Οπότε let’s think about it!

Με τα χρόνια άλλαξες, είναι η αλήθεια. Όχι εξωτερικά, για άλλη αλλαγή μιλάω, εσωτερική κι επώδυνη. Ναι, σε ωρίμασε ο πόνος, η προδοσία, τα λάθη, οι αναχωρήσεις χωρίς επιστροφή, τα όμορφα λόγια που δε βρέθηκε μία πράξη να τα συνοδέψει. Έβαλες πολλές φορές νερό στο κρασί σου μέχρι που δεν πινόταν πια κι έτσι έσπασες το ποτήρι. Ωρίμασες γιατί δεν είχες άλλη επιλογή, μπήκες –ή σε ρίξανε– στα βαθιά και κολύμπησες.

Λες πιο συχνά «Όχι» και πολύ πιο σπάνια «Ναι». Οι καταφάσεις σου είναι μετρημένες και πρώτα σκέφτεσαι να μη χαλάσεις χατίρι στον εαυτό σου και μετά στους άλλους. Σε άφησες κάτω στην τραμπάλα πολλές φορές, καιρός να σηκωθείς.

Με τα χρόνια και τις ήττες σου –από ανθρώπους που δεν ήξεραν τι ήθελαν και το έψαχναν στη ζωή σου– αποφάσισες πως οι παρουσίες δε σου είναι τόσο απαραίτητες τελικά -ιδιαίτερα αυτές οι περιστασιακές. Κλείνεις την πόρτα σου ευκολότερα και την ανοίγεις πλέον με μεγάλη προσοχή και καχυποψία.

Αντίστοιχα έπαψες πια να κρύβεσαι πίσω από πόρτες μισόκλειστες και συναισθηματικές χαραμάδες. Όταν κάτι τελειώνει, φεύγεις μακριά. Η εμπειρία σου σού απέδειξε πως σπάνια –ως ποτέ– αποδίδουν οι δεύτερες ευκαιρίες και πως οι μισοτελειωμένες ιστορίες, σε τελειώνουν όσο περιμένεις να τις ξαναρχίσεις.

Συνειδητοποίησες πια πως δε θες στη ζωή σου όποιον δε σε χρειάζεται στη δική του και πως τα αισθήματα έχουν νόημα μονάχα όταν είναι αμοιβαία. Έχασες πολύ χρόνο περιμένοντας, προσπαθώντας να καταλάβεις τι θέλουν, ακόμα κι αν θέλουν. Έγινες αποκούμπι για ανθρώπους που σε άδειασαν στην πρώτη δυσκολία.

Συμφιλιώθηκες με τη μοναξιά κι είναι πολλές πια οι φορές που την επιλέγεις. Την προτιμάς από ψεύτικους φίλους και χλιαρούς ερωτάκους, από ανούσιες φωνές κι άχαρα αγγίγματα. Ένα ποτήρι κρασί, μουσική που γουστάρεις κι ένα καλό βιβλίο αρκούν για να χαμογελάσει η ψυχή σου.

Εμπιστεύεσαι δύσκολα πια∙ για όλες εκείνες τις φορές που καθυστέρησες το βήμα σου ή έκανες πίσω για να μετριάσεις τη διαφορά, μα σε προσπέρασαν με την πρώτη ευκαιρία κι ούτε έριξαν ξανά το βλέμμα τους προς το μέρος σου. Ακόμα βέβαια κάνεις πίσω, είπαμε άλλαξες, δεν έγινες δα κι άλλος άνθρωπος. Όμως προτιμάς πια τουλάχιστον οι πιθανότητες να ‘ναι με το μέρος σου.

Δεν πέφτεις με τα μούτρα ούτε τα δίνεις όλα, κρατάς κάτι και για σένα. Εξάλλου αυτό που θα κουβαλάς πάντα είναι ο εαυτός σου, ε, ήταν καιρός να αρχίσεις να τον προσέχεις. Ανέχεσαι λιγότερα και σταμάτησες να σε πουλάς φτηνά. Αυτοσεβασμός κι αξιοπρέπεια κι ας το βαφτίζουν οι άλλοι εγωισμό. Αν δε σ’ αγαπήσεις εσύ, είναι ανώφελο να περιμένεις κάποιον άλλον να το κάνει, το έμαθες.

Παίρνεις τηλέφωνα και χτυπάς κουδούνια, όμως στη δεύτερη άρνηση κι αμφιβολία, τα παρατάς. Δεν έχει νόημα να κερδίσεις την προσοχή κάποιου με το ζόρι ούτε θες μικροποσότητες συναισθήματος από οίκτο. Ό,τι δε σου χαρίζεται απλόχερα, δεν πρόκειται να το ζητιανέψεις -όχι πια.

Έμαθες πως η ποσότητα δεν προσφέρει τίποτα, μάλλον σε κουράζει κι έτσι αναζητάς την ποιότητα. Στους ανθρώπους, στις σχέσεις, στις κουβέντες σου, ακόμα και στο φαγητό σου. Επιλέγεις πια κι αντιλαμβάνεσαι πόσο σημαντικό είναι να μη στριμώχνεσαι στα κουτάκια άλλων, να μη γίνεσαι χαμαιλέοντας για να προσαρμόζεσαι στις καταστάσεις, αλλά να ορίζεις εσύ το περιβάλλον σου.

Έπαψες να ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό και προσπαθείς ακόμα να βάλεις χαλινάρι στον αυθορμητισμό σου. Κρατάς χαμηλά τις προσδοκίες σου για να αποφύγεις κάπως την απογοήτευση.

Ξέρεις πια πως ο χρόνος σου είναι δώρο πολύτιμο χωρίς κάρτα αλλαγής, γι’ αυτό τον φυλάς και τον χαρίζεις μόνο εκεί που αξίζει. Άδειασες τις σκέψεις σου από περαστικούς και σταμάτησες να κάνεις υπομονή. Ποτέ δεν τη συμπαθούσες, δεν μπορείς να περιμένεις. Ό,τι θες, το θες τώρα, το διεκδικείς κι αν δεν το πετύχεις, πείθεις τον εαυτό σου πως δεν το ήθελες και τόσο. Σου επιτρέπεις να πονέσεις μόνο για δυο μέρες, μετά σου χρωστάς να χαμογελάσεις.

Κλαις πολύ και γελάς ακόμα περισσότερο. Πλέον τα όριά σου τα σχεδιάζεις εσύ και την ευτυχία σου τη χρωματίζεις όπως θέλεις.

Δεν περιμένεις κανέναν, προχωράς κι όσοι θέλουν, θα σε προλάβουν.

Προσπαθείς φυσικά συνεχώς για το καλύτερο. Είναι λογικό το να μην σταματήσεις να προσπαθήσεις για όλα όσα ποθείς. Όσο πιο ψηλά μπορείς να φτάσεις με τον αγώνα σου καν΄ το και μην σου περάσει καν από το μυαλό να τα παρατήσεις. Ασχολείσαι με τα οικονομικά, τα φιλολογικά, τα καλλιτεχνικά, τον χορό. Με ό,τι και αν ασχολείσαι, πρέπει να νιώθεις ότι είσαι ο καλύτερος και έτσι θα γίνεις όντως ο καλύτερος. Η δουλειά σου είσαι εσύ, ο χαρακτήρας σου είσαι εσύ. Μετέπειτα η εκτίμηση ακόμη και των άγνωστων ανθρώπων προς το πρόσωπό σου μπορεί να επιβεβαιώσει ότι τουλάχιστον τα πράγματα που είναι αναγκαίο να τα κάνεις σωστά, γίνονται σωστά. Με βεβαιότητα θα συμβούν και λάθη που μέσα από αυτά θα μάθεις κιόλας, θα σε κάνουν να εκτιμήσεις λίγο περισσότερο τη θέση σου και να αλλάξεις κάτι το οποίο ίσως αργότερα να σε ωφελήσει στις κινήσεις που είναι να κάνεις. Από επαγγελματικές μέχρι και προσωπικές. Από τη στιγμή που θα διαλέξεις να κάνεις κάτι, πρέπει να το φέρεις εις πέρας και να βγει κάτι καλό. Θα νιώσεις πολύ περήφανος όταν συμβεί αυτό. Με το που ακούσεις το πρώτο «μπράβο» θα σε κατακλύσουν υπέροχα συναισθήματα. Θα είναι λες κι έχεις κατακτήσει τον κόσμο. Έκανες κάτι μόνος σου, το έκανες σωστά και τώρα παίρνεις τα εύσημα. Έτσι ταυτόχρονα γίνεσαι και ευτυχισμένος. Η ψυχολογία σου είναι καλύτερη, νιώθεις χρήσιμος, έχεις αυτοπεποίθηση και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, έχεις τον χρόνο να σκεφτείς νέα πράγματα, να διορθώσεις καταστάσεις ή έστω να το προσπαθήσεις.  Οι κλάδοι όπου μπορεί ένας άνθρωπος να είναι επιτυχημένος είναι πολλοί. Στην δουλειά, στην οικογένεια, στα χόμπι του και σε πολλά άλλα πράγματα ακόμη. Σημασία όμως έχει να νιώθεις ολοκληρωμένος και ικανοποιημένος μέσα από την επιτυχία σου σε οποιονδήποτε τομέα.

Τα πάντα μπορούν να επιτευχθούν αρκεί να το προσπαθήσουμε!

Βέβαια, φυσικά και θα βαρεθείς κάποια στιγμή να βγεις έξω, διότι θα έχεις την αίσθηση ότι αντί για να ξεκουραστείς κάνοντας την βόλτα σου με την παρέα σου, θα είναι το τελειωτικό χτύπημα για να σε πιάσει και νύστα από την κούραση και να είσαι το ξενέρωτο άτομο της παρέας. Γι’ αυτόν τον λόγο, κάθεσαι σπίτι σου στον καναπέ που σου αρέσει περισσότερο και ίσως αφήνοντας την τηλεόραση να παίζει χαμηλά σκέφτεσαι ποιες άλλες εναλλακτικές έχεις για να περάσει πιο ευχάριστα ο χρόνος σου. Πηγαίνεις στην βιβλιοθήκη σου και διαλέγεις ένα από τα βιβλία σου (μπορεί κάποιο που να μην το είχες παρατηρήσεις και ποτέ), βλέπεις τον τίτλο του, το ξεφυλλίζεις και λίγο, βλέπεις και την μικρή περίληψη στο οπισθόφυλλο, σου αρέσει και το παίρνεις έχοντας και στο πίσω μέρος του μυαλού σου κι αυτό το «Μακάρι να είναι τίποτα της προκοπής και να μου αρέσει τώρα που αποφάσισα να διαβάσω».

Και όταν ξεκινάς να διαβάζεις, φτάνεις σε ένα ρεζουμέ σημείο της υπόθεσης που εκτυλίσσεται στο βιβλίο σου και αντιλαμβάνεσαι ότι ήταν μία πολύ καλή επιλογή. Όσο περνάει η ώρα με την σκέψη σου και την φαντασία που σου προσφέρει το βιβλίο αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά στο μυαλό σου η ιστορία που σου άρεσε. Και ξεχνιέσαι, δεν μπορείς να σταματήσεις να διαβάζεις. Κάθε σελίδα που γυρνάς είναι ένα κομμάτι στο παζλ που εσύ έχεις ζωντανέψει στο μυαλό σου. Με το βιβλίο όλοι οι χαρακτήρες που το αποτελούν είναι τουλάχιστον εμφανισιακά ακριβώς όπως θες εσύ.

Η φαντασία σου, με την βοήθεια της περιγραφής «παίρνει φωτιά» και γίνεται η καλύτερη συνοδεία για το ανάγνωσμά σου. Το βιβλίο σου δίνει την δυνατότητα να ταξιδέψεις, να ονειρευτείς, να «δεις» τοπία και ανθρώπους που αλλιώς δεν μπορείς. Σου προσφέρει τις κατάλληλες λέξεις και προκαλεί την φαντασία σου να κάνει το καλύτερο που μπορεί. Τελικά χαλαρώνεις, κυλά ευχάριστα ο χρόνος σου, ξεκουράζεσαι και ταξιδεύεις όπου και όσο θες με την βοήθεια των βιβλίων.

Καλό θα ήταν να μπαίνει που και που στις προτιμήσεις μας τελικά!

Η χρονιά που θα αποχαιρετήσουμε ήταν σίγουρα διαφορετική από τις προηγούμενες. Ξεκίνησε με τις ευχές όλων να είναι καλύτερη από την προηγούμενη, αλλά έφερε ανατροπές, πάγωσε το χρόνο, έβαλε τις ζωές μας σε παύση, στέρησε ανθρώπους, στιγμές, πράγματα, έσβησε όνειρα κι έκανε κάποιους στόχους να είναι τόσο μακρινοί που σχεδόν να μοιάζουν άφταστοι. Ήταν μια χρονιά ορόσημο γιατί μας έκανε όλους να εκτιμήσουμε τα πιο απλά, αλλά  τελικά τα πιο όμορφα, αυτά που μας κούραζαν και μας φαίνονταν βαρετά, έκανε την καθημερινή μας ρουτίνα να γίνει αγαπητή και ποθητή και τους ανθρώπους μας πιο σημαντικούς απ’ όσο πιστεύαμε. Έκανε  τη φύση να μοιάζει καταφύγιο απόδρασης κι έβαλε τον εαυτό μας σε προτεραιότητα. Αυτόν τον εαυτό που τον παραμελούσαμε, που τον ταλαιπωρούσαμε, που ξεχνούσαμε να τον φροντίσουμε μέσα στην  παραζάλη της ζωής. Μας έκανε να αναθεωρήσουμε πολλά και να αρχίσουμε να πιστεύουμε πάλι στο αύριο, ξεκινώντας από το παρόν και μαθαίνοντας από το παρελθόν.

Το 2020 ήταν μια χρονιά ανατρεπτική. Σε πολλούς έφερε χαρές και επιτυχίες, σε άλλους πόνο και δυστυχία, σε άλλους απόγνωση και απογοήτευση και άλλους τους πείσμωσε να προσπαθήσουν για το καλύτερο. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο σημαντικό. Να μην σταματάς να προσπαθείς για το καλύτερο, γιατί πάντα υπάρχει προοπτική για βελτίωση, σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Κι όπως κάθε τέλος σηματοδοτεί μια νέα αρχή, να λοιπόν που έφτασε η ώρα να πάμε σε νέα αφετηρία. Με άγνωστη διαδρομή αλλά με πολλές ευκαιρίες για νέα σχέδια και νέους στόχους. Το άγνωστο έχει τη δική του γοητεία αλλά και το δικό του ρίσκο. Όμως έτσι είναι η ζωή, μία διαδρομή άγνωστη με εκπλήξεις και ρίσκο. Κι εμείς αυτοί που συνεχίζουμε παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες γιατί ξέρουμε ότι πίσω από τα σύννεφα κρύβεται ο ήλιος . Για τον καθένα μας.

Γέλιο, κλάμα, πόνο, θλίψη, χαρά απογοήτευση, ανθρωπιά, φιλίες, έρωτες, αγάπη, επιτυχίες, αποτυχίες, προσπάθεια, όνειρα, στόχοι, θάνατο, ζωή και πολλά άλλα στον σάκο της χρονιάς που φεύγει. Καθένα μας δίδαξε κάτι. Αυτό που μένει αναλλοίωτο είναι η δική μας εσωτερική ομορφιά που δεν επηρεάζεται από κανένα τέλος και καμία αρχή. Αυτήν θα την κουβαλάμε σε κάθε διαδρομή. Ας μην γινόμαστε αχάριστοι λοιπόν. Όσο δύσκολο κι αν είναι για πολλούς, η ζωή συνεχίζεται με ότι κι αν κουβαλάμε στον δικό μας σάκο.

Καλή χρονιά ξανά, ξανά και ξανά!