Επιπροσθέτως, οφείλω να ενημερώσω τους συμπολίτες μας, καθώς αρκετοί ήτανε αυτοί που με ρώτησαν, ίσως μάλιστα εύλογα, «γιατί να μη μπω και εγώ; Καφετέρια είχα σε παραλίμνιο χωριό», πως άνθρωποι τις ΑΝΚΟ ενημέρωσαν τους επαγγελματίες αλιείς καθώς και τους επαγγελματίες της εστίασης στα χωριά πέριξ της λίμνης και δεν υπήρχε το αντίστοιχο ενδιαφέρον. Μεταφέρω αυτούσια τα λεγόμενα τους, τα οποία και δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω. Επίσης είναι άξιο αναφοράς πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα που αφορά την αλιεία σε και σε ηπειρωτικές και όχι μόνο παραθαλάσσιες περιοχές, εκπονήθηκε από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Γεννάται όμως εύλογα ένα σοβαρό πολιτικό ερώτημα που αφορά τις Π.Ε. Καστοριάς και Φλώρινας. Η ΑΝΚΟ μπορούσε να διαχειριστεί το συγκεκριμένο πρόγραμμα στις Π.Ε Κοζάνης και Γρεβενών, επειδή η ΑΝΓΡΕ δε λειτουργεί.

Οι αναπτυξιακές της Καστοριάς και της Φλώρινας έχουν ως προέδρους εκλεγμένους περιφερειακούς συμβούλους. Γιατί οι πρόεδροι αυτών των αναπτυξιακών, οι κ. Σαββόπουλος και Βασίλειου, δεν πρότειναν το εν λόγω πρόγραμμα ώστε να επωφεληθούν και οι επαγγελματίες αλιείς και της εστίασης που έχουν αναφορά στον τουρισμό στις  Π.Ε Καστοριάς και Φλώρινας; Είμαι βέβαιος, γνωρίζοντας καλά τους δυο αυτούς πολιτικούς άνδρες, καθώς και το κύρος που έχει ο καθένας ξεχωριστά στις τοπικές κοινωνίες, πως δεν κατευθύναν τις αναπτυξιακές που προεδρεύουν γιατί δεν υπήρξε ενημέρωση από την έδρα της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας στην Κοζάνη.

Αυτός που φέρει την πολιτική ευθύνη στην έδρα, πρέπει να απαντήσει στο γιατί ολιγώρησε και εν τέλει  κακοδιαχειρίστηκε για ακόμη μια φορά ένα πρόγραμμα με αντίκτυπο και πάλι την απώλεια χρημάτων από συμπολίτες μας στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, συγκεκριμένα στις Π.Ε Καστοριάς και Φλώρινας;

Οφείλω να υπενθυμίσω στον Περιφερειάρχη, πως μέσα στο έτος που διανύουμε ξεκινά και πάλι εφάμιλλο πρόγραμμα από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Καλό θα ήταν να έχει στραμμένη την προσοχή του σε αυτό, ώστε οι συμπολίτες μας να επωφελούνται στο μέγιστο δυνατό βαθμό από τέτοιου είδους προγράμματα. Η εποχή δεν επιτρέπει περισσότερο κοινωνικό ούτε και οικονομικό μαρασμό, από πολιτική ολιγωρία. Εφόσον επιλέξατε να ασχολείστε με την αυτοδιοίκηση, οφείλεται να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας προς όφελος των συμπολιτών μας σε ολόκληρη την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας.

Όλα αλλάζουν γύρω μας. Οι άνθρωποι, οι οικονομίες, οι συμπεριφορές, οι προτεραιότητές μας, η ζωή μας.

Όλα γίνονται για τον λόγο που παλεύουμε να γίνουν. Αγκιστρωθήκαμε στους πηχυαίους τίτλους των δυνατών και βαδίζουμε στο ιδεατό μοντέλο των άλλων. Αυτών που συσσωρεύουν τις στάχτες και ξανά γεννιούνται.

Αυτοί που άρπαξαν τις ευκαιρίες και πλούτισαν. Είναι τα χρόνια πολλά και τα ιστορικά γεγονότα άπειρα. Ο δυνατός ορίζει και καθορίζει τον κύκλο που θα ζήσεις. Θα γεννηθείς, θα μεγαλώσεις, θα μοχθήσεις και στο τέλος πριν κλείσεις τα μάτια σου θα πεις «ακόμα λίγο μωρέ, δεν έζησα για μένα»! Τη ζωή την έφτιαξαν οι λίγοι και τους κανόνες τους θέσπισαν οι ελάχιστοι.

«Θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα.

Βαρεθήκαμε να μοχθούμε από τα χαράματα,

ίσα ίσα μόνο για να ζούμε,

και να μην έχουμε μια ώρα να σκεφτούμε»

Οι κρίσεις βαρέθηκαν να εξιστορούνται και τα χρόνια μέχρι την επόμενη σα να κόντυναν λιγάκι. Χρεωθήκανε τα νοικοκυριά, μαυρίσανε τα ΑΦΜ και τα γρόσια δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά. Είναι αστείο αν το καλοσκεφτείς! Ζω για να πληρώνω. Λες και έχεις ενοικιαστήριο στη ζωή σου και αν δεν πληρώσεις έρχεται η έξωση.

Να ξυπνήσω μωρέ καρντάσια μια φορά και να γευτώ την ελευθερία της ζωής χωρίς τα βαρίδιά σας. Ποιος είναι αυτός που τα εφηύρε; Την φτιάξατε την κοινωνία με τάξεις! Λες και ο Θεός σας όρισε να φτιάξετε το ιδεατό του κόσμου! Κι αν δεν μου αρέσει το ιδεατό σας θα μου κολλήσετε ταμπέλα λαϊκιστή.

Μέχρι και τη φωνή της λογικής της βάλατε ταμπέλα όπως σας βολεύει. Και χτίσατε ένα κόσμο γεμάτο λογαριασμούς! Καπιταλισμό το λέτε, μπορεί και παγκοσμιοποίηση, η και υπερκαταναλωτισμό! Ανάσα να σταθείς να πάρεις δεν έχει λογική! Παντού βάλατε τις αρχές της θεωρίας σας.

Και φέρατε πολέμους γιατί η ασυδοσία σας για τον πλούτο δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές. Αριθμοί με ολίγη συναισθηματική αξία οι άνθρωποι για εσάς! Να κάθεσαι «ολιγάρχη» να καμαρώνεις τον πατέρα που θρηνεί το παιδί του και να συνεχίζεις να δίνεις εντολές καταστροφής! Καταπιάνεστε σε όλα! Στο φαΐ, στο ρεύμα, στις τράπεζες, στις επιχειρήσεις μα τώρα πάτε να καταπιαστείτε και με τις ζωές και αυτό δεν μου κολλάει!

Και οι μάζες εκεί να ανέχονται τις κουτοπονηριές του πλούτου.

Βαρέθηκα αυτό που το ορίσατε και το λέτε μοντέλο επιβίωσης.

Βαρέθηκα να ζω για εσάς

Βαρέθηκα να πλουτίζω την εγωκεντρική σας μανία

Βαρέθηκα το κουκλοθέατρο του δυνατού και του αδυνάτου

Βαρέθηκα να βλέπω τα έκτροπα και να τα προσπερνάω

Βαρέθηκα να μετρώ τις υποχρεώσεις

Βαρέθηκα να ξοδεύω χρόνο για τις τσέπες σας

Βαρέθηκα να αποπληρώνω δικά σας λάθη

Βαρέθηκα την εικόνα σας

Βαρέθηκα να φιλάω κατουρημένες ποδιές για να πετύχω

Βαρέθηκα να μην μπορώ να χαρώ το παιδί μου

Βαρέθηκα να λέτε τα ίδια και τα ίδια

Βαρέθηκα την ανικανότητά σας

Βαρέθηκα τις δήθεν αυξήσεις σας

Βαρέθηκα τον καπιταλισμό σας

Βαρέθηκα τα παπαγαλάκια σας

Βαρέθηκα τον θάνατο να μην τον λογαριάζετε

Βαρέθηκα να είμαι θεατής των καταστάσεων

Βαρέθηκα να ορίζετε τους 12 μήνες μου, πως θα τους ζήσω

Βαρέθηκα ο ικανός να μην προοδεύει

Βαρέθηκα να σας βλέπω ως μαριονέτες συμφερόντων

Βαρέθηκα να βλέπω ικανούς ανθρώπους να μην ασχολούνται με τα κοινά εξαιτίας των εμποδίων που βάζετε

Βαρέθηκα να ελπίζω σε εσάς κάθε 4 χρόνια

Βαρέθηκα και θέλω να τα αλλάξω όλα γιατί η ζωή που μου μένει δεν έχει ενοικιαστήριο

Κι αν δεν αλλάζει τίποτα απλά κλείσε τον διακόπτη!

Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.

Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς.

Με τα χρόνια και τις ήττες σου –από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και το έψαχναν στη ζωή σου– αποφάσισες πως οι παρουσίες δε σου είναι τόσο απαραίτητες τελικά -ιδιαίτερα αυτές οι περιστασιακές. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή και καχυποψία.

Αντίστοιχα έπαψες πια να κρύβεσαι πίσω από πόρτες μισόκλειστες και συναισθηματικές χαραμάδες. Όταν κάτι τελειώνει, φεύγεις μακριά. Η εμπειρία σου σού απέδειξε πως σπάνια –ως ποτέ– αποδίδουν οι δεύτερες ευκαιρίες και πως οι μισοτελειωμένες ιστορίες, σε τελειώνουν όσο περιμένεις να τις ξαναρχίσεις.

Συνειδητοποίησες πια πως δε θες στη ζωή σου όποιον δε σε χρειάζεται στη δική του και πως τα αισθήματα έχουν νόημα μονάχα όταν είναι αμοιβαία. Έχασες πολύ χρόνο περιμένοντας, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλουν, ακόμα κι αν θέλουν. Έγινες αποκούμπι για ανθρώπους που σε άδειασαν στην πρώτη δυσκολία.

Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς ερωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.

Εμπιστεύεσαι δύσκολα πια∙ για όλες εκείνες τις φορές που καθυστέρησες το βήμα σου ή έκανες πίσω για να μετριάσεις τη διαφορά, μα σε προσπέρασαν με την πρώτη ευκαιρία κι ούτε έριξαν ξανά το βλέμμα τους προς το μέρος σου. Ακόμα βέβαια κάνεις πίσω, είπαμε άλλαξες, δεν έγινες δα κι άλλος άνθρωπος. Όμως προτιμάς πια τουλάχιστον οι πιθανότητες να ‘ναι με το μέρος σου.

Δεν πέφτεις με τα μούτρα ούτε τα δίνεις όλα, κρατάς κάτι και για σένα. Εξάλλου αυτό που θα κουβαλάς πάντα είναι ο εαυτός σου, ε, ήταν καιρός να αρχίσεις να τον προσέχεις. Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια κι ας το βαφτίζουν οι άλλοι εγωισμό. Αν δε σ’ αγαπήσεις εσύ, είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον άλλον να το κάνει, το έμαθες.

Παίρνεις τηλέφωνα και χτυπάς κουδούνια, όμως στη δεύτερη άρνηση κι αμφιβολία, τα παρατάς. Δεν έχει νόημα να κερδίσεις την προσοχή κάποιου με το ζόρι ούτε θες μικροποσότητες συναισθήματος από οίκτο. Ό,τι δε σου χαρίζεται απλόχερα, δεν πρόκειται να το ζητιανέψεις -όχι πια.

Έμαθες πως η ποσότητα δεν προσφέρει τίποτα, μάλλον σε κουράζει κι έτσι αναζητάς την ποιότητα. Στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στις κουβέντες σου, ακόμα και στο φαγητό σου. Επιλέγεις πια κι αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό είναι να μη στριμώχνεσαι στα κουτάκια άλλων, να μη γίνεσαι χαμαιλέοντας για να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις, αλλά να ορίζεις εσύ το περιβάλλον σου.

Έπαψες να ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό και προσπαθείς ακόμα να βάλεις χαλινάρι στον αυθορμητισμό σου. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.

Ξέρεις πια πως ο χρόνος σου είναι δώρο πολύτιμο χωρίς κάρτα αλλαγής, γι’ αυτό τον φυλάς και τον χαρίζεις μόνο εκεί που αξίζει. Άδειασες τις σκέψεις σου από περαστικούς και σταμάτησες να κάνεις υπομονή. Ποτέ δεν τη συμπαθούσες, δεν μπορείς να περιμένεις. Ό,τι θες, το θες τώρα, το διεκδικείς κι αν δεν το πετύχεις, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες και τόσο. Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις.

Κλαις πολύ και γελάς ακόμα περισσότερο. Πλέον τα όριά σου τα σχεδιάζεις εσύ και την ευτυχία σου τη χρωματίζεις όπως θέλεις.

Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο ένα χρόνο μετά αποφάσισα να επισκεφθώ τις αρωματισμένες σου σελίδες, αυτές που έχουν κρατήσει λίγη από τη μυρωδιά των νεανικών μου χρόνων, τότε που τα προβλήματά μας ήταν οι σχολικές υποχρεώσεις και οι μαθητικοί έρωτες.

Μου έχει λείψει αυτό το άρωμα, το ομολογώ, σήμερα που ο κόσμος αναδύει μία μυρωδιά μίσους, αδιαφορίας, ζήλιας και εγωκεντρισμού. Πέρασαν τόσοι μήνες από τότε που σου έγραψα κι ακόμη στερούμαστε όλα όσα αγαπάμε και μας προσφέρουν ευχαρίστηση. Τις βόλτες μας, ανέμελα και ξέγνοιαστα, τον καφέ μας στο αγαπημένο μας στέκι, το φαγητό σε ένα ταβερνάκι με καλή παρέα, μία θεατρική παράσταση, μία συναυλία, το λατρεμένο μας σινεμά, τα πάρτυ και τις κοινωνικές εκδηλώσεις, που αγχωνόμασταν τι θα φορέσουμε και ποιον θα συναντήσουμε, τη δουλειά μας υπό φυσιολογικές συνθήκες  και το κυριότερο, τους ανθρώπους μας.

Νιώθω κουρασμένη ψυχικά με όλη αυτή την κατάσταση και ξέρω ότι δεν είμαι η μοναδική. Βαρέθηκα τα εξοδόχαρτα, τα μηνύματα , τους ελέγχους, την καχυποψία, τη γκρίνια. Αχ αυτή η γκρίνια, σαν σαράκι τρώει τα σωθικά μας και καταστρέφει καθετί υγιές σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης.

Κι αυτήν η ησυχία, τόσο τρομακτική, ειδικά τη νύχτα. Μου έλειψε ο θόρυβος, η δυνατή μουσική, τα γέλια των ανθρώπων, ακόμη κι αυτή η ενοχλητική μουρμούρα του πλήθους. Τη σκέπασαν οι μάσκες. Θέλω να αγγίξω τους ανθρώπους μου στα χέρια χωρίς να τρίβομαι με αντισηπτικό σαν μολυσμένη, να νιώσω την αναπνοή  αυτών που αγαπώ, να αισθανθώ το χάδι χωρίς ενοχές, να ζήσω . Ναι, αυτό θέλω, να ζήσω. Όπως μου αρέσει, όπως εγώ έχω επιλέξει κι όπως επιθυμεί ο καθένας για τον εαυτό του.

Παρασύρθηκα πάλι, και έβγαλα το παράπονό μου . Το κρατούσα μέσα μου πολύ καιρό. Ποιος να σε ακούσει; Όλοι χαμένοι μέσα σε αυτήν την παραζάλη που ζούμε.

Βλέπω τα παιδιά μου να ταλαιπωρούνται ώρες μπροστά στον υπολογιστή, τα καλά μου ρούχα και τις γόβες μου στην ντουλάπα να αναστενάζουν από τη μοναξιά και τη ρίζα στα μαλλιά μου να εκπέμπει sos. Από την άλλη είδα ανθρώπους να χάνονται, άλλοι να νοσούν κι άλλοι να καταστρέφονται και νιώθω ευγνώμων που είμαι καλά κι ας περνάω κι εγώ τα ζόρια μου όπως όλοι.

Θα ήθελα πολύ να γράψω πάλι αυτά τα πνευματώδες στιχάκια που γέμιζαν τις χρωματιστές σελίδες σου, αλλά δεν είναι ο καιρός πια. Μεγάλωσα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τα θυμάμαι και το πρόσωπό μου να λάμπει από χαρά. Δεν σου κρύβω ότι κάποιες φορές τα ξεφυλλίζω. Να ξυπνήσω το παιδί που κρύβω μέσα μου και το φυλάω σαν θησαυρό.

Εύχομαι την επόμενη φορά που θα σε επισκεφθώ να είμαι στο αγαπημένο μου στέκι, με την κούπα του καφέ δίπλα να μοσχοβολά ή σε κάποιο άγνωστο μέρος που θα ταξιδέψω για να γεμίσω με εικόνες και εμπειρίες.

Κλείνω με μια υπόσχεση, ΘΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΩ!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία είναι η ιστορία της Cassie η οποία, εγκατέλειψε την ιατρική και πλέον, λίγο πριν τα τριάντα, είναι διπλοθεσίτισσα: δουλεύει σε ένα cafe τα πρωινά ενώ το βράδυ κυκλοφορεί στα μπαρ αναζητώντας εκδίκηση και κάθαρση για ένα γεγονός που, μερικά χρόνια πριν, κατέστρεψε τη ζωή της φίλης της και τη δική της. Η ταινία είναι βίαιη, αστεία, και απόλυτα απολαυστική. Ένα καλογραμμένο μιξ διάφορων ειδών που εναλλάσσονται και μπλέκονται μεταξύ τους. Η ταινία αποτελείται επίσης από ένα εξαιρετικό soundtrack και την θαυμάσια Carey Mulligan στον ρόλο της Cassie. Όλα τα παραπάνω ανεβάζουν το Promising Young Woman στην πεντάδα με τις καλύτερες ταινίες που είδα τους τελευταίους μήνες.

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στα αυτονόητα τώρα. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2021 και ένα τεράστιο σκάνδαλο περί σεξουαλικών κακοποιήσεων και βιασμών ανοίγει στον χώρο του αθλητισμού και συγκεκριμένα στην Ομοσπονδία ιστιοπλοΐας. Παρόλο που τις τελευταίες μέρες αποφεύγω να μιλήσω για αυτά που εξελίσσονται, δεν μπορώ να αποφύγω το ότι ζω σε μια χώρα που διψά για κατηγορίες, υπαινιγμούς και καχυποψίες. Θα προσπαθήσω λοιπόν να συνοψίσω τις σκέψεις μου σε λίγες γραμμές και να μην απομακρυνθώ από την αφορμή που έβαλε τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.

Το σύνθημα “ο βιαστής είσαι εσύ” το θυμάστε; Σας έχω νέα. Τα συνθήματα στους τοίχους και στα στόματα των ανθρώπων που ανήκουν στον μαχόμενο προοδευτικό χώρο δεν βγαίνουν για να κουνήσουν το δάχτυλο σε εύκολα θιγόμενους άνδρες εκεί έξω. Βγαίνουν για να δούμε πίσω από αυτά και να θυμήσουν ή να ενημερώσουν πως βιαστές δεν είναι άνθρωποι που γράφουν στο κούτελό τους ότι είναι βιαστές. Αντιθέτως, βιαστές είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που μοιράζονται την ίδια  καθημερινότητα με εμάς, που είναι καθηγητές, εργοδότες, γονείς, παιδιά, παίκτες reality και υψηλόβαθμα στελέχη της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Η Σοφία Μπεκατώρου μοιράστηκε την αλήθεια της και το θάρρος της θα δημιουργήσει ένα ντόμινο νέων καταγγελιών. Αν λάβουμε υπόψη μας πως από τους 4500 βιασμούς ετησίως μόνο οι 200 καταγγέλλονται στην Ελλάδα, μάλλον οι λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα σιωπά είναι πιο σοβαροί από το ότι “ξεχάστηκε”.

Η κουλτούρα του βιασμού έγκειται ακριβώς στη δυσκολία ή στην αδυναμία των θυμάτων να προσφύγουν στην δικαιοσύνη. Κι αυτό γιατί το 80% των βιασμών πραγματοποιούνται από ανθρώπους που τα θύματα γνωρίζουν και ανήκουν στον κοινωνικό τους περίγυρο. Όπως είπαμε παραπάνω, συγγενικά πρόσωπα, σχέσεις, σύζυγοι, συνεργάτες και συνάδελφοι. Για να ξεκαθαρίσω, μιλάω για θύματα που είναι και προσδιορίζονται ως γυναίκες καθώς αυτά σχηματίζουν το 91% των ανθρώπων που έχουν υποστεί σεξουαλική βία. Όταν λοιπόν καταφέρουμε να βάλουμε στο κεφάλι μας το πόσο δύσκολο είναι για μια θηλυκότητα να βρει το θάρρος να μιλήσει για κάτι που της συνέβη μέσα στο σπίτι της ή στη δουλειά της, θα καταλάβουμε πως η ερώτηση “γιατί τώρα;” δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δική μας δουλειά.

Πίσω στην ταινία τώρα. Είναι πολύ εύκολο να ρυθμίσει κανείς το ηθικό του μέτρο και να πει ότι στις ταινίες υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες. Είναι αναζωογονητικό, είναι εύκολο και εύπεπτο. Η Fennell όμως δεν κάνει αυτό στην ταινία. Οι ανδρικοί χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει φωνάζουν συχνά πως είναι καλά παιδιά. Πετυχημένοι γιατροί, πιστοί φίλοι, αγαπημένοι οικογενειάρχες και καλοί γιοί. Σώζουν παιδάκια στα νοσοκομεία, βοηθούν όπου χρειάζεται, έχουν χιούμορ και γράφουν βιβλία. Στον κόσμο τους υπήρχαν “ατυχείς στιγμές” και “δυσάρεστα περιστατικά”. Όπως για παράδειγμα, ο βιασμός μιας συμφοιτήτριάς τους ή μιας μεθυσμένης κοπέλας που πέτυχαν σε κάποιο μπαρ.

Στην αρχή του κειμένου μίλησα για είδη που εναλλάσσονται και μπλέκονται. Ο συναισθηματικός τόνος της ταινίας ταιριάζει με τον συναισθηματικό κόσμο της Cassie: είναι ένα roller coaster. Το πένθος δεν είναι μια ευθεία γραμμή και οι εναλλαγές των συναισθημάτων της είναι το ίδιο γρήγορες με αυτές των αποφάσεων που παίρνει. Μέσα από αυτό, γνωρίζουμε την Cassie καλύτερα. Αναγνωρίζουμε την αθωότητά της στο παιδικό της δωμάτιο και στα πολύχρωμα νύχια της. Καταλαβαίνουμε την κωμικοτραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και το μαύρο, νιχιλιστικό χιούμορ της. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την (αυτο)καταστροφική της διάθεση απέναντι στο πατριαρχικό αφήγημα των λευκών, straight ανδρών και των γυναικών που το ακολουθούν.

Στην ταινία η Cassie κάνει δυο σημαντικά πράγματα, ανάμεσα σε άλλα: παίρνει εκδίκηση από αυτούς που διέλυσαν τη ζωή της ίδιας και της φίλης της αλλά και από αγνώστους που επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και αναζητά απάντηση στο ερώτημα “γιατί δεν την πίστεψες;”

Η τρίτη πράξη της ταινίας όπου ένα bachelor party παίρνει διαφορετική τροπή είναι για μένα το σημείο που η ταινία μετατρέπεται από πανέξυπνη και πρωτότυπη σε καταπληκτική. Είναι το σημείο που οι άνδρες της ταινίας καταλαβαίνουν πως η δικαιοσύνη θα τους βρει όσο κι αν προσπαθήσουν να της ρίξουν στάχτη στα μάτια. Είναι η Cassie που τους ψιθυρίζει πως τα κατάφερε. Κάπως έτσι τελειώνει το Bros over Hoes. Κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο για πάντα, αγόρια. Ρωτήστε τον και Harvey αν δεν με πιστεύετε.

Το Promising young woman είναι διαθέσιμο στις πλατφόρμες GooglePlay, iTunes και Amazon Prime.

«Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη

υπάρχει μια έκσταση,

όλα σκληρά σαν τα κοχύλια

μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου»

Αποτελεί κοινό τόπο πως οι θαλασσινές σπηλιές φιλοξενούν σημαντικά είδη της θαλάσσιας πανίδας και χλωρίδας. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως προστατεύουν τα μυστικά της θάλασσας. Το παραπάνω επιβεβαιώνεται μέσα από τον πίνακα του ζωγράφου Claude Monet (1840 -1926)

Claude Monet – The Rock Needle Seen through the Porte d’Aumont 1885.

O Monet δημιούργησε σχεδόν πενήντα έργα ζωγραφικής στην ακτή της Νορμανδίας. Το παραπάνω έργο απεικονίζει ένα φυσικό σχηματισμένο τόξο και έναν ανεξάρτητο βράχο, που προσέλκυε τουρίστες και καλλιτέχνες. Ο Monet ζωγράφισε αυτήν την όψη των βράχων από μια ασυνήθιστη τοποθεσία, προσβάσιμη μόνο με βάρκα ή μέσω ενός απότομου μονοπατιού.
Ο καλλιτέχνης «παρακολούθησε τον ήλιο και τις σκιές, συλλαμβάνοντάς  τες σε μερικές πινελιές μια πτώση ακτίνας φωτός ή ένα σύννεφο που περνά, καθώς πίστευε πως βρίσκονταν κρυμμένα μυστικά στα πιο δυσπρόσιτα μέρη» (Guy de Maupassant).

Αναζητώντας την «δίψα, την αγάπη και την έκσταση»

Μαρία Φιλοπούλου (1964- ), ατομική έκθεση «Στο Νερό».

Εντοπίζουμε τα έργα της Μαρίας Φιλοπούλου η οποία «ζωγραφίζει βιωμένους προσωπικούς παραδείσους, την ευτυχία, τη χαλάρωση, την ένωση με την φύση, τον ερωτισμό που νιώθουν οι λουόμενοι μέσα στο νερό».

Sandro Botticelli (1445 –1510), “The Birth of Venus”

…«όλα σκληρά σαν τα κοχύλια»… σαν την «Γέννηση της Αφροδίτης», της θεά του έρωτα. Που στέκει πάνω σ’ ένα όστρακο, νεογέννητη από την αφρό της θάλασσας, εκπροσωπώντας την ομορφιά, την αλήθεια, τον έρωτα και τη γυναικεία ομορφιά.

Marc Chagall (1887 –1985) «Ερωτευμένοι στο φως του φεγγαριού» (1938)

…Τέλος, «μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου» όπως και τον κόσμο όλο! Και ο «κόσμος» ορίζεται από εσένα!

Κράτησε τον λοιπόν σφιχτά… και ταξίδεψε!

Εγώ είμαι εγώ. Ή μάλλον όχι· εγώ είμαι η άλλη. Είμαι και η άλλη. Αυτή η άλλη, είναι κομμάτι του εαυτού μου, είναι και αυτή εγώ. Προσπαθώ να σπάσω τα δεσμά μου, να ξεφύγω από την πίεση που μου ασκεί. Δεν είναι εύκολο· με εξαντλεί όλη αυτή η πάλη που συμβαίνει ανάμεσα μας.

Μερικές φορές με κάνει να φέρομαι αλλοπρόσαλλα · είναι στιγμές που δεν με αναγνωρίζω. Με κάνει να χάνω τον έλεγχο, να γίνομαι σκληρή, απότομη και απόμακρη. Αυτή, η άλλη είναι το αντίθετο από αυτό που είμαι εγώ. Ώρες ώρες δεν την αντέχω. Με εκνευρίζει όταν επιμένει σε κάτι ακόμα και όταν κάνει λάθος, όταν θέλει να περνάει πάντα το δικό της, όταν γκρινιάζει χωρίς λόγο. 

Στέκομαι και απλά την ακούω· σαφώς και δεν ακολουθώ τις παροτρύνσεις της. Τότε γίνεται έξαλλη, βγαίνει εκτός εαυτού και οι συνέπειες είναι καταστροφικές. 

Πολύ θα ήθελα να την ξεφορτωθώ. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Πώς να την διώξω; Είναι κομμάτι του εαυτού μου, είναι το κομμάτι εκείνο που με συμπληρώνει. 

Δεν έχουμε πολλά κοινά· είμαστε θαρρείς δυο διαφορετικοί άνθρωποι εγκλωβισμένοι στο ίδιο σώμα. Μόνο στα βιβλία ταιριάζουμε· μόνο με αυτά είναι που ηρεμεί. Γαληνεύει, προσηλώνεται τόσο πολύ σε αυτό που διαβάζει που γίνεται υποφερτή. Και εκεί όμως να μου πάει κόντρα. ‘Ώρα να βγεις. Παράτα το’ λέει. Εγώ όμως δεν θέλω· πρέπει να φτάσω μέχρι την τελευταία σελίδα, μέχρι την τελευταία συλλαβή. Να δω αν η ιστορία θα έχει το happy end των παραμυθιών ή αν ο ήρωας πεθαίνει. Όταν συμβαίνει αυτό…. Εγώ να κλαίω με λυγμούς πενθώντας σαν να ήταν ο θάνατος ενός καλού μου φίλου και αυτή να με κοιτάει με ένα κοροϊδευτικό χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη της σαν να μου λέει ‘Είσαι αδύναμη’.

Μακάρι να υπήρχε τρόπος να μπει στο αθόρυβο· πολύ θα ήθελα να μην ξανακούσω την φωνή της. Όταν είμαι ήρεμη στέκεται απέναντι μου και μου υπενθυμίζει όλα αυτά που πρέπει να κάνω αλλά δεν θέλω. Όταν κάνω λάθος, με θράσος μου λέει ‘Σου τα’ λεγα’. Προσπαθεί να με ελέγχει, να ορίζει την ζωή μου. Εκτός των άλλων είναι και οργανωτική· έχει μανία με την τάξη. Όταν τα πράγματα δεν είναι στην θέση τους τρελαίνεται. Μουρμουράει ακατάπαυστα μέχρι όλα να γίνουν όπως θέλει και μετά σωπαίνει για λίγο μέχρι να βρει την επόμενη αφορμή για να αρχίσει από την αρχή.

Τα βράδια όταν προσπαθώ να κοιμηθώ σιγοψιθυρίζει θυμίζοντας μου όλα εκείνα που θέλω να ξεχάσω, που προσπαθώ να σβήσω οριστικά από την μνήμη μου. Της γυρίζω την πλάτη καθιστώντας σαφές πως δεν με ενδιαφέρουν τα λεγόμενα της. Επιμένει· λέει, λέει, λέει ώσπου κάποια στιγμή το μουρμουρητό γίνεται νανούρισμα και τα βλέφαρα μου κλείνουν. Εκεί δεν μπορεί να με ταράξει· είμαι μόνο εγώ και τα όνειρα μου. 

Με την έλευση της νέας ημέρας ξανά τα ίδια. Έχει γίνει ρουτίνα πλέον αλλά δεν με νοιάζει. Προσπαθώ να την απωθώ· να μην την αφήνω να παρεμβαίνει τόσο άμεσα στις επιλογές μου. Άλλες φορές τα καταφέρνω και άλλες όχι. Όπως και να έχει την αντιμετωπίζω· δεν αφήνω να κάνει αυτή κουμάντο. Μου πήρε αρκετά χρόνια να την συνηθίσω. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι ότι δεν θα άντεχα μακριά της. Είναι εγώ· είμαι εγώ και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Φωτογραφία εξωφύλλου Lee Materazzi

Για τη μητέρα σου, την αδελφή σου, τη φίλη σου. Όποια εκείνη, θέλεις και αγαπάς. 

Για την Ελένη Τοπαλούδη, που πόνεσε, κακοποιήθηκε, βιάσθηκε, δολοφονήθηκε.

Στη χώρα των Αθώων είναι φως.

Όχι, δεν πήγαινε γυρεύοντας.

Όχι, δε ντύθηκε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, για να την αγγίξεις, για να σου αρέσει, για να σκεφτείς εσύ και να αποφασίσεις για εκείνη. 

Όχι, δεν έχεις το παραμικρό δικαίωμα να της μιλήσεις, να την κακοποιήσεις, να τη χρησιμοποιήσεις. Δεν έχεις το παραμικρό δικαίωμα να βιάσεις την αυτοδιάθεση της. 

Όχι, δεν μπορείς να αποφασίσεις για τη ζωή της. Δεν είναι δικός της λογαριασμός η διαταραχή σου. 

Όχι, δεν είναι υποχρεωμένη να υπακούσει στις άρρωστες σκέψεις σου, ούτε στις διαθέσεις σου, ούτε στα δικά σου «θέλω». 

Όχι, δεν είναι υποχρεωμένη να πει Ναι. Το Όχι σημαίνει Όχι. Άρνηση. Τελεία.

Τι, δεν το έχεις μάθει αυτό; Δε σου το έμαθαν, ε; Ποιες λέξεις να στο μάθουν; Αυτές που χρησιμοποιούν τα σκοτάδια τους;

Όχι, και να μη σου το έμαθαν, δε δικαιολογείσαι. Δεν έχει «αλλά» η πρόταση. Και δεν παρασύρθηκες. Δεν υπάρχει αυτό, όσο καλός ηθοποιός και αν είσαι.

Όχι, και εκείνη πρέπει να σταματήσει να σιωπά. 

Το βλέπει να συμβαίνει δίπλα της. Το αισθάνεται στην αύρα σου. Τα βράδια.. ούτε λόγος να επιστρέψει μόνη της στο σπίτι. Και αν τυχόν μιλήσει, δε θα σοκαριστεί κανείς. Και μη μου πεις, ότι είναι υπερβολική. Εσύ, δε φοβάσαι. Εκείνη, το έχει βιώσει, γιατί την ακολούθησες. 

Όχι, ούτε εμείς πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για αυτό. Δεν επαναλαμβανόμαστε, ούτε γινόμαστε κουραστικές, κουραστικοί. Ζούμε πολλά παράλογα, τα βλέπεις. Και ένα εξ αυτών, είναι πως είμαστε «πολιτισμένοι» αλά καρτ. 

Και όχι, δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι ξεπερασμένο. Ζητούμενο είναι, δυστυχώς, ακόμη και σήμερα, στη χώρα των «αθώων» και των «καλών παιδιών».