Οι Massive Attack, η μπάντα που έμαθε σε όλο τον κόσμο που βρίσκεται το Μπρίστολ, δημιουργήθηκε  το 1988 μέσα από την κολεκτίβα μουσικών και dj’s των The Wild Bunch. Με την ενθάρρυνση της Neneh Cherry, οδήγησαν,  από την πρώτη στιγμή, την ποπ μουσική σε καινούργιους δρόμους,  δημιουργώντας ένα προσωπικό ύφος, που αργότερα θα ονoμάζονταν «trip hop», ένα μίγμα hip hop και electronica σε αργούς ρυθμούς και ψυχεδελικό ήχο.

Το ντεμπούτο άλμπουμ των  Massive Attack με τίτλο «Blue Lines» κυκλοφόρησε το 1991, με το «Unfinished Sympathy» να σκαρφαλώνει στα charts και να βρίσκεται  στην 8η θέση στη λίστα του μουσικού περιοδικού NME  με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Τρία χρόνια αργότερα κυκλοφορεί το «Protection» τρεις φορές πλατινένιο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1998, μετά την αποχώρηση του Adrian “Tricky” Thaws, κυκλοφορεί το «Mezzanine» που περιλαμβάνει το top 10  «Teardrop» ενώ το 2003 το «100th Window» κατατάσσεται  στην κορυφή των βρετανικών charts. Τόσο το «Blue Lines» όσο και το «Mezzanine» φιγουράρουν  στη λίστα με τα 500 καλύτερα άλμπουμ  όλων των εποχών, του περιοδικού Rolling Stone. Πέμπτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ το «Heligoland», επτά χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, που καταφέρνει να γίνει χρυσό σε Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία και Πολωνία με πολλούς συνεργαζόμενους μουσικούς και πνευστά όργανα για πρώτη φορά.

Ο Robert “3D” Del Naja και ο Grant “Daddy G” Marshall. 3D,  μετά την εμφάνιση τους στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1997, 1999, 2003, στη Θεσσαλονίκη το 2006, το 2008 στο στάδιο Καραϊσκάκη στον Πειραιά,  και στο Rockwave το 2010 ξανά στην Αθήνα στις 3 Ιουλίου στην Πλατεία Νερού, στο Release Athens 2022.

Τι είναι, όμως, αυτό που οι «ειδικοί» σε θέματα γευσιγνωσίας προσέχουν περισσότερο στα καινούργια εστιατόρια που κάνουν την εμφάνιση τους στη φρέσκια, μετά-κορονοϊού εποχή; Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα του αμερικανικού Forbes, πλέον το ζητούμενο δεν είναι μόνο τα απίστευτα δημιουργικά πιάτα που φέρνουν την καινοτομία στην παγκόσμια γαστρονομία αξίζοντας, και με το παραπάνω, ένα λαμπερό αστέρι Michelin. Πια το βασικό κριτήριο που κάνει ένα εστιατόριο αληθινά μοναδικό είναι η συνολικότερη στάση του απέναντι στην κοινωνία και στην αδιαμφισβήτητη ανάγκη για βιωσιμότητα, η οποία έχει επικρατήσει στους περισσότερους τομείς της διεθνούς επιχειρηματικότητας.

Η βιωσιμότητα των πιάτων, η εποχικότητα των προϊόντων, μία γεύση και η μινιμαλιστική τελειότητα είναι τα κύρια συστατικά που κάνουν τη γαστρονομία αυτού του εστιατορίου μοναδική. Η μετριοφροσύνη εδώ έχει μεταμορφωθεί σε μεγαλοπρέπεια», γράφει η συντακτική ομάδα του Forbes για το εντυπωσιακό, αθηναϊκό εστιατόριο.

Τη λίστα ολοκληρώνουν, με αλφαβητική και όχι αξιολογική σειρά, άλλα 10 εστιατόρια, τα περισσότερα από αυτά στην Ευρώπη:

(1) AM par Alexandre Mazzia, Μασσαλία

(2) Cocina Hermanos Torres, Bαρκελώνη

(3) Delta, Aθήνα

(4) El Chato, Μπογκοτά

(5) Frangente, Μιλάνο

(6) Jaan, Σιγκαπούρη

(7) Jônt, Ουάσιγκτον D.C.

(8) レヴォ L’Evo, Ιαπωνία

(9) Oz, Fürstenau, Ελβετία

(10) The Samuel, Κοπεγχάγη

(11) Trésind Studio, Ντουμπάι

 Άνδεις

Αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε τη χώρα ξεκινώντας από την πρωτεύουσα, το Κίτο. Στα 2850 μέτρα είναι η δεύτερη πιο ορεινή πρωτεύουσα στον κόσμο μετά τη Λα Παζ της Βολιβίας. Η καλύτερη φυσική λύση για γρήγορη ανακούφιση από τη νόσο του υψομέτρου είναι τα φύλλα κόκας που τα πίνουμε σε τσάι. Εναλλακτικά βρίσκουμε κόκα στις υπαίθριες αγορές σε μορφή καραμέλας ή ακόμη και σε υγρό για μασάζ.

Στο Κίτο επισκεπτόμαστε το Mitad del mundo, το μέρος όπου νοητά περνάει ο Ισημερινός της Γης, το σημείο μηδέν . Μια κίτρινη γραμμή δηλώνει πως στο σημείο αυτό ο πλανήτης μας χωρίζεται σε δυο ημισφαίρια. Εκεί υπάρχουν ξεναγοί οι οποίοι μιλούν γα την ιστορία των Ίνκας και εξηγούν κάποια φυσικά φαινόμενα που συμβαίνουν πάνω στη γραμμή του Ισημερινού, όπως για παράδειγμα ότι μόνο στο σημείο αυτό μπορείς να στερεώσεις ένα αβγό πάνω σε ένα καρφί.

Λίγα χιλιόμετρα μακριά από την πρωτεύουσα αντικρίζουμε το Κοτοπάξι ,ένα από τα υψηλότερα ενεργά ηφαίστεια στον κόσμο. Εκεί γνωρίζουμε τον Ολμέδο, έναν μικροσκοπικό μεσήλικα Ινδιάνο, ζωγράφο στο επάγγελμα. Μας μιλάει για την τέχνη του, την οικογένειά του και το χωριό του. Μας προσκαλεί για μια σούπα από καλαμπόκι και περπατάμε κάμποσα χιλιόμετρα για να φτάσουμε στο πλίθινο σπίτι του. Η γυναίκα του και ο μικρός γιος του μας υποδέχονται με χαρά. Δεν υπάρχουν πολλά έπιπλα στο σπίτι. Για την ακρίβεια δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα, όπως το φως και το νερό… «Μας αρέσει εδώ κι ας είμαστε φτωχικά. Εγώ μπορώ να ζωγραφίζω για την ζωή των ινδιάνων, να ακούω τη γυναίκα μου να τραγουδάει και να βλέπω τον γιο μου να μεγαλώνει κοντά στο μεγάλο ηφαίστειο»

Οταβάλο

Στο Οταβάλο, μία πανέμορφη μικρή πόλη χτισμένη στα 2500 μέτρα δίπλα στο ηφαίστειο Imbabura, υπάρχει η πιο διάσημη αγορά στο Εκουαδόρ και οι κάτοικοι φτιάχνουν και πουλούν υπέροχα υφαντά, ρούχα και γλυπτά από ξύλο.

Οι άνθρωποι φορούν τις παραδοσιακές τους φορεσιές και πραγματικά είναι σαν να βρισκόμαστε σε μια άλλη εποχή. Στα βουνά η διατροφή βασίζεται κυρίως στο καλαμπόκι, στα αβγά και στα ξερά φασόλια. Ακόμη και το παραδοσιακό τους ποτό είναι και αυτό φτιαγμένο από καλαμπόκι.

 Η Αμαζονία 

Μετά από μία δίωρη πεζοπορία μέσα στο πυκνό δάσος της Αμαζονίας και σε υψόμετρο που κάνει την διαδρομή δυσκολότερη φτάνουμε στον μεγαλύτερο καταρράκτη της χώρας τον Pailon del Diablo. Η ομορφιά της φύσης σε όλο το μεγαλείο της. Εκεί έχουμε οδηγό τον Μάρκο, έναν Ινδιάνο και οδηγό των Άνδεων. Όταν πάω να τον φωτογραφίσω με παρακαλεί να μην το κάνω. «Οι φωτογραφίες φυλακίζουν την ψυχή, λέει, να με θυμάσαι με την καρδιά σου». Τον παρατηρούμε πώς περπατά μέσα στη ζούγκλα με τόση ευκολία δείχνοντάς μας τον δρόμο μέσα στην πυκνή βλάστηση. Μας λέει πως δεν έχει πάει ποτέ σχολείο,  γνωρίζει όμως κάθε βοτάνι και μπορεί να μας μιλήσει για τα ηφαίστεια, τα ζώα και τη θέση των άστρων. «Δεν είμαι ο κυρίαρχος στη φύση, σέβομαι όλη την πλάση, θα φάω μόνο όταν πεινάω όπως κάνει και ο ιαγουάρος. Το δάσος έχει όλα όσα χρειαζόμαστε »  Εκεί, μέσα στην αποπνικτική από την υγρασία ζούγκλα του Ισημερινού, γνωρίσαμε στο πρόσωπο του Μάρκο την μεγαλοσύνη της αυτάρκειας.

Ο Ειρηνικός

Όσο εντυπωσιακά κι αν είναι τα βουνά και τα ηφαίστεια των Άνδεων, έχει έρθει η ώρα να τα αποχαιρετήσουμε για  να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στις ακτές της χώρας. Πρώτος σταθμός το χωριό Αyanque από όπου νοικιάζουμε ένα μικρό ταχύπλοο με προορισμό το νησί του Ειρηνικού Isla de la Plata. Πρόκειται για ένα εθνικό πάρκο στο οποίο ζουν προστατευόμενα είδη όπως χελώνες, θαλάσσιοι ελέφαντες και εξωτικά πουλιά. Εκείνο όμως που μας συγκλονίζει είναι οι φάλαινες. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας προς το νησί, βρισκόμαστε στην κυριολεξία περικυκλωμένοι από επτά φάλαινες, οι οποίες παίζουν στα ανοιχτά χωρίς να τις ενοχλεί καθόλου η παρουσία μας. Σβήνουμε τη μηχανή και τις παρατηρούμε. Έρχονται ολοένα και πιο κοντά στο ταχύπλοό μας παίζοντας με τα κύματα και κάνοντας υπέροχες φιγούρες. Αφού μας χάρισαν μια μοναδική εμπειρία συνέχισαν το δικό τους ταξίδι στον ωκεανό.

Ο επόμενος σταθμός μας είναι η περιβόητη για τους κατοίκους του Εκουαδόρ Ruta del sol , πρόκειται για μικρά παραθαλάσσια χωριουδάκια στις όχθες του Ειρηνικού. Επισκεπτόμαστε πολλά χωριά αλλά προτιμούμε  να μείνουμε στο λιγότερο τουριστικό χωριό, ένα μαγικό μέρος, το Ολόν. Σε μία παραλία χιλιομέτρων υπάρχει μονάχα μία καντίνα που σερβίρει υπέροχους αστακούς, γαρίδες, τηγανητό ρύζι, μπανάνες και καρύδες… Οι νύχτες στα παραθαλάσσια χωριά του Ειρηνικού είναι ζεστές και γεμάτες από κόσμο. Τα μπαράκια ανοίγουν από νωρίς και σερβίρουν κοκτείλς από εξωτικά φρούτα. Οι παρέες ανάβουν φωτιές στις παραλίες και χορεύουν σάλσα κάτω από έναν εντυπωσιακό έναστρο ουρανό.

Σταματήστε τυχαία σε κάποιο χωριό των Άνδεων. Μην συμβουλευτείτε τον χάρτη ή το gps σας, δεν χρειάζεστε τίποτα από αυτά. Κοιτάξτε τους ανθρώπους στα μάτια και χαμογελάστε. Προσκαλέστε τους να φάνε μαζί σας ξερά φασόλια και βραστό καλαμπόκι. Δεν μιλάτε τη γλώσσα τους ούτε εκείνοι τη δική σας. Συζητήστε όμως μαζί τους. Πώς; Μην ανησυχείτε. Οι άνθρωποι του Ισημερινού διαθέτουν τον καλύτερο μεταφραστή. Την καλοσύνη.

Έτσι θα δούμε (με χρονική σειρά) νέα έργα των: Ηρώς Μπέζου, Λένας Κιτσοπούλου, Γιάννη Καλαβριανού, Γιώργου Μπλάνα, Γιώργου Βαλαή, Ιόλης Ανδρεάδη – Άρη Ασπρούλη, Βασίλη Μαυρογεωργίου). Το κλασικό κείμενο εκπροσωπείται φέτος από τρία εμβληματικά έργα των Σαίξπηρ, Ανούιγ και Ξενόπουλου.

Το Υπόγειο απευθύνεται φέτος και σε ένα νεότερο ηλικιακά κοινό, με τέσσερις διαφορετικές παραγωγές κλασικών ξένων και σύγχρονων ελληνικών κειμένων, ενώ στη Φρυνίχου συναντάμε μόνο ελληνικά κείμενα και μουσικές παραστάσεις («Στην οδό Φρυνίχου», «Παράξενη κοπέλα») ή παραστάσεις με έντονο το μουσικό στοιχείο («Ποπολάρος», «Μικροί πυροβολισμοί μέσα στη νύχτα»).

Να σημειωθεί ότι προγραμματίζονται επίσης μια σειρά από παράλληλες εκδηλώσεις (ομιλίες, συναυλίες, εκπαιδευτικά προγράμματα) που ξεκινούν από τον Δεκέμβριο του ’21 και θα είναι αφιερωμένες στα 100 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης αλλά και στο ρεμπέτικο τραγούδι, καθώς και στα 80 χρόνια από την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης(1942). Τα εκπαιδευτικά προγράμματα θα συνδεθούν με το ρεπερτόριο, τους δημιουργούς και τις θεματικές της σεζόν. Αναλυτικό πρόγραμμα όλων των παράλληλων δράσεων και εκδηλώσεων θα ανακοινωθεί τον Νοέμβριο.

Όσον αφορά στην Παιδική Σκηνή, για αυτή την ιδιαίτερη, μεταβατική για όλους μας και ειδικά για το παιδικό κοινό σεζόν, το Θέατρο Τέχνης προτείνει μια μουσική παράσταση («Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα») ειδικά σχεδιασμένη για να παρουσιάζεται σε σχολεία και σε κάθε είδους χώρους εκδηλώσεων. Η παράσταση, αν όλα συνεχίσουν να πηγαίνουν καλύτερα σε σχέση με την πανδημία, αναμένεται να ενταχθεί στον προγραμματισμό του Θεάτρου Τέχνης από την περίοδο των Χριστουγέννων ενώ μέχρι τότε μπορεί να προσκαλείται από ομάδες, σχολεία κτλ.

Τέλος, το Θέατρο Τέχνης θα παρουσιάσει με την υποστήριξη του ΥΠΟΟΑ και ψηφιακό ρεπερτόριο για την σεζόν 2021-22, «ανεβάζοντας» τα έργα που διακρίθηκαν στον web και audio διαγωνισμό που προκηρύχθηκε το 2021 με θέμα «Και τα στόματα εφωνάξαν όσα αισθάνετο η καρδιά». Το ψηφιακό ρεπερτόριο θα συμπληρωθεί από δύο audio έργα που θα αρχίσουν να διατίθενται σε podcasts από τον Νοέμβριο ( “Τα ρούχα του Αυτοκράτορα» για παιδιά, «Το Γεφύρι της Άρτας και οι Λυγερές του Κάτω Κόσμου» για εφήβους/ενήλικο κοινό) και μια web παράσταση που ζωντανεύει το λόγο και τις ιστορίες τριών «θαρραλέων» γυναικών που πρώτες ασχολήθηκαν με το θέατρο κατά τα χρόνια της Επανάστασης («Η δική της επανάσταση»).

Το φετινό πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης επιθυμεί να λειτουργήσει όπως η κίνηση ενός «τρυφερού χεριού» που θέλει να απαλύνει τον πόνο, να σβήσει το «μαύρο» που σκεπάζει τη ζωή μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ενός χεριού που μας καλεί να το κρατήσουμε, να το σφίξουμε προκειμένου να βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί. Από κοντά. Ζωντανά. Και να ονειρευτούμε τον κόσμο από εδώ κι εμπρός.

Οκτώβριο-Νοέμβριο στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

«Ο Ποπολάρος», Γρηγορίου Ξενόπουλου
«Ο Ποπολάρος», Γρηγορίου Ξενόπουλου
Για πρώτη φορά, η θεατρική διασκευή του διηγήματος με ζωντανή μουσική.
Σκηνοθεσία-μουσική: Θοδωρής Αμπαζής
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 14 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Τετάρτη και Κυριακή στις 8μμ, Πέμπτη έως Σάββατο στις 9μμ
Από 14 Οκτωβρίου έως 12 Δεκεμβρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ
Από την ομάδα ΟΠΕRA
H παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Το διήγημα του Γρηγορίου Ξενόπουλου «Ο ποπολάρος» πρωτοδημοσιεύθηκε το 1913 με τίτλο «Ο αντάρτης». Σε αντίθεση με την μεταγενέστερη διασκευή του από το συγγραφέα για το θέατρο, όπου η προσαρμογή, κατά τα ειοθώτα της εποχής και τη συνήθη πρακτική του Ξενόπουλου, είναι δραστική (μετατόπιση του θεματικού άξονα στην ιστορία αγάπης έναντι της πολιτικο-κοινωνικής ανατομίας, μετατροπή του τέλους σε happy-end), ακολουθώντας την πεπατημένη που σχετίζεται με την εμπορική απήχηση, το διήγημα αξιοποιεί το ειδύλλιο μεταξύ της Κοντεσσίνας Έλδας και του ποπολάρου Ζέππου Πεμπονάρη στο επίπεδο της πλοκής και όχι του θέματος. Ο Ξενόπουλος αξιοποιεί τις ιδιαιτερότητες της ζακυνθινής κοινωνίας για να διαπραγματευθεί, όχι απλώς το διαχωρισμό μεταξύ τάξεων, αλλά την εσωτερίκευση αυτής της στεγανοποίησης από τα ίδια τα πρόσωπα, και μάλιστα στη συνθήκη μιας ήδη μεταβατικής εποχής, που εγκυμονεί την ανατροπή ακριβώς αυτών των στεγανών.

Η Ομάδα ΟΠΕRΑ αξιοποιώντας την εικοσαετή πλέον εμπειρία της στο μουσικό θέατρο παρουσιάζει μια νέα σκηνική εκδοχή του «Ποπολάρου» σε διασκευή της Έλσας Ανδριανού, η οποία επικεντρώνεται, τόσο στην αναλογία της σημερινής ταξικής διαστρωμάτωσης, όσο και στην αφομοίωση των παντός είδους στεγανών περιχαρακώσεων που λειτουργούν ως εσωτερική επιταγή σε μια εποχή ακραίας ατομικιστικής απομόνωσης και ψευδαισθητικής επικοινωνίας.

Οι πέντε ερμηνευτές-ηθοποιοί αναλαμβάνουν τη σκηνική αφήγηση του διηγήματος λειτουργώντας ως «χορός», μέσα από τον οποίο προκύπτουν τα βασικά πρόσωπα του διηγήματος. Η μουσική της παράστασης αξιοποιεί την πλούσια επτανησιακή μουσική παράδοση σε μια σύγχρονη μουσική εκφορά.

Διασκευή Έλσα Ανδριανού / Σκηνικά-Κοστούμια Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου / Συνεργασία στη σκηνοθεσία Ελεάνα Τσίχλη

Ερμηνεύουν :

Ζέππος Γιάννης Καράμπαμπας
Έλντα Ιφιγένεια Καραμήτρου
Μαρινέρης Παντελής Δεντάκης
Μαρινέραινα Μαρία Παρασύρη
Κόντε Ντιμάρας Νίκος Αλεξίου

«Οι Ναυαγοί», Ηρώς Μπέζου
«Οι Ναυαγοί», Ηρώς Μπέζου
Το πρώτο έργο της Ηρώς Μπέζου για τρία πρόσωπα, τρεις δυνατές ερμηνείες.
Σκηνοθεσία: Ηρώ Μπέζου-Γιάννης Παπαδόπουλος
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 9μμ
Από 18 Οκτωβρίου έως 11 Ιανουαρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΥΠΟΓΕΙΟ
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Ένας νεαρός δημοσιογράφος επισκέπτεται το απομονωμένο σπίτι ενός καταξιωμένου συγγραφέα με σκοπό να του πάρει συνέντευξη. Σύντομα οι δύο άνδρες αντιλαμβάνονται ότι έχουν ασκήσει καθοριστική επίδραση ο ένας στην ζωή του άλλου. Στο σπίτι όμως δεν είναι μόνοι. Μαζί με τον οικοδεσπότη ζει και η ανήλικη κόρη του. Ο έρωτας των δύο νέων έχει γεννηθεί πολύ πριν γνωριστούν και οι τρεις ήρωες θα βρεθούν σε ένα χρωματιστό λούνα παρκ με τις ίδιες τους τις λέξεις για παιχνίδια. Μέσα από τις λέξεις παλεύουν να κοιταχτούν, να αγαπήσουν, να “βγούν στη ζωή”.

Σκηνικά-κοστούμια: Εύα Γουλάκου
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Εκτέλεση παραγωγής: TooFarEast Productions

Παίζουν: Σοφία Κόκκαλη, Γιάννος Περλέγκας, Μιχάλης Τιτόπουλος

«Μακμπέθ», Ουίλιαμ Σαίξπηρ
«Μακμπέθ», Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Μια νέα προσέγγιση του σκοτεινού αριστουργήματος του Σαίξπηρ.
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Τετάρτη και Κυριακή στις 8μμ., Πέμπτη έως Σάββατο στις 9μμ.
Από 4 Νοεμβρίου έως 30 Ιανουαρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΥΠΟΓΕΙΟ
Από την ομάδα «Εν τώ άμα»
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Ο ΣΑΙΞΠΗΡ, στον Μάκμπεθ λέει το φοβερό, προφητικό και δυστοπικό: “δεν μπορεί να συμβεί χειρότερη αρρώστια στον άνθρωπο, απ’ το όλες οι αισθήσεις του να γίνουν όραση”. Και είναι φοβερό το πώς συνδέει αυτήν την αρρώστια με τη διαφθορά της εξουσίας ως το νούμερο ένα και πρώτο αίτιο πρόκλησης της. Ο άνθρωπος – όραση είναι ο άνθρωπος που δεν ακούει δεν μυρίζει, δε γεύεται δεν αγγίζει. Είναι ένας πεντακάθαρος φονιάς…

Μετάφραση: Θέμελης Γλυνάτσης
Σκηνικά- κοστούμια: Γιάννης Κατρανίτσας
Ηχητικό τοπίο: Αλέκος Βασιλάτος
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθοί σκηνοθεσίας: Κυβέλη Δραγούμη, Μάγδα Καυκούλα, Νικόλας Λαμπάκης

Παίζουν: Θάνος Τοκάκης, Εύη Σαουλίδου, Κώστας Κουτσολέλος, Κώστας Ξυκομηνός, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Κωνσταντίνος Πλεμμένος.

Θοδωρής Βουτσικάκης, «Στην οδό Φρυνίχου»
«Στην οδό Φρυνίχου»

Μια μουσική παράσταση με τον Θοδωρή Βουτσικάκη σε ρεπερτόριο με βάση την
« Όμορφη Ζωή» των Piovani – Νικολακοπούλου – Βουτσικάκη αλλά και αγαπημένες στιγμές της ελληνικής μουσικής δημιουργίας και του διεθνούς ρεπερτορίου.
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Λίνα Νικολακοπούλου
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μόνο για 6 παραστάσεις
Δευτέρα/Τρίτη: 15-16, 22-23, 29-30 στις 9μμ.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ

Το Θέατρο Τέχνης φιλοξενεί για πρώτη φορά το Θοδωρή Βουτσικάκη σε μια μουσική παράσταση που ανθολογεί η Λίνα Νικολακοπούλου. «Στην οδό Φρυνίχου» το τραγούδι πρωταγωνιστεί και ζεσταίνει τα σώματα μας σε έναν ιστορικό και ηλεκτρισμένο θεατρικό χώρο. Τα εμπνευσμένα τραγούδια της Όμορφης Ζωής των Piovani – Νικολακοπούλου – Βουτσικάκη θα φωτίσουν για 6 παραστάσεις το Θέατρο Τέχνης και μαζί με αγαπημένες στιγμές της ελληνικής μουσικής δημιουργίας αλλά και του διεθνούς ρεπερτορίου θα χαράξουν μια διαδρομή, όπου ερμηνευτές και ακροατές θα συναντηθούν ξανά στα σοκάκια της Αθήνας, για να μοιραστούν όσα μας ενώνουν, σήμερα.

Παίζουν οι μουσικοί: Νεοκλής Νεοφυτίδης, πιάνο / Βασίλης Ραψανιώτης, βιολί

Από Δεκέμβριο-Ιανουάριο στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ
«Μικροί πυροβολισμοί μέσα στη νύχτα», Γιάννη Καλαβριανού
Ένα νέο έργο με αφορμή τη νουβέλα «Μίχαελ Κόλχαας» του Χάινριχ Φον Κλάιστ
Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη 9μμ.
Από 13 Δεκεμβρίου-22 Φεβρουαρίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ
Από την ομάδα Sforaris
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Το κείμενο της παράστασης είχε ως αφορμή τη νουβέλα «Μίχαελ Κόλχαας», του Χ. Φ. Κλάιστ. Μεταφερόμαστε στον 16ο αιώνα, όταν ένας φιλήσυχος και νομοταγής πολίτης, ο εκτροφέας αλόγων Μίχαελ Κόλχαας, ξεκινά από το χωριό του στο Βρανδεμβρούργο, για να πουλήσει στη γειτονική Σαξονία, τα άλογα που με πολύ κόπο εξέθρεψε. Ο νέος ηγεμόνας της Σαξονίας, Βέντσελ Φον Τρόνκα, έχει κλείσει τον δρόμο και ζητά πια άδεια διέλευσης και χρήματα. Ο Κόλχαας που δεν έχει την άδεια, προτείνει να τον αφήσουν να περάσει για μία φορά και να φέρει την άδεια επιστρέφοντας. Φεύγει, αφήνοντας ως εγγύηση τα δύο καλύτερα άλογά του. Όταν επιστρέφει, βρίσκει τα άλογα εξαθλιωμένα και σε κακή κατάσταση, αφού τα έχουν υποχρεώσει σε καθημερινές, εξαντλητικές εργασίες, και τον φίλο του και φροντιστή τους, βίαια χτυπημένο. Ο Κόλχαας ζητά να αποζημιωθεί. Ο ηγεμόνας τον ταπεινώνει, τον διώχνει και σκοτώνει τη γυναίκα του. Ο Κόλχαας προσπαθεί με κάθε έννομο τρόπο να δικαιωθεί. Το Κράτος, ο Νόμος και η Εκκλησία αδιαφορούν.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος, που έχει μόλις τοιχοκολλήσει τις 95 θέσεις της Προτεσταντικής Εκκλησίας στον Καθεδρικό Ναό της Βιτεμβέργης, τον καλεί να σταματήσει. Ο Κόλχαας νιώθοντας τεράστια απογοήτευση, αποφασίζει να πάρει τον Νόμο στα χέρια του και πυρπολεί τη Βιτεμβέργη. Το μέτρο και η λογική γρήγορα καταλύονται. Διάφοροι άνθρωποι, απογοητευμένοι από την αδικία που βιώνουν καθημερινά, συντάσσονται δίπλα του και φτιάχνουν έναν μικρό στρατό που καίει, δολοφονεί και λεηλατεί. Ο ηγεμόνας προτείνει έστω και αργά, να τον αποζημιώσει. Όμως, ο Κόλχαας δεν αρκείται πια σε αυτό. Ο στόχος του είναι πλέον ο ίδιος ο ηγεμόνας και η υπόθεση δύο αλόγων απειλεί να διαλύσει μία ολόκληρη χώρα. Το κείμενο είναι μια ελεύθερη μεταφορά της νουβέλας. Ο Κλάιστ έβαλε στο κέντρο της τη δύναμη που μπορεί να αποκτήσει η φωνή του ενός, αλλά και τα άκρα στα οποία μπορεί να φτάσει μια λογική απαίτηση, δίνοντάς μας ένα από τα σημαντικότερα έργα της γερμανικής γλώσσας. Ο Κόλχαας αδικήθηκε, αλλά μετατράπηκε κυριολεκτικά σε τρομοκράτη. Το θέμα του νομοταγούς πολίτη που παρανομεί, της φύσης της εξουσίας και τα ζητήματα των κοινωνικών εκρήξεων και τις ριζοσπαστικοποίησης πολιτών, ανοίγουν και πάλι τη συζήτηση για τα ηθικά όρια μιας εξέγερσης, κάνοντας τον Μίχαελ Κόλχαας τον πιο σύγχρονο Ευρωπαίο ήρωα αυτή τη στιγμή.

Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη / Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου / Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλους
Βοηθός σκηνοθέτη: Κέλλυ Παπαδοπούλου
Προετοιμασία ηθοποιών: Αλεξία Μπεζίκη / Εκτέλεση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα

Παίζουν: Γιώργος Γλάστρας, Χριστίνα Μαξούρη, Μάνος Πετράκης, Γιώργο Σαββίδης

“Cry”, Λένας Κιτσοπούλου
“Cry”, Λένας Κιτσοπούλου
Μετάκληση του άπαιχτου στην Ελλάδα έργου της “Cry”, σε παραγωγή του Théâtre Saint-Gervais και της Compagnie Bleu en Haut Bleu en Bas (Γενεύη)
Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 5 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μόνο για 5 παραστάσεις: 5,6,7,8,9 Ιανουαρίου στις 9μμ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ

Τα θέματα συζήτησης είχαν επιλεγεί προσεκτικά. Όλοι ήταν αποφασισμένοι να «περάσουν καλά». Τότε πώς και γιατί «ξέφυγε» έτσι η βραδιά; Πώς χύθηκε όλο αυτό το αίμα; Παντού; Στην κόψη του ξυραφιού, το Cry (κλάμα…; κραυγή…;) διερευνά καταρχάς τα όρια της ευγένειας. Τι συμβαίνει όταν η ευγένεια μας οδηγεί να ανεχτούμε καταστάσεις που δεν αντέχουμε; Πότε ακριβώς πεθαίνει η ευγένεια και γεννιέται η βία; Μια πρώτη εκδοχή του Cry ανέβηκε το 2017 στην Γενεύη, ύστερα από ανάθεση του Θεάτρου Saint-Gervais και της θεατρικής εταιρίας Bleu en Haut Bleu en Bas με έδρα την Ελβετία, στην Λένα Κιτσοπούλου σε συνεργασία με την Άννα Λεμονάκη στη δραματουργία και στη διανομή. Στις 3 Δεκεμβρίου 2021, η νέα εκδοχή του Cry ανεβαίνει στη Γενεύη με ανανεωμένη διανομή και έρχεται στη Φρυνίχου στις 3 Ιανουαρίου 2022, μόνο για 5 παραστάσεις.

Δραματουργική επεξεργασία: Άννα Λεμονάκη
Σκηνογραφία: Λένα Κιτσοπούλου / Φωτισμοί: Renato Campora
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου / Ηχητική επιμέλεια: Samuel Schmidiger
Επιστημονικός συνεργάτης: Thomas Jammet
Επικοινωνία: Yolanda Herradi / Παραγωγή: Bleu en Haut Bleu en Bas

Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Άννα Λεμονάκη, Πωλίν Ουγκέ

«Παράξενη κοπέλα», Γιώργου Μπλάνα

«Παράξενη κοπέλα», Γιώργου Μπλάνα
Ένα πρωτότυπο «ρεμπέτικο μιούζικαλ» με αφορμή τα 100 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης και με έμπνευση τη ζωή και το έργο της Μαρίκας Νίνου
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνοθεσία-δραματουργική επεξεργασία: Μαριάννα Κάλμπαρη
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Τετάρτη 6.30μμ, Κυριακή 8μμ., Πέμπτη έως Σάββατο 9μμ.
Από 14 Ιανουαρίου-1 Μαρτίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ

1922: Μια «παράξενη κοπέλα» γεννιέται πάνω σε ένα καράβι γεμάτο πρόσφυγες από τη Σμύρνη που καίγεται. Με αυτό το καράβι, με όλα τα καράβια που κατέφτασαν από την πολύπαθη Σμύρνη, ταξίδεψε όχι μόνο ένας ολόκληρος κόσμος και μια κουλτούρα που έμελλε να αναδιαμορφώσει τη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά και ένα μοναδικό μουσικό είδος: το ρεμπέτικο. Ένα είδος που ξεκίνησε από το «περιθώριο», για να «νομιμοποιηθεί» από τον Γιώργο Χατζιδάκι, με την περίφημη διάλεξή του στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Ένα είδος που αγαπήθηκε και αγαπιέται ακόμα. Γιατί όπου υπάρχει καϋμός, υπάρχει ρεμπέτικο. Κι ας έχει πεθάνει ως είδος, όπως ισχυρίστηκε ο παθιασμένος μελετητής του, Ηλίας Πετρόπουλος…
Το έργο εμπνέεται από πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα για να συνθέσει μια μυθοπλασία που έχει ως θέμα την ελεγεία του έρωτα αλλά και του ίδιου του ρεμπέτικου. Μια ιστορία γύρω από μια παθιασμένη, ταλαντούχα τραγουδίστρια που σώθηκε από τη φωτιά της Σμύρνης, για να «καεί» από την τρελή λαχτάρα της να ζήσει τον απόλυτο έρωτα, την μεγάλη επιτυχία, την άπιαστη ευτυχία. Η παράσταση θα πλαισιωθεί από μια σειρά εκδηλώσεων και συναυλιών που θα λάβουν χώρα και στις δύο σκηνές του Θεάτρου Τέχνης τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο και θα έχουν ως θέμα τους την καταστροφή της Σμύρνης αλλά και το ρεμπέτικο. Το πρόγραμμα των παράλληλων εκδηλώσεων θα ανακοινωθεί με το αναλυτικό δελτίο τύπου της παράστασης.

Σκηνικά-κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα / Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου / Εικαστικό: Χριστίνα Κάλμπαρη, Εφήμερα, κιμωλία σε μαυροπίνακα, 2007

Πρωταγωνιστούν: Βερόνικα Δαβάκη, Γιάννος Περλέγκας κ.ά.

Από Φεβρουάριο-Μάρτιο στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ

«Αντιγόνη», Ζαν Ανούιγ
«Αντιγόνη», Ζαν Ανούιγ
Μετά το επιτυχημένο «Ρίτερ, Ντένε, Βος», η σκηνοθέτις προσεγγίζει ένα από τα ωραιότερα κείμενα που γράφτηκαν ποτέ για την εξουσία.
Σκηνοθεσία: Μαρία Πρωτόπαππα
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Τετάρτη και Κυριακή στις 8μμ, Πέμπτη έως Σάββατο στις 9μμ
Από 4 Φεβρουαρίου έως 17 Απριλίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΥΠΟΓΕΙΟ
Από την ομάδα KART
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Σε ακραίες καταστάσεις της Ιστορίας, σαν αυτή που ζούμε τώρα, κατά τις οποίες συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές, των οποίων την επίγνωση ΔΕΝ μπορούμε να έχουμε πριν ολοκληρωθούν, σε αυτά τα Απότομα Περάσματα-Μεταλλάξεις του ιστορικού ανθρώπου, το πλαίσιο και η ανάγκη για το Συλλογικό ΣΥΝΘΛΙΒΟΥΝ τα άτομα, αλλά και το δημόσιο χαρακτήρα τους. Περνάμε απότομα στον καθηλωμένο τεχνολογικά, πολιτικά άνθρωπο, που ενώ απολαμβάνει δημόσιο λόγο, τον στερείται, όπως στερείται δημοκρατίας και ελέγχου του εαυτού και του βίου του. Πόσω δε μάλλον των ατομικών ελευθεριών και της ιδιωτικότητάς του, την στιγμή που ‘ηθελημένα’ βρίσκεται εκτεθειμένος μαζί με όλους, στα μάτια όλων. Η διαφορά του έργου του Ανούιγ με τη σοφόκλεια τραγωδία, είναι ότι ο Ανούιγ βγάζει το Θεό από τη μέση, δεν υπάρχει εδώ το Ανώτερο Ον. Στέκεται στην αντιπαράθεση του ανθρώπου, ως μονάδα, με την εξουσία.

Σκηνικά – φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Κοστούμια: Εύα Νάθενα / Κίνηση: Κατερίνα Φωτιάδη / Μουσική: Λόλεκ

Παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Γιάννης Τσορτέκης, Κίττυ Παϊταζόγλου, Αντριάνα Ανδρέοβιτς, Δημήτρης Μάμιος

«Κόκκαλο», Ιόλης Ανδρεάδη & Άρη Ασπρούλη
Mια ποιητική γκραν γκινιόλ τελετουργία βασισμένη στη ζωή και το έργο του Αντονέν Αρτώ
Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Δευτέρα/Τρίτη στις 9 μμ.
Από 14 Φεβρουαρίου έως 12 Απριλίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΥΠΟΓΕΙΟ
Από τον πολιτιστικό οργανισμό «Ρέον»
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Για να υπάρξεις χρειάζεται απλώς να αφεθείς. Αλλά για να ζήσεις, πρέπει να είσαι κάποιος. Πρέπει να έχεις ένα κόκκαλο. Και να μη φοβάσαι να το δείξεις ακόμα και αν χρειαστεί να χάσεις τη σάρκα σου για αυτό.
Αντονέν Αρτώ

Ο επιδραστικότερος διανοητής, καλλιτέχνης και θεωρητικός του σύγχρονου θεάτρου επιστρέφει στη σκηνή με τη μορφή περφόρμερ. Ένας περφόρμερ που κουβαλά μέσα του όλες τις εκδοχές του εαυτού του: ο καλλιτέχνης Αρτώ, ο ιδιοφυής Αρτώ, ο επαναστάτης Αρτώ, ο σκηνοθέτης, ο ερωτευμένος, ο αναθεωρητής, ο έγκλειστος, ο ποιητής, ο παραληρηματικός, ο επιθετικός, ο επιληπτικός, ο αυτοκαταστροφικός, ο τοξικομανής Αρτώ, ο Αρτώ των 51 ηλεκτροσόκ μέσα σε έναν χρόνο, ο Αρτώ που πίστευε ότι έρχονται στον ύπνο του και του δηλητηριάζουν τα όνειρα κάνοντας μάγια, ο Αρτώ που έπεσε σε κόμμα και ξύπνησε όταν τον έβαζαν στο νεκροτομείο, ο «παράφρων» Αρτώ για τον οποίο ο Λακάν θριαμβολογούσε πως «επιτέλους θεραπεύτηκε και δεν θα χρειαστεί να ξαναγράψει τίποτα πια». Ο περφόρμερ-Αρτώ φέρνει την ψυχή του στο προσκήνιο, την ξεγυμνώνει και την τραγουδά. Την απαγγέλει. Σε ένα ονειρικό τοπίο μνήμης ανασύρει θραύσματα από φράσεις, εικόνες, ποιήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, διαλέξεις και επιστολές και με το ρυθμό της μουσικής ακολουθεί την κάθοδο μιας βαθιάς και ανείπωτης εξομολόγησης. Συνθέτει με τρόπο βαθιά προβοκατόρικο την τελική του ετυμηγορία απέναντι στον σύγχρονο καθωσπρεπισμό, βγάζοντας τη γλώσσα στην υποκρισία της πολιτικής ορθότητας και επαναφέροντας το θέατρο της σκληρότητας στη θέση που του ανήκει: στις φλογισμένες καρδιές των εξεγερμένων.

Το καστ και οι συντελεστές θα ανακοινωθούν.
Artwork: Παναγιώτης Ανδριανός

«Δράκος», Γιώργου Βαλαή
«Δράκος», Γιώργου Βαλαή
Mια μεταγραφή αποσπασμάτων και αναφορών από την ομώνυμη ταινία, το σύμπαν του βιβλίου 2666 του Roberto Bolaño και την έκρηξη του κινήματος #MeToo.
Δραματουργία-σκηνοθεσία: Γιώργος Βαλαής
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 28 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη 8.30μμ, Τετάρτη 9.30μμ
Από 28 Φεβρουαρίου έως 19 Απριλίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ
Από την One Plant productions
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Η παράσταση Δράκος είναι μια μεταγραφή αποσπασμάτων και αναφορών από την ομώνυμη ταινία, το σύμπαν του βιβλίου 2666 του Roberto Bolaño και την έκρηξη του κινήματος #MeToo. Η μεταγραφή αυτή θα χρησιμοποιήσει ένα πολύ μικρό ποσοστό γεγονότων, αφηγηματικών αλληλουχιών και διαλόγων από τις αρχικές αναφορές της, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι ένα εντελώς πρωτότυπο έργο. Το κίνημα #MeToo έχει οδηγήσει σε ένα πρωτοφανές κύμα ελευθερίας λόγου για τις γυναίκες που έχουν νιώσει τη σεξουαλική βία ή τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι αποκαλύψεις τέτοιων υποθέσεων, από το Hollywood και την Ευρώπη μέχρι την Αθήνα έγιναν καθημερινότητα και καταρρίπτουν όλο και περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο δεχόμασταν μια κρυμμένη βία που υπήρχε γύρω μας. Οι ετεροχρονισμένες καταγγελίες σεξουαλικής παρενόχλησης και η παγκόσμια κατακραυγή εναντίων των ανθρώπων που χρησιμοποίησαν βία ή εξουσία για να έρθουν σε επαφή ή να παρενοχλήσουν σεξουαλικά κάποιους, καθώς και όλοι εμείς που συμφωνούμε με την δημόσια διαπόμπευση αυτών των ανθρώπων δεν καταφέρνουμε να απαντήσουμε σε κάποιες βασικές ερωτήσεις. Γιατί τόσοι πολλοί άντρες κακοποιούν γυναίκες; Γιατί υπάρχει αυτή η μακρά παράδοση από άντρες που βιάζουν γυναίκες, άντρες ή μικρά παιδιά; Πως μια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει την αλλαγή των ρόλων μεταξύ των φύλων που συμβαίνει αυτή τη στιγμή;

Σκηνογραφία, Κοστούμια: Εύα Γουλάκου
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας / Κίνηση: Γιάννης Νικολαΐδης
Μουσική: TBC / Ηθοποιοί: Γιώργος Βαλαής, Κατερίνα Ζησούδη, Μάγδα Καυκούλα, Θοδωρής Πεντίδης, κ.α.

«Μοτέλ», Βασίλη Μαυρογεωργίου
«Μοτέλ», Βασίλη Μαυρογεωργίου
Το πρώτο έργο πάνω στο θεματικό κύκλο «Η βία παντού», που θα απασχολήσει θεατρικούς συγγραφείς στους οποίους το Θέατρο Τέχνης ανέθεσε να δημιουργήσουν έργα για τη φετινή και την επόμενη σεζόν.
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 4 ΜΑΡΤΙΟΥ
Παραστάσεις: Τετάρτη στις 6.30μμ, Κυριακή στις 8μμ, Πέμπτη-Σάββατο στις 9μμ
Από 4 Μαρτίου έως 17 Απριλίου
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ-ΦΡΥΝΙΧΟΥ
Η παράσταση επιχορηγείται από το ΥΠΟΟΑ

Σ’ ένα φτηνό, μοναχικό Μοτέλ διαπράχθηκε ο φόνος μιας γυναίκας. Ο δράστης διέφυγε και το δωμάτιο της δολοφονίας μοιάζει πια σαν να είναι βγαλμένο από θρίλερ. Ο ιδιοκτήτης του Μοτέλ, προσλαμβάνει έναν άνθρωπο που κάνει ένα περίεργο επάγγελμα, περιπλανιέται από τόπο σε τόπο, και αναλαμβάνει να επαναφέρει σε λειτουργική κατάσταση χώρους όπου έχουν γίνει άγρια εγκλήματα. Σ’ αυτή τη δουλειά γίνεται βοηθός του η κόρη του ιδιοκτήτη – ένα κορίτσι είκοσι χρονών, λίγο διαφορετικό από τα άλλα – που ο κόσμος την αντιμετωπίζει ως “περίεργη” ή “ανισσόροπη”. Η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα τους γίνεται σταδιακά όλο και πιο ουσιαστική, πέρα από κάθε σύμβαση. Καθώς καθαρίζουν κι επισκευάζουν το χώρο, καταλήγουν να “καθαρίζουν” τις ιστορίες τους και να “επισκευάζουν” τα τραύματά τους. Το νέο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου διερευνά τις σχέσεις των φύλων, τη συνύπαρξη των ανθρώπων μέσα στα κοινωνικά στερεότυπα και τις ταυτότητες που μας βασανίζουν μέσα από “ταμπέλες” που μας φοράνε οι άλλοι. Άραγε η έννοια της επούλωσης βασίζεται σε κάτι που “χτίζεται” μεταξύ των ανθρώπων ή μοιάζει με μια ταπετσαρία που σκεπάζει τους “λεκέδες” ενός εγκλήματος με σκοπό να ξεχαστούν για να προχωρήσουμε παρακάτω;

Σκηνικά: Θάλεια Μέλισσα / Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Κουστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη / Κίννηση: Πάρης Μαντόπουλος
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου / Βοηθός: Καλή Βοϊκλή
Εκτέλεση Παραγωγής: Μαριλένα Μόσχου
Παίζουν: Νίκος Αλεξίου, Ιωάννα Μαυρέα, Μαριάννα Κάλμπαρη, Χρήστος Σαπουντζής κ.ά.

Παιδική σκηνή θεάτρου Τέχνης
«Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα»

Μια νέα διασκευή- θεατρική προσαρμογή του γνωστού παραμυθιού «Τα καινούργια ρούχα του Αυτοκράτορα» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Το πανέξυπνο, αγαπημένο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν σε μια ολοκαίνουργια θεατρική διασκευή με πολλή μουσική, χορό και τραγούδια που ερμηνεύονται ζωντανά από τους ηθοποιούς. Ένα έργο- καθρέφτης της εποχής μας, εποχής του φαίνεσθαι και της παντοδυναμίας της εικόνας. Μια παράσταση που έμμεσα προτρέπει τα παιδιά να σταθούν κριτικά απέναντι στην υποκρισία και τη ματαιοδοξία εκτιμώντας την αξία της ειλικρίνειας, της καθαρότητας, της απλότητας. Με αφορμή τους περιορισμούς που έθεσε η πανδημία σχετικά με την επίσκεψη των σχολείων σε θεατρικούς χώρους, η παράσταση σχεδιάστηκε ειδικά για να ταξιδεύει και εκτός θεατρικής σκηνής και να παίζεται σε χώρους σχολείων αλλά και κάθε είδους αίθουσες εκδηλώσεων.
Η παράσταση σχεδιάζουμε να ενταχθεί κανονικά στον προγραμματισμό του θεάτρου κατά την περίοδο των εορτών και εφόσον φυσικά το επιτρέψουν οι συνθήκες. Μέχρι τότε, μπορεί να προσκαλείται και να παίζεται σε μη θεατρικούς χώρους, τηρώντας αυστηρά το υγειονομικό πρωτόκολλο.

ΕΝΑΡΞΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ σε χώρους σχολείων, εκδηλώσεων κτλ : 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Η έναρξη παραστάσεων στο θέατρο θα ανακοινωθεί τον Νοέμβριο.

Θεατρική διασκευή: Εύα Στυλάντερ
Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Χαλκούτσου
Σκηνοθεσία, στίχοι, μουσική: Κωνσταντίνος Ευστρατίου
Σκηνικά, κοστούμια, κατασκευές: Μυρτώ Κοσμοπούλου
Κατασκευές κοστουμιών: Μάρθα Χαραλαμπίδου
Γραφιστική επιμέλεια σκηνικού: Εύα Ανδρονικίδου

Παίζουν: Κωνσταντίνος Ευστρατίου, Ιωάννα Μπιτούνη, Κωνσταντίνος Βασιλόπουλος / Για παιδιά έως 12 ετών. Για πληροφορίες – κρατήσεις: 210-8665144, 210-8674657
(Δευτ – Παρ 9.30-13.30) theatropol@otenet.gr

Ψηφιακό ρεπερτόριο Θεάτρου Τέχνης
Το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ συνεχίζει με την υποστήριξη του ΥΠΟΟΑ τις διαδικτυακές δράσεις που εγκαινίασε κατά την περίοδο της καραντίνας, μέσα από παραγωγές που σχεδιάζονται αποκλειστικά ή ειδικά για διαδικτυακή χρήση.

Έτσι προγραμματίζεται, παράλληλα με τις παραστάσεις της ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ που θα παρουσιάζονται σε χώρους σχολείων, αιθουσών εκδηλώσεων κτλ.,
η διάθεση της audio εκδοχής του έργου «Τα καινούρια ρούχα του Αυτοκράτορα» σε διασκευή-ραδιοσκηνοθεσία Εύας Στυλάντερ και μουσική Κωνσταντίνου Ευστρατίου, προκειμένου το έργο να είναι προσβάσιμο μέσω podcast σε όλους τους μικρούς φίλους του Θεάτρου Τέχνης, όπου κι αν βρίσκονται. Στην audio εκδοχή, τους ρόλους ερμηνεύουν νέοι ηθοποιοί-σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ audio παράστασης: 1η Νοεμβρίου

Σε audio μορφή θα παρουσιαστεί και η παράσταση «Το Γεφύρι της Άρτας και οι Λυγερές του Κάτω Κόσμου», που έκανε πρεμιέρα στο ιστορικό γεφύρι της Άρτας τον Ιούλιο 2021 στο πλαίσιο της διοργάνωσης του ΥΠΟΟΑ «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». Η ραδιοσκηνοθεσία είναι του Θοδωρή Αμπαζή που υπογράφει και τη μουσική της παράστασης. Ερμηνεύουν οι : Κατερίνα Λυπηρίδου, Βασίλης Μαυρογεωργίου, Θοδωρής Σκυφτούλης, Αμαλία Τσεκούρα.
Σαντούρι: Στέλλα Αραμπατζόγλου( σαξόφωνο), Ιωάννα Ρήγα (σαντούρι)

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : 25 Νοεμβρίου, ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Την ίδια μέρα θα κάνει διαδικτυακή πρεμιέρα και η αποκλειστικά web παράσταση «Η δική της επανάσταση» (κείμενο-σκηνοθεσία Μαριάννα Κάλμπαρη) που δίνει φωνή στις θαρραλέες γυναίκες που έγραψαν και σκηνοθέτησαν θέατρο στα χρόνια της Επανάστασης. Παίζουν αλφαβητικά οι ηθοποιοί και οι χορευτές-ακροβάτες:
Βερόνικα Δαβάκη, Νώντας Δαμόπουλος, Λένα Κιτσοπούλου, Νέστωρ Κοψιδάς, Αντιγόνη Λινάρδου, Δημήτρης Μαγγίνας, Ιωάννα Μαυρέα, Μαριλένα Μόσχου, Λένα Παπαληγούρα, Δημήτρης Πασσάς, Χριστίνα Σουγιουλτζή, καθώς και ο μουσικός Κλέων Αντωνίου. Η web παράσταση επιχορηγήθηκε από την Περιφέρεια Αττικής.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : 25 Νοεμβρίου, ημέρα εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών

Το ψηφιακό ρεπερτόριο θα συμπεριλάβει τα έργα που διακρίθηκαν στον web και audio διαγωνισμό που προκήρυξε το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ τη σεζόν 2020-21 με θέμα «και τα στόματα εφωνάξαν όσα αισθάνετο η καρδιά». Υπήρξαν πολλές συμμετοχές με πολλά ενδιαφέροντα κείμενα. Τα έργα που διακρίθηκαν και πρόκειται να «ανέβουν» ψηφιακά από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ θα ανακοινωθούν με ειδικό δελτίο τύπου την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ 2021-22

Προγραμματίζονται μια σειρά από παράλληλες εκδηλώσεις (ομιλίες, συναυλίες, εκπαιδευτικά προγράμματα) που ξεκινούν από τον Δεκέμβριο του ’21 με κύριους θεματικούς άξονες τα 100 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης, το ρεμπέτικο τραγούδι αλλά και τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν (1942).
Τα φετινά εκπαιδευτικά προγράμματα θα συνδεθούν με όλα τα παραπάνω αλλά και με το ίδιο το ρεπερτόριο, τους δημιουργούς και τις θεματικές της σεζόν.
Αναλυτικό πρόγραμμα όλων των παράλληλων δράσεων και εκδηλώσεων θα ανακοινωθεί από το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ τον Νοέμβριο.

Το Θέατρο Τέχνης θα λειτουργήσει ως covid free χώρος.

Για την είσοδο στον χώρο είναι απαραίτητη η επίδειξη πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης τελευταίου εξαμήνου.

Πηγή: iefimerida.gr

Το κινηματογραφικό φεστιβάλ επιστρέφει με ασφάλεια στις αίθουσες και συναντά τους θεατές από τις 7 ως τις 10 Οκτωβρίου απ’ άκρη σε άκρη της Ελλάδος και στο Παρίσι προσφέροντας τους τη γνωστή του ανεπανάληπτη κινηματογραφική εμπειρία.

Η κεντρική εκδήλωση του IMμF 2021, το ζωντανό ελληνικό διαγωνιστικό μέρος του, θα προβληθεί το Σάββατο 9 Οκτωβρίου ταυτόχρονα στις 9 πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού προσκαλώντας το κοινό να παρακολουθήσει τις 15 ταινίες μικρού μήκους και να ψηφίσει την αγαπημένη του.

Τις υπόλοιπες ημέρες οι θεατές στις περισσότερες πόλεις θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν και να επιλέξουν για πρώτη φορά την αγαπημένη τους Σπουδαστική Ελληνική ταινία στο πρωτοεμφανιζόμενο στο Microμ σπουδαστικό διαγωνιστικό και φυσικά τις Ευρωπαϊκές “μικρές” ταινίες πρώτης προβολής στην Ελλάδα στο καθιερωμένο διεθνές μέρος του φεστιβάλ.

Τα Βραβεία που θα δοθούν στους νικητές του Διαγωνιστικού και του Σπουδαστικού θα είναι συνολικής αξίας άνω των 4.000 € και σαν στόχο έχουν να διευκολύνουν τις επόμενες παραγωγές των κινηματογραφιστών που θα αναδειχτούν μέσω της ψηφοφορίας του κοινού. Συγκεκριμένα:

• Η αγαπημένη ταινία του Micro μ για το 2021 θα λάβει: ◦ Το Ποσό των 1.000 € από την διοργανώτρια αρχή Δικαίωμα ενοικίασης εξοπλισμού και υπηρεσίες Post Production για την επόμενη παραγωγή του σκηνοθέτη αξίας 1.000 € από την εταιρεία RGB studios • Η δεύτερη αγαπημένη ταινία ◦ Ένα kit mirrorless φωτογραφικής μηχανής Nikon Z 50 + 16-50mm VR, προσφορά της  Δ. &Ι.ΔαμκαλίδηςΑ.Ε. • Ητρίτη Αγαπημένη ταινία ◦ υπηρεσίες για DCP mastering αξίας 500 € προσφορά της εταιρίας VIDEOPRESS

Και η Αγαπημένη Σπουδαστική Ταινία. Δικαίωμα ενοικίασης εξοπλισμού και υπηρεσίες Post Production για την επόμενη παραγωγή του σκηνοθέτη αξίας 500€ από την εταιρεία RGB studios

INFO: Πρόγραμμα Φεστιβάλ
• Διαγωνιστικό Μέρος : 9/10 – 18:30 (Ώρα Ελλάδος)
Γενική Είσοδος: 8€
• Αθήνα CineΤριανόν Κοδριγκτώνος 21, Αθήνα
• Θεσσαλονίκη Θέατρο Σοφούλη Τραπεζούντος 5, Καλαμαριά
• Ρόδος Δημοτικό Θέατρο Ρόδου Ιερού Λόχου 4, Ρόδος
• Βέροια Κινηματογράφος ΣΤΑΡ Μητροπόλεως 57, Βέροια
• Ξάνθη Λαογραφικό Μουσείο Φ.Ε.Ξ. Αντίκα 7, Ξάνθη
• Πάτρα Κινηματογράφος Πάνθεον Λεωφ. Γούναρη 34, Πάτρα
• Πτολεμαΐδα Πνευματικό Κέντρο Περγάμου 62-66
• Ρέθυμνο Σημείο Πατριάρχου Αθηναγόρα 17
• Παρίσι Centre Culturel Irlandais 5, rue des Irlandais – 75005 Paris

Οι τιμές των εισιτηρίων παρουσιάζουν μικρή απόκλιση ανά πόλη. Λεπτομέρειες θα βρείτε στο site του Micro μ ή τηλεφωνικά από τα ταμεία των χώρων.
** Στο Παρίσι η είσοδος είναι ελεύθερη. • Διεθνές μέρος :
• Αθήνα CineΤριανόν 10/10 Κοδριγκτώνος 21, Αθήνα
• Θεσσαλονίκη Θέατρο Σοφούλη 7/10 Τραπεζούντος 5
• Ξάνθη Λαογραφικό Μουσείο Φ.Ε.Ξ. 10/10 Αντίκα 7
Για την ώρα έναρξης και τις τιμές των εισιτηρίων ενημερωθείτε από το site του Micro μ ή τηλεφωνικά από τα ταμεία των χώρων.

Σπουδαστικό:
Φέτος, για πρώτη φορά το Micro μ θέλοντας να δώσει ώθηση στους νέους κινηματογραφιστές θα φιλοξενήσει μια ενότητα προβολής σπουδαστικών ταινιών που θα διεκδικήσουν την ψήφο του κοινού σε ορισμένες από τις πόλεις του φετινού δικτύου.

Το βραβείο για την αγαπημένη σπουδαστική ταινία θα εστιάζει στην διευκόλυνση της δημιουργικής πορείας των συντελεστών της.
• Αθήνα CineΤριανόν 8/10 Κοδριγκτώνος 21, Αθήνα
• Θεσσαλονίκη Θέατρο Σοφούλη 7/10 Τραπεζούντος 5
• Ξάνθη Λαογραφικό Μουσείο Φ.Ε.Ξ. 8/10 Αντίκα 7

Για την ώρα έναρξης και τις τιμές των εισιτηρίων ενημερωθείτε από το site του Micro μ ή τηλεφωνικά από τα ταμεία των χώρων. Τα υγειονομικά πρωτόκολλα θα τηρηθούν σε κάθε αίθουσα. Για την διαδικτυακή παρακολούθηση του Micro μ πληροφορίες στην ιστοσελίδα του φεστιβάλ.

Πηγή: iefimerida.gr

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, η Πρεσβεία της Ιταλίας στην Ελλάδα και το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, στο πλαίσιο της πολιτιστικής πρωτοβουλίας Tempo Forte και σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Λούτσε Τσινετσιτά, παρουσιάζουν ένα μεγάλο αφιέρωμα στον σπουδαίο ιταλό δημιουργό με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του.

17 εμβληματικές ταινίες του Φελίνι
Θα προβληθούν 17 εμβληματικές ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι –ανάμεσά τους τα φιλμ: 8 1/2, Γλυκιά Ζωή, La Strada, Νύχτες της Καμπίρια, Roma, Σατυρικόν, Amarcord, Πρόβα Ορχήστρας, Ο Λευκός Σεϊχης  και I Vitelloni. Πρωταγωνιστούν μερικές από τις μεγαλύτερες ιταλίδες σταρ: Κλαουντια Καρντινάλε, Αννα Μανιάνι,  Τζουλιέτα Μασίνα -και βέβαια η αξέχαστη Ανίτα Έκμπεργκ με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στην διάσημη σκηνή της Φοντάνα ντι Τρεβι από το Ντόλτσε Βίτα -την θρυλική ταινία του μαέστρο, από την οποία προέκυψε ο όρος «παπαράτσι» χάρη στο παρατσούκλι ενός σκανδαλοθήρα φωτογράφου που ακολουθεί τον πρωταγωνιστή.
Το πρόγραμμα συμπληρώνουν τα ντοκιμαντέρ Fellinopolis και Υπέροχος κύριος Φελίνι – Συνέντευξη με τον Γουές Άντερσον που θα προβληθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στην πλατφόρμα της Ταινιοθήκης online.tainiothiki.gr. Ο Υπέροχος κύριος Φελίνι θα παιχτεί και στην αίθουσα της Ταινιοθήκης.

Οι ταινίες προβάλλονται ψηφιακά αποκατεστημένες σε 2Κ και 4Κ. Μία γεύση από το αφιέρωμα στο παρακάτω βίντεο

Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί στις 11 με 19  Οκτωβρίου, στην μεγάλη αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος σύμφωνα με το ισχύον υγειονομικό πρωτόκολλο. Τις ταινίες προλογίζουν εκλεκτοί προσκεκλημένοι.

H έναρξη του αφιερώματος θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, με το 8 ½ (1963), το μνημειώδες, αυτοαναφορικό αριστούργημα του Φελίνι με την εκπληκτική μουσική του Νίνο Ρότα και τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι να ενσαρκώνει το άλτερ έγκο του σκηνοθέτη εκφράζοντας την βαθιά αγωνία του καλλιτέχνη.
Προλογίζει η πρόεδρος της Ταινιοθήκης Μαρία Κομνηνού και η Αναπληρώτρια Επικεφαλής, Σύμβουλος της Πρεσβείας της Ιταλίας στην Αθήνα Susanna Schlein.
Μουσική εισαγωγή στο πιάνο από τον μαέστρο Μίλτο Λογιάδη.
Θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων.

Όπως σημειώνει η Μαρία Κομνηνού, πρόεδρος της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, «με την επιλογή 17 ταινιών, από την πρώτη του, Φώτα του βαριετέ (1950) μέχρι την τελευταία του, Η φωνή του φεγγαριού, όσες και όσοι αγαπάμε το σινεμά θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον ονειρικό και μοναδικό κόσμο του Φελίνι. Στη Ρόμα (1972), αυτή την απόλυτη ενορχήστρωση των διαδοχικών εισόδων τόσο σε πραγματικές όσο και ονειρικές τοποθεσίες, σκηνοθετεί μια συνάντηση με την Άννα Μανιάνι, που χωρίς να σταθεί να του μιλήσει, μπαίνει βιαστικά στο σπίτι και του φωνάζει «Φεντερίκο ψεύτη». Αυτή η ειρωνική ατάκα- από την γυναίκα σύμβολο του νεορεαλισμού -σημαδεύει την αυτοειρωνία με την οποία αντιμετώπιζε τον εαυτό του. Παιγνιώδης, στοχαστικός και εκρηκτικά δημιουργικός, μας οδήγησε από την καταγραφή μιας φτωχικής Ιταλίας που μόλις έκλεινε τις πληγές της, στην εκρηκτική ανάπτυξη της δεκαετίας του ‘60, μιας ανάπτυξης που μέσα από το πικρό βλέμμα του Μαρτσέλο Μαστρογιάνι σηματοδοτούσε απανωτά αδιέξοδα. Ο Φελίνι όμως δεν έκανε κοινωνικό ρεαλισμό, και ας είχε πάντα την αίσθηση του περίγυρου, αλλά με μια λοξή ματιά μας οδηγούσε σε ονειρικούς κόσμους και μας έκανε να στοχαστούμε πάνω την ανθρώπινη μοίρα».

Ποιος ήταν ο Φεντερίκο Φελίνι (1920-1993)
Ο Φεντερίκο Φελίνι, από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών, γεννήθηκε στο Ρίμινι στις 20 Ιανουαρίου του 1920. Βαθιά επιδραστικός για τους μεταγενέστερους (επηρέασε μέχρι και τον Σκορσέζε) υπήρξε περισσότερο ένας λαϊκός σκηνοθέτης και λιγότερο ένας auteur με την έννοια των εξεζητημένων δημιουργών του κινηματογράφου. Οι ταινίες του αποτελούν σημείο αναφοράς μέχρι σήμερα. Στην ζηλευτή καριέρα του συνεργάστηκε, μεταξύ άλλων με τον συνθέτη Νίνο Ρότα, τον Πιερ Πάολο Παζολίνι, τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, τον Ρομπέρτο Ροσελίνι, αλλά και τους παραγωγούς της Τσινετσιτά, Κάρλο Πόντι και Ντίνο ντε Λαουρέντις.

Τιμήθηκε τέσσερις φορές με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας: το 1956 για το La Strada, το 1957 για τις Νύχτες της Καμπίρια, το 1963 για το 8 ½ και το 1974 για το Amarcord, ενώ προτάθηκε τέσσερις φορές για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Το 1960  κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες για τη Γλυκιά Ζωή. Το 1993 η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο του έργου του. Πέθανε στη Ρώμη στις 31 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς.
Στις 30 Οκτωβρίου του 1943 παντρεύτηκε την μούσα του Τζουλιέτα Μασίνα, με την οποία έζησαν μαζί για 50 χρόνια, μέχρι το θάνατό του.

Στην επιτυχία ο Φελίνι έφτασε αντλώντας έμπνευση αποκλειστικά από την ίδια τη ζωή του, χωρίς να σηκώνει το δάκτυλο. «Οι ταινίες μου δεν είναι φιλοσοφικά δοκίμια», έλεγε. «Το να δημιουργώ ταινίες και το να ονειρεύομαι, για μένα, είναι το ένα και το αυτό. Γιατί τα όνειρα γοητεύουν όσο μένουν στη σφαίρα του μυστηρίου, αν όμως πάει να τα εξηγήσει κανείς, αμέσως γίνονται ανιαρά». Ποιος θα το έλεγε ότι αυτό το νέο παιδί από την επαρχία ήταν γραφτό να κερδίσει τέσσερα Όσκαρ; Και όλα αυτά πάντα μένοντας πιστός στη δική του αλήθεια. «Πάντα αυτοβιογραφούμαι, ακόμα και όταν μιλάω για το τι θα φάω το βράδυ» δήλωσε κάποτε αναφερόμενος με κάποια δόση περηφάνιας αλλά και με πολύ ειλικρίνεια στη δημιουργικότητά του.

Το Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του στην έβδομη τέχνη, το έλαβε το ’93 από τα χέρια της Σοφία Λόρεν και από έναν εμφανώς συγκινημένο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Όλα αυτά έγιναν στο Λος Άντζελες, στο Dorothy Pavillon, ενώ στο κοινό καθόταν και η Τζουλιέτα Μασίνα, που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. «Σας παρακαλώ, μην σηκώνεστε, δεν χρειάζεται», είχε πει τότε ο Φελίνι. «Τι να πω; Ότι δεν το περίμενα; Θα ήθελα πρώτα απ’ όλα να ευχαριστήσω όλους τους συνεργάτες μου. Επειδή όμως δεν μπορώ να τους μνημονεύσω όλους, ας μου επιτραπεί να πω μονάχα ένα όνομα, πρόκειται για μια ηθοποιό που είναι και η γυναίκα μου. Ευχαριστώ, αγαπημένη μου Τζουλιέτα, και σε παρακαλώ πολύ, σταμάτα να κλαις!».

Οι ταινίες του κινούνται ανάμεσα στο όνειρο, τα κόμικς, το τσίρκο και τη φαντασία, δηλαδή σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από τη μαγεία. Σχεδόν όλα τα έργα του Φελίνι ευθυγραμμίζονται με αυτή τη σουρεαλιστική γραμματική, ήδη από το Λευκό σεΐχη, του1952. Ιδιαίτερη ήταν και η σχέση του με τους ηθοποιούς. «Είχα ανάγκη από έναν Ιταλό, από έναν φίλο που να δέχεται σεμνά και ταπεινά να είναι η σκιά μου, που να μην φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Έτσι πήρα τον Μαστρογιάνι, τον ήξερα ήδη, ήταν καταπληκτικός: αφαιρετικός, διακριτικός, συμπαθής, αντιπαθής, τρυφερός, αλαζόνας. Έτσι κι αλλιώς. Είναι τέλειος», δήλωσε ο Φεντερίκο Φελίνι για το Μαστρογιάνι, πρωταγωνιστή του 8 1/2 και της Γλυκιάς ζωής, τον ηθοποιό-φετίχ του Φελίνι, το άλτερ έγκο του. Για την τελευταία του ταινία, Η φωνή του φεγγαριού του 1990 πάντως, επέλεξε τον Πάολο Βιλάτζο και τον Ρομπέρτο Μπενίνι.

Παρότι επικριτικός με την καταναλωτική κοινωνία, ο Φελίνι δεν δίστασε να δουλέψει για την τηλεόραση και τη διαφήμιση, που τόσο σιχαινόταν ο Παζολίνι. Βέβαια, πάντα με το δικό του τρόπο, ονειρικό και συνάμα ειρωνικό και καυστικό, που βρίσκουμε και στα αριστουργήματά του.

ΤΟ 8½ ΚΑΙ Ο ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΙ
Η παραγωγή του 8½ ήταν προβληματική. Ο Φελίνι ως συνήθως δεν είχε στο νου κάτι συγκεκριμένο. Ήθελε μόνο να καταγράψει τις σκέψεις, τη φαντασία και τα όνειρα ενός ανθρώπου. Όλα ήταν προσωρινά, ακόμα και ο τίτλος, που προέκυψε από τις έξι ταινίες που είχε γυρίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή συν τρεις «μισές», δηλαδή ταινίες που είχε σκηνοθετήσει μαζί με άλλους. Έπειτα τα ξέχασε όλα. Η ασαφής ιδέα που είχε στο μυαλό του εξαφανίστηκε διαμιάς.

Ο Φελίνι έντρομος προσπάθησε να εξηγήσει στον παραγωγό το αδιέξοδό του, αλλά εκείνη την ημέρα ένας εικονολήπτης είχε γενέθλια και η γιορτινή ατμόσφαιρα διέκοψε τον σκηνοθέτη. Μέσα στο γενικό χαμό, ο Φελίνι κάθισε σε ένα παγκάκι και βρήκε τη λύση που τόσο επίμονα αναζητούσε: ήρωας της ταινίας θα ήταν ένας σκηνοθέτης που θέλει να γυρίσει μια ταινία αλλά δεν θυμάται ποια. Υπό τέτοιες συνθήκες, η στάση του Μαστρογιάνι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή: χωρίς προκαταλήψεις, ο νους του λες και ήταν άγραφος πίνακας, με μόνη του έννοια να αφήνεται στην καθοδήγηση του σκηνοθέτη.

«Στο πλατό εγώ περιμένω, μαζί του περιμένω με μεγαλύτερη χαρά, γιατί όταν πάω στη δουλειά είναι λες και πάω στο θέατρο, και τότε δεν είμαι πια ηθοποιός αλλά θεατής του Φελίνι». Έτσι ο Μαστρογιάνι από φίλος γίνεται άλτερ έγκο του Φελίνι, αφού μιμείται τέλεια τις κινήσεις του και το ταμπεραμέντο του. Σε μια συνέντευξή του ο ηθοποιός δήλωσε ότι την αληθοφάνεια της ερμηνείας του τη χρωστάει στις μεγάλες βόλτες με το αυτοκίνητο που έκαναν μαζί. Ο Φελίνι σχολίασε σχετικά: «Χαίρομαι που έγινα φίλος του, που απέκτησα έναν καινούριο φίλο. Έχει κάτι το μαγικό αυτή η ταύτιση μαζί του, σε τέτοιο βαθμό που μερικές φορές όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη είναι λες και βλέπω το πρόσωπό του».

Τι θα δούμε στην Ταινιοθήκη
11/10: 8 ½
Γυρίζοντας μια αυτοβιογραφική επιστημονική φαντασία, ο σκηνοθέτης Γκουίντο Ανσέλμι στερεύει από έμπνευση. Τον παραλύει μια συνολική, υπαρξιακή κρίση με τον παραγωγό και τους συνεργάτες, την ερωμένη και τη σύζυγό του, τον καρδινάλιο και τους κομψούς πελάτες τού σπα όπου καταφεύγει. O Φελλίνι στο μνημειώδες, αυτοαναφορικό αριστούργημά του καταφέρνει ό,τι ο ήρωάς του είναι ανίκανος να επιτύχει: την ωραιότερη αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη σε δημιουργικό αδιέξοδο και την “απόλυτη” ταύτιση του σκηνοθέτη με τον πρωταγωνιστή του. Προλογίζουν οι: Susanna Schlein, Μαρία Κομνηνού και Μίλτος Λογιάδης.

12/10: ΝΥΧΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΜΠΙΡΙΑ (Le notti di Cabiria)
Η χαρούμενη και καλόκαρδη πόρνη Καμπίρια σώζεται από πνιγμό, όταν ο εραστής της τη ρίχνει στο ποτάμι, της κλέβει το πορτοφόλι κι εξαφανίζεται. Αυτή όμως δεν παύει να τον αναζητεί. Σ’ έναν αμείλικτα ανδροκρατικό κόσμο, θα μπορούσε ποτέ η μικροκαμωμένη, άτυχη με τους εραστές της, Καμπίρια, να συναντήσει την καλοσύνη; Τελικά η αγιογραφία “της ιερής πόρνης”, ενσαρκωμένη εξαίσια από τη μούσα και σύζυγο του Φελλίνι, Τζουλιέτα Μασίνα, μπορεί μόνο να κορυφωθεί με μια διφορούμενη αποθέωση. Όταν το δράμα της τελειώνει όπως ακριβώς άρχισε, η Καμπίρια υπαρξιακά γυμνή -εγκαταλειμμένη, ανέστια και πένης- βαδίζει προς το άγνωστο, περικυκλωμένη από μια “παζολινική” αλητοπαρέα μηχανόβιων. Προλογίζει ο σκηνοθέτης Κώστας Αριστόπουλος

και

INTERVISTA
Τρεις ταινίες μέσα σε ένα ψεύτικο τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Ένα συνεργείο της ιαπωνικής τηλεόρασης επιχειρεί να φιλμάρει τον Φελλίνι επί το έργον, αλλά η συνέντευξη τους παρεκτρέπεται σε μια παιγνιώδη αναπόληση της πρώτης επίσκεψής του στα στούντιο της Τσινετσιτά, μια σατιρική επιστροφή του Μαστρογιάνι και της Έκμπεργκ στους ρόλους τους στη «Γλυκιά ζωή» και μια αγχωτική «ξενάγηση» στο χάος μιας φελλινικής διασκευής της «Αμερικής» του Κάφκα, η οποία καταλήγει, απότομα, σε αδιέξοδο. Προλογίζει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Νίκος Μπακουνάκης

13/10: Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ( La voce della luna)
Στο κύκνειο άσμα του Φελλίνι ένας πρώην τρόφιμος ψυχιατρείου, ο Ίβο, προσπαθεί μάταια να κατακτήσει την ξανθιά Αλντίνα που την ταυτίζει με τη σελήνη, την αιτία της τρέλας του. Ταυτόχρονα συναντάει τρελούς και φεγγαρόπληκτους και ανάμεσά τους κάποιον Γκονέλλα, που τον ρουφάει σε θεωρίες συνωμοσίας. Μαζί χάνονται στην ιταλική επαρχία που άλλοτε αποτελούσε το σκηνικό των ρεαλιστικών μυθοπλασιών του Φελλίνι, και τώρα έχει μεταμορφωθεί σε μια ανοίκεια δυστοπία ξέφρενου καταναλωτισμού, κυριαρχίας των μέσων ενημέρωσης και νέο-ειδωλολατρίας.

και

ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΟΣΜΟΥ (Il bidone)
Τρεις απατεώνες αρπάζουν τις οικονομίες φτωχών, ανήμπορων και θεοφοβούμενων επαρχιωτών με αλάνθαστες σκηνοθεσίες: ξεθάβουν “αμαρτωλούς” θησαυρούς από τα χωράφια τους, “εξαργυρώνουν” καθυστερημένες αιτήσεις για στέγαση, αποσπούν “δάνεια” βάζοντας ενέχυρο φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Εκμεταλλεύονται αδίστακτα τα θύματά τους, ταυτόχρονα όμως νιώθουν ότι ο χρόνος τους εξαντλείται. Αντιφατικά συναισθήματα τους τραβούν σε διαφορετική κατεύθυνση από το έγκλημα που “αποδίδει”. Ο μεγαλύτερος, ο Αουγκούστο, θέλει να πλησιάσει την κόρη που έχει εγκαταλείψει. Ο νεότερος, ο “Πικάσο”, να μην αφήσει την πιστή του σύζυγο, που ανακαλύπτει καθυστερημένα τις κομπίνες του.

14/10: Η ΙΟΥΛΙΕΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ (Giulietta degli spiriti)
Βλέποντας το γάμο της να καταρρέει από τις απιστίες του συζύγου της, η συνεσταλμένη, μεγαλοαστή Τζουλιέτα Μπολντρίνι (Μασίνα) αποσύρεται στον κόσμο των ονείρων. Με πνευματιστικές και ψυχαναλυτικές συνεδρίες ξεκινάει μια υπαρξιακή αναζήτηση του εαυτού και του νοήματος της ζωής, αποφεύγοντας την πληθωρική γειτόνισσά της Σούζυ, που προσφέρεται να τη μυήσει στο οργιαστικό θέατρο των ηδονών. Η επιθυμία του Φελλίνι ήταν να χαρίσει στην Τζουλιέτα Μασίνα μια θηλυκή εκδοχή του 8 1/2: ένα μνημειώδες μείγμα σινεμά και (Γιουνγκ-ικής) ψυχανάλυσης.

και

ΟΙ ΚΛΟΟΥΝ
Ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, κάπου στην ιταλική επαρχία, κάτω από το παράθυρό του ένα αγόρι βλέπει ένα τσίρκο να στήνεται. Μέσα από τα μάτια του παρακολουθούμε αποσπασματικά νούμερα των κλόουν. Ύστερα με ένα cut, το αγόρι έχει γίνει ο σκηνοθέτης Φελλίνι που γυρίζει έναν τηλεοπτικό φόρο τιμής στους τελευταίους μιας ιδιαίτερης καλλιτεχνικής κάστας υπό εξαφάνιση. Από τσίρκο σε τσίρκο, από πόλη σε πόλη με τους συνεργάτες του συναντάει “πραγματικούς” και “φανταστικούς” παλιάτσους.

15/10: Ι VITELLONI
Μια φθινοπωρινή θύελλα ταράζει τον χρυσό λήθαργο μιας παραθαλάσσιας κωμόπολης και μια πρόωρη εγκυμοσύνη τις ζωές των πέντε πρωταγωνιστών της αυτοβιογραφικής ιλαροτραγωδίας του Φελλίνι. Ο πατέρας, ο Φάουστο, εξαναγκάζεται σε γάμο, που όμως δεν επηρεάζει καθόλου τον δονζουανισμό του. Και τα πέντε αγόρια, χαμένα κορμιά, “μοσχαράκια που δεν έχουν απογαλακτιστεί” σύμφωνα με τον τίτλο, είναι ακινητοποιημένα στο κατώφλι της ενηλικίωσης. Θεωρούν την ανδρική ταυτότητα ατέρμονη σπείρα από πλάκες, μπιλιάρδα και γυναικοδουλειές, επιθυμώντας ό,τι δεν θα κατακτήσουν ποτέ: ο Σέρτζιο το θέατρο, ο Ρικάρντο την όπερα. Τελικά μόνο ο Μοράλντο, ο νεαρός Φελλίνι, θα δραπετεύσει στη Ρώμη. Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Μπούρας

και

ΑΜΑRCΟRD
Μεγαλώνοντας στους κόλπους μιας επαρχιακής κοινότητας στα περίχωρα του Ρίμινι, ο έφηβος Τίτα, πρόσωπο εμπνευσμένο από έναν παιδικό, επιστήθιο φίλο του Φελλίνι αλλά και τον ίδιο, δυσκολεύεται να προχωρήσει στη συναισθηματική του εκπαίδευση. Στον κύκλο των τεσσάρων εποχών ενός έτους, οι εμπειρίες μιας ζωής ανάμεσα στις συμπληγάδες των καθολικών προλήψεων από τη μια και των γελοίων τελετουργικών της μουσολινικής δικτατορίας από την άλλη, περιορίζουν τον ίδιο, όπως και τους εκκεντρικούς συγγενείς και συγχωριανούς του σ΄ ένα καρναβάλι από σεξουαλικές φαντασιώσεις και περιπέτειες. Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Ζουμπουλάκης

16/10: ROMA
Ο 18χρονος Φελλίνι από το Ρίμινι εγκαθίσταται στη Ρώμη. Αμέσως γνωρίζει τα μπορντέλα και τις ανυπόληπτες σκηνές της επιθεώρησης. 34 χρόνια μετά σκηνοθετεί ένα πορτραίτο της πόλης που έγινε το αληθινό σκηνικό της διασημότητάς του. Το Roma είναι μια παράσταση για δύο ρόλους: τον δημιουργό στη νιότη και την ωριμότητά του και την Αιώνια Πόλη όλων των εικόνων. Με την ομορφιά και την ασχήμια της, την αρχαία μεγαλοπρέπεια και τη μουσολινική μικροπρέπειά της, τη μνημειώδη αρχιτεκτονική και τα τερατώδη μποτιλιαρίσματά της.

και

ΦΕΛΛΙΝΙ ΣΑΤΥΡΙΚΟΝ (Fellini Satyricon)
Ο Εγκόλπιος και ο Άσκυλτος, παιδικοί, επιστήθιοι φίλοι αλλά θανάσιμοι αντεραστές του έφηβου Γείτονα, διασχίζουν μια ήπειρο σεξουαλικών παρεκτροπών και βίας. Ελεύθερη -και ελευθέρια- διασκευή του ομώνυμου έργου του Πετρώνιου, το Σατυρικόν είναι η πιο ριψοκίνδυνη, κινηματογραφική περιπλάνηση του Φελλίνι σε έναν άγριο πλανήτη: την προχριστιανική, ρωμαϊκή αυτοκρατορία του Νέρωνα. Προσπαθώντας να την επανεφεύρει εκ του μηδενός, ο δημιουργός σκηνοθετεί ένα αλλόκοτο, βαρβαρικό χρονικό που αμφισβητεί τις βολικές συνήθειες του θεατή. Προλογίζει η δημοσιογράφος Ελεωνόρα Ορφανίδου

17/10: ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΦΕΛΙΝΙ – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ (Fantastic Mr Fellini – intervista con Wes Anderson), 2020
Σκηνοθεσία: Francesco Zippel
Με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φελίνι, ο Γουές Άντερσον αποτίνει το δικό του παθιασμένο φόρο τιμής σε έναν από τους αγαπημένους του σκηνοθέτες: τον επιδραστικό Φεντερίκο Φελίνι. Σε έναν ιδανικό διάλογο, ο Άντερσον εστιάζει στα φελινικά θέματα με τα οποία νοιώθει εξοικειωμένος, εκφράζοντας την προσωπική του άποψή για την τέχνη ενός από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς δημιουργούς όλων των εποχών. Η ταινία παρουσιάζει δύο ανέκδοτα σχεδιάσματα του Φελίνι, που φυλάσσονται στην Ταινιοθήκη της Μπολόνια.

μαζί με το

ΠΡΟΒΑ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ (Prova d’orchestra)
Παρότι ό όρος “φελλινική ταινία” κατέληξε να σημαίνει “μια υπερβολική, σουρεαλιστική φαντασμαγορία”, αυτή η μικρή, αυστηρή αλληγορία εκτυλίσσεται σε ένα μοναδικό, ρεαλιστικό σκηνικό. Ένα υπόγειο “με ιστορία”, όπου μπροστά σε ένα αθέατο συνεργείο της RAI, η πρόβα μιας επαγγελματικής ορχήστρας γλιστράει στο χάος. Οι μουσικοί διοχετεύουν την αγανάκτησή τους για τον αυταρχισμό και την ανικανότητα του μαέστρου σε μια δημοκρατική πολυφωνία που γίνεται κακοφωνία. Μια από τις πιο απαισιόδοξες ταινίες του Φελλίνι, ευανάγνωστο σχόλιο για την παρακμή της ιταλικής πολιτικής σκηνής και τον εκφασισμό της κοινωνίας, που εκείνη την εποχή έδειχναν εκτός ελέγχου.

και

ΓΛΥΚΙΑ ΖΩΗ (La dolce vita)
Περιπλανώμενος σε έναν προνομιακό θύλακο της Ρώμης, ο ωραίος Μαρτσέλλο, δημοσιογράφος του κουτσομπολιού, συναντάει κομψές αριστοκράτισσες, πεινασμένους καλλιτέχνες, χυδαίους νεόπλουτους, γόησσες και «ταχυδακτυλουργούς» της κοσμικής νύχτας. Ανακαλύπτει ότι κάτω από την επιδερμίδα της απατηλής χάρης τους, ελλοχεύουν κενότητα, απόγνωση και μοναξιά. Η ταινία σφράγισε την παγκόσμια κουλτούρα όχι μόνο με τον τίτλο της ή τον όρο “παπαράτσι”, αλλά με “σκηνές ανθολογίας”. Όπως αυτή της Ανίτα Έκμπεργκ στη Φοντάνα ντι Τρέβι, εμβληματική απεικόνιση της κάψας του πόθου, γυρισμένη μια νύχτα τόσο παγερή που ο Μαστρογιάνι κατέβασε ένα μπουκάλι βότκα για να παίξει. Προλογίζει ο σκηνοθέτης Μενέλαος Καραμαγγιώλης

18/10: ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΦΕΥΓΕΙ (E la nave va)
Ιούλιος 1914. Το πλοίο “Γκλόρια Ν” αποπλέει από τη Νάπολη. Οι επιβάτες του -ένας γαλαξίας από διασημότητες της όπερας και Ευρωπαίους γαλαζοαίματους- σκοπεύουν να σκορπίσουν την τέφρα της μεγαλύτερης σοπράνο όλων των εποχών στο νησί Έριμο. Όταν ο πλοίαρχος διασώζει μια ομάδα Σέρβων ναυαγών, το ταξίδι, εκκεντρική παρωδία πλωτής οπερέτας, συμβολικά γίνεται η πένθιμη πομπή του ευρωπαϊκού πολιτισμού προς το ολέθριο ραντεβού του με την Ιστορία: τον Μεγάλο Πόλεμο.

και

O ΛEYKOΣ ΣEΪXHΣ (Lo sceicco bianco)
Νιόπαντρος, μικροαστός γραφειοκράτης φέρνει τη σύζυγό του στη Ρώμη για μια ακρόαση από τον Πάπα. Όμως, αυτή εξαφανίζεται. Κυνηγώντας τον αστέρα του αγαπημένου της φωτορομάντζου, μπλέκεται στο γύρισμα ενός επεισοδίου του σε νησάκι εκτός Ρώμης. Και ενώ ο σύζυγος πασχίζει απεγνωσμένα να καλύψει την απουσία της, εκείνη ανακαλύπτει ότι οι γόητες του θεάματος είναι “εικονικοί”. Γραμμένη από τον Αντονιόνι, αυτή η κωμική “ηθογραφία” έγινε η πρώτη, άδικη, αποτυχία του Φελλίνι. Μόνο ο Όρσον Ουέλς τη θεωρούσε την καλύτερη ταινία του.

19/10: ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ (La Strada)
O αγριάνθρωπος, γυρολόγος, μπεχλιβάνης Τσαμπανό αγοράζει την αλλοπαρμένη Τζελσομίνα από τη μάνα της. Τυραννικός Πυγμαλίων, την εξαναγκάζει να συμμετέχει σε παραστάσεις μυϊκής δύναμης (ως θηλυκός κλόουν) και να μοιράζεται τις κακουχίες της ζωής του στο δρόμο. Παρά τη σκληρότητα και τη σεξουαλική του περιφρόνηση, η Τζελσομίνα αναπτύσσει μια μαζοχιστική εξάρτηση από τον σύντροφό της. Μεγάλο μελόδραμα δρόμου, όπου ο Φελλίνι εξέθεσε την προσωπική του μυθολογία απόλυτα γυμνή, ήταν η πιο δύσκολη και τραυματική παραγωγή του. Προλογίζουν οι ηθοποιοί: Όλια Λαζαρίδου- Κατερίνα Δαμβόγλου

και

ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΒΑΡΙΕΤΕ (Luci del varietà)
Ένας άθλιος, περιοδεύων θίασος ποικιλιών, σώζεται από την όμορφη Λιλιάνα, που ονειρεύεται να λάμψει στο βαριετέ. Ο θιασάρχης, ο ερωτύλος, μεσήλικας Κέκκο, που εκμεταλλεύεται τα συναισθήματα και τις οικονομίες της πονόψυχης ερωμένης του, Μελίνα Αμούρ, ερωτεύεται τη νεοφερμένη στην ομάδα, που παγιδεύεται στη δίνη της ζήλειας και διαλύεται. Από τις στάχτες της μια πολυπολιτισμική “κομπανία” γεννιέται. Όμως στις πρόβες το μεγάλο αστέρι της, η Λιλιάνα, εγκαταλείπει τον Κέκκο για τα λαμπερά φώτα των σκηνών της μεγαλούπολης.

*ΚΑΙ ΔΥΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Θα προβληθoύν online στο online.tainiothiki.gr:

FELLINOPOLIS, 2020
Σκηνοθεσία: Silvia Giulietti
Ο κόσμος των σκηνικών και των παρασκηνίων όπως αποτυπώνεται από μια κρυφή κάμερα που ήρθε στο φως ύστερα από 40 χρόνια. Οι πιο έμπιστοι συνεργάτες του Φελίνι, βραβευμένοι σήμερα με Όσκαρ, μιλούν για τις σχέσεις τους με τον Μαέστρο, πώς ήταν να συνεργάζονται και να ζουν μαζί του. Τα εξαιρετικά αυτά πλάνα από τα παρασκήνια αποκαλύπτουν τον «παιχνιδιάρη» Φελίνι, την άποψή του για τις γυναίκες, τη μουσική, τη μέθοδο. Ο Φελίνι με τα δικά του λόγια αφηγείται τη μοναδική του προσέγγιση για τον κινηματογράφο.

ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΥΡΙΟΣ ΦΕΛΙΝΙ – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΟΥΕΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ (Fantastic Mr Fellini – intervista con Wes Anderson), 2020
Σκηνοθεσία: Francesco Zippel
(Περισσότερες πληροφορίες παραπάνω. Η ταινία θα προβληθεί και στην αίθουσα της Ταινιοθήκης στις 17/10).

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
*Εισιτήριο: 5 ευρώ. Πακέτο 5 ταινιών: 10 ευρώ (θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός). Πακέτο 10 ταινιών: 30 ευρώ. Οnline πρόγραμμα: 3 ευρώ (ενιαίο εισιτήριο και για τα δύο ντοκιμαντέρ: Fellinopolis και Υπέροχος κύριος Φελίνι).
Προπώληση εισιτηρίων: Η προπώληση ξεκινά το απόγευμα της Τετάρτης 6 Οκτωβρίου στο ταμείο της Ταινιοθήκης (κατά τις ώρες λειτουργίας του).

Πηγή: iefimerida.gr

Πολλές φορές έως τώρα είχαμε τη χαρά να επισκεφθούμε ανάλογου μεγέθους και ποιότητας αρχαιολογικές εκθέσεις, τις οποίες το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης και ο επί 25 χρόνια διευθυντής του, Νικόλαος Σταμπολίδης, οργάνωσαν και παρουσίασαν. Εχουμε δει αφιερώματα στον έρωτα, στον θάνατο, στην υγεία, στο χρήμα. Η συγκεκριμένη έκθεση αποτέλεσε και πάλι μια πρόκληση, τόσο ως προς τη σύλληψη και τον σχεδιασμό όσο και ως προς την υλοποίησή της. Παρουσιάζει περίπου 320 έργα, από την αρχική επιλογή 600 υποψήφιων εκθεμάτων.

Μουσειολογική μελέτη

Οι δύο επιμελητές, ο κ. Σταμπολίδης και ο δρ Ιωάννης Φάππας, ταξίδεψαν σε όλη την Ελλάδα, ερεύνησαν μπαίνοντας σε κλειστά –λόγω της πανδημίας– μουσεία, άνοιξαν τις αποθήκες τους και ήρθαν σε επικοινωνία με αντίστοιχους φορείς στο εξωτερικό, έτσι ώστε ο επισκέπτης του «Κάλλους» να δει συγκεντρωμένα και άψογα «ενορχηστρωμένα» από τη μουσειολογική μελέτη, εκθέματα που προέρχονται από 52 εφορείες αρχαιοτήτων της μητροπολιτικής και νησιωτικής χώρας, 9 ιταλικά μουσεία και το Museo Gregoriano Etrusco του Βατικανού – οι αρχαιότητες από τη Μεγάλη Ελλάδα συμβάλλουν στην κατανόηση του φαινομένου της διασποράς της έννοιας του κάλλους και στις αποικίες της Δύσης. Στη συντριπτική τους πλειονότητα τα συγκεκριμένα έργα βγαίνουν από το «σπίτι» τους για πρώτη φορά.

«Οπως έκανα πάντοτε, έτσι και για τη συγκεκριμένη έκθεση επισκέφθηκα ο ίδιος τους χώρους για να δω επιτόπου τα έργα. Δεν μπορεί μια φωτογραφία ή ένας κατάλογος να αναπληρώσει το βίωμα του φυσικού περιβάλλοντος», σχολιάζει ο κ. Σταμπολίδης. «Επιπλέον, μου αρέσει να συναναστρέφομαι τους ανθρώπους. Η σχέση μου μαζί τους και ιδιαίτερα με τους συναδέλφους μου αρχαιολόγους, είναι βασικό συστατικό της επιτυχίας αυτών των πολυσυλλεκτικών εκθέσεων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μιλώντας για την υπέρτατη ομορφιά, συλλάβαμε και εκτελέσαμε μια παρουσίαση που περιμένει τον επισκέπτη να “ντύσει” με τα δικά του νοήματα και αισθήματα το κάθε έκθεμα, για να καθρεφτίσει πάνω του τον πραγματικό, αλλά και τον ιδανικό εαυτό του».

Η έκθεση διαρθρώνεται σε 10 ενότητες –ενδεικτικά αναφέρουμε: «Κάλλος θνητών», «Καλλιστεία θεοτήτων», «Δαιμονικό κάλλος», «Καλλωπισμός», και τη συγκινητική τελευταία ενότητα των «Ωραίων αώρων»– τις οποίες μπορεί ο επισκέπτης να περιδιαβεί με ποικίλους τρόπους. Τα εκθέματα που επιλέχθηκαν χρονολογούνται κυρίως από τον 7ο έως και τον 1ο αι. π.Χ., δηλαδή από την αρχαϊκή έως και την ελληνιστική περίοδο και συμπληρώνονται από ελάχιστα έργα των ρωμαϊκών χρόνων, σε περιπτώσεις όπου πρωτότυπα έργα των προηγούμενων περιόδων έχουν σωθεί μόνο σε αντίγραφα. Το κάλλος αποτυπώνεται μέσα από έναν τεράστιο πλούτο και ποικιλία αρχαιοτήτων, όπως αγάλματα, αγγεία, όστρακα, κάτοπτρα, κοσμήματα, αρωματοδόχα ληκύθια, χρηστικά είδη καλλωπισμού (κρέμες, χρώματα κτλ), πήλινα, λίθινα, μετάλλινα έργα και τερακότες διαφόρων περιόδων –κυρίως αρχαϊκά, κλασικά και ελληνιστικά–, ειδώλια και εργαλεία κόμμωσης, όπως σιδερένια ψαλίδια, χτενάκια, καθρέφτες, στολίδια για τα μαλλιά.

Η εξαιρετική σε πλούτο και παλμό ξενάγηση που μας προσέφερε χθες ο καθηγητής στις αίθουσες του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ένας αποχαιρετισμός, καθώς από τις 14 Σεπτεμβρίου έχει αναλάβει τα νέα του καθήκοντα ως γενικός διευθυντής του Μουσείου Ακρόπολης. Τον ρωτάμε πώς βιώνει αυτή τη μετάβαση. «Το να φεύγω με “Κάλλος” από το μουσείο που υπηρέτησα επί ένα τέταρτο του αιώνα, και να ανηφορίζω προς την αρχαιοελληνική καλαισθησία που αντιπροσωπεύεται από το Μουσείο της Ακρόπολης, είναι μια τύχη αγαθή που η θεά Τύχη, στην οποία πίστευαν οι αρχαίοι, φαίνεται ότι μου φύλαξε», απαντά.

Διάρκεια έως 16.1.22. 
Η έκθεση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το ΥΠΠΟ, με υποστήριξη της L’Oréal.

Πηγή: https://www.kathimerini.gr/

Το 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (4-14/11/2021), σε μία ακόμη νέα δράση που φιλοξενεί η Αγορά, το αναπτυξιακό κομμάτι του Φεστιβάλ, σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, παρουσιάζει ένα εργαστήρι που θα μάς μάθει τα πάντα για το casting. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχε πάντα πρωταρχικό σκοπό την ενίσχυση της ελληνικής κινηματογραφικής κοινότητας, προσπάθεια που εντάθηκε μετά την πανδημία. Με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον του ελληνικού σινεμά, το φεστιβάλ πραγματοποιεί ένα casting directors workshop, με στόχο να προσφέρει χρήσιμα εφόδια σε νέους ηθοποιούς από την Ελλάδα.

Δικαίωμα συμμετοχής στο εργαστήριο έχουν οι απόφοιτοι Δραματικών Σχολών, αναγνωρισμένων από το ελληνικό κράτος, ηλικίας κάτω των 30 ετών, οι οποίοι παρακαλούνται να αποστείλουν το βιογραφικό τους σημείωμα, μαζί με ένα σύντομο βίντεο παρουσίασης στα αγγλικά στη διεύθυνση tiffworkshop@gmail.com.

Η προθεσμία υποβολής αιτήσεων λήγει την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2021 και απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή είναι η πολύ καλή γνώση της αγγλικής γλώσσας. Το αναλυτικό πρόγραμμα του workshop, καθώς και τα υλικά που θα καταθέσουν οι συμμετέχοντες, θα ανακοινωθούν μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας επιλογής.

Πηγή: cnn.gr