Γράφει η Σόνια Ευθυμιάδου-Παπασταύρου

Χριστούγεννα σίγουρα δεν είναι τα επιφανειακά και δευτερεύοντα που τόσα χρόνια είχαμε για Χριστούγεννα. Αλλά είναι…

Είναι το πνεύμα της αλληλεγγύης το απλωμένο μες σ’ όλο το χρόνο, που απλώς κορυφώνεται μες στις γιορτές· το πνεύμα της αλληλεγγύης που πηγάζει από την αγάπη για τον άλλον, η αλληλεγγύη από καθήκον κι όχι από λύπηση ή από οίκτο…

Γιατί Χριστούγεννα είναι κατεξοχήν οι προθέσεις· όχι το τι, αλλά περισσότερο το γιατί κάνουμε όλοι μας κάτι. Μα και το γιατί δεν το κάνουμε…

Έτσι λοιπόν, Χριστούγεννα είναι τα παιδικά χέρια που δουλεύουν μες στις αίθουσες για να πουλήσουν τα χειροτεχνήματά τους και να ενισχύσουν άλλα παιδιά που χρειάζονται τη βοήθεια όλων μας. Αλλά είναι και η προθυμία και η ταχύτητα με την οποία ανταποκρίνονται και τ’ αγοράζουν οι γονείς και οι παππούδες τους, γιατί επικροτούν την πρόθεση των παιδιών τους και γίνονται σύμμαχοί τους στον ιερό τους σκοπό…

Χριστούγεννα είναι τα κάλαντα που λένε τα παιδιά με τις άδολες ψυχές μες στην παγωνιά· τα παιδιά με τις κοκκινισμένες από το κρύο μύτες και τα πορφυρά μάγουλα που τα λένε στην πόρτα μας, ακόμα κι αν εμείς δεν έχουμε να τους δώσουμε παρά μονάχα ένα δεκάλεπτο. Είναι οι ευχές που εκπορεύονται από χείλη αθώα και καθαρά και γι’ αυτό έχουν τις περισσότερες πιθανότητες απ’ όλες να πιάσουν.

Χριστούγεννα είναι η ομάδα με τους τριάντα καλαντιστές, νυν αλλά και πρώην μαθητές του δημοτικού, που δραπετεύουν ολοπρόθυμα από τα ζεστά τους παπλώματα για να βγουν μαζί με τους δασκάλους τους να ξυπνήσουν το χωριό με τα κάλαντά τους. Για να το νιώσουν όλοι καλύτερα πως τα Χριστούγεννα έφτασαν και φέτος…

Αλλά είναι κι ο τρόπος που ο καθένας ανταποκρίνεται όταν τ’ ακούει. Είναι πάνω απ’ όλα ο ενθουσιασμός που εκδηλώνεται με τα πλατιά χαμόγελα, οι γεμάτες χαρά κινήσεις του κεραστή κι η ετοιμασία του, είναι η γυναίκα με τα πονεμένα πόδια που, επειδή δεν πρόφτασε, κυνηγά τους καλαντιστές για να τους δωρίσει. Είναι κι όσοι φωνάζουν με το στόμα και τα χέρια να ξαναδωρίσουν, γιατί αυτό διπλασιάζει τη χαρά τους και σίγουρα δεν είναι το κατσούφικο πρόσωπο, που δυσφορεί και μόνο που ακούει κι ας μη χρειάζεται να δώσει.

Χριστούγεννα είναι τα παιδάκια που ζωντανεύουν επί σκηνής τη γέννηση του Χριστού και το κοριτσάκι με τα σπίρτα· είναι ένα μικρό παιδί, ένα παιδί σπουργίτι, που χάδι δεν το ‘χε αγγίξει· ένα αγοράκι που είχε ένα φίλο μοναχά, ένα δέντρο το ίδιο μοναχικό με τον εαυτό του.

Χριστούγεννα δεν είναι τα βουνά από δώρα στους δικούς μας, αλλά είναι το δώρο στον άλλον που δεν έχει. Και δεν είναι η χαρά σου όταν παίρνεις, αλλά η χαρά η  μεγάλη όταν δίνεις. Γιατί «άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη/απ’ τη χαρά που δίνεις» και χαρά σε όποιον το έχει ήδη καταλάβει και νιώσει…

Χριστούγεννα είναι το ξεχωριστό πάντοτε επίκαιρο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου της Αλβανίας Αναστάσιου και συγχωρέστε με που ξεχωρίζω· το μήνυμα που υπογραμμίζεται από τη ζωή του γράφοντος και γι’ αυτό γίνεται ακόμα πιο σπουδαίο.

Χριστούγεννα είναι οι γεμάτες κόσμο που προσεύχεται χαμογελαστά εκκλησιές μας· οι χαμηλές και ζεστές όπως ταιριάζει στην ορθόδοξη πίστη μας που θέλει τον Παντοκράτορα του τρούλου να μας κοιτά και να μας αγκαλιάζει με αγάπη.

Χριστούγεννα σίγουρα δεν είναι η απαισιοδοξία, αλλά είναι η ελπίδα, που ίσως είναι τελικά η μόνη αντίσταση και η πιο δυνατή στο ζόφο και στις Κασσάνδρες, που έχουν περισσέψει κι ενοχλούνται από τη διαπίστωσή τους πως κάποιοι γύρω τους τολμούν να ελπίζουν.

Χριστούγεννα είναι οι καθαροί σαν τα παιδιά άνθρωποι που καλούν το Χριστό να γεννηθεί στη φάτνη τους και ν’ αναπαυθεί στο λίκνο της καρδιάς τους· είναι αυτοί που ξέρουν πολύ καλά πως δε γίνεται ν’ αγαπούν το Θεό και να μην αγαπούν τον άνθρωπο και κάνουν το καθήκον τους της αγάπης απέναντι στον άνθρωπο, για να πλησιάσουν περισσότερο το Θεό. Κι είναι οι ίδιοι που το ξέρουν πως  «η φάτνη βρίσκεται στο χέρι που προσφέρει», όπως πανέμορφα το διατυπώνει ο Γ. Κόρδης.

Χριστούγεννα δεν είναι η χλιαρότητα, αλλά ο ενθουσιασμός και το πάθος. Κι επειδή τέτοιες μέρες είναι πολλοί αυτοί και προπαντός αυτές που φροντίζουν το έξω τους πολύ περισσότερο από το μέσα, «το πάθος», έχει πει ένας μεγάλος της μόδας, «είναι το ακριβότερο καλλυντικό. Μονάχα που δεν πουλιέται». Άρα…

Χριστούγεννα όμως είναι και η μαζεμένη οικογένεια· η οικογένεια που μεγαλώνει γιατί μεγαλώνουν τα παιδιά της κι έρχονται κι εγγόνια· και τα εγγόνια είναι τα ομορφότερα στολίδια, που δεν κρεμιούνται επάνω στο δέντρο, αλλά στριφογυρίζουν γύρω του, βοηθώντας τους μεγάλους να στολίσουν το δέντρο. Και τραγουδούν απήκουπα κι ανάσκελα «Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να φάμε και να πιούμε/μόνο σας αγαπούσαμε κι ήρθαμε να σας δούμε», από τα όμορφα πρωτοχρονιάτικα κάλαντα της Ικαρίας, γιατί αυτά τους άρεσαν περισσότερο…

Χριστούγεννα όμως είναι κι ο πατέρας που δε σταματάει να κουβαλάει όχι τα περιττά, αλλά τ’ απαραίτητα για να ‘ναι το τραπέζι γιορτινό κι όχι χλιδάτο. Κι είναι κι η μάνα που στέκει ακούραστη στην κουζίνα, χαμογελώντας αδιάκοπα γιατί προσφέρει στους δικούς της εκτός από την αγάπη της και το παράδειγμά της, για να το μιμηθούν οι νεότεροι όταν έρθει η δική τους ώρα…

Χριστούγεννα δεν είναι οι κοκκινοφορεμένοι αϊ-βασίληδες, αλλά τ’ αγγελάκια κι οι χιονάνθρωποι, που δείχνουν να πληθαίνουν, κερδίζοντας επιτέλους τη θέση που τους αξίζει, γιατί ταιριάζουν περισσότερο στο δικό μας τόπο και στα δικά μας.

Χριστούγεννα δεν είναι τα έξω, αλλά τα μέσα μας φώτα. Αυτά που ανάβουν και κάνουν τα πρόσωπα να φεγγοβολούν και ν’ αστράφτουν, κάνοντάς τα ομορφότερα από κάθε άλλη φορά.

Χριστούγεννα είναι οι κάρτες που δε στέλνονται από συνήθεια, αλλ’ από ανάγκη· όλες οι κάρτες που στέλνονται σε αγαπημένους μας, αλλά προπαντός αυτές που φτάνουν στους ξενιτεμένους μας, μεταφέροντας και το άρωμα της Πατρίδας, που είναι γι’ αυτούς μάνα ιερή κι αξεπέραστη.

Χριστούγεννα είναι κι οι ευχές οι βγαλμένες μέσ’ από καρδιές που ξεχειλίζουν από αγάπη· ευχές που απευθύνονται όχι μονάχα σε κείνους που αγαπάμε, αλλά και στους πιο μακρινούς. Είναι οι ευχές που απευθύνονται το ίδιο θερμές και σ’ όσους μας έχουν στενοχωρήσει ακόμα και πολύ. Μόνο που στην περίπτωση αυτή εκπορεύονται με  συγκατάβαση· βλέπετε, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και δεν ξέρουν όλοι ν’ αγαπούν….

Καλά κι αληθινά Χριστούγεννα

Από το Μαυροχώρι με αγάπη

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΟΔΟΣ της Καστοριάς στις 19/12/2013.

Στο Σχολείο μας, κάθε φορά που ρωτάμε τα παιδιά τι φέρνει στον νου τους η λέξη «Πάσχα», παίρνουμε τις απαντήσεις: δώρα νονάς, λαμπάδες, τσουρέκια, εκκλησία, Επιτάφιος, Μυροφόρες, Χριστός Ανέστη, ψητό αρνί, κόκκινα αυγά,… Για τα της Εκκλησίας, μας αρέσει να λέμε το παρακάτω δημοτικό που έχει διασώσει η σπουδαία μας Δόμνα Σαμίου:
Μεγάλη Δευτέρα-μεγάλη μαχαίρα
Μεγάλη Τρίτη-ο Χριστός εκρύφτη
Μεγάλη Τετάρτη-ο Χριστός επιάστη
Μεγάλη Πέμπτη-ο Χριστός παιδεύτη
Μεγάλη Παρασκευή-ο Χριστός στο καρφί
Μεγάλο Σάββατο-ο Χριστός στον τάφο
Μεγάλη Κυριακή-ο Χριστός θ’ αναστηθεί.
Όσο για τα άλλα στοιχεία που συνθέτουν το Ελληνικό Πάσχα, επικεντρώνουμε στο κείμενό μας αυτό στο κόκκινο αυγό, που είναι ένα ισχυρό σύμβολο: το αυγό, εκτός από κορυφαία τροφή (έχω ένα βαρελάκι με δυο λογιών κρασάκι/το ‘να έχει μάλαμα, τ’ άλλο έχει ασήμι, λέει το λαϊκό αίνιγμα), το αυγό μοιάζει νεκρό, αλλά καθόλου δεν είναι έτσι. Το αυγό έχει τη δυνατότητα να βγάλει από μέσα του ένα ζωντανό πλάσμα, μια ζωή, γι’ αυτό και είναι ένα αιώνιο σύμβολο: σε αρκετούς τάφους της Γεωμετρικής εποχής (1100-800 π.Χ.) βρέθηκαν τσόφλια αυγών, ολόκληρα αυγά, αλλά κι ομοιώματά τους, ακόμη και αγγεία που απεικονίζουν αυγά κι αυτό φανερώνει πως αυτά τα αυγά δεν είναι απλή προσφορά τροφής προς τους νεκρούς. Η βαθύτερη έννοια τους είναι η μετάδοση σ’ αυτούς της ζωτικής δύναμης που υπάρχει κυρίως μέσα στο αυγό.
Για τον ίδιο λόγο κι εμείς οι Έλληνες βάφουμε αυγά το Πάσχα: σαν το αυγό και ο τάφος μοιάζει νεκρός, αλλά δεν είναι, αφού, σύμφωνα με την Πίστη μας, τα μνήματα κάποτε θ’ ανοιχτούν κι οι αγαπημένοι μας νεκροί που φιλοξενούνται εντός τους θα αναστηθούν. Έχει, λοιπόν, άμεση σχέση με την Ανάσταση του Χριστού το αυγό και βάφεται κόκκινο σε ανάμνηση του αίματος που έχυσε ο Χριστός για μας τους ανθρώπους. Κόκκινο, όμως, είναι και το χρώμα της χαράς κι επιπλέον διώχνει μακριά το κακό. Γι’ αυτό κι εδώ στην Καστοριά οι γυναίκες κρεμούσαν κι εξακολουθούν να κρεμούν κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια, για το καλό, στο μπαλκόνι ή στα παράθυρά τους.

Σε άλλες περιοχές της Πατρίδας μας πάλι, τα αυγά που παίρνουν μαζί τους στην Ανάσταση οι πιστοί αποκαλούνται «αυγά του Καλού Λόγου», αφού το «Χριστός Ανέστη» λέγεται «Καλός Λόγος». Ακόμη:
Την Λαμπρήν χρόνια πολλά
τρώνε κόκκινα ωβά
την Λαμπρήν Χριστός Ανέστη
όλ’ λένε Αληθώς Ανέστη,
λέει το ποντιακό τραγούδι από την Τραπεζούντα, όπου η λέξη «ωβόν» παραπέμπει στο αρχαιοελληνικό «ωόν» κι επιβεβαιώνει κι αυτή πως η ποντιακή διάλεκτος είναι πιο κοντά στα αρχαία ελληνικά απ’ όσο τα ελληνικά που μιλάμε οι σύγχρονοι Έλληνες.
Έχουμε όμως και το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών, παραδοσιακό έθιμο του Ελληνικού Πάσχα. Τα τσουγκρίζουμε στο πασχαλιάτικο τραπέζι, όπου, με κάποιον τρόπο βλέπουμε ποιος είναι ο νικητής και, κάπως μαντικά, ο πιο γερός. Είναι ένας αγώνας για τη νίκη, λοιπόν, το τσούγκρισμα των αυγών, αλλά είναι και συμβολικό, αφού αυτά σχετίζονται άμεσα με τον θάνατο του Χριστού και, καθώς εμφανίζονται την ώρα της Ανάστασης, σπάζουν και τρώγονται ως σύμβολα πια της Ανάστασης: Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη! Μ’ αυτόν τον τρόπο τα κόκκινα αυγά αποτελούν σύμβολο ταυτόχρονα του θανάτου και της Ανάστασης του Χριστού. Κι όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης (σε ελεύθερη απόδοση):
«Έπειτα όλο εκείνο το αναστάσιμο φως, όλη εκείνη η χαρά σκορπίστηκε μέσα στα σπιτάκια της μικρής πόλης, καθένα από τα οποία μεταμορφώθηκε σε ναό που πανηγυρίζει με το αχόρταστο πασχαλιάτικο τραγούδι, που ψάλλεται κάτω από το περίτεχνο τσούγκρισμα των αυγών, το ανείπωτο χάρμα των παιδιών, τα οποία ξαγρύπνησαν πρώτη φορά για τη γλυκύτατη αυτή απόλαυση, τη γυαλιστερή χαρά σαν το γυαλιστερό τσόφλι του πασχαλινού αυγού». Καλό Πάσχα σε όλους!

Από το βιβλίο του Δημοτικού Σχολείου Μαυροχωρίου «Ζήτω το σχολείο», που επιμελήθηκε η Σόνια Ευθυμιάδου-Παπασταύρου(2008).

Του Κωνσταντίνου Τεληγιαννίδη

Μήνας Ιούνιος, μήνας Pride.  Πολλά θα γραφτούν, πολλά θα ειπωθούν και πολλές αντιπαραθέσεις θα δημιουργηθούν με αφορμή το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ή αλλιώς Gay Pride.  Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς τους λόγους δημιουργίας έντονων διαφωνιών αν σκεφτεί τα δεδομένα της  κοινωνικής  πραγματικότητας στην χώρα μας. Δεν είμαστε και οι πιο πρωτοποριακοί- ανοιχτόμυαλοι, ως έθνος, αναφορικά με το ζήτημα της gay κουλτούρας. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται σημαντικές προσπάθειες με απτά αποτελέσματα όσον αφορά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Στην χώρα μας το πρώτο φεστιβάλ υπερηφάνειας διεξάχθηκε το 2005 στην Αθήνα και έκτοτε όλες οι  ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεις συμβάλλουν στην διοργάνωση του θεσμού που κάθε χρόνο δέχεται μαζικότερη συμμετοχή.

Κάθε χρονιά, τις ημέρες διεξαγωγής του pride, ξεσπά ένας διαδικτυακός, κυρίως, εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αυτών που τάσσονται υπέρ και αυτών που τάσσονται κατά της συγκεκριμένης διοργάνωσης.  Μία είδους εικονομαχίας με τους  ‘εικονολάτρες’ να διαδηλώνουν υπέρ της πλήρους ισότητας και των ίσων δικαιωμάτων   και τους ‘εικονομάχους’ να αντιδρούν για να προστατέψουν τα χρηστά ήθη και έθιμα και την κανονικότητα όπως έχει ορισθεί βάσει προσωπικών κριτηρίων.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, το gay pride δεν είναι  μια γιορτή που οι ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα φοράει ότι πιο προκλητικό βρει μέσα στην ντουλάπα και βγαίνει στους δρόμους να προβάλει την σεξουαλικότητα της και να χορέψει ξέφρενα το Fuego.  Το αναφέρω διότι το πιο σύνηθες ερώτημα είναι ‘’γιατί δεν βγαίνουμε και εμείς οι straight ( ή φυσιολογικοί όπως θα πούνε πολλοί) να διαδηλώσουμε;’’.  Η απάντηση είναι απλή. Δεν βγαίνετε να διαδηλώσετε γιατί δεν έχετε στερηθεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα λόγω σεξουαλικότητας. Οι συμμετέχοντες του gay pride δεν βγαίνουν στους δρόμους για να πουν απλά ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι’’, αλλά βγαίνουν στους δρόμους για να πουν ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι και ζητάμε ίδια δικαιώματα από την πολιτεία, ίδια αντιμετώπιση από τους πολίτες χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικότητας’’.  Σε αυτό το σημείο πετάγεται και ο αρσενικός της παρέας με την ατάκα ‘’ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, όχι τον Αδάμ και τον Μπάμπη’’ . Καλέ μου φίλε, σε παραπέμπω στην Αγία Γραφή (μην με ρωτάς κεφάλαιο και παραγράφους, δεν τα γνωρίζω) στο σημείο, που πιθανόν έκανες skip, αγαπάτε αλλήλους. Δεν νομίζω να αναφέρεται πουθενά το οτιδήποτε για σεξουαλικότητα, ίσως σε κάποια νέα version της Καινής Διαθήκης , που πολύ αμφιβάλλω.  Tα τελευταία χρόνια, παράλληλα με το pride πραγματοποιούνται παράλληλες εκδηλώσεις, σε εκκλησιαστικούς κυρίως χώρους, όπου οι ταγμένοι κατά του pride συμπολίτες μας συναθροίζονται για να προβάλλουν την πλήρη εναντίωση τους στην διοργάνωση και την πλήρη αποστροφή τους στην διαφορετικότητα. Κάτι σαν πολιτικές παρατάξεις, μαχόμενες για την εξουσία, με ποσοστά 55% για το gay pride, έναντι του 5% για τις ολονυχτίες, αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος των συμμετεχόντων.

Κακά τα ψέματα, μεγάλο ρόλο για την συγκεκριμένη σύγκρουση ιδεών διαδραματίζουν τα ΜΜΕ, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο προβάλουν ΛΟΑΤ φιγούρες και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν το pride. Ναι, είναι μία κοινωνική και πολιτική κίνηση που γίνεται μέσα σε ένα κλίμα γιορτινό και όχι με τον κλασσικό τρόπο που γίνονται οι διαμαρτυρίες, τύπου ασφαλιστικό. Ναι,  πολλά ΛΟΑΤ άτομα είναι φύσει πιο extravagant και με αφορμή το pride το υπερτονίζουν περισσότερο. Τα ΜΜΕ για δημιουργία μεγαλύτερου ντόρου θα τυπώσουν τίτλους παρόμοιους με έναν συγκεκριμένο που διάβασα σε γνωστό έντυπο ‘’ Με φτερά και string ένα ακόμη Gay Pride’’ και θα επικεντρωθούν μόνο σε αυτό το κομμάτι, με την κάλυψη του κατάλληλου πάντα φωτογραφικού υλικού. Δεν θα κάνουν τον κόπο να σπαταλήσουν λίγο περισσότερο μελάνι για να αναφερθούν στις υπόλοιπες εκδοχές της διοργάνωσης. Θα στοχοποιήσουν τις ήδη έτοιμες gay καρικατούρες, όπως τις προβάλλουν τόσα χρόνια, για να αποκτήσουν κάποια δεκάδες παραπάνω clicks τα άρθρα τους. Όπως είναι φυσικό , οι ήδη προκατειλημμένοι με την ιδέα της gay ύπαρξης δεν θέλουν πολλά περισσότερα κίνητρα για να ξεσπάσουν.  Ο σοφός λαός, μάλιστα, έχει πει ‘’μην ρίχνεις λάδι στην φωτιά’’.

Στο σημείο αυτό θα διαβάσετε ίσως μερικά από τα πιο κλισέ πράγματα που έχετε βαρεθεί να ακούτε και είναι τόσο αυτονόητα που πολλές φορές να ξεχνάμε. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και το ίδιος σημαντικός με όλους τους υπόλοιπους. Ύψος, κιλά, χρώμα, χρώμα ματιών, σεξουαλικός προσανατολισμός  είναι μερικά από τα συστατικά που με διαφορετικούς συνδυασμούς μας δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα. Αποτελέσματα που δεν έχουμε επιλέξει αλλά που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε γιατί είναι αυτό που είμαστε. Ας μην δημιουργούμε, λοιπόν, φυλακές ο ένας στον άλλον απλά και μόνο γιατί εμείς δεν συμφωνούμε με αυτό που πρεσβεύει ως ύπαρξη. Όσοι είναι υπέρ του pride να συνεχίσουν να είναι και να δίνουν το δυναμικό παρόν και όσοι δεν είναι να προσπαθήσουν να το αντιμετωπίσουν ως πανηγυρισμό ποδοσφαιρικού αγώνα, κάτι σαν το 2004 που όλη η χώρα βγήκε στους δρόμους να ζητωκραύγαζε υπέρ της Εθνικής ομάδας.

Δεν είναι καμία παγκόσμια μέρα, είναι η ανάγκη μας να μιλήσουμε για την καθημερινότητα μας παρέα με τα αγαπημένα μας κατοικίδια που ομορφαίνουν τον κόσμο μας!

Η Αθηνά Σταυριανουδάκη μας συστήνει την Πίξελ (της)!

Τι ράτσα είναι το «παιδί»;

Κεραμιδόγατα, η!

Πως την λένε; 

Πίξελ (μου)!

Πότε συναντηθήκατε για πρώτη φορά;

Στις 10 Μαίου 2021 σε ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Κοζάνη. Ήταν μόλις ενός μηνός!

Ποια είναι η χειρότερή της συνήθεια

Η Πίξελ δεν έχει κακές συνήθειες (έτσι δεν λέει και η μαμά κουκουβάγια;)

Ποια είναι η ποιο αγαπημένη σας κοινή συνήθεια;

Να παίζουμε ποδόσφαιρο! Της αρέσει να είναι τερματοφύλακας και να πιάνει τα σουτ! Δύσκολο να το πιστέψετε αλλά είναι αλήθεια!

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι τη ζωή σου χωρίς αυτή;

Όχι. Προσπαθώ να χαίρομαι μαζί της το τώρα, να παίζουμε, να τραβάω αστεία βίντεο και φωτογραφίες, να τρώμε παρέα και να βλέπουμε ταινίες (εγώ στον καναπέ και αυτή μπροστά στην τηλεόραση)

Όταν είσαι σε bad mood πως αντιδρά;

Δεν με έχει δει σε bad mood διότι κάθε φορά που την βλέπω με κάνει χαρούμενη, ξεχνάω όλα τα άσχημα.

Όταν γυρίζεις από τη δουλειά που την βρίσκεις συνήθως;

Πίσω από την εξώπορτα να με περιμένει!

Τι ρόλο παίζει αυτή η αγάπη και στοργή στη ζωή σου;

Είναι μαγική η σύνδεση που έχει ένας άνθρωπος με ένα ζωάκι. Δεν έσωσα εγώ τη ζωή της Πίξελ, η Πίξελ έσωσε τη δική μου.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο της ταλέντο;

Είναι εκπληκτική τερματοφύλακας. Εξαιρετικό άλμα!

Τι προτιμά για φαγητό;

Το κουνέλι και τον σολομό!

Έχει κάνει κάτι που να σε έχει τρομάξει;

Την πρώτη φορά που πήδηξε στα κάγκελα. Ήμουν μπροστά και ήταν και η πρώτη μου εμπειρία από εγκεφαλικό επεισόδιο.

Σκέφτεσαι καθόλου την ώρα του αποχωρισμού;

Το σκέφτηκα μια φορά και άδειασε η ψυχή μου. Προτιμώ να μην μιλάω για αυτή τη στιγμή. Σήμερα είμαι μαζί της και είναι μαζί μου,  ο κόσμος είναι πιο όμορφος από ποτέ. Την αγαπώ!

Aκούγοντας!

Το πρώτο σπίτι, εκεί που κατοικείς και ακούς τους πρώτους ήχους. Σε συντροφεύει η ανάσα της και σε θρέφει η καρδιά της. Για 9 μήνες αναπνέεις από την αναπνοή της και νοικιάζεις χώρο στα σπλάχνα της. Σε κουβαλάει και γίνεσαι ένα με τον καημό της και την χαρά της. Δεν παραπονιέται στον πόνο, μήτε χαμηλώνει το βλέμμα. Ένα χάδι πριν πέσει για ύπνο στη κοιλιά της και εσύ εκεί να απαντήσεις!

Και σαν έρθει η στιγμή να κόψεις το συμβόλαιο της φιλοξενίας, αγέρωχη υπομένει την αναρχία του πόνου και ευλογημένα τα καταφέρνει. Αυτή η πρώτη αγκαλιά και η μυρωδιά που νιώθεις σαν ανοίξεις τα μάτια σου με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ σε καλωσορίζει στον κόσμο! Αυτό το δάκρυ ευτυχίας που πνίγει πόνους και λυγμούς μένει χαραγμένο για πάντα στην ψυχή της! Από νοικάρης έγινες κάτοικος και είναι τα βράδια ατελείωτα! Άγρυπνη για πάντα στο πλευρό σου να μη σου λείψει τίποτα. Σαν να χτυπάνε οι καρδιές ταυτόχρονα. Από το μετερίζι της ψυχής της να σου δώσει να μην σου λείψει τίποτα! Και όταν τα μάτια σου κοιτούν το φως το γαλανό στο πρόσωπό της χαμόγελα ξυπνάει. Και μεγαλώνεις και τη χρειάζεσαι. Έξω από το σχολείο, εκεί να μάθεις γράμματα, να γίνεις άνθρωπος και να σε καμαρώσει.

-Να διαβάζεις!!!

Μα κι αν αποτυγχάνεις, πάντα εκεί με τον καλό της λόγο να σε στηρίξει. Για πάντα εσύ θα είσαι ο καλύτερος, ο πρώτος, ο άριστος! Δεύτερος δεν έρχεσαι ποτέ στα μάτια της. Έπαινος μονάχα το χαμόγελό σου. Δεν λείπει ποτέ από κοντά σου. Είναι αυτός ο έρωτας, ο απονήρευτος που νιώθει. Είναι η πρώτη αγάπη που θα νιώσεις και η τελευταία για τη μάνα, η παντοτινή! Χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς κανόνες! Για πάντα θα την ακούς τη λέξη σαν να είναι η πρώτη φορά.

Ακόμα και στα τερτίπια της εφηβείας ακούραστος φρουρός στην αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά σου! Να ακούει και να δικαιολογεί. Να συμβουλεύει και να αγκαλιάζει τον πόνο του γιατί! Μάνα είναι και ξέρει όλα τα μυστικά του κόσμου. Λες και ο Θεός της έδωσε το χάρισμα της γνώσης. Και πάντα να ψάχνεις το καταφύγιο της μυρωδιάς της. Την αγκαλιά και το χαμόγελό της. Ακόμα και όταν έγινες άντρας, ξαφνικά και η φωνή δυνάμωσε, αυτή εκεί να υπομένει τη στιγμή.

Δεδομένη η μάνα θαρρείς ότι θα είναι για πάντα εκεί.

Δεν σκέφτεσαι ποτέ την απουσία της. Η μάνα θα είναι εκεί. Σαν ανοίξεις τα φτερά σου και ψάξεις τον δικό σου το δρόμο, σαν κλείσει η πόρτα η μάνα κλαίει, μα εσύ δεν το ξέρεις. Η μάνα είναι το χαμόγελο θαρρείς και θλίψη δεν γνωρίζει ποτέ! Μάνα στο κινητό την έχεις, μανούλα είναι στην ψυχή σου. Και χτυπάει το κινητό και δεδομένο έχεις ότι θα ξανά πάρει! Ακούραστη να υπομένει το άγχος της απουσίας.

-Καλά είμαι ρε μάνα!

Μα η μάνα ξέρει. Το ένστικτό της αλάνθαστο για πάντα! Ποτέ δεν την προδίδει. Μάντισσα για όλα! Και όταν χτυπάς την πόρτα εκεί να ανοίξει και να υποδεχτεί τα άγχη της ηλικίας.

Συμβουλάτορας από τους λίγους.

Πολλές φορές μονάχη κουβαλάει τα βάρη των παιδιών της. Ολάκερης της οικογένειας μα δεν πρέπει να φανερωθεί. Ξέρει να κρύβεται, μα με τα χρόνια τα βάρη την κουράζουν μα μιλιά δεν της παίρνεις! Ίσως αν ήξερες, αν ξέραμε να μοιραζόμασταν τον φόρτο! Και η μάνα κουράστηκε..

Την πρόδωσε η αντοχή της… Και το τηλέφωνο σταμάτησε να χτυπά, και εσύ εκεί να κοιτάς και να περιμένεις την κλήση που κάποτε είχες για δεδομένη.

Αυτή την κλήση που θα ζητάς για όλη σου τη ζωή, μα ποτέ δεν θα ξανά έρθει.

ΥΓ. Για τα αστέρια που ονοματίσαμε και θα μας κρατάνε συντροφιά για πάντα!

Χάρη στην επέμβαση των περαστικών, το πουλί μεταφέρθηκε τραυματισμένο στο κέντρο περίθαλψης, με το αρσενικό να ακολουθεί και να μην αφήνει το ταίρι του στιγμή, ακόμη κι όταν μπήκε στο ιατρείο! Τώρα παραμένει δίπλα της στο αναρρωτήριο, φροντίζει τα φτερά της και βγάζει κραυγές, όταν κάποιος πάει να την πλησιάσει.

«Οι κύκνοι είναι μαζί μια ζωή, ακόμη και όταν χηρέψει το ένα, δύσκολα ζευγαρώνει πάλι», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Νίκος Παναγιωτόπουλος από την «Εταιρία Προστασίας Περιβάλλοντος και Σταθμός Περίθαλψης Άγριων Ζώων Καστοριάς», ο οποίος περιέθαλψε το τραυματισμένο πουλί. Γνωρίζει, μάλιστα, καλά το ζευγάρι κύκνων και την ιστορία του, αφού ο ίδιος τους πέρασε και «δακτυλίδια» πριν από λίγο καιρό, όταν ήρθαν στην περιοχή από την Αθήνα.

«Το αρσενικό ήταν από την Κρήτη, το θηλυκό από την Εύβοια, πέρασαν λίγο από την Αθήνα για περίθαλψη και ταξίδεψαν οδικώς, με λίγους μήνες διαφορά, για την Καστοριά, όπου τους δακτυλίωσα, απελευθερώθηκαν και έγιναν ζευγάρι», αναφέρει. Μάλιστα, επειδή τα άλλα ζευγάρια κύκνων στην λίμνη της Καστοριάς τους αποξένωσαν, ξεκίνησαν να φτιάχνουν, σε μακρινή απόσταση από τα άλλα, τη δική τους φωλιά.

«Χθες, όμως, το θηλυκό δέχθηκε επίθεση από κάποια ομάδα με αδέσποτα και δυστυχώς τραυματίστηκε. Οι πρωινοί περιπατητές που βρεθήκαν μετά από λίγη ώρα στο σημείο, έσωσαν την κατάσταση. Η εικόνα απερίγραπτη… Ο ένας κύκνος να κάθεται κάτω ανήμπορος και ο άλλος να μάχεται κάνοντας κύκλους με ανοιχτές τις φτερούγες του διώχνοντας τα σκυλιά», περιγράφει ο κ. Παναγιωτόπουλος ο οποίος κατάφερε να πλησιάσει με ήρεμες κινήσεις το θηλυκό, κάτω από το επιθετικό βλέμμα του αρσενικού, να το πάρει στην αγκαλιά του και να περπατήσει προς τον σταθμό περίθαλψης που βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά.

«Όταν έφτασα κοντά, γυρνώντας το κεφάλι μου συνειδητοποίησα ότι ο σύντροφός της με είχε πάρει στο κατόπι και ήρθε μαζί μου στον σταθμό, άνοιξα την πόρτα πήγα προς το χώρο περίθαλψης… αυτός πάντα δίπλα μας υπομονετικός να βγάζει μικρές κραυγές μέχρι να περιποιηθούμε τα τραύματά της. Αφότου τελειώσαμε και την περάσαμε στο αναρρωτήριο, ήρθε μαζί της και κάθισε δίπλα της… θα είναι εκεί», αναφέρει ο κ. Παναγιωτόπουλος.

Σήμερα μάλιστα το πρωί, όταν πήγε να δει το τραυματισμένο θηλυκό, είδε τον σύντροφό της να περιποιείται με μεγάλη αφοσίωση τα πούπουλά της. «Εύχομαι να γίνει καλά γιατί έχει μεγάλα τραύματα στη πλάτη. Πάντως το ταίρι της, θα είναι εκεί…».

Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.

Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς.

Με τα χρόνια και τις ήττες σου –από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και το έψαχναν στη ζωή σου– αποφάσισες πως οι παρουσίες δε σου είναι τόσο απαραίτητες τελικά -ιδιαίτερα αυτές οι περιστασιακές. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή και καχυποψία.

Αντίστοιχα έπαψες πια να κρύβεσαι πίσω από πόρτες μισόκλειστες και συναισθηματικές χαραμάδες. Όταν κάτι τελειώνει, φεύγεις μακριά. Η εμπειρία σου σού απέδειξε πως σπάνια –ως ποτέ– αποδίδουν οι δεύτερες ευκαιρίες και πως οι μισοτελειωμένες ιστορίες, σε τελειώνουν όσο περιμένεις να τις ξαναρχίσεις.

Συνειδητοποίησες πια πως δε θες στη ζωή σου όποιον δε σε χρειάζεται στη δική του και πως τα αισθήματα έχουν νόημα μονάχα όταν είναι αμοιβαία. Έχασες πολύ χρόνο περιμένοντας, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλουν, ακόμα κι αν θέλουν. Έγινες αποκούμπι για ανθρώπους που σε άδειασαν στην πρώτη δυσκολία.

Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς ερωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.

Εμπιστεύεσαι δύσκολα πια∙ για όλες εκείνες τις φορές που καθυστέρησες το βήμα σου ή έκανες πίσω για να μετριάσεις τη διαφορά, μα σε προσπέρασαν με την πρώτη ευκαιρία κι ούτε έριξαν ξανά το βλέμμα τους προς το μέρος σου. Ακόμα βέβαια κάνεις πίσω, είπαμε άλλαξες, δεν έγινες δα κι άλλος άνθρωπος. Όμως προτιμάς πια τουλάχιστον οι πιθανότητες να ‘ναι με το μέρος σου.

Δεν πέφτεις με τα μούτρα ούτε τα δίνεις όλα, κρατάς κάτι και για σένα. Εξάλλου αυτό που θα κουβαλάς πάντα είναι ο εαυτός σου, ε, ήταν καιρός να αρχίσεις να τον προσέχεις. Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια κι ας το βαφτίζουν οι άλλοι εγωισμό. Αν δε σ’ αγαπήσεις εσύ, είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον άλλον να το κάνει, το έμαθες.

Παίρνεις τηλέφωνα και χτυπάς κουδούνια, όμως στη δεύτερη άρνηση κι αμφιβολία, τα παρατάς. Δεν έχει νόημα να κερδίσεις την προσοχή κάποιου με το ζόρι ούτε θες μικροποσότητες συναισθήματος από οίκτο. Ό,τι δε σου χαρίζεται απλόχερα, δεν πρόκειται να το ζητιανέψεις -όχι πια.

Έμαθες πως η ποσότητα δεν προσφέρει τίποτα, μάλλον σε κουράζει κι έτσι αναζητάς την ποιότητα. Στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στις κουβέντες σου, ακόμα και στο φαγητό σου. Επιλέγεις πια κι αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό είναι να μη στριμώχνεσαι στα κουτάκια άλλων, να μη γίνεσαι χαμαιλέοντας για να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις, αλλά να ορίζεις εσύ το περιβάλλον σου.

Έπαψες να ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό και προσπαθείς ακόμα να βάλεις χαλινάρι στον αυθορμητισμό σου. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.

Ξέρεις πια πως ο χρόνος σου είναι δώρο πολύτιμο χωρίς κάρτα αλλαγής, γι’ αυτό τον φυλάς και τον χαρίζεις μόνο εκεί που αξίζει. Άδειασες τις σκέψεις σου από περαστικούς και σταμάτησες να κάνεις υπομονή. Ποτέ δεν τη συμπαθούσες, δεν μπορείς να περιμένεις. Ό,τι θες, το θες τώρα, το διεκδικείς κι αν δεν το πετύχεις, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες και τόσο. Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις.

Κλαις πολύ και γελάς ακόμα περισσότερο. Πλέον τα όριά σου τα σχεδιάζεις εσύ και την ευτυχία σου τη χρωματίζεις όπως θέλεις.

Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν.

Και θεωρώ ότι ο έρωτας –αυτό που αποκαλώ η «σκηνή του Δύο»– είναι αυτή η εμπειρία. Υπό αυτή την έννοια κάθε έρωτας που αποδέχεται τη δοκιμασία, που αποδέχεται τη διάρκεια, που αποδέχεται ακριβώς αυτή την εμπειρία του κόσμου από τη σκοπιά της διαφοράς παράγει με τον τρόπο του μια νέα αλήθεια πάνω στη διαφορά.

Γι΄ αυτό ακριβώς κάθε αληθινός έρωτας ενδιαφέρει ολόκληρη την ανθρωπότητα, όσο ταπεινός κι αν είναι φαινομενικά, όσο κρυμμένος κι αν είναι. Ξέρουμε καλά ότι οι ερωτικές ιστορίες παθιάζουν όλο τον κόσμο. Ο φιλόσοφος οφείλει να ρωτήσει γιατί μας παθιάζουν. Γιατί όλες αυτές οι ταινίες, όλα αυτά τα μυθιστορήματα, όλα αυτά τα τραγούδια εξ ολοκλήρου αφιερωμένα σε ερωτικές ιστορίες; Πρέπει σίγουρα να υπάρχει κάτι το καθολικό στον έρωτα ώστε αυτές οι ιστορίες να ενδιαφέρουν ένα τόσο μεγάλο κοινό.

Το καθολικό που υπάρχει είναι ότι κάθε έρωτας προτείνει μια καινούργια εμπειρία αλήθειας σχετικά με το να είμαστε δύο και όχι ένας. Το ότι μπορούμε να συναντήσουμε και να αποκτήσουμε την εμπειρία του κόσμου με έναν άλλο τρόπο απ΄ ότι μέσω μιας μοναχικής συνείδησης, ιδού αυτό για το οποιοσδήποτε έρωτας μας προσφέρει μια καινούργια απόδειξη. Και γι΄ αυτό αγαπάμε τον έρωτα, όπως λέει ο Άγιος Αυγουστίνος, αγαπάμε να αγαπάμε, αλλά επίσης αγαπάμε να μας αγαπούν και οι άλλοι. Πολύ απλά γιατί αγαπάμε τις αλήθειες. Αυτό ακριβώς είναι που προσδίδει όλο το νόημά της στη φιλοσοφία: οι άνθρωποι αγαπούν τις αλήθειες, ακόμα κι όταν δεν ξέρουν ότι τις αγαπούν.

Ερωτεύομαι σημαίνει έρχομαι αντιμέτωπος, πέρα από κάθε μοναξιά, με ότι από τον κόσμο μπορεί να εντατικοποιήσει την ύπαρξη. Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο βλέπω, άμεσα, την πηγή της ευτυχίας που μου προσφέρει η παρουσία του άλλου δίπλα μου. Το «σ’ αγαπώ» γίνεται: υπάρχεις και είσαι η πηγή της ύπαρξής μου μέσα στον κόσμο. Στο νερό αυτής της πηγής βλέπω τη χαρά μας, τη δική σου πρώτα από όλα. Βλέπω, όπως στο ποίημα του Μαλλαρμέ:

Στον κυματισμό εσύ να γίνεσαι

Η γυμνή σου αγαλλίαση

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Alain Badiou, Εγκώμιο για τον έρωτα, εκδ. Πατάκης.

Ο Αλεν Μπαντιού (17 Ιανουαρίου 1937) είναι Γάλλος φιλόσοφος της Μαρξιστικής σχολής και καθηγητής στο European Graduate School, πρώην κάτοχος της έδρας της Φιλοσοφίας στην École Normale Supérieure (ENS). Θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους εν ζωή στοχαστές και από τους σπουδαιότερους Γάλλους φιλόσοφους της δεκαετίας του ’60. Εκτός από αμετανόητος κομμουνιστής είναι και υπέρμαχος του Μαοϊσμού και της Κινέζικης πολιτιστικής επανάστασης, καθώς γοητεύτηκε από τις ιδέες τους. Ο ίδιος έχει ταχθεί υπέρ ενός μη- Σταλινικού Κομμουνισμού και παρότι έχουν σχολιαστεί κατά καιρούς οι ακροαριστερές του απόψεις, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να δώσει δεκάδες διαλέξεις σε πολλά μέρη του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Συχνά δίνει συνεντεύξεις στον τύπο, όπου εκφράζει την άποψή του για ζητήματα της επικαιρότητας.