Γράφει η Τάνια Ώττα

Ο κόσμος έχει κουραστεί με όλη αυτήν την πρωτοφανή κατάσταση που βιώνουμε φέτος. Κι είναι λογικό. Δεν άλλαξε απλώς ο τρόπος ζωής μας, αλλά με κυρίαρχα στοιχεία το άγχος και τον φόβο για επιβίωση, οι ρυθμοί της καθημερινότητας μοιάζουν με τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι, που τρέχει, σταματά, ξανατρέχει, ξανασταματά, αναποδογυρίζει, επανέρχεται στο δρόμο του κι ούτω καθεξής, με τα χτυπήματα όμως να αφήνουν πληγές που δύσκολα θα γιατρευτούν.

Δυστυχώς, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το προνόμιο της σταθερής δουλειάς του δημοσίου ή της εργασίας σε επιχείρηση του ιδιωτικού τομέα που συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά, παρ’ όλες τις συνθήκες που επικρατούν. Η ανεργία χτύπησε κόκκινο και η απόγνωση του επιχειρηματικού κόσμου συνεχώς αυξάνεται. Απομονωθήκαμε, χάσαμε δικούς μας ανθρώπους  χωρίς να τους χαιρετήσουμε όπως θα θέλαμε κι όπως τους άξιζε, δεν μπορούμε να φροντίσουμε αυτούς που αγαπάμε και μας χρειάζονται, γίναμε καχύποπτοι, επιφυλακτικοί, με μία μάσκα να κρύβει το χαμόγελό μας και τα χέρια μας να ξηραίνονται από το αντισηπτικό, περπατάμε με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς να μπορούμε να ανασάνουμε φυσιολογικά , φοβόμαστε να αγγίξουμε αντικείμενα και ανθρώπους, απολογούμαστε για το που πάμε και τι κάνουμε και πνιγόμαστε μέσα σε αυτήν την σιωπή που σκορπά μόλις πέσει το σκοτάδι. Ακόμη και τα φώτα του γιορτινού στολισμού δεν έχουν κανέναν να τα θαυμάσει. Αναβοσβήνουν μόνα τους και φωτίζουν τους άδειους δρόμους, τα άδεια στενά, τις άδειες πλατείες.

Κλεισμένος στο σπίτι του ο κόσμος ψυχαγωγείται καταναλώνοντας τηλεοπτικά προγράμματα, βλέποντας τα δελτία ειδήσεων, που στην πλειοψηφία σκορπούν τον πανικό κι από την άλλη δείχνουν την ανισότητα που επικρατεί στην κοινωνία, καθώς άνθρωποι πεθαίνουν και πεινούν κι από την άλλη κάποιοι συνεχίζουν τη ζωάρα τους χωρίς να τους αγγίζει τίποτα.

Τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έγιναν η παρηγοριά του ανθρώπου, όπου ο κάθε χρήστης περνά ατελείωτες ώρες γράφοντας, σχολιάζοντας, κοινοποιώντας, παρακολουθώντας άλλους χρήστες, στέλνοντας μηνύματα, με την ψυχολογία του να περνά από σαράντα κύματα.

Πέρα από το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και του σχολιασμού, δεν είναι λίγοι αυτοί που ξεπερνούν τα όρια κι επιδίδονται σε έναν παραλογισμό επίρριψης ευθυνών για όσα συμβαίνουν. Το να μιλάς για ατομική ευθύνη συνεπάγεται να γνωρίζεις τι σημαίνει και να σε διακατέχει. Που θα οδηγήσει τελικά όλο αυτό και πότε θα αρχίσουμε να ζούμε φυσιολογικά, είναι ερωτήματα που μας απασχολούν όλους, καθημερινά, με την υπομονή και έχει φτάσει τα όρια της ανοχής πλέον. Η κοινωνία κουράστηκε και το δείχνει. Η ανάγκη για ένα μήνυμα αισιοδοξίας είναι πιο επιτακτική από ποτέ, κι αυτό που πρέπει να παραμείνει ζωντανό και να μην επιτρέψουμε σε καμία περίπτωση να χαθεί είναι η ΑΝΘΡΩΠΙΑ. Ειδικά λόγω των ημερών που έρχονται, ας δείξουμε την ποιότητα μας και την αξία μας. Αυτά κανένας ιός δεν πρόκειται να μας τα στερήσει αρκεί να το θέλουμε.

Καλές γιορτές με υγεία και ανθρωπιά.

Αναστασία Πάτσιου, κοινωνιολόγος,

Πρ. Συντονίστρια Εκπαίδευσης Προσφύγων Δυτικής Μακεδονίας

Το άρθρο 26, της Οικουμενικής Διακήρυξης για τα ανθρώπινα δικαιώματα αναφέρει πως :

«Ο καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση, η οποία πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική». Επίσης αναφέρει πως «η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης»

Διαβάζοντας το παραπάνω άρθρο, δε μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς εάν οι δεσμεύσεις, οι οποίες απορρέουν από αυτά, υλοποιούνται.

Στη χώρα μας, παρατηρείται, ήδη από την τελευταία δεκαετία του 20^ου αι., έντονη κινητικότητα ανθρώπων, οι οποίοι αναζητούν εργασία. Ταυτόχρονα, οι συνθήκες ζωής των πολιτών σε κάποιες, λιγότερο αναπτυγμένες κοινωνίες έγιναν όλο και πιο δύσκολες, με αποτέλεσμα σήμερα, εκατομμύρια άνθρωποι να εξωθούνται στη μετανάστευση και την προσφυγιά, κυνηγημένοι από τις συγκρούσεις και τη φτώχεια. Οι τεράστιες αυτές μετακινήσεις έχουν ως αποτέλεσμα πολλά νεαρά άτομα και παιδιά να κινδυνεύουν να μείνουν εκτός εκπαίδευσης.

Η έλλειψη εκπαίδευσης έχει ολέθριες συνέπειες τόσο στα ίδια τα άτομα, όσο και στις κοινωνίες υποδοχής. Αρχικά, όσον αφορά στα άτομα, δεν έχουν την ευκαιρία να αναπτύξουν τις δημιουργικές ικανότητές τους, να ενταχθούν στις κοινωνικές δομές, να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους. Να διαμορφώσουν στάσεις, αντιλήψεις, νοοτροπίες για το περιβάλλον, τον τρόπο ζωής και τον κόσμο. Να αποκτήσουν τις αναγκαίες (θετικές) δεξιότητες, ώστε να υιοθετήσουν συμπεριφορές που σχετίζονται με έναν υγιή τρόπο ζωής. Συμπεραίνεται λοιπόν, ότι ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων στην εκπαίδευση θα επιφέρει, αναπόφευκτα και την ένταξή τους στην κοινωνία υποδοχής. Οι κοινωνίες από όλα αυτά θα ωφεληθούν, καθώς θα αποτελέσει ένα από τα κλειδιά της οικονομικής και της κοινωνικής ανάπτυξης.

Το μεταναστευτικό δεν αποτελεί το μοναδικό φαινόμενο που προκαλεί και ενισχύει τον πολιτισμικό πλουραλισμό των κοινωνιών. Η παγκοσμιοποίηση και διεθνοποίηση της οικονομίας έχει ως αποτέλεσμα την συνύπαρξη ατόμων με διαφορετικές κουλτούρες.

Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν εμφανίζονται προκλήσεις, αλλά συνάμα και ευκαιρίες στο σύγχρονο σχολείο. Η αρμονική συνύπαρξη μαθητών και μαθητριών που προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα, θα εμπλουτίσει τις εκπαιδευτικές εμπειρίες όλων των συμμετεχόντων, μαθητών/τριών, εκπαιδευτικών και γονέων. Η αλληλεπίδραση ατόμων με διαφορετικές κουλτούρες και η ανάπτυξη μιας  διαπολιτισμικής επικοινωνίας, θα επιφέρει τη διαπολιτισμική συνείδηση, η οποία θα ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του σχολείου και θα συντελέσει στον σεβασμό του διαφορετικού και την ένταξη όλων σε μια κοινωνία ισονομίας.

Η μεγάλη πρόκληση για το σχολείο αφορά στο είδος της ένταξης των αλλοεθνών στους κόλπους του. Ο εθνοκεντρισμός του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος επιφέρει την αφομοίωση, ή την περιθωριοποίησή τους ως διαφορετικούς και, στην ουσία, αναπαράγει τις υφιστάμενες σχέσεις κυριαρχίας και δημιουργεί  κοινωνίες  μέσα στις κυρίαρχες κοινωνίες. Αντίθετα, μια πλουραλιστική προσέγγιση, θα επιφέρει την κοινωνική αλληλεπίδραση, την αλληλεγγύη, την ισότητα των ευκαιριών για όλους. Θα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία πολιτών, οι οποίοι θα συνδιαμορφώσουν το κοινωνικό γίγνεσθαι και, με  την ενεργό συμμετοχή τους στα κοινά, θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη της κοινωνικής συνοχής και, κυρίως, της δημοκρατίας.

Επιμέλεια : Στέλιος Χλιαράς

Οι περισσότεροι/ες από εμάς έχουμε συνδέσει τη λέξη πρόσκοπος με μια εξωσχολική δραστηριότητα, όπου μέσα από το παιχνίδι τα παιδιά κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν, έρχονται σε επαφή με τη φύση. Σπάνια περνάει από το μυαλό κάποιου ενήλικα, ότι η λέξη πρόσκοπος δεν εμπίπτει απαραίτητα στην παιδική ηλικία, αλλά ότι και ένας ενήλικας μπορεί να γίνει πρόσκοπος, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν!

Κι όμως είναι αλήθεια! Πρόσκοπος μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε, χωρίς καμία διάκριση καταγωγής, φυλής ή πίστης, σε οποιαδήποτε ηλικία! Πρόσφατη έρευνα που έγινε στη Βρετανία, σε δείγμα 3.000 νέων, προσκόπων και μη, έδειξε ότι ο προσκοπισμός αλλάζει τη ζωή των νέων και είναι καθοριστικής σημασίας για τον υγιή ψυχισμό τους. Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν μάλιστα ότι κάποιος που έχει ασχοληθεί με τον προσκοπισμό, έχει ενεργότερη συμμετοχή στα κοινά, ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη και αυξημένη περιβαλλοντική συνείδηση, ενώ καλλιεργεί και άλλα χαρακτηριστικά όπως η ομαδικότητα, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η υπευθυνότητα και η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων σε δύσκολες συνθήκες.

Κάποιος/α νέος/α (18+) που θέλει σήμερα να ασχοληθεί με το προσκοπισμό, έχει δύο επιλογές:

α) Μπορεί να γίνει εθελοντής, σχεδιάζοντας και υλοποιώντας παιδαγωγικές δραστηριότητες για παιδιά και εφήβους. Κάθε σαββατοκύριακο σε περισσότερες από 350 γειτονιές σε όλη την Ελλάδα, διεξάγονται δραστηριότητες βιωματικής μάθησης, όπου παιδιά και νέοι, με την υποστήριξη ενήλικων εθελοντών, ανακαλύπτουν, εξερευνούν, αποκτούν δεξιότητες, καλλιεργούν τα ταλέντα και τις κλίσεις τους. Το να γίνει κάποιος εθελοντής χρειάζεται μόνο αγάπη για το παιδί, όρεξη για δημιουργία, και χρόνος, που κυμαίνεται εβδομαδιαία στις 5 – 8 ώρες. Στη Δυτική Μακεδονία υπάρχουν τμήματα που μπορεί κάποιος/α να γένει εθελοντής/ρια στην Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα, την Καστοριά και τη Φλώρινα.

β) Για τους νέους και τις νέες 18 – 26+ ετών όμως, που είτε δεν έχουν διαθέσιμο χρόνο, είτε δεν θέλουν να ασχοληθούν με παιδιά, υπάρχει το Προσκοπικό Δίκτυο. Σκοπός του η κοινωνική παρέμβαση, και η δημιουργική απασχόληση των μελών του με θέματα / δράσεις που τους αφορούν και τους εμπνέουν. Οι δράσεις του Δικτύου διαμορφώνονται από τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, με στόχο τη συνειδητοποίηση της έννοιας του ενεργού πολίτη στην πράξη.

Ένας νέος ή μια νέα που θέλει να ασχοληθεί με το Προσκοπικό Δίκτυο θα αποκτήσει νέες γνώσεις, ικανότητες και εμπειρίες, που θα φανούν χρήσιμες τόσο στην προσωπική, όσο και στην επαγγελματική του πορεία. Θα ασχοληθεί με υπαίθριες δραστηριότητες και extreme sports, θα γεμίσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του, θα προσφέρει σε δράσεις αλληλεγγύης που έχουν ως επίκεντρο τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Δεν απαιτείται συγκεκριμένος χρόνος, ούτε προηγούμενη εμπειρία ή ενασχόληση σε παρόμοιο πεδίο. Οι δράσεις του Δικτύου μπορούν να οργανώνονται ομαδικά ή και ατομικά από τα μέλη του, ανάλογα με τη διαθεσιμότητα, το χρόνο τους, και τις ανάγκες της κάθε δράσης.

Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο του Προσκοπικού Δικτύου είναι, όπως ορίζει και το όνομά του, η δικτύωση και συνέργεια με άλλους φορείς, εθελοντικές ομάδες, και συλλογικότητες, τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο. Το σύνθημα “σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά” εκφράζει απόλυτα τον εξωστρεφή σκοπό, και τον συνεργατικό χαρακτήρα που έχει θέλει να προάγει το Δίκτυο.

Το Προσκοπικό Δίκτυο λειτουργεί στην Ελλάδα εδώ και 10 περίπου χρόνια, ενώ φέτος για πρώτη φορά ξεκινά τη λειτουργία του στη Δυτική Μακεδονία, αρχίζοντας πιλοτικά από την πόλη της Κοζάνης.

Αν ενδιαφέρεσαι να συμμετέχεις, και να γίνεις μέλος της μεγαλύτερης κίνησης νέων, που αριθμεί πάνω από 25.000 μέλη σε όλη την Ελλάδα, τότε επικοινώνησε μαζί μας στο 6936117146 (Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 09:00 – 17:00 και Δευτέρα, Τετάρτη 14:00 – 22:00) ή στείλε μήνυμα στη σελίδα μας στο facebook: Πρόσκοποι Δυτικής Μακεδονίας.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρεις στην ιστοσελίδα μας gineproskopos.gr

Συνέντευξη: Κική Τσιμπλίδου

Στην επαγγελματική και προσωπική ζωή ατόμων και ομάδων υπάρχει η επικοινωνία. Δυστυχώς αυτή η επικοινωνία δεν είναι πάντα εύκολη και θετική. Δεν οδηγεί πάντα σε ατραπούς γόνιμους και διαλλακτικούς. Δεν είναι πάντα αμφίδρομη.  Δημιουργούνται εντάσεις,  συγκρούσεις,  αντιθέσεις… Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ωραίο και χρήσιμο να υπάρχει  ένας εξισορροπητικός παράγων και πόσο μάλλον αυτός να έχει ανθρώπινη μορφή. Είναι ωραίο να υπάρχει κάποιος ουδέτερα εμπλεκόμενος με θετική προσέγγιση που θα είναι εκεί για να βοηθήσει  τα δύο μέρη  να ακούσουν, να κατανοήσουν το ένα το άλλο και τέλος να  επικοινωνήσουν με τρόπο ανακουφιστικό για όλες τις πλευρές.

Ακόμα καλύτερα λύνονται τα θέματα που βιώνει ο καθένας μας στις καθημερινές συγκυρίες της ζωής όταν το άτομο αυτό είναι Διαμεσολαβητής. Άτομο με ειδική εκπαίδευση και γνώση για επίλυση μιας διαμάχης με αμερόληπτο  τρόπο.

Συναντηθήκαμε με τον Πολυχρόνη  Κοκκινίδη ώστε οι προβληματισμοί μας να φύγουν από τη θέση της απλής σκέψης και να γίνουν δράση. Να μάθουμε  πως λειτουργεί η επικοινωνία στο σχολείο, στη γειτονιά και στο σπίτι. Να δούμε πως λειτουργεί σε ένα περιορισμένο περιβάλλον. Στον χώρο μιας φυλακής.

Κύριε Κοκκινίδη, είστε ιδρυτικό μέλος των D.U.C.K.S. Πείτε μας, ποιοι  και τι είστε;

Κατά αρχήν ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας για εμάς και το έργο μας. Είμαι ένα εκ των τριών ιδρυτικών μελών των D.U.C.K.S , με τους άλλους δύο να είναι η Δήμητρα Γαβριήλ και ο Γιώργος Τσιτσιρίγκος. Όλοι μας έχουμε μια κοινή αφετηρία,  την ανάληψη του μεριδίου που μας αναλογεί προκειμένου να έχουμε ένα κόσμο ασφαλέστερο και λιγότερο βίαιο. Πως θα το πετύχουμε αυτό; Μέσω του διαλόγου (D = Dialogue) που θα βοηθήσει στην κατανόηση (U= Understanding) του ή των συνομιλητών μας και επομένως στην εδραίωση ουσιαστικής επικοινωνίας (C=Comunication), με συνέπεια την απόκτηση εκείνης  της γνώσης (K=Knowledge)  που θα οδηγήσει στην επίλυση (S=Solution) του οποιουδήποτε θέματος υπάρχει. Δηλαδή D.U.C.K.S !

Με αυτό το σκεπτικό δώσαμε και νομική μορφή στους D.U.C.K.S , και πλέον είμαστε το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και Διαχείρισης Συγκρούσεων, μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία .

Ποια η δράση σας στις φυλακές και τι είναι ο κύκλος ειρήνης;

Η δράση μας στις φυλακές αποτελεί έμπνευση και ιδέα της Δήμητρας Γαβριήλ, η οποία αφού έτυχε υποτροφίας από έναν  από τους σημαντικότερους οργανισμούς που ασχολείται με την Διαμεσολάβηση και την Διαιτησία στις ΗΠΑ, του JAMS, παρακολούθησε και συμμετείχε ενεργά  στο πρόγραμμα Prison of Peace στην Καλιφόρνια για περίοδο πλέον των 6 μηνών.  Εκεί, με τον  αντίστοιχο οργανισμό, συμμετείχε ενεργά στην υλοποίηση του προγράμματος  Prison of Peace σε φυλακές της πολιτείας της Καλιφόρνιας, κάθε μία εκ των οποίων είχε περισσότερους από 3.000 κρατούμενους.

Έτσι λοιπόν η Δήμητρα δεν επέστρεψε με άδεια χέρια στην Ελλάδα , με την αρχή να γίνεται  στις γυναικείας φυλακές στον Ελεώνα Θήβας  το φθινόπωρο του 2015. Το Prison of Peace ή Φυλακή και Ειρήνη όπως το έχουμε μεταφέρει στην Ελληνική πραγματικότητα, πήρε σάρκα και οστά.  Σήμερα και πέρα από τις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα Θήβας, το πρόγραμμα εφαρμόζεται στο Μαλανδρίνο , στα Διαβατά και στην Τίρυνθα με την συνδρομή όμως τόσο του  AAA (American Arbitrartion Association) και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος,  το «Prison of Peace»  επεκτείνεται από φέτος στις φυλακές των Τρικάλων, των Ιωαννίνων, του Διομοκού, της Κορίνθου και βέβαια συνεχίζει και στις ήδη υπάρχουσες.

Ο κύκλος ειρήνης, αφορά την επικοινωνία μέσω της ενεργής και ειλικρινούς ακρόασης του άλλου ώστε μέσα από μια δομημένη και ειδικά διαρθρωμένη διαδικασία να αισθανθεί πραγματικά ότι έχει ακουστεί. Όταν ένας άνθρωπος αισθανθεί ότι έχει ακουστεί, τότε μειώνονται σημαντικά οι πιθανότητες να έχει βίαιη συμπεριφορά. Ο κύκλος ειρήνης αφορά τις πρώτες 16 από τις 120 και πλέον ώρες του προγράμματος  (οι υπόλοιπες ώρες αφορούν  την εκπαίδευση Ειρηνοποιού, Διαμεσολαβητή, Εκπαιδευτή κλπ). Το πρόγραμμα αφορά και έχει εφαρμοστεί τόσο σε κρατούμενους όσο και σε προσωπικό που εργάζεται στις φυλακές.

Πιστεύει η κοινωνία στην αλληλεγγύη; Θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι;

Η αλληλεγγύη στην κοινωνία μας είναι όμοια με το πυροτέχνημα, όπου υπάρχει πολύς και στιγμιαίος πόνος, όλοι τρέχουμε να βοηθήσουμε.  Όπου όμως, υπάρχει διαρκής πόνος και πρόβλημα, που απαιτεί μακροπρόθεσμη κατάθεση ψυχής, δυστυχώς υστερούμε. Η μέχρι σήμερα εμπειρία μας από το Prison of Peace μας λέει ότι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θέλουν να ασχοληθούν με τους «κακούς ανθρώπους της κοινωνίας». Όμως για να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά.  Κάποιος που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στην Ελλάδα, σε περίπου 15 έτη θα είναι ξανά έξω στην  κοινωνία. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους «κακούς ανθρώπους» που εκτίουν μικρότερες ποινές. Αφού το σκεφτείτε λίγο, τότε ας απαντήσουμε στην εξής ερώτηση. Μας ενδιαφέρει ο πρώην κατάδικος να επανέλθει στην κοινωνία εφοδιασμένος με κοινωνικές δεξιότητες και έχοντας κατανοήσει και αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί , αποκτώντας έτσι και επιθυμία επανόρθωσης, ή απλά το πέρασμα του από την φυλακή να αποτελεί «μεταπτυχιακό» για την επόμενη παραβατική συμπεριφορά;  Εκτιμώ ότι η κάθε απάντηση αποτελεί και το δυναμόμετρο της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Πώς μπορούμε να κάνουμε μια προσωπική καλή αρχή που αντανακλαστικά θα περάσει στην κοινωνία;

Με το να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να δίνουμε χώρο και χρόνο για ακρόαση και επικοινωνία. Αν όλοι το κάνουμε αυτό, τότε σίγουρα θα έχουμε κάνει μια καλή αρχή. Δεν χρειάζονται μεγάλα πράγματα και περίτρανες ενέργειες, αλλά πολλά μικρά πράγματα. Δεν πετάω σκουπίδια στο δρόμο, φταίω και εγώ αν έβλεπα, ήξερα και δεν μίλαγα ή δεν έκανα κάτι για να αποτρέψω κάθε ενέργεια που δημιουργεί ανασφάλεια στο κοινωνικό σύνολο. Για κάθε έγκλημα που ακούμε στις ειδήσεις , υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να έχουμε μερίδιο ευθύνης . Όταν θα ξεκινήσουμε να το αναλαμβάνουμε τότε έχουμε σοβαρές πιθανότητες να ζούμε το παρόν καλύτερα και να ατενίζουμε το αύριο με ασφάλεια.

Αυτό το έχουν κατανοήσει ήδη εκπαιδευτικοί των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργούν εντός των φυλακών και έχουν διαθέσει τον ελεύθερο χρόνο τους προκειμένου να γνωρίσουν το πρόγραμμα και να εκπαιδευτούν πάνω σε αυτό. Δεν είναι τυχαίο πως τόσο εκπαιδευτικοί, όσο και προσωπικό των φυλακών αλλά και κρατούμενοι μας λένε «αν ήξερα τα μισά από όσα διδάσκετε, η ζωή μου θα ήταν πολύ καλύτερη»

Η έκθεση “Αλληλεγγύη και Αντίσταση. Η στήριξη της ελληνικής αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική χούντα από τα γερμανικά κόμματα, συνδικάτα και πολιτικά ιδρύματα (1967-1974)” είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 30 Οκτωβρίου έως τις 7 Νοεμβρίου στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης.

50 χρόνια και πλέον από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967, η έκθεση επικεντρώνεται στον ξεχασμένο εν πολλοίς αγώνα των χιλιάδων Ελλήνων μεταναστών και μεταναστριών στη Δυτική Γερμανία εναντίον του δικτατορικού καθεστώτος στην Αθήνα. Παράλληλα, αναδεικνύει την υποστήριξη που παρείχε η γερμανική κοινή γνώμη στις ελληνικές αντιδικτατορικές δράσεις: γερμανικά κόμματα, συνδικάτα, πολιτικά ιδρύματα, μέσα ενημέρωσης στάθηκαν αλληλέγγυα και στήριξαν έμπρακτα τον αντιδικτατορικό αγώνα, συμβάλλοντας στον διεθνή αποκλεισμό της χούντας. Η έκθεση αποτίει φόρο τιμής στην ελληνική αντίσταση και παράλληλα επιδιώκει να στρέψει το βλέμμα – στη συγκυρία της σημερινής πολιτικής και οικονομικής κρίσης – σε μια άγνωστη αλλά αξιομνημόνευτη σελίδα των ελληνογερμανικών σχέσεων.

Η έκθεση διοργανώνεται από το Ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung στην Αθήνα και τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας-Θράκης).

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 19:00. Στα εγκαίνια θα χαιρετίσουν η Υφυπουργός Εσωτερικών (Τομέας Μακεδονίας-Θράκης), Κατερίνα Νοτοπούλου και ο Δήμαρχος Κοζάνης, Λευτέρης Ιωαννίδης.

ΙNFO:

Η έκθεση είναι ανοιχτή για το κοινό από 30/10/2018 έως 06/11/2018 στην Κοβεντάρειο Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης.

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας:
Καθημερινά 08.00-20.00 (εκτός Σαββάτου-Κυριακής)