Η δράση του Eye‘s Walk Digital Festival, μια πορεία της τοπικής κοινωνίας, των επισκεπτών και του κοινού του φεστιβάλ προς τη συνάντηση με τα φύλα και τις έμφυλες ταυτότητεςστο δημόσιο χώρο, πραγματοποιήθηκε σε πολλαπλά σημεία της πόλης:

 Στην καρδιά της εμπορικής της ζωής, γύρω από το Θέατρο Απόλλων.

Εκεί όπου βιτρίνες καταστημάτων, γέμισαν Queer αισθητική, ερωτήματα, σκέψεις και συναισθήματα καθώς και αρχειακό υλικό για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα στην σοσιαλιστική Ρουμανία. Ακτιβιστές και καλλιτέχνες από την Ιρλανδία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία έδωσαν το παρών.Οι έμποροι της Ερμούπολης, έδωσαν τη θέση του Κερδώου Ερμή στον Λόγιο Ερμή και υποστήριξαν έμπρακτα τις δράσεις του Eye’s Walk Digital festival προςμια ανοιχτή κοινωνία.

Στην πορεία-ξενάγηση προς τα παλιά πορνεία της Ερμούπολης.

Η πορείαδιέσχισε όλη την ιστορική πόλη καιέφτασε ως τα απομεινάρια του αρχαίου τείχους. Κάτοικοι και επισκέπτες,περιπλανήθηκαν σε μια διαδρομή στο χώρο και τον χρόνο, που  ξετύλιξε  τα πάθη, τους έρωτες, και τη σεξουαλικότητα μιας πόλης, που πέρα από  αριστοκρατική,υπήρξε, και είναι, βαθιά λαϊκή, πολύμορφη και ζωηρή. Ο συγγραφέας Θωμάς Δρίκοςμας οδήγησε σε μια συνάντηση του παρόντος με το με το  παρελθόν χωρίς λογοκρισία.

 Στο προαύλιο της Εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Μια μαγική στιγμή.Queer και μη queer καλλιτέχνες, μαζί με ακτιβιστές από το Ρουμανικό οργανισμό Acceptγια τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ενώθηκαν σε μιακοινωνίαμετον κόσμο που παρακολουθούσε.Νεαρά ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα ζευγάρια, κάτοικοι της Ερμούπολης όλων των ηλικιών και κοινωνικών στρωμάτων, καλλιτέχνες,διανοητές, ακτιβιστές, τουρίστες, όλοι μαζί στον ίδιο χώρο βίωσαν την Queer αισθητική και την ΛΟΑΤΚΙ ιστορίαως μία ανοιχτή εμπειρία για όλους.

Όπως πάντα, με αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης αλλά και με αισιοδοξία,το Eye’s Walk Digital festival προγραμματίζει ήδη τις επόμενες παραγωγές του, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Γιατί η πανδημία δεν μπορεί να νικήσει την Τέχνη και γιατί θέλουμε η κοινωνία μας να μένει ενωμένη, ξύπνια και ενεργή.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

Ερμίνα Αποστολάκη, Αγγελίνα Βοσκοπούλου, θωμάςΔιάφας, Αθηνά Κανελλοπούλου, Κατερίνα Γώτη- Viscosity, AndrewDuggan [Ιρλανδία], FlorinBuhuceanu [Ρουμανία].

Curator:ΦιλίαΜηλιδάκη

CommunicationDesigner: Ελισάβετ Παπαγεωργίου

Social Media: ΑλέξανδροςΤσώνης

Media Manager: ΕλένηΑράπογλου

Η παραγωγή “HermAphrodite” συμμετέχει και υποστηρίζει το έργο “We Are Here and Everywhere in the Balkans”, μια αναζήτηση της ιστορία και της κουλτούρας των ΛΟΑΤΚΙ+ κοινοτήτων στα Βαλκάνια. Ένα έργο βραβευμένο από το Cultural Management Academy Project Fund 2019 &το Goethe Institut.

Συν-Διοργάνωση: Δήμος Σύρου-Ερμούπολης

Το Eye’s Walk Digital Festival, είναι ένα καινοτόμο φεστιβάλ που συνδυάζει ψηφιακέςτεχνολογίες, video installations και performing arts με το πολιτισμικό και αρχιτεκτονικό υπόβαθρο της πόλης.

Γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1945 στη γαλλική πόλη Fumel. To 1966 πέρασε πρώτος στην École Νationale Supérieure des Beaux-Arts από την οποία αποφοίτησε το 1972. Στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός μεγάλων Γάλλων αρχιτεκτόνων. Το 1978 διετέλεσε καλλιτεχνικός σύμβουλος της Παρισινής Biennale αρχιτεκτονικής. Το 1994 ίδρυσε το Ateliers Jean Nouvel. Ο ίδιος αλλά και οι δημιουργίες του έχουν διακριθεί επανειλημμένα λαμβάνοντας βραβεία μεταξύ των οποίων και το Pritzker Prize.

Στα έργα του συναντά κανείς ανακολουθίες και αντιφάσεις. Και αυτό γιατί η κοινή λογική και το προφανές δεν τον συγκινούν. Αντίθετα προτιμά τον πειραματισμό και την ανατροπή. «Για πάνω από 30 χρόνια διευρύνει το πλαίσιο της αρχιτεκτονικής δημιουργίας σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Έχοντας διεισδυτικό και εύστροφο πνεύμα, τολμά να ρισκάρει, ενώ η δουλειά του έχει εμπλουτίσει το σύγχρονο αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο.» ήταν τα λόγια της κριτικής επιτροπής του Pritzker Prize στην ανακοίνωση της απονομής του ομώνυμου βραβείου στον Γάλλο αρχιτέκτονα.

Τα έργα του δεν κατηγοριοποιούνται. Κάθε κτίριο αφήνει τη δική του σφραγίδα.  Από τη μια η ελλειπτική φόρμα και τα ζωηρά χρώματα του πύργου Agbar στη Βαρκελώνη που θυμίζει πίδακα νερού και από την άλλη το οπτικό παιχνίδι που δημιουργεί η γραμμή της λεπτής χάλκινης οροφής του Συνεδριακού Μεγάρου της Λουκέρνης, εναρμονισμένη με την επιφάνεια της λίμνης. «Σε όλη μου τη ζωή πολέμησα τη μαζικότητα και αγωνίστηκα για την εξατομίκευση στην αρχιτεκτονική.» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο Reuters.

Η Ευρώπη έχει να επιδείξει πολλά αρχιτεκτονικά αριστουργήματα του Nouvel. Για παράδειγμα, το κτίριο της Φιλαρμονικής και το Ινστιτούτο Αραβικού Κόσμου στο Παρίσι, το κτίριο της Όπερας στη Λυών του οποίου ανέλαβε την επέκταση και ανακαίνιση. Διατηρώντας τις παλιές προσόψεις, δημιούργησε ένα καμπύλο «τρούλο», γυάλινους τοίχους και είσοδο σε μια προσπάθεια σύνδεσης μοντέρνας αρχιτεκτονικής με κλασσικές αξίες. Στην άλλη άκρη του Ατλαντικού συναντά κανείς έργα του πρωτοποριακά όπως το Guthrie Theater της Μιννεάπολης με industrial αισθητική, το συγκρότημα κατοικιών στο Chelsea της Νέας Υόρκης, ο Tour de Verre στο Manhattan ο οποίος αποτελεί για τον δημιουργό του «αρχέτυπο του ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη.»

Η Μαριάνθη Λιάπη είναι αρχιτέκτονας και ερευνήτρια. Εξειδικεύεται στην ποιοτική αναβάθμιση χώρων μέσω καινοτόμων μίξεων συμμετοχικού σχεδιασμού και σύγχρονου τρόπου κατασκευών. Από μία ευρύτερη σκοπιά,  η Μαριάνθη ασχολείται με την πειραματική εργονομία στη διαμόρφωση του χώρου, καθώς και με το σχεδιασμό ανθρωποκεντρικών περιβαλλόντων, μέσω καινοτόμων αρχιτεκτονικών προσεγγίσεων με διεπιστημονικές συνιστώσες.

Όλοι μπορούμε να παίξουμε, το παιχνίδι δεν έχει ηλικία.

Τα παιδιά ζουν μέσα από το παιχνίδι, μαθαίνουν πράγματα για τον εαυτό τους, για τους άλλους,  για τον κόσμο. Κατακτούν φόβους, ξεπερνούν τα όρια τους μέσα από το ασφαλές περιβάλλον του παιχνιδιού με εργαλείο το ίδιο το παιχνίδι. Παρατηρούμε πως τα παιδιά στην προσχολική τους ηλικία μαθαίνουν παίζοντας.

Τι γίνετε όταν τα παιδιά πηγαίνουν δημοτικό;

Από ένα περιβάλλον στο οποίο μαθαίνουν  ελευθέρα  κάνουν μια σκληρή μετάβαση σε ένα περιβάλλον που πρέπει να μάθουν αδιαμαρτύρητα .

Σε αυτό το σημείο βρήκα το δικό μου Call for Action,  εξηγεί η Μαριάνθη Λιάπη μιλώντας στο Τogether για την πολυτροπική μάθηση με εργαλείο την τεχνολογία.

«Εκεί που βλέπουμε περιορισμούς εγώ θέλω να βρω νέες κατευθύνσεις»  λέει και αναφέρεται στους στόχους και στην αμφίδρομη σχέση του μαθαίνω και αλλάζω.

«Έχω καταφέρει να δω το σχολείο αλλιώς ενώ η προσέγγιση μου πατάει σε μια αμφίδρομη και δυνατή σχέση ανάμεσα στις λέξεις μαθαίνω και αλλάζω. Ο πρώτος στόχος  για μένα είναι η αλλαγή του τρόπου που μαθαίνουμε. Ξέρουμε ότι τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα μέσα από το παιχνίδι. Αυτό πρέπει να το πάρουμε και να το βάλουμε προσεκτικά μέσα στο σχολείο. Εδώ μπαίνει η αρχιτεκτονική  η οποία μας βοηθά να μετατρέψουμε το σχολείο σε έναν τόπο μάθησης με ποιοτική  αναβάθμιση του ίδιου του  σχολικού χώρου αλλά και της εκπαιδευτικής διαδικασίας.»

Αυτή είναι η προσέγγιση της Μαριάνθης την οποία ονόμασε  «Εκπαιδότοπο».

Τι είναι οι εκπαιδότοποι;

Οι Εκπαιδότοποι συνδυάζουν τις λέξεις εκπαίδευση, παιδί, παιχνίδι και όλα αυτά στον δικό τους κοινό τόπο και αποτελούν ένα ενδιάμεσο  πεδίο όπου ο εκπαιδευτικός  συνεργάζεται με έναν αρχιτέκτονα θέτοντας κάποιον μαθησιακό στόχο.  Έπειτα οι δυο τους ψάχνουν  αμοιβαίες λύσεις χρησιμοποιώντας τον μαθησιακό στόχο μέσα από μια παιδοκεντρική προσέγγιση όπου τα παιδιά έχουν πολύ ενεργό ρόλο.

Μπορώ να μάθω να αλλάζω τον χώρο του σχολείου;

Τι σημαίνει για εμάς σχολείο;

Η περιγραφή και η απάντηση μιας μαθήτρια της  έκτης δημοτικού για το δικό της σχολείο όταν ρωτήθηκε παρουσιάζει την οπτική των παιδιών καθώς και  το πως θα ήθελαν τον χώρο στον οποίο καθημερινά περνούν αρκετές ώρες της ημέρας.

«Είναι οκτώ και είκοσι , πάλι άργησα στο σχολείο. Είναι Μάιος και  έχει μια υπέροχη  μέρα.  Τα παιδιά μπήκαν στις τάξεις αλλά εγώ κάθομαι στην αυλή του σχολείου και παρατηρώ το κτίριο. Χθες οι αρχιτέκτονες με ρώτησαν  την γνώμη μου γι’ αυτό. Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Βασικά είναι τεράστιο,  δεν έχει χρώμα και είναι ίδιο με το Γυμνάσιο που πάει ο αδελφός μου.

Δεν νομίζω ότι αυτό το κτίριο έχει φτιαχτεί για παιδιά. Πηγαίνοντας στην τάξη θυμάμαι την διαδρομή που κάνω για να φτάσω στο σχολείο. Βλέπω χρώματα, δέντρα και  λουλούδια.

Φτάνω στην αυλή του σχολείου  και βλέπω μπασκέτες, βρύσες, παγκάκια και τσιμέντα. Χτυπάω την πόρτα της τάξης  και εύχομαι όταν μπω να έχει αλλάξει κάτι. Τίποτα. Τα θρανία στην ίδια σειρά,  ο δάσκαλος στην έδρα  του και  αυτός ο τεράστιος  μαυροπίνακα…»

Και αυτό είναι το δεύτερο βήμα, να μάθουμε να αλλάζουμε τον χώρο του σχολείου.

Θέλουμε ο εκπαιδότοπος να αλλάξει αυτό το περιβάλλον και  η αλλαγή  αυτή να έρθει συμμετοχικά από τη βάση έτσι ώστε σταδιακά ένας δάσκαλος με την ομάδα του να προγραμματίσει, να σχεδιάσει  και να κατασκευάσει πυρήνες μάθησης με γνώμονα τον μαθησιακό στόχο μας εξηγεί η κα. Λιάπη.

Πως προέκυψε η συγκεκριμένη μεθοδολογία και πόσο εύκολα μπορεί ίσως να εφαρμοστεί;

Ξεκίνησα αυτή την μεθοδολογία πιλοτικά στο μεταπτυχιακό μου στο ΜΙΤ και  καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο για  έναν εκπαιδευτικό να αφεθεί σε μια τόσο ανοικτή διαδικασία μάθησης. Πρέπει όμως να εμπιστευτούμε τα παιδιά και να σεβαστούμε την γνώση και την δημιουργικότητά τους.

Τα παιδιά ξέρουν να μαθαίνουν, να παίζουν,  να ονειρεύονται. Ήμασταν όλοι παιδιά,  έχουμε αυτήν την  μαγική δύναμη μέσα μας αλλά για να την ενεργοποιήσουμε  και πάλι πρέπει να συμπορευτούμε με το παιδί που  κάπου έχουμε κρύψει.

Έχετε ποτέ φανταστεί ένα σχολείο όπου τα παιδιά ξυπνούν  ευχάριστα κάθε πρωί και το μεσημέρι  δεν θέλουν να φύγουν απ’ αυτό;

Το ” Έτσι μαθαίνω καλύτερα” σχεδιάστηκε και υλοποιείται από το Εργαστήριο Μεταβαλλόμενων Ευφυών Περιβαλλόντων. Το πρόγραμμα κατάφερε να φέρει την  αλλαγή στην καθημερινή σχολική πραγματικότητα και αφορά όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, από το βρεφονηπιακό σταθμό μέχρι το Λύκειο.

To “Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα” (ΕΜΚ) αποτελεί ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα το οποίο αναβαθμίζει το σχολικό χώρο, ενισχύει την εκπαιδευτική διαδικασία και έτσι συμβάλλει ουσιαστικά στη δημιουργία ευνοϊκότερων συνθηκών μάθησης. Η καινοτόμος προσέγγιση του προγράμματος αποτελεί μια διεθνή πρωτοτυπία. Οι αρχιτεκτονικές και παιδαγωγικές παρεμβάσεις πραγματοποιούνται με την ενεργή συμμετοχή των εκπαιδευτικών και μαθητών.

Το πρόγραμμα πετυχαίνει την ενδυνάμωση της εικόνας των σχολείων, τη μεταμόρφωση των εγκαταστάσεών τους και τη βελτίωση της χρήσης του εκπαιδευτικού περιβάλλοντος, επενδύοντας στη μετάβαση από το “σχολείο” στο “σχολείο μας”.

 Έτσι, το δημόσιο σχολείο:

–Μεταμορφώνεται σε ένα πρότυπο πυρήνα μάθησης και δεμένης σχολικής κοινότητας με συμμετοχικές δράσεις αρχιτεκτόνων, δασκάλων, μαθητών όλων των τάξεων και γονέων σε κοινά projects.

–Αποκτά ένα πρότυπο περιβάλλον που βοηθάει τα παιδιά να βελτιωθούν ατομικά και κοινωνικά.

–Γίνεται αντικείμενο περηφάνιας για τη σχολική αλλά και την ευρύτερη κοινότητα.

–Μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς της γειτονιάς.

Ένα μεγάλο κεφάλαιο του” Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα” είναι οι “Εκπαιδότοποι“, μια ολοκληρωμένη εκπαιδευτική προσέγγιση που έχει ως βάση την αρχιτεκτονική και στόχο να προσθέσει νέα εκπαιδευτικά εργαλεία και εξοπλισμό στα σχολεία.

Μέσα από τις δράσεις των εκπαιδότοπων παράγονται νέοι χώροι και νέα στοιχεία εκπαιδευτικού εξοπλισμού στο σχολικό περιβάλλον, τα οποία σχεδιάζονται από τους εξειδικευμένους ερευνητές του προγράμματος ΕΜΚ από κοινού με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.

Οι δράσεις αυτές έχει αποδειχθεί ότι ευνοούν τη δημιουργική ενεργοποίηση όλης της σχολικής κοινότητας, ενισχύοντας την επικοινωνία και την εξοικείωση μεταξύ των μελών της.  Μέχρι σήμερα έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί σε συνεργασία με δασκάλους και μαθητές από  έπιπλα μέχρι διατάξεις και μικρόκοσμοι που ενισχύουν την εκπαιδευτική διάσταση και  την παιγνιώδη πλευρά της μάθησης!

Tα σχολεία του “Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα” βοηθάνε τα παιδιά να βρουν το χώρο τους, να φτιάξουν τον τόπο τους και να δημιουργήσουν όμορφες αναμνήσεις. Τα παιδιά εμπνέουν και καθοδηγούν, με τις ανάγκες και τις επιθυμίες τους, στη δημιουργία ενός σχολικού περιβάλλοντος που τα βοηθάει να μαθαίνουν καλύτερα.

Το πρόγραμμα “Έτσι Μαθαίνω Καλύτερα” έχει ήδη μεταμορφώσει 24 σχολεία του δήμου Αθηναίων.

Οι σχολικές μονάδες που ενδιαφέρονται να ενταχθούν στο πρόγραμμα μελλοντικά, μπορούν να συμπληρώσουν τη σχετική φόρμα εκδήλωσης ενδιαφέροντος στην ιστοσελίδα.

http://athens-dfbl.gr/#design

Fubiz /Didee. gr

Είναι επίσης, ζωγράφος και γλύπτης, που ανασυντάσσει με δόλο την αντίληψη του οφθαλμού που παρατηρεί το χώρο σύμφωνα με τις διαθέσεις και το πνεύμα των τόπων.

Όπως και τα πολύχρωμα μάντρα, τα εφήμερα έργα του είναι σουρεαλιστικά καθήκοντα στον ακραίο ρεαλισμό των τοπίων, με την εισβολή του θαυμάσιου στην καθημερινή ζωή.

Το αιχμηρό μάτι του αναδιαμορφώνει τους τοίχους σε εντυπωσιακές οπτικές ψευδαισθήσεις.

Πηγή: Fubiz

Ιστορικά, η Μασσαλία ήταν γνωστή για τις συμμορίες και τη βία που εξελίσσονταν, ωστόσο οι προσπάθειες αναδιαμόρφωσης της πόλης κατόρθωσαν να μετατρέψουν την εικόνα αυτή. Παρόλα αυτά η φτώχεια εξακολουθεί να αντικατοπτρίζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού και οι αρχιτέκτονες του έργου επηρεάστηκαν από αυτή την πραγματικότητα, σχεδιάζοντας τους πολυτελείς χώρους του ξενοδοχείου των 150 δωματίων.

Οι αρχιτέκτονες διακόσμησαν τους διαδρόμους και τα υπνοδωμάτια με graffiti. Φωτογράφησαν διάφορα tags και τα συνέδεσαν σε ένα τρελό ακατάστατο μείγμα πραγμάτων που εμφανίζονται σε όλο το ξενοδοχείο. Συνεργάστηκαν με ντόπιους καλλιτέχνες για να σχεδιάσουν και άλλα graffiti, όπως την τοιχογραφία που κοσμεί το λόμπι του ξενοδοχείου από τον καλλιτέχνη Tristan Bonnemain, των σύγχρονων αλλά και παλαιότερων χαρακτήρων της πόλης.

«Η βία αποτελεί συνώνυμο της πόλης. Στην Ιταλία λέμε «μην καλύπτεις τα μάτια σου με τα χέρια σου, διότι κάποια μέρα θα πρέπει να αντικρίσεις την πραγματικότητα», ανέφερε η Sapey. «Αυτό το έργο θέλαμε να είναι για την πόλη, στην πόλη και να ανήκει στην πόλη». Η βία διακόπτεται από την ανεμελιά – ένα τραπέζι από ανακυκλωμένα τζιν και funhouse έπιπλα. Λιγότερο από ένα barκαι περισσότερο ένα μέρος διακοπών για καπνιστές και για τους λάτρεις των selfies, το πράσινο εσωτερικό ακτινοβολεί στους εξωτικούς κήπους της μεσογειακής ακτής και στα βουνά που περιβάλλουν την πόλη της Μασσαλίας.

Έχοντας ανακατασκευαστεί και ανοίξει επίσημα αυτό το φθινόπωρο, το Νhow Marseille στο Palm Beach ήταν κάποτε ένα δημοφιλές μέρος για τους ντόπιους. Το αρχικό ξενοδοχείο Palm Beach, που χτίστηκε το 1976, ήταν το μέρος όπου ο ίδιος ο αρχιτέκτονας Lefèvre έμαθε να κολυμπάει, οπότε και είχε μεγάλη συναισθηματική αξία για τον ίδιο. Είναι ένα καλωσόρισμα και όχι μια νέα σύσταση, λένε οι Fatosme και Lefèvre. Ευελπιστούν το ξενοδοχείο να αποτελέσει ένα μνημείο αλλαγής για τη Μασσαλία. Αποτελεί ιστορικά μια επαναστατική πόλη από τον 14^ο αιώνα και τονίζουν ότι κάθε επαναστατική πόλη χρειάζεται αναδιαμόρφωση.

Πηγή: CRfashionbook.