τής τελευταίας διοργάνωσης τον Ιούλιο του 2016. Πρόκειται για ένα συναρπαστικό προσκύνημα και μια πράξη λεπταίσθητης αγάπης για τη δουλειά ενός από τους λιγότερο γνωστούς πρωταγωνιστές του αβάν γκαρντ κινηματογράφου.

Ο Ρόμπερτ Μπίβερς γεννήθηκε στο Μπρούκλαϊν της Μασαχουσέτης και φοίτησε στην Ακαδημία Deerfield προτού συνδεθεί με τον ανεξάρτητο κινηματογραφιστή Γκρέγκορι Μαρκόπουλος, το 1966. Την επόμενη χρονιά μετακόμισαν στην Ευρώπη και απέσυραν τις ταινίες τους από την επίσημη διανομή, με αποτέλεσμα οι ταινίες του Μπίβερς να μην προβληθούν στις ΗΠΑ μέχρι και το 1996.

Οι ταινίες

To Christmas U.S.A. (1949) θεωρείται μία από τις σημαντικότερες δημιουργίες της μεταπολεμικής Αμερικής. Ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος ασχολείται με τις έννοιες θηλυκό/αρσενικό, καταφέρνοντας μέσα σε 13 λεπτά να σκιαγραφήσει τον queer ψυχισμό, κινηματογραφώντας απαρατήρητες γωνίες, απομονωμένα δωμάτια, δάση, υποφωτισμένα κτίρια.

Μεταφορά της ιστορίας του Ιππόλυτου, το Twice a Man (1963) χρησιμοποιεί αφαιρετικές αφηγήσεις. Η ταινία επικεντρώνεται στην μελαγχολική φιγούρα του Ασκληπιού και την εμμονή του με τον Ιππόλυτο με μία ποιητική προσέγγιση, κάνοντας συμβολική χρήση του χρώματος και του μοντάζ.

Αναμνήσεις, χρώμα, φως μπλέκονται στο πορτραίτο ενός χώρου στο επτάλεπτο Ming Green (1966), το οποίο ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος γυρίζει την άνοιξη του 1966, ενώ ετοιμάζεται να αφήσει το διαμέρισμά του στο Γκρίνουιτς Βίλατζ.

Στο The Illiac Passion (1967) ο Μαρκόπουλος μεταφέρει τον μύθο του Προμηθέα Δεσμώτη στην underground σκηνή της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1960. Ο Άντι Γουόρχολ κάνει την εμφάνισή του πάνω σε ποδήλατο γυμναστικής στον ρόλο του Ποσειδώνα.

Το Bliss (1967) είναι η πρώτη ταινία του Γκρέγκορι Μαρκόπουλος μετά την εγκατάστασή του στην Ευρώπη. Μέσα σε έξι λεπτά επιχειρεί μια καταγραφή του εσωτερικού του βυζαντινού ναού του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην Ύδρα, μέσα από εικόνες απόκοσμης ομορφιάς, που αποπνέουν μια μακάρια αίσθηση βαθιάς γαλήνης.

Ο Γκρέγκορι Μαρκόπουλος έλεγε για το The Mysteries (1968): «Στην ταινία μου υπαινίσσομαι πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο μυστήριο από τους πρωταγωνιστές. Ο Πόλεμος εξισώνεται με τον Έρωτα για την ίδια τη φύση τους. Οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες, αλλά συνιστούν και μια φυσιολογική ανθρώπινη συνθήκη, για την οποία, όπως και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, δεν μπορούμε παρά να δείξουμε έλεος και κατανόηση. Εκεί έγκειται το μυστήριο. Όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία… Αυτοί που είναι ικανοί να δουν τις πλείστες οπτικές επισκέψεις κι εκφράσεις που προσφέρει η ταινία, θα καταλάβουν ποιο είναι το Απόλυτο Μυστήριο του έργου μου».

To Portrait of Gilbert & George (aka Gibralta, 1975) είναι ένα πορτραίτο των δύο διάσημων Βρετανών καλλιτεχνών -εδώ παρουσιάζονται ως ζωντανά γλυπτά- γυρισμένο στο Παρίσι στη διάρκεια έκθεσής τους. Όπως αναφέρει η κριτικός Έρικα Μπάλσομ, «αν και πρόκειται για ένα πορτρέτο του καλλιτεχνικού διδύμου, η ταινία δεν ενδίδει σε κανένα από τα προνόμια της ορατότητας, στα οποία συχνά επαφίεται το είδος της προσωπογραφίας…»

Το Early Monthly Segments (2002) αποτελείται από σύντομα αποσπάσματα και ασκήσεις που κινηματογράφησε από το 1967 έως το 1970 ο Ρόμπερτ Μπίβερς, χρησιμοποιώντας την κάμερα Bolex 16 χιλιοστών και την αντίστροφη των χρωμάτων στο έγχρωμο φιλμ.

Στο Pitcher of Colored Light (2007), ο Μπίβερς κινηματογραφεί το σπίτι της μητέρας του και τον κήπο της, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στις σκιές. Ο ίδιος ο Μπίβερς γράφει για την ταινία: «Μια φωνή μέσα στο φιλμ ενεργοποιεί τη μνήμη. Οι τοίχοι είναι οθόνες μέσα από τις οποίες περνάω στην ενδημική ιδιωτικότητα.»

Το The Suppliant (2010) είναι μια πεντάλεπτη μικρού μήκους ταινία που λειτουργεί ως καμβάς, όπου αποτυπώνεται τόσο το αγαλματίδιο του τίτλου της ταινίας όσο και το πρόσωπο (καλλιτέχνης/φίλος) που το «φιλοξενεί». Ο φακός του Μπίβερς εξερευνά κάθε σπιθαμή από τη λεία επιφάνεια του αγάλματος, σαν μια επίκληση στην πνευματική και ζωογόνο του δύναμη, με εμβόλιμα κοντινά πλάνα στο κεφάλι, στον κορμό και στο ένα του χέρι που αιωρείται με χάρη και κομψότητα. Ο ηχητικός διάκοσμος είναι δωρικός και διαυγής. Χωρίς ούτε ένα πλάνο που να περιλαμβάνει τον ένοικο του διαμερίσματος, οι εικόνες και οι ήχοι σμιλεύουν το πορτρέτο μιας ζωής μοναχικής.

Στο Among the Eucalyptuses (2017) ο Ρόμπερτ Μπίβερς κινηματογραφεί παλιά εργοστάσια και τις μηχανές τους, αποθήκες, ετοιμόρροπα κτίρια και σιδηροδρομικές ράγες στον Πειραιά, οι οποίες αντιπαραβάλλονται με μνημεία και αρχαία αγάλματα. Το μακρινό παρελθόν και το παρόν που ξεθωριάζει, δύο κόσμοι διαφορετικοί που συνυπάρχουν και συγκρούονται. Μια λυρική πραγματεία για τον χρόνο που παγώνει, διάρκειας τεσσάρων λεπτών.

Άλμπερτ Σέρα: Στο μεταίχμιο του σύγχρονου με το παλιό

Η δουλειά του καταλανού σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Άλμπερτ Σέρα εμπνέεται από τη λογοτεχνία, την ιστορία και την τέχνη. Είτε εκτυλίσσονται σε εντυπωσιακούς εξωτερικούς χώρους, είτε λαμβάνουν χώρα σε ένα μόνο δωμάτιο, οι ταινίες του Σέρα ασχολούνται με την παρακμή της εξουσίας, με τον θάνατο -τον οποίο προσεγγίζει με σαρκασμό-, ενώ βρίσκονται στο μεταίχμιο του ρομαντισμού και του ρεαλισμού. Συχνά επιλέγει να αφηγηθεί ιστορίες που έχουν σχέση γνωστές προσωπικότητες. Από τον Δον Κιχώτη και τον Καζανόβα, στον Δράκουλα και τον Λουδοβίκο XIV, o Σέρα χειρίζεται με τρόπο πρωτότυπο τους κινηματογραφικούς του χαρακτήρες, προσδίδοντας γήινη υπόσταση σε σχεδόν μυθικές φιγούρες.

Στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε επτά μεγάλου μήκους και μία μικρού μήκους ταινία του. Ο σκηνοθέτης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το έργο του, ενώ θα δώσει και masterclass ανοιχτό στο κοινό.

Ως πηγή έμπνευσης, ο σκηνοθέτης δηλώνει τους φίλους του, την ποπ μουσική και το πειραματικό σινεμά των ’60s –αλλά και τους κριτικούς κινηματογράφου της ίδιας δεκαετίας-, καθώς και τους avant-garde καλλιτέχνες των αρχών του 20ού αιώνα. Στις ταινίες του αρέσκεται να αναμειγνύει διάσημους και επαγγελματίες ηθοποιούς με ανθρώπους από την ιδιαίτερη πατρίδα του ή με ανθρώπους που βρήκε απλά στο Facebook.

Το μινιμαλιστικό Honour of the Knights (2006) φέρνει στο επίκεντρο την δονκιχωτική φιγούρα. Μόνο που εδώ δεν είναι οι περιπέτειες του διάσημου ήρωα του Μιγκέλ Θερβάντες που ενδιαφέρουν τον σκηνοθέτη, αλλά οι άσκοπες περιπλανήσεις, οι ήχοι και τα τοπία. O σκηνοθέτης επισκέπτεται ξανά το συγκεκριμένο πρότζεκτ το 2011, στο The Lord Worked Wonders in Me. Στο πλαίσιο ενός καλλιτεχνικού πρότζεκτ υπό την αιγίδα του Κέντρου Σύγχρονου Πολιτισμού της Βαρκελώνης, ο Άλμπερτ Σέρα και ο Λισάντρο Αλόνσο συμφώνησαν να ανταλλάξουν κινηματογραφικές επιστολές, όπου αμφότεροι εξερευνούν χαρακτήρες και έννοιες που άφησαν ένα ξεχωριστό στίγμα στη φιλμογραφία τους. Ο Σέρα αναθεωρεί το Honour of the Knights μεταφέροντας τους ηθοποιούς και το συνεργείο της ταινίας στο άγονο και σκληρό τοπίο της Λα Μάντσα, του αυθεντικού σκηνικού όπου εκτυλίχθηκαν οι περιπέτειες του Δον Κιχώτη.

Μια βιβλική αφήγηση, εκείνη των τριών μάγων που αναζητούν το μωρό Ιησού, γίνεται αφορμή για μια φιλοσοφική αναζήτηση στο Birdsong (2008). Ο Σέρα χρησιμοποιεί μινιμαλιστική αφήγηση και ασπρόμαυρη φωτογραφία σε μία στοχαστική και υπνωτιστική ταινία, την οποία πολλοί έσπευσαν να συγκρίνουν με το σινεμά του Καρλ Ντράγερ ή του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Ο Σέρα ανατρέπει ξανά τα δεδομένα με το Story of my Death (2013), στο οποίο ο θεατής παρακολουθεί μια φανταστική συνάντηση ανάμεσα στον Καζανόβα και τον κόμη Δράκουλα. Η επιθυμία και η απόλαυση, η σκοτεινή πλευρά της σεξουαλικότητας είναι έννοιες που απασχολούν εδώ τον σκηνοθέτη, σε μία αλληγορική αποτύπωση της μετάβασης της ευρωπαϊκής διανόησης από τον ρασιοναλισμό στον ρομαντισμό.

Η παρακμή και ο θάνατος του Λουδοβίκου XIV υπήρξαν πλούσια πηγή έμπνευσης για τον Άλμπερτ Σέρα. Το Roi Soleil (2018), ένα έργο που παρουσίασε στην γκαλερί Tate Modern, συνδυάζει στοιχεία περφόρμανς, installation και κινηματογράφου και παρακολουθεί τις τελευταίες ημέρες της ζωής του μονάρχη. Το θέμα απασχόλησε τον σκηνοθέτη και στην ταινία Ο Θάνατος του Λουδοβίκου XIV (2016), όπου ο Ζαν – Πιέρ Λεό ερμηνεύει με τρόπο συγκλονιστικό έναν ισχυρό άνθρωπο που στέκεται ανίσχυρος απέναντι στην αγωνία του τέλους. Στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε και τις δύο εκδοχές.

Η πιο πρόσφατη ταινία του Σέρα, Liberté (2019) διαδραματίζεται λίγο πριν το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης και παρακολουθεί τις νυχτερινές περιπλανήσεις μιας ομάδας αριστοκρατών, των Libertines που το 1774 εγκαταλείπουν τη Γαλλία, αναζητώντας καταφύγιο στη Γερμανία, όπου αρχίζουν να ζουν μια ζωή πέρα από ηθικούς κανόνες και όρια. Ένα γκροτέσκο, προκλητικό και φιλήδονο ταμπλό βιβάν της παρηκμασμένης Παλαιάς Ευρώπης, η οποία αντιστέκεται σθεναρά στην πνευματική, ηθική και σεξουαλική απελευθέρωση. Ο Σέρα ασχολείται πάλι με την παρακμή και την εξουσία σε μια ταινία που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και βραβεύτηκε με ειδικό βραβείο της Επιτροπής του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.

Στο 60ό ΦΚΘ θα προβληθεί και η μικρού μήκους Cuba Libre (2013), μια ταινία – φόρος τιμής στο σινεμά του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Η ταινία είναι γυρισμένη σε ένα παρακμιακό, αλλά γοητευτικό νυχτερινό κλαμπ και περιλαμβάνει χαρακτήρες και μοτίβα που μοιάζει να έχουν ξεπηδήσει απευθείας από το φασμπιντερικό σύμπαν.

Τάξη και προνόμιο στο σινεμά της Τζοάνα Χογκ

Το 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώνει, επίσης, ένα αφιέρωμα στην Τζοάνα Χογκ, πρωτοπόρο ενός νέου ρεύματος κοινωνικού ρεαλισμού στο βρετανικό σινεμά. Το έργο της, το οποίο θα έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν οι θεατές του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνει τολμηρά πορτραίτα της μεσαίας τάξης.

Σταθεροί της συνεργάτες είναι η Τίλντα Σουίντον και ο Τομ Χίντλεστον, με τον οποίο συνεργάζεται για πρώτη φορά στο Unrelated (2007), το αναπάντεχο και συναρπαστικό κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Μια παρέα Βρετανών περνούν το καλοκαίρι τους σε μία βίλα στην Τοσκάνη. Οι ήρωες της ταινίας ανήκουν στη μεσαία τάξη και εκπροσωπούν δύο διαφορετικές γενιές. Συνδετικός κρίκος η Άννα (Κάθριν Γουόρθ) που στη διάρκεια των διακοπών απομακρύνεται από τους συνομήλικούς της και προσεγγίζει τη νεότερη γενιά και ειδικά τον ανιψιό των φίλων της.

Οι διακοπές μιας οικογένειας που ανήκει στη μεσαία τάξη βρίσκονται στο επίκεντρο και της δεύτερης ταινίας της Χογκ, το Archipelago (2010). Κεντρικός ήρωας ο Έντουαρντ (ξανά σε πρωταγωνιστικό ρόλο ο Τομ Χίντλεστον), ένας νεαρός άνδρας που εγκαταλείπει τη δουλειά του στο Σίτι για να ταξιδέψει στην Αφρική. Η μητέρα του, Πατρίσια, και η αδελφή του διοργανώνουν μια απόδραση πριν από την αναχώρησή του. Ο αποξενωμένος πατέρας της οικογένειας δεν λέει να εμφανιστεί, δύο παράταιροι προσκεκλημένοι δίνουν το «παρών», και οι υπόγειες δυνάμεις του ανταγωνισμού και της μνησικακίας φέρνουν στην επιφάνεια τον θυμό και την ένταση που καιροφυλακτούσαν υπογείως. Με τρόπο διακριτικό και λεπτομερή, η Χογκ μελετά και εδώ τις ρωγμές που εμφανίζονται στους οικογενειακούς δεσμούς.

Στην επόμενη ταινία της, Exhibition (2013), η Χογκ χρησιμοποιεί δύο μη επαγγελματίες ηθοποιούς (την Βιβ Άλμπερτιν, πρώην μέλος των the Stilts και τον υποψήφιο για βραβείο Turner καλλιτέχνη Λίαμ Γκίλικ) στους ρόλους ενός ζεύγους καλλιτεχνών που ετοιμάζεται να μετακομίσει σε ένα σπίτι που λειτουργεί συγχρόνως ως λαβύρινθος, καταφύγιο, φυλακή, ψυχολογικό πεδίο μάχης, λίκνο έμπνευσης και οχύρωμα απέναντι στον εξωτερικό κόσμο και τις εσωτερικές αμφιβολίες. Ένα κινηματογραφικό μυστήριο και ταυτόχρονα μια μελέτη της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής, το Exhibition απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.

Στο ημι-αυτοβιογραφικό The Souvenir (2019), η Χογκ παρουσιάζει τη σχέση μιας νεαρής φοιτήτριας κινηματογράφου (εξαιρετική η Όνορ Σουίντον – Μπερν, κόρη της Τίλντα Σουίντον) με τον μεγαλύτερης ηλικίας, εκλεπτυσμένο εραστή της. Η παρουσία του τη βοηθά να ανεξαρτητοποιηθεί από την υπερπροστατευτική της μητέρα και τους σνομπ φίλους της, ωστόσο σταδιακά βυθίζεται σε μια τοξική σχέση γεμάτη ένταση, που την απομακρύνει από τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της. Οι πρώτες ερωτικές απογοητεύσεις, η ενηλικίωση, οι δημιουργικές αναζητήσεις απασχολούν την Χογκ στην τελευταία της ταινία, η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και κέρδισε βραβείο της Επιτροπής στο Σάντανς. Αυτή τη στιγμή η Χογκ ετοιμάζει το δεύτερο μέρος της ταινίας, το οποίο θα παρακολουθεί την ηρωίδα, Τζούλι, στα πρώτα της χρόνια ως νεαρής ενηλίκου.

Στο 60ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θα προβληθεί και η πρώτη της μικρού μήκους ταινία, Caprice (1986), με την Τίλντα Σουίντον σε έναν από τους πρώτους της πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Η αγαπημένη αυτή συνήθεια του καφέ με φίλους ή χωρίς, σε μαγαζί ή στο χέρι, το πρωί ή το απόγευμα, μεσοβδόμαδα ή το Σαββατοκύριακο παίζει, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουμε σημαντικό ρόλο στην καθημερινότητά μας. Ίσως κάποτε γίνει μια κοινωνιολογική μελέτη για τις επιδράσεις αυτής της συνήθειας στις ζωές μας, μέχρι όμως να γίνει κάτι τέτοιο ήρθε η στιγμή να κάνουμε τη λίστα με τα μαγαζιά που θέλουμε να επισκεφτούμε τώρα που άνοιξε ο καιρός, μεγάλωσε η ημέρα και έφτιαξε η διάθεσή μας.

Τα μαγαζιά που συμπεριλάβαμε στον οδηγό του Together για τον κόσμο του καφέ ανταποκρίνονται απόλυτα στη φράση «ο καφές για εμάς είναι τελετουργία». Η φράση αυτή, ή μάλλον η περιγραφή αυτή εφαρμόζεται τόσο στον τρόπο παρασκευής του καφέ, όσο και στον τρόπο κατανάλωσής του.

Βλέπετε, είναι διπλής κατεύθυνσης, δηλαδή έχουμε λάβει υπ’ όψιν και το μαγαζί και τον καταναλωτή. Έτσι, συγκεντρώσαμε τα καλύτερα μαγαζιά «από κάθε άποψη».

Ιδού λοιπόν, ο απόλυτος οδηγός για τους λάτρεις του καφέ, των ροφημάτων, των ωραίων χώρων και της άριστης εξυπηρέτησης.

 Όστρια 

Εκπληκτική, πανοραμική και καθηλωτική θέα στη λίμνη Πολυφύτου, το αγαπημένο ‘Οστρια Café/snack bar, στον μαγευτικό οικισμό της Νεράιδας, μας προσφέρει τη δυνατότητα να απολαύσουμε την ηρεμία της λίμνης από ψηλά. Ένας μοντέρνος και ζεστός χώρος με τραπεζάκια για να καθίσεις άνετα και χαλαρά και να γευτείς ένα καλό καφέ ή σοκολάτα και φρέσκους χυμούς. Πολλοί λένε ότι εκεί θα πιείς τον καλύτερο καφέ, δεν μένει παρά μια ανοιξιάτικη εξόρμηση στην περιοχή και στάση στο Όστρια για έναν αρωματικό καφέ που ξυπνά τις αισθήσεις. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα να απολαύσεις νόστιμα και μοναδικά snacks που προσφέρει το café. Ωστόσο, η άνοιξη μας δίνει πανέμορφες και ειδυλλιακές νύχτες που σε συνδυασμό με τη φωτισμένη γέφυρα του Πολυφύτου συνθέτουν μια γλυκιά ατμόσφαιρα για να απολαύσεις τα καταπληκτικά cocktails αλλά και κρασιά που προσφέρει το café. Και αν πεινάσεις, ζήτησε τον πλούσιο σε μεζέδες κατάλογο αλλά και συνοδευτικά και snacks για να επιλέξεις.

Νεράιδα, Κοζάνη, τηλ. 2464 023508

El Barrio

Ακριβώς απέναντι από την πλατεία Νίκης στον πρώτο όροφο του αριθμού 16 βρίσκεται το El Barrio. Στον όμορφο χώρο του θα απολαύσετε τον ανοιξιάτικο πρωινό ή απογευματινό σας καφέ συνοδεία με υπέροχα μπισκότα. Επίσης μπορείτε να ζητήσετε από τον barman μια κρύα σοκολάτα viennois, κρύο τσάι ή ένα δροσερό χυμό. Η υπέροχη βεράντα του σας αφήνει να παρασυρθείτε στους ρυθμούς της πόλης με το ρολόι της πόλης ακριβώς απέναντί του. Μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο της πόλης αλλά η ζεστασιά του ξύλου με το σύγχρονο design και η ανεβαστική μουσική σε funk ρυθμούς σε κάνουν να το ξεχνάς γρήγορα.  Αν είστε τυχεροί και βρείτε θέση στην υπέροχη βεράντα, αδράξτε την ευκαιρία να γευτείτε έναν ντελικάτο καφέ με υπέροχη θέα την κεντρική πλατεία της πόλης. Το ευγενικό προσωπικό και ο μοντέρνο χώρος στο εσωτερικό θα σας κάνουν να αισθανθείτε φιλικά και ζεστά.

Πλατεία Νίκης 16, facebook:

Γαλατάς 

Πηγαίνοντας την ανοιξιάτικη βόλτα σου προς το Δημοτικό Πάρκο, κάνε μια στάση στο Καφέ Γαλατάς επί της Παύλου Χαρίση στον αριθμό 54. Μπαίνοντας στο συγκεκριμένο take away café, το έντονο άρωμα του φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ δίνει έναν ζεστό χαρακτήρα στο χώρο και σε κάνει να αισθανθείς οικεία.Τα κουλούρια, οι σφολιάτες, τα κρουασάν και τα donuts περιμένουν να συνδεύσουν τον υπέροχο καφέ!  Η αρμονία της παράδοσης, με τις φρέσκιες κρέμες και το υπέροχο ρυζόγαλο και η αίσθηση του σύγχρονου χώρου, παρασύρουν τους περαστικούς που βγαίνουν για τη βόλτα τους στο Δημοτικό Πάρκο. Ωστόσο, το καφέ Γαλατάς σου δίνει τη δυνατότητα να απολαύσεις τα καλούδια του και στο χώρο σου με ένα μόνο τηλεφώνημα! Στα plus του είναι ότι έχει και νηστίσιμα burgers λαχανικών, σάντουιτς με καλαμαράκια και ζεστές πατατόπιτες!

Παύλου Χαρίση 54, τηλ. 2461 024111

Royal Bean

Το Royal Bean αποτελεί ένα ιδιαίτερα προσεγμένο take away café, φτιαγμένο από ξύλο, μέταλλο και γυαλί. Ξεκινώντας την ανοιξιάτικη βόλτα σου, κάνεις μια στάση στην πλατεία Ελευθερίας 4,  για να προμηθευτείς τα φανταστικά ροφήματά του! Η μυρωδιά της γλυκιάς καραμέλας και η έντονη μυρωδιά του φρεσκοαλεσμένου καφέ σε καλωσορίζει με την είσοδό σου στο χώρο κάνοντας τις αισθήσεις σου να παραληρούν. Η σπεσιαλιτέ του café θεωρείται το Royalchino, ένα ρόφημα όπως το εμπνεύστηκε ο ιδιοκτήτης του καταστήματος! Ωστόσο, η τεράστια ποικιλία σε καφέδες και σοκολάτες (red velvet και buenito) σε συνάρτηση με το styling των ροφημάτων, δεν αφήνουν τους επισκέπτες του ασυγκίνητους. Για τους λάτρεις του καλού καφέ, το Royal Bean προσφέρει όλα τα είδη του καφέ με την απαραίτητη προσοχή και το μεράκι που του αξίζει. Στα συν του καφέ προστίθεται και η δυνατότητα που σου προσφέρει να επιλέξεις μεταξύ γάλα αμυγδάλου, σόγιας και καρύδας!   Μπορείς επίσης να φέρεις τα Royal Bean ροφήματα στο χώρο σου καλώντας το πάντα χαμογελαστό προσωπικό του που είναι εκεί για να σε εξυπηρετήσει!

(Πλατεία Ελευθερίας 4, τηλ. 2461 507373).

Μπλε Ελάφι

Για τις ηλιόλουστες ανοιξιάτικες μέρες ή τα ανέμελα απογεύματα με φίλους, στην πλατεία με τον πλάτανο στην Παύλου Μελά 42, κρύβεται το Μπλε Ελάφι. Μια όαση ηρεμίας, με χαμηλό φωτισμό και έργα καλλιτεχνών στους τοίχους δημιουργούν το πιο μποέμ café της πόλης για αποσυμφόρηση από την καθημερινότητα. Συχνά φιλοξενεί παρουσιάσεις βιβλίων και εκθέσεις. Αυτό το ρομαντικό και ζεστό καφέ, με την υπέροχη αυλή, σε περιμένει να απολαύσεις έναν εύγεστο και ευωδιαστό καφέ σε συνδυασμό με γλυκά pancakes με λαχταριστές πραλίνες! Ωστόσο, το μενού περιλαμβάνει και αλμυρά pancakes, croque madame και πεντανόστιμες ομελέτες με αγνά προϊόντα και χωριάτικα αυγά. Το μόνο σίγουρο είναι πως η υπέροχη αυλή που έχει δημιουργήσει το Μπλε Ελάφι ιδιαιτέρως τώρα την Άνοιξη σε ταξιδεύει σε νοσταλγικές εποχές με ιδιαίτερες μουσικές. Αν δεν έχετε χρόνο για να καθίσετε στον χώρο, μπορείτε να ζητήσετε έναν take away καφέ για να συνεχίσετε τη μέρα ή τη βόλτα σας!

(Παύλου Μελά 42, 2461 400438)

4coffee 

Στην είσοδο της πόλης στεγάζεται το all day bar 4coffee, ένας ευήλιος και μοντέρνος χώρος που αποτελεί στέκι για πολλούς. Μπορείς να επιλέξεις από τον κατάλογό του αρωματικούς καφέδες, ποικιλίες τσαγιών και διάφορους χυμούς για να ξεκινήσεις τη μέρα σου ή να συντροφεύσεις την απογευματινή σου βόλτα με ένα take away. Για τους μικρούς, αλλά και τους μεγάλους φίλους του προσέθεσε διάφορες επιλογές σε κρύες και ζεστές σοκολάτες συντροφιά με πεντανόστιμα μπισκότα. Το 4coffee έχει εντάξει και Happy Hour από την Δευτέρα έως την Παρασκευή από τις 14:30 μέχρι τις 17:30. Οι ιδιοκτήτες και το χαμογελαστό προσωπικό είναι στη διάθεσή σας όλη τη μέρα για να σας παρέχουν τις υπηρεσίες τους, μιλήστε μαζί τους!

(Λαρίσης & Κωνσταντίνου Καραμανλή, τηλ. 2461 032066)

Mikel 

Take away καφές και Mikel είναι συνώνυμα. Το χαρακτηριστικό ποτηράκι αλλά κυρίως το περιεχόμενό του θεωρούνται από πολλούς την τέλεια επιλογή για μια ανοιξιάτικη βόλτα στην πόλη ή απλά στο χώρο μας. Με μια τεράστια ποικιλία σε ζεστά και κρύα ροφήματα που μπορείς να επιλέξεις. Μυρωδάτος καφές, σοκολάτα σε μοναδικές γεύσεις, τσάι και φυσικοί χυμοί είναι μόνο μερικά από αυτά που σε περιμένουν να ανακαλύψεις. Με δυο σημεία στην πόλη, το ένα στην Παύλου Μελά & Ιπποκράτους (Πλατεία Νίκης) και το δεύτερο στην Γιάνναρη 2 και 11^ης Οκτωβρίου μας προσκαλούν να ζήσουμε και να νιώσουμε την μοναδική γεύση του καφέ Mikel. Τις εντυπώσεις κλέβουν φυσικά τα τεράστια cookies σε διάφορες γεύσεις, αλλά και τα κέικ και βουτήματα που συντροφεύουν τα ροφήματα.  Το καλύτερο είναι ότι το Mikel σου τα φέρνει στο χώρο σου! Δεν μένει παρά να καλέσεις και το ευγενικό και πάντα χαμογελαστό προσωπικό του είναι έτοιμο να σε εξυπηρετήσει! Για το Mikel Κοζάνης «ο καφές δεν είναι πολυτέλεια, αλλά καθημερινή απόλαυση» που σας την παρέχει απλόχερα.

Τηλέφωνο delivery: 24610-50129 instagram: @mikel.kozanisgr

Espresso World

Το Espresso World είναι ένα take away καφέ στο οποίο έχουν συγκεντρωθεί όλοι οι γνωστοί οίκοι καφέ, αλλά και πιο εξιδικευμένοι. Καθημερινά 7 διαφορετικοί μύλο καφέ αλέθουν διαφορετικά χαρμάνια καφέ της επιλογής σας, τον οποίο μπορείτε να απολαύσετε στο φιλόξενο και ζεστό περιβάλλον ή στο χώρο σας. Επιπλέον, μπορείτε να συντροφεύσετε τον καφέ σας με μπάρες δημητριακών και κρουασάν ή κέικ. Το Espresso World διαθέτει δυο καταστήματα στην πόλη στην Παύλου Μελά 7-9 και Φιλίππου Β 5. Ανακαλύψτε τον κόσμο του εσπρέσο!

Τηλέφωνο: 2461028880, 2461029090

Five Café

Στην Τσιμηνάκη 1, στην καρδιά θα έλεγε κανείς της αγοράς της πόλης βρίσκεται το Five Café. Ένα μοντέρνο take away καφέ, με μεγάλη ποικιλία σε ροφήματα. Επιλέξτε έναν μοναδικό εσπρέσο ή μια σοκολάτα και απολαύστε την ανοιξιάτικη μέρα σας στην πόλη. Μπορείτε να επικοινωνήσετε επίσης καθώς το Five Café τα φέρνει και στο σπίτι ή στη δουλειά ή όπου βρίσκεσαι! Μην ξεχάσεις να ρωτήσεις για τα φρεσκότατα σαντουιτς. Επίσης, μπορείτε να διαλέξετε και κρύο τσάι ή φρέσκους χυμούς που μπορείς να επιλέξεις τα φρούτα σου εσύ! Στην υγεία σας!

Five Cafe, delivery 2461031318 – What’s up 6972 3850 50 – Wind 6997 373 015, Τράντα 1 & Τσιμινάκη γωνία Κοζάνη, fb: Five cafe