Ίσως είσαι σε μέρες που η διάθεσή σου δεν είναι καθόλου καλή και αισθάνεσαι πως όλα πάνε στραβά. Το να κρατήσεις όμως το κεφάλι ψηλά και να σκεφτείς θετικά θα σε βοηθήσει. Το ότι τώρα τα πράγματα δεν πάνε καλά, αυτό δεν σημαίνει πως μετέπειτα δεν θα καλυτερεύσουν. Παρ’ το σαν μία δοκιμασία, μέσα από την οποία πρέπει να βγεις κερδισμένος. Μέσα από κάθε αναποδιά κρύβεται και κάτι καλό, έτοιμο να μας διδάξει κάτι.

Το να βγεις με ανθρώπους που αγαπάς είναι κι αυτό πολύ αποτελεσματικό

Κάνεις ένα τηλέφωνο, στέλνεις ένα μήνυμα στους αγαπημένους φίλους κι έγινες! Συναντιέστε, αποφασίζετε στα γρήγορα τι πρόγραμμα θα έχετε για απόψε και απλά ξεκινάτε. Θα πείτε τα νέα σας, τα καλά πράγματα που συνέβησαν στη δουλειά σας, ακόμη και το πως ξεκινάτε καθημερινά την μέρα τώρα που είναι καλοκαίρι. Μετά θα ξεκινήσετε τα πιο προσωπικά… Θα πείτε για τον κούκλο barman ή την κούκλα σερβιτόρα από το μαγαζί στο οποίο αρχίσατε να συχνάζετε το τελευταίο διάστημα, θα κάνετε την πλάκα σας, θα πειράξετε και λίγο τον ζορίκλα της παρέας και να είστε σίγουροι πως η διάθεση θα φτάσει στα ύψη και τα γέλια θα είναι ασταμάτητα.

Ντύσου ωραία, βάψου και η αυτοπεποίθηση θα είναι ακόμη ένας σύμμαχος

Ετοιμάζεσαι να βγεις. Έστω και για μία βόλτα να είναι, αν ντυθείς ωραία θα νιώσεις πιο όμορφα. Το βραδάκι κανονίζεις για ποτάκι με παρεΐτσα. Πρέπει να ετοιμαστείς κατάλληλα:

Για τις γυναίκες: Άρπαξε τα καλλυντικά σου, τόνισε το πιο όμορφο σημείο του προσώπου σου, φόρα τα αγαπημένα σου ψηλά πέδιλα και το συνολάκι που σου πάει μαζί με τα αγαπημένα σου σκουλαρίκια, το αγαπημένο σου χρώμα κραγιόν, κάνε και τα μαλλιά σου, πάρε και την καλύτερη διάθεσή σου και βγες να καταπλήξεις τα πλήθη.

Για τους άντρες: Φόρα μία έντονη και ωραία κολόνια, ένα όμορφο πουκάμισο με το κατάλληλο παντελόνι και τα παπούτσια που ταιριάζουν, κάνε και λίγο τα μαλλάκια και είσαι έτοιμος. Να προσθέσουμε πως αν είσαι και από τους άντρες που τους αρέσουν τα αξεσουάρ, βάλε το ρολόι, την αλυσίδα ή το βραχιόλι που σου αρέσει, πάρε μια ανάσα, πάρε τα πάνω σου και καλά να περάσεις!

Πολύ απλά και μικρά πράγματα που όμως μπορεί να είναι θαυματουργά!

Προσπαθείς φυσικά συνεχώς για το καλύτερο. Είναι λογικό το να μην σταματήσεις να προσπαθήσεις για όλα όσα ποθείς. Όσο πιο ψηλά μπορείς να φτάσεις με τον αγώνα σου καν΄ το και μην σου περάσει καν από το μυαλό να τα παρατήσεις. Ασχολείσαι με τα οικονομικά, τα φιλολογικά, τα καλλιτεχνικά, τον χορό. Με ό,τι και αν ασχολείσαι, πρέπει να νιώθεις ότι είσαι ο καλύτερος και έτσι θα γίνεις όντως ο καλύτερος. Η δουλειά σου είσαι εσύ, ο χαρακτήρας σου είσαι εσύ. Μετέπειτα η εκτίμηση ακόμη και των άγνωστων ανθρώπων προς το πρόσωπό σου μπορεί να επιβεβαιώσει ότι τουλάχιστον τα πράγματα που είναι αναγκαίο να τα κάνεις σωστά, γίνονται σωστά. Με βεβαιότητα θα συμβούν και λάθη που μέσα από αυτά θα μάθεις κιόλας, θα σε κάνουν να εκτιμήσεις λίγο περισσότερο τη θέση σου και να αλλάξεις κάτι το οποίο ίσως αργότερα να σε ωφελήσει στις κινήσεις που είναι να κάνεις. Από επαγγελματικές μέχρι και προσωπικές. Από τη στιγμή που θα διαλέξεις να κάνεις κάτι, πρέπει να το φέρεις εις πέρας και να βγει κάτι καλό. Θα νιώσεις πολύ περήφανος όταν συμβεί αυτό. Με το που ακούσεις το πρώτο «μπράβο» θα σε κατακλύσουν υπέροχα συναισθήματα. Θα είναι λες κι έχεις κατακτήσει τον κόσμο. Έκανες κάτι μόνος σου, το έκανες σωστά και τώρα παίρνεις τα εύσημα. Έτσι ταυτόχρονα γίνεσαι και ευτυχισμένος. Η ψυχολογία σου είναι καλύτερη, νιώθεις χρήσιμος, έχεις αυτοπεποίθηση και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, έχεις τον χρόνο να σκεφτείς νέα πράγματα, να διορθώσεις καταστάσεις ή έστω να το προσπαθήσεις.  Οι κλάδοι όπου μπορεί ένας άνθρωπος να είναι επιτυχημένος είναι πολλοί. Στην δουλειά, στην οικογένεια, στα χόμπι του και σε πολλά άλλα πράγματα ακόμη. Σημασία όμως έχει να νιώθεις ολοκληρωμένος και ικανοποιημένος μέσα από την επιτυχία σου σε οποιονδήποτε τομέα.

Τα πάντα μπορούν να επιτευχθούν αρκεί να το προσπαθήσουμε!

«Δεν πέφτουνε, χρυσάφι μου, τα κάστρα με ευχές…»

Περσείδες, Μ. Πασχαλίδης

    Δεν εννοώ αυτά που καθημερινά χρησιμοποιούμε, γιατί αυτά είναι σαν την ιεροτελεστία του πρωινού καφέ. Έχουμε συνηθίσει να μη μας κάνει εντύπωση αυτό που κρύβεται από πίσω από εκείνα. Μας αρκεί το φίλτρο αυτό καθαυτό, ίσως από νοσταλγία για εκείνο που δεν αγγίζουμε, ίσως από μια ασυγκράτητη αποστροφή στο τώρα, που ασυναίσθητα, ήδη σε αυτή τη σκέψη, έχουμε αφήσει πίσω, ίσως από πλεονεξία. Δεν εννοώ σίγουρα αυτά. 

    Υπάρχουν φίλτρα που συνθέτουν το «Εγώ» και μπορούν να ξεπερνούν κάθε άλλο εσωτερικό ελεγκτικό μηχανισμό. Υπάρχουν φίλτρα, που θα μπορούσαν ενώ χορεύουν μπροστά μας, και μπλέκονται με τα φίλτρα των άλλων γύρω μας, για να συνθέσουν και να δημιουργήσουν το αντίδοτο στην παράνοια. Υπάρχουν φίλτρα, που έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την προσωπική και συλλογική πλεύση μας. Σε αυτά τα φίλτρα αναφέρομαι. Ίσως σας προϊδέασα. 

    Υποτιμούμε αυτοβούλως τη δύναμη αυτών των φίλτρων. Ποιοτικά όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε το ουσιώδες από το επουσιώδες, κι όμως πάντα στεκόμαστε στο τελευταίο. Διοχετεύουμε στο επουσιώδες όλη μας την κρίση, όλη τη συναισθηματική μας φόρτιση, χάνοντας από τα μάτια μας την υφή του πραγματικού προβλήματος. Τι μας φταίει, άραγε, όταν αναγνωρίζουμε μια ανεπάρκεια, όταν αισθανόμαστε το λάθος; Τι μας φταίει… και σε ποιόν επιρρίπτουμε την ευθύνη; Πολλές φορές, εθελοτυφλούμε. Παραβλέπουμε αυτά τα φίλτρα, με την ίδια γοητευτική παράλειψη που ανεχόμαστε την αλαζονική και διαστροφική φύση των λάθος επιλογών μας. Και τότε είναι που προσμένουμε το ακαταλόγιστο για αυτές. 

    Στην πληθώρα των γεγονότων, στους παράλληλους κόσμους που διανύουμε, τα φίλτρα μπορούν να δημιουργήσουν μια απελευθερωτική πορεία προς το αυτονόητο, που αποφεύγουμε να επιλέγουμε συστηματικά. Το αυτονόητο, για κάποιο περίεργο λόγο, όλοι μπορούμε να το αναγνωρίσουμε, όμως, επίσης στην ύψιστη έκφανση της ειρωνείας αυτής της ζωής, είμαστε αδύναμοι να εφαρμόσουμε.   Ξέρουμε καλά ποιόν κόσμο θέλουμε, και ποιά είναι η θέση μας σε αυτόν. Το δίχως άλλο, ξέρουμε. Με την ίδια αποφασιστικότητα, σε επίπεδα ταχύτητας φωτός, μας έλκει η ανοχή προς εκείνον τον κόσμο, που περιστρέφεται στο σύμπαν χωρίς τα φίλτρα των επιλογών μας. Τον απαράδεκτο κόσμο.

    Ας μην επαναλάβουμε τις τυπικές εκφράσεις που νομίζουμε ότι αλλάζουν αυτόν τον κόσμο. Γιατί από την ανούσια επανάληψη οι λέξεις αυτές έχουν χάσει το νόημα τους, και καθρεφτίζουν τη φθορά μας. Ας πρωτοστατούν οι πρακτικές μας, ας ακολουθήσουν νέες έννοιες, ως συνειδητές επιλογές. Οι επαναστάσεις, νομίζω, δεν θα έπρεπε να νοούνται ως η βία που θα κοστίσει αναγκαστικά και αναπόδραστα απώλειες. Αυτός ο κόσμος θέλει άλλου είδους επαναστάσεις για να καταφέρει να αναπνεύσει. Ας ξεκινήσουν αυτές οι επαναστάσεις από τις μικρές συμβατικές ασχολίες που συνθέτουν την επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα μας. Ας νοηματοδοτήσουμε την επανάσταση αλλιώς, γιατί όλοι μπορούμε να δούμε πόσο ανεπαρκείς είναι οι ουτοπίες όταν απλά τις ευχόμαστε. Όπου «αλλιώς»… ενδεικτικά η συνέπεια στις μικρές απειροελάχιστες συμβατικές ασχολίες μας, στις μικρές μας ιεροτελεστίες, η ευελιξία μας σε κάθε έκφανση και αναγκαιότητα της, η συνειδητή προσπάθεια βελτίωσης του μέσα και του έξω μας. Από πότε η έννοια του συμβατικού, αυτού που επιλέγουμε στην ουσία του κυρίαρχα, σταμάτησε να είναι αυτονόητη και ψάχνει το «αντισυμβατικό» για να επαναστατήσει; Ποιο είναι άραγε σήμερα το «αντισυμβατικό», όταν όλα χάνουν το πραγματικό τους πρόσημο;

    Ας φύγουμε από τις γενικεύσεις, ας γκρεμίσουμε τους κύβους και τις απόλυτες εξισώσεις στον κρυστάλλινο κόσμο του μυαλού μας. Τα σύνορα σε κάθε τι, ήταν και θα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Εμείς διαγράψαμε τα φίλτρα μας, ξεχάσαμε τη φύση τους, και θεοποιήσαμε τα σύνορα. Τα σύνορα που χωρίζουν το φως από το σκοτάδι. Τα σύνορα που δημιουργούν φλεγόμενες μάχες. Τα σύνορα που χτίζουν αποστάσεις και γεννούν το μίσος. Ας επιστρέψουν τα χρωματιστά μας φίλτρα, η δύναμη μας να αποφασίζουμε με βάση την κρίση μας, η δύναμη μας να βλέπουμε πέρα από τα σύνορα. Γιατί πέρα από τα σύνορα, θα δούμε μόνο μάτια σαν τα δικά μας. Με την ίδια φλόγα, απλά με άλλα όνειρα. Τα φίλτρα βλέπετε…

    Αν ψάχνουμε να βρούμε μια επόμενη μέρα, όταν όλη η ασχήμια θα αποτελεί παρελθόν, ο μονόδρομος είναι να φέρουμε πίσω τα φίλτρα μας. Μήπως και δούμε λίγο πέρα από αυτά που νομίζουμε πως ξέρουμε στα σίγουρα και δεν αλλάζουν. Μήπως και δούμε, πως επιμένουμε στο δίκιο μας, όταν δίκιο δεν υπάρχει πουθενά απόλυτο, και δεν είναι ποτέ ένα. Μήπως και δούμε, πως ανεχόμαστε την κακία και τη διαφθορά, στο όνομα μιας δικαιοσύνης, που δεν έχουμε προσεγγίσει ούτε στο ελάχιστο. Μήπως και δούμε, πόσα μπορούμε να μην ανεχόμαστε, και πόση φθορά μπορούμε να ξεμάθουμε, να αφήσουμε πίσω. Μήπως και σταματήσουμε να λογοδοτούμε στο παρελθόν που ευθύνεται για αυτή τη φθορά. Μήπως και διαλύσουμε τα σύνορα που νομίζουμε πως μας χωρίζουν. Μήπως και χτίσουμε ένα αύριο δικό μας, με τα φίλτρα μας.

Αυτό που προσπαθούμε να κρύψουμε βαθιά μέσα μας βαφτίζοντάς το σκληρότητα και αδιαφορία είναι καθαρή άμυνα. Κάποτε οι ψυχές δοκιμάστηκαν με στιγμές και συναναστράφηκαν με πρέπει και θέλω και νόμισαν πως βγήκαν αλώβητες. Επί τούτου διάλεξαν να μην μαρτυρήσουν αυτά που πραγματικά ήθελαν να πουν, δίνοντας το πιο ακριβό αντίτιμο, χάνοντας ότι πολυτιμότερο λαχταρούσαν…Αγάπη! Ίσως την είχαν αλλά δεν το γνώριζαν. Πώς να την διαχειριστείς και με ποιον τρόπο να την διοχετεύσεις; Σπατάλησες μισή ζωή αναρωτώντας, αναζητώντας και τέλος αδιαφορώντας γι’αυτήν. Αφού δεν την κατάλαβες. Μισή ζωή για τα αυτονόητα.

Να αγαπάς αυτούς που σ’αγαπούν για αυτό που είσαι, να εκτιμάς αυτούς που σε κοιτάνε με βλέμμα καθαρό μακριά από επικριτικές ματιές και φθονερά μάτια που σε περιμένουν στην γωνία, να αφιερώνεις χρόνο σε εκείνους που θα τσαλακωθούν μπροστά σου χωρίς ίχνος ντροπής, να αφεθείς στην γελοιότητα της στιγμής γελώντας δυνατά μέχρι δακρύων, μακριά από προσποιήσεις και ανωτερότητες. Να στέκεσαι βράχος δίπλα σε αυτούς που χαίρονται με την χαρά σου και έχουν την υπομονή να σε ακούσουν, που σε χρειάζονται και στο φωνάζουν, γυρνώντας την πλάτη σε προδοσίες και μαχαιρώματα. Να έχεις τη δύναμη να απαντάς σε καμουφλαρισμένες προσβολές αυτόματα, χωρίς να σε ακινητοποιεί εκείνο το λεπτό του ωμού θράσους. Δεν έχεις χρόνο, δεν σου έχει απομείνει ούτε ένα λεπτό για ξόδεμα. Δεν έχεις χρόνο για μικροπρέπειες και εγωισμούς. Μακριά από τις αδιάφορες λεπτομέρειες της ζωής των άλλων, της δικής σου μονάχα. Να τις κρατάς για σένα όσο βαριές και να σου πέφτουν. Δεν είναι πούπουλα οι στιγμές σου σαν τα μυστικά, να τα φυσάς και να τα σκορπίζεις. Δεν έχεις χρόνο για κουβέντες, ούτε ένα λεπτό γιατί κατάλαβες την αξία της σιωπής.

Δεν έχεις χρόνο, πάντα θα είναι αργά ή πολύ νωρίς. Μην κλείνεις αυτιά και μάτια σε αυτά που σου λέει και σου δείχνει η ψυχή. Σωστά και λάθη ζυγίζει το αλάνθαστό σου ένστικτο, η διαίσθηση που δεν σε άφησε ποτέ. Άσε την άμυνα να γίνει επίθεση, σε ένα παιχνίδι ζωής. Και μόνο που σε αφήνει να παίζεις, να νιώθεις τυχερός. Μισή ζωή δεν έχεις άλλο χρόνο, αργά για να μετανιώσεις γι’αυτά που έκανες, νωρίς για να μετανιώνεις γι’αυτά που δεν έκανες. Αυτά που χωράνε σε μια ανάσα, σε μια αγκαλιά, σε μια ματιά, σε μια φράση, αυτά γεμίζουν το κενό. Για αυτά τα σπάνια, τα επιλεκτικά, γι’αυτά αξίζει να παλέψεις, τα άλλα άστα για τα χρόνια που σπατάλησες, για τα χατίρια που δε χάλασες, για τα ασήμαντα που δεν άξιζαν την προσοχή σου. Όσα χωράει για να κλείσει σφιχτά η αγκαλιά σου, γι’αυτά τα λίγα, γι’αυτά τα εκλεκτά. Για αυτά που το μυαλό σου δε θα χρειαστεί να σπαταλήσει ούτε ένα λεπτό για να σκεφτεί…

…Και γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε και παντρευόμαστε (χωρίς πλέον, ευτυχώς να είναι αυτό απαραίτητο) και γεννάμε…
Θεάρεστο έργο η μητρότητα και η οικογένεια ή απλά η μητέρα φύση μας το επιβάλλει, μας οδηγεί στη διαιώνιση τους είδους μας, στην αναπαραγωγή, δείτε το από όποια οπτική επιθυμείτε, το αποτέλεσμα είναι ίδιο, τα παιδιά!
Τα παιδιά γίνονται αυτοσκοπός, το κέντρο μας και οι μανούλες η περιφέρεια, δημιουργείται ένας κύκλος με μοναδικό κέντρο το παιδί.
Ο ρόλος της μητέρας ως αποκλειστικός ρόλος στη ζωή μιας γυναίκας τι συνέπειες άραγε θα υπάρχουν στη ζωή της ίδιας και των παιδιών της; Τίθεται το ερώτημα.
Επιτέλους, βρίσκουμε λόγο να ζούμε, να ξυπνάμε το πρωί, προσφέρουμε τα πάντα, μεγάλη η προσφορά, μεγάλη η αγάπη, ανιδιοτελής, κανείς δεν αμφιβάλλει για την αγάπη της μάνας προς το παιδί της, τι γίνεται όμως όταν αυτήν η αγάπη γίνεται ασφυκτική και ο κλοιός σφίγγει και ο κύκλος μικραίνει και το παιδί ως κέντρο αδυνατεί να ανασάνει;
Ακούς συζητήσεις έξω από το σχολείο καθώς περιμένεις, αυτό το κουδούνι να χτυπήσει… Εμείς είμαστε στην Α’ τάξη, εμείς ζοριζόμαστε στα μαθηματικά, εμείς έχουμε μετά πιάνο… Εμείς… εμείς… Δεν το αντιλαμβανόμαστε αλλά η ζωή των παιδιών μας, γίνεται η ζωή μας!
Και όσο τα παιδιά είναι μικρά, με το δικό μας μικρό νου θαρρούμε πως έτσι πρέπει να πορευτούμε.
Κανείς δε θα διαφωνήσει πως η φροντίδα, η αφοσίωση είναι όλα θεμιτά αλλά όσο μεγαλώνουν, θα θελήσουν να ζήσουν τη δική τους ζωή, να ακολουθήσουν το δρόμο τους και για να συμβεί αυτό χρειάζονται περισσότερο αέρα, περισσότερο χώρο και ο κύκλος που δημιουργήσαμε δεν τους χωρά και μετά;
Όπως αναμένεται, αρχίζουν οι πρώτες αντιδράσεις στην εφηβεία, την πρώτη κοινωνική ομάδα που αμφισβητούν είναι η οικογένεια και ορθώς πράττουν, συμπληρώνω, και έρχονται τα πάνω-κάτω για τη μάνα, χάνεται το κέντρο της, χάνει τον αποκλειστικό ρόλος της, η απόλυτη εξάρτηση ταράζεται αλλά η μανούλα δύσκολα το διαχειρίζεται και ανοίγει ένας άλλος κύκλος, αυτός των ενόχων! Εγώ, που θυσιάστηκα για σένα, που έχασα τα νιάτα μου, που παραιτήθηκα από τον εαυτό μου, εγώ για σένα… κτλ
Αχ! Γλυκιά, καλή μανούλα ποιος σου ζήτησε να παρατήσεις τον εαυτό σου;
Αχ! Μανούλα μέχρι πότε θα ακουω τη φωνή, της δικής σου λογικής;
Αχ! Μανούλα θα καταφέρω ποτέ να ξεχωρίσω τα δικά μου θέλω από τα δικά σου;
Αχ! Πότε θα πάψεις να χεις δίκιο και να θυμίζεις τα λάθη μου;
Αχ! Όσο κι να θέλω να αλλάξεις, για καμιά άλλη δε θα σ’ άλλαζα.
Αχ!