Η σκέψη δεν είναι ψευδαίσθηση, όταν πέσει σε αφλογιστία. Η ψευδαίσθηση αναφέρεται στην αντιληπτική ικανότητα να κατανοείς, να αισθάνεσαι, όσα φανερώνονται πέραν των αισθήσεων, διακριτές και αδιάκριτές αλληλουχίες γεννουμένων πραγμάτων. Παρόλη την ψευδότητα όμως, η σωματική, γνωστική, συναισθηματική και φαινομενολογική συμμετοχή είναι έντονη και με προσμονή. Η επαναλαμβανόμενη αναζήτηση για διεύρυνση των ψευδαισθήσεων οδηγεί τη σκέψη σε αντιληπτικούς μηχανισμούς δημιουργικής και συμβολικής λειτουργίας.

Οι συνδιαμορφωτές της έκθεσης προσδιόρισαν την επιμέρους οπτική του όλου, σε μια οπτική προσφυή στο όλον. Η βύθιση στο όλο απαιτεί οξύνοια, επιφύλαξη, λεπτομέρεια, δυσαναλογίες, μεταφορές, ώστε η μερικότητα των έργων να αναδύσει αυτό που απουσιάζει από το καθένα, αλλά και τις μεταξύ τους ταυτολογίες, που ανοίγουν νέες προοπτικές θέασης. Ο υπερακοντισμός των Βασίλη Αλεξάνδρου και Χάρη Κοντοσφύρη, η ακάθαρτη καθαρότητα του Βασίλη Ζωγράφου, ο χθόνιος φόβος της Κυριακής Μαυρογεώργη, οι συναντήσεις ανθρώπων στην άκρη των λοβών του Χρήστου Κάλφα αφορούν την α-δυνατότητα, την αρνητική αναγκαιότητα, που υποχρεώνει την ψευδαίσθηση στη σκέψη να είναι αυτόνομη και ειδητικά ενορατική. Η διάνοιξη των πραγμάτων από τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες είναι ουσιώδης, γιατί επιτρέπει στα φυτά, στα ζώα, στα άστρα, στα πολυμορφισμένα άτομα, στους ήρωες και στους δειλούς να εμφανίζονται. Η εστίασή τους στις διανοίξεις και στις ενάργειες που επιτεύχθηκαν, μας προκαλούν να αναλογιστούμε τι σημαίνει να είμαστε δότες της εμφάνισης των πραγμάτων και τι σημαίνει να είμαστε εκεί, όταν τα πράγματα εμφανίζονται.

Η εκθετική συνοχή της έκθεσης προκύπτει  από την ερμηνευτική και αποδομητική δεινότητα των έργων που αλληλεπιδρούν: η τυφλότητα του πρώτου, αριστερού δωματίου εξυπηρετεί το απύθμενο του βυθού του Ζωγράφου, ως υπερταύτιση και ικανότητα του ίδιου του χώρου να μιλήσει για τις προθέσεις των έργων του. Επίσης, μέσα στην ερμηνευτική δεινότητα των έργων, καταγράφεται η ευχέρεια ανάγνωσης και αυτό-ερμηνείας της ανθρώπινης ύπαρξης, στα έργα της Μαυρογεώργη και του Κάλφα, όπου το λευκό τους είναι ένα άσπρο άγραφο και προς συνδιαμόρφωση. Οι έννοιες της ιδεατότητας των νοημάτων των διαστρωματώσεων, της γλώσσας και των λέξεων, στο έργο των Αλεξάνδρου και Κάλφα είναι μια προπαγανδιστική παρότρυνση της εξοικείωσης του χρόνου, που δεν επαρκεί και η αποβλεπτικότητα είναι υποχρεωτική. Ο σχετικισμός που επιτρέπεται είναι παράγωγο της αλληλεπιδραστικότητας, αλλά, ενόσω γίνονται οι συσχετισμοί, για παράδειγμα της οριζοντιότητας του Κοντοσφύρη με την καθετότητα του Αλεξάνδρου, του ακέφαλου δρομέα με τα πολύμορφα ανθρωποειδή όντα της Μαυρογεώργη, ένα είναι σίγουρο ότι οι πολλαπλές ερμηνείες ενός κειμένου δεν καταστρέφουν την ταυτότητα των έργων ούτε αποκλείουν την ύπαρξη λανθασμένων ή εντελώς ακατάλληλων προσεγγίσεων.

Η έκθεση δεν απορρίπτει αλλά διασαφηνίζει και ανακαινίζει την μερικότητα του όλου που αναφύεται, φέρνει σε αντιπαράθεση τον εαυτό και, κατά τον τρόπο αυτό, αντιτίθεται όχι μόνο στη λήθη του εαυτού αλλά και στην αυτοακύρωση του. Η εκθεσιακή ασυνέχεια εδράζει στη συνέχεια.

Χάρης Κοντοσφύρης

Προσελέντη Νικολίνα

Μέσα από την δυνατότητα της δυσδιάστατης αποτύπωσης που δίνεται από την φωτογραφία, ο καλλιτέχνης είναι ο μάγος που μπορεί μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων να παγώσει την στιγμή στον χρόνο, έχει την δυνατότητα της καθηλωτικής αποτύπωσης των πραγμάτων στον χώρο όπως και τον απόλυτο έλεγχο του χρόνου .

Η  στιγμή της τελευταίας πνοής, η αύρα που κυριεύει τον χώρο εκείνην την ώρα, το άνοιγμα και το κλείσιμο των ματιών, η συνειδητοποίηση του γεγονότος… είναι στοιχεία λειτουργίας της φωτογραφικής μηχανής και του θανάτου .

Τι μπορεί όμως να προκύψει μέσα από τον συνδυασμό μίας τεχνικής λειτουργίας και μίας μακάβριας στιγμής ;

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα μπορούσε να είναι, η απεικόνιση του ίχνους της ουσίας που υπήρχε και ζούσε και πλέον έχει φτάσει στην απουσία και ίσως την μετουσίωση . Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα ταξίδι σκέψεων για την πραγματική δημιουργία ενός αποτελέσματος .

Όταν μία μορφή πεθαίνει τα υπόλοιπα εν ζωή όντα την θυμούνται στον χώρο μέσα από κάποια χαρακτηριστικά που αυτή είχε αφήσει, συνήθως ένα από αυτά είναι το που σύχναζε μέσα στον χώρο, τα ρούχα που φορούσε όπως επίσης και τα μονοπάτια της κίνησης που άφηνε πίσω της .

Αυτό που κρατά ζωντανή την απουσία είναι η μνήμη αυτής . Η μνήμη είναι η πηγή της ζωής.

Μέσα από αυτή το άτομο μπορεί να ζήσει να κινηθεί στον χώρο, να δημιουργήσει μία δική του ιστορία και να την κρατήσει.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος γεννιέται ξεκινά ένα ταξίδι αναμνήσεων …το πρώτο κλικ γίνεται στην αίθουσα του νοσοκομείου και το τελευταίο δεν το γνωρίζει κανείς… Η φωτογραφία λοιπόν είναι ένα μέσο που εξυπηρετεί στην καταγραφή της ζωής και υπενθυμίζει καλές αλλά και κακές στιγμές σε αυτή.

Πως όμως μπορούμε να καταγράψουμε την κίνηση της ζωής με ένα μέσο που προσφέρει μόνο την δυσδιάστατη αποτύπωση των πραγμάτων ;

Ίσως αυτό να γινόταν μέσα από την συλλογή των φωτογραφιών, για παράδειγμα , το πρώτο δόντι, τα πρώτα γενέθλια είναι σημεία εκκίνησης της καταγραφής αυτής, η οποία συνεχίζει όπως αναφέρθηκε, και κανείς δεν ξέρει που και πότε θα σταματήσει .

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω λοιπόν, οι σκέψεις και τα ερωτήματα αυτά γίνονται έργο . Ανάγκη θα το έλεγε κανείς, το να βρεθούν απαντήσεις πρακτικές που θα ικανοποιούν τον εγκέφαλο και το συναίσθημα που έψαχνε τρόπο διαφυγής από το σώμα . Έτσι δημιουργείται και το τελικό αποτέλεσμα το οποίο αποκαλύπτει την ουσία χωρίς όμως την παρουσία και ταυτόχρονα αποτελεί ίσως το τελικό σημείο καταγραφής της κίνησης της ζωής αφού η ύπαρξη γίνεται απουσία και ύστερα αποτύπωση .

Και στο τέλος τι μένει;

Μία φωτογραφία μέσα σε μία παλιά κορνίζα, ξεχασμένη σε ένα κομοδίνο ή σε μία βιβλιοθήκη ή ακόμα και πεταμένη σε ένα κουτί με άχρηστα, που κάνει τις γλυκές και πικρές αναμνήσεις να αναβιώνουν… όμως εκεί υπάρχει ένα μέρος ή ένα πρόσωπο …

   …παρόν αλλά απών.  

Η Προσελέντη Νικολίνα  γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2001, είναι φοιτήτρια του 3^ου έτους στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων  Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην πόλη της Φλώρινας. Με τον κλάδο των τεχνών ασχολείται τα τελευταία 9 χρόνια και δίνει έμφαση στην φωτογραφία, το art installation όπως και την ζωγραφική . Το ενδιαφέρον της γίνεται πιο έντονο γύρω από την αποδόμηση της ουσίας και την δημιουργία νέων αποτελεσμάτων τα οποία ενεργοποιούν και αυτά με την σειρά τους καινούργια. Οι σχέσεις που προκύπτουν από των συνδυασμό γεωμετρικών σχημάτων, μορφών, υφών, χρωμάτων και αποχρώσεων είναι στοιχεία που την κεντρίζουν. Το σπάσιμο της φόρμας, η αμφισβήτηση της ύπαρξης και η πολύπλευρη χρήση των αποτελεσμάτων της, φανερώνονται στα φωτογραφικά και εικαστικά της αποτελέσματα.

«Για τον Γιώργο Ρόρρη η ζωγραφική είναι «η  σκιά του ονείρου» (Ο τρίτος Τάκης, 2008,  ταινία Κατερίνας Πατρώνη) και για τον Κωνσταντίνο Καβάφη η τέχνη είναι «Επιθυμίες κ’ αισθήσεις/… – κάτι μισοειδωμένα,/ πρόσωπα ή γραμμές ερώτων ατελών/ κάτι αβέβαιες μνήμες» (Εκόμισα εις την Τέχνην, ποίημα, 1912). Ο Γιώργος Ρόρρης κομίζει: Για όσους αναζητούν τα αρχέτυπα  της ύπαρξης, μέσα στην πραγματικότητα, μόνον η Τέχνη, ως βιώσιμη και βιωτέα συνειδητότητα της ζωής, προσφέρει την αρχετυπικότητα της. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί αλυσιτελή εικονογραφία, βραχύβια, αναλγητική προσπάθεια απομίμησης της ζωής. Οι δημιουργοί σαν το Ρόρρη, υποκείμενα ένθεα, υφίστανται μόνον διά της Τέχνης, που συνιστά γι’ αυτούς την υποστασιοποιό συνιστώσα του όναρ, με μάτια ορθάνοιχτα. Η φυσική, κοινωνική ή ιστορική τους επίδραση  παραμένει αδιάφορη, αμελητέα, ρηξικέλευθη, μπροστά στον όλεθρο που κατάγουν, διά του έργου τους επί της στιγμής. Χορταίνουν πίνοντας, διαρκώς, εικόνες και διψάνε   απορροφώντας την υγρασία της ζωγραφικής. Η στέρηση της ύπαρξης,  με  όσους συναριθμούνται στη χορεία των αφοσιωμένων του εννοούμενου κύκλου των δημιουργών, είναι μια λύτρωση ατομική. Οι προσλήπτες είναι  οι αποδέκτες του έργου Τέχνης,που, ενώ αναγνωρίζονται μεταξύ τους από ένα εκάστοτε συγκεκριμένο στίγμα εκ του συναισθηματικού κουτιού και την  συστάδα των ψυχικών αποκρίσεων,  το ίδιον της βλεμματικής  επαφής με τα έργα Τέχνης καταλήγει να ανατροφοδοτεί τόσο τον προσλήπτη όσο και τον αποδέκτη», σύμφωνα με τον Χάρη Κοντοσφύρη.

Γιώργος Ρόρρης – σύντομο βιογραφικό σημείωμα

Ο Γιώργος Ρόρρης γεννήθηκε στον Κοσμά Κυνουρίας, το 1963. Σπούδασε Ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με καθηγητές τον Παναγιώτη Τέτση και τον Γιάννη Βαλαβανίδη (1982-1987). Συνέχισε τις σπουδές του στην École nationale supérieure des Beaux-Arts, στο Παρίσι, με καθηγητή τον Leonardo Cremonini (1988-1991), με υποτροφίες του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αδελφών Π. Μπάκαλα. Συνεργάστηκε με το Κέντρο Γραμμάτων και Τεχνών Άποψη (1996-2002) και από το 2002 συνεργάζεται με την Ομάδα Τέχνης «Σημείο», διδάσκοντας ζωγραφική. Το 2001, τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Βραβείο για νέο ζωγράφο, κάτω των 40 ετών. Το 2006, του απενεμήθη τιμητική διάκριση για το έργο του από το Κοινωφελές Ίδρυμα «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης». Από την πρώτη του ατομική έκθεση το 1988 έως και τo 2017 διατήρησε μόνιμη συνεργασία με τη Μέδουσα Αίθουσα Τέχνης. Έργα του βρίσκονται σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Ιστότοπος Γιώργου Ρόρρη σύνδεσμος εδώ

Ομάδα εξωστρέφειας 3ικαστικού 3ργαστηρίου

Εξώφυλλο: Γιώργος Ρόρρης, Πορτρέτο του Τάκη Πιτσέλα, με πορτοκαλί γραβάτα, 2005, 210x190

Ζητήσαμε απο έξι εικαστικούς να καταθέσουν το προσωπικό τους σχόλιο για την χρονιά που φεύγει.

Χρησιμοποιώντας , μεταξύ άλλων, την ξεχασμένη τεχνική της Decalcomania, γύρω στο 2013 ξεκίνησα μια σειρά έργων – δισδιάστατων σπουδών που αφορούσαν στην μετάλλαξη της ψυχολογικής, κοινωνικής και μορφολογικής δομής σε ένα μελλοντικό δυστοπικό κόσμο. Η μοναχική φιγούρα του έργου, ενσαρκώνει αισθήματα απομόνωσης, απόγνωσης και του φόβου του μέλλοντος. Το 2020 αποτέλεσε μια εισαγωγή για το πόσο εύθραυστος είναι αυτός ο λαμπερός κόσμος. Μια προειδοποίηση για να αλλάξουμε και να συνυπάρξουμε ειρηνικά.

Κωνσταντίνος Γρηγοριάδης, εικαστικός 

***

Ανάμεσα στην συμμετρία του δύο χιλιάδες είκοσι και την ασυμμετρία του δύο χιλιάδες εικοσιένα μάς χωρίζει ένα μηδαμινό ένα. Αυτό το ένα, κατακόρυφο και λυτρωτικό, μοιάζει τεντωμένο και εκτονωμένο, όπως η σύριγγα του εμβολίου που όλοι περιμένουν για τον διπλανό τους στο δυο, μηδέν, δύο, ένα. Η σύριγγα αποτελείται από έναν κύλινδρο με ένα ταπωμένο στη διατομή έμβολο, που κινείται με μεγάλη ευκολία μέσα στον κύλινδρο. Με την πίεση του αντίχειρα αρχίζει η έγχυση υποδόρια στην περίπτωση των θεραπευτικών αγωγών για τον κορωνοϊό. Το πρώτο και το τελευταίο εμβόλιο είναι το ένα και μοναδικό θεραπευτικό αποτέλεσμα από το 2020 που ενδιαφέρει το 2021 για τον λοιμώδη ιό. Καλή απολοίμωξη σε όλους!

Κοντοσφύρης Χάρης, Εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής, Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας, Π.Δ.Μ

***

Στο τέλος κάθε έτους φτάνουμε πάντα ακούσια ή εκούσια αντιμέτωποι με έναν απολογισμό, τόσο προσωπικό όσο και συλλογικό. Φτάνουμε μπροστά στον καθρέφτη να αναρωτηθούμε τι έμεινε από τον χρόνο που πέρασε. Προς τι όλα αυτά που συνέβησαν; Τι μας προσέφεραν και τι προσφέραμε; Κοινός τόπος όλων των παραπάνω ερωτημάτων είναι το πνεύμα. Και το πνεύμα δεν έχει ηλικία. Δεν πρέπει να ιεραρχεί προτεραιότητες. Δεν πρέπει να απευθύνεται σε συγκεκριμένες τάξεις ανθρώπων. Δεν πρέπει να επιλέγει χρονικούς ορίζοντες. Το «άρρωστο» 2020 χάθηκαν πάρα πολλά πνεύματα. Πνεύματα τρίτης, κυρίως, ηλικίας που κατέληξαν κάθε απόγευμα να ανακοινώνονται ως στατιστικά νούμερα, ως απλοί αριθμοί. Άνθρωποι σαν και μένα, σαν και σένα, της διπλανής πόρτας, του απέναντι κτηρίου, της πόλης ή του χωριού, που είδαν ξαφνικά τη ζωή τους να γίνεται, όπως λέει και ο Καβάφης, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων. Μακάρι αυτή η συνθήκη να αλλάξει με τον ερχομό του 202Ι και η μοναδική γραμμή του Ι να αποτελέσει το αναμμένο κερί που θα κρατήσει πολλά πνεύματα ζωντανά. 

Διονυσοπούλου Γλύκα, Εικαστικός – Υποψήφια Διδάκτωρ της Ιστορίας της Τέχνης του Π.Δ.Μ. 

***

Όταν ζωγράφιζα το 2000 το εν λόγω έργο, δεν μπορούσα να φανταστώ την προφητική διάσταση που πήρε μέσα στο έτος 2020. Σήμερα θα μπορούσε κάποιος να το ονομάσει «Κωδικός 6» ή «Έξοδος» και δε θα χρειαζόταν καμία επεξήγηση ο τίτλος. Στο έρημο και ασκητικό χρωματικά τοπίο ο άνθρωπος αναζητά διέξοδο από το σπίτι του. Ο ίδιος απογυμνωμένος, σαν ένα μυώδες ανδρείκελο βγαίνει τη νύχτα με τη συνοδεία του σκύλου του. Ένας κόκκινος δεσμός, ζωτικός σαν αίμα, ενώνει αφεντικό και δεσποζόμενο. Μόνο που πλέον, με τα δεδομένα του σύγχρονου εγκλεισμού, οι ρόλοι δείχνουν να έχουν μπερδευτεί. Ο σκύλος ποζάρει αγέρωχος και υγιής στο πρώτο πλάνο, ενώ ο δεσποζόμενος άνθρωπος δεν δείχνει καν το πρόσωπό του. Ήρθε μια εποχή, που ο τετράποδος καλύτερος φίλος του ανθρώπου δεν του προσφέρει μόνο την αγάπη και την πίστη του, αλλά και την ευκαιρία για μια διέξοδο ανάσας!

Ντιός Κώστας, Εικαστικός. 

***

Ο καιρός της μοναξιάς έχει εικόνες που δεν φοβούνται την ψύχρα, κάποιοι κρύωσαν, κάποια χρώματα έτυχαν κρύα. Είναι και ο χρόνος που για κάποιους τελείωσε, εδώ…

Χρήστος Βογιατζής, Εικαστικός. 

***

Κάτι διαφορετικό κάτι πρωτόγνωρο

Όλα διαφορετικά, όλα αλλιώτικα, αλλόκοτα, πρωτόγνωρα. Είναι μια εποχή ξεκούρασης; Μια εποχή στην οποία αναθεωρούμε τα λόγια μας, τις πράξεις μας, τα θέλω μας, τις προτεραιότητές μας, τις αξίες μας;

Αυτή την εποχή της αναγκαστικής καραντίνας, της χειμερίας νάρκης, είναι  ίσως τόσο ζωτικής σημασίας για το κουρασμένο κορμί μας, το κουρασμένο μας μυαλό, να βρεθούμε μέσα στο σπίτι μας, να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας. Να κρατήσουμε στα χέρια μας ό,τι περάσαμε, ό,τι συνέβη αυτόν τον ολόκληρο χρόνο, τον χρόνο που είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας. Στιγμές για σκέψη, περισυλλογή, δημιουργία.

 Όπως συμβαίνει στη φύση γύρω μας και στον κόσμο των ζώων. Η ενστικτώδης τάση από τη φύση μας για ενδοσκόπηση, όπως σε όλα τα πλάσματα, είναι τόσο ισχυρή και ο καιρός τόσο πικρός, που οι άνθρωποι νιώθουν ότι είναι σκληρό. Για εμάς που δεν έχουμε φωτιές να καίνε και μεγάλες οικογένειες που γιορτάζουν σημαίνει  μοναξιά και απομόνωση. Η καραντίνα μάς δείχνει με τον ήσυχο, απαλό της τρόπο τον δρόμο προς τα μέσα. Μας δείχνει τον τρόπο ν’ αγκαλιάσουμε το σκοτάδι, να συγχωρέσουμε, ν’ αποδεχτούμε, ν’ αγαπήσουμε. Να καταφέρουμε να πούμε αντίο στον χρόνο που πέρασε.

Τροφή για σκέψη ήταν όλο αυτό για μένα, αφορμή να εμπνευστώ και να δημιουργήσω. Στο έργο που παρουσιάζω αφορμή ήταν όλο αυτό που ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε. Οι μάσκες στην αρχή στο σχολείο, μέσα στην τάξη να βλέπεις ματάκια-ματάκια των παιδιών να σε κοιτούν, να προσπαθείς να καταλάβεις ποιο μιλάει, τι αισθάνεται, αν χαμογελάει… Έπειτα οι τηλεδιασκέψεις, η προσπάθεια επικοινωνίας μέσα από τα παραθυράκια. 

Οι μετακινήσεις μας με μάσκες, μάσκες που τις φοράμε, μάσκες που γίνονται δεσμά και δένουν τα πόδια μας. Στέρηση ελευθερίας, εγκλωβισμοί και αδιέξοδα. Στερείσαι δρόμους που θα ήθελες να τρέξεις, να διανύσεις, να φτάσεις στους δικούς σου ανθρώπους, στους ανθρώπους που αγαπάς.

Η τέχνη είναι αυτή που σου ανοίγει δρόμους, σου δίνει ελευθερία, ελευθερία επικοινωνίας. Δεν είναι μια μοναχική υπόθεση. Η κάθε μορφή τέχνης κρίνεται αναγκαία σε μια τόσο δύσκολη εποχή.

Και κάπου εκεί μέσω της τέχνης… όλα τελειώνουν… όλα αρχίζουν… ανοίγουν δρόμοι. Στην επόμενη γωνία ο νέος χρόνος, το φως, η νέα ζωή ξεκινά και πάλι. Όπως ακριβώς κι ένας σπόρος φυτεμένος βαθιά μέσα στη γη, όλοι και πάλι θ ‘αναστηθούμε, ανανεωμένοι, έτοιμοι να χορέψουμε και πάλι στο ζεστό φως του ήλιου. Ετοιμαστείτε για ένα νέο ξεκίνημα μια νέα αρχή στη ζωή μας, γεμάτη με υγεία, αγάπη, αισιοδοξία, αλληλεγγύη, ευτυχία χαμόγελα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 

Ελένη Δινοπούλου, Εικαστικός

 Και το έτος 2020 έγινε το έτος συγκομιδής της ζωγραφικής δωματίου του Θωμά Μακινατζή. Πρώτα το χρώμα, ώχρες , ούλτρα μαρίν ηχητικού συνόλου για καθημερινές ονειροπολήσεις, δεύτερα γραμμές περιγραμμάτων για φευγαλέα εσάμπλ ίνσταγκραμ, έπειτα ασύνδετες εικόνες για μουσαμάδες, περιπλανήσεις με μικροσκελή θέματα φαντασίας, τα οποία παραλλάσσονται και αναδύονται πολυσχιδώς, διαλυμένα, χωρίς ποτέ να επανέρχονται ατόφια.

Με ενδιαφέρει η θυελλώδεις ορμή της ανασύνθεσης που επιχειρεί ο Μακινατζής από μια καθημερινότητα, οργανωμένη μεν θεματικά, αλλά με τόσες ισχυρές παραλλαγές, ώστε, ουσιαστικά, να μην υπάρχουν επαναλήψεις. Το πρώτο μέρος αφορά την καθημερινότητα, το άλλο μέρος αφορά την φαντασμαγορία των εικόνων, που ανασύρονται γύρω μας σε ρωμαλέα διαδικτυακή υπέρθεση και το τρίτο αφορά την ονειροπόληση, σαν ένα αντάτζιο που θα οδηγούσε σε ένα φινάλε, όπου οι συνδυασμοί των χώρων είναι επιπλέουσες αναπολήσεις. Πουθενά δεν αφήνει την ζωγραφική αμφιβολία να ελλοχεύει την αφήγηση. Φόρμες και χρώματα ενώνονται σαν έγχορδο με ένα πνευστό, ηχώντας εναλλακτικά στις μικρογραφικές φαντασίες του διαδικτύου και της ζωής. Καμία μορφική αντίφαση στην καρδιά του έργου του. Περιδινήσεις, περιπλανήσεις, περιηγήσεις στο διαδίκτυο αισθητικοποιούν το βλέμμα, αλλά στον Μακινατζή το αποαισθητικοποιούν. 

Η ομοιογένεια των μορφών του δεν σημαίνει απονεύρωση και έλλειψη κριτικής διάθεσης. Περισσότερο ο Μακινατζής αρθρώνει τα προβλήματα φανέρωσης της μορφής που η ζωγραφική του πράξη προσπαθεί να επιλύσει. Η αλίευση από το διαδίκτυο καταστά τον Μακινατζή ψαρά. Τα ψάρια του καταψύχονται εικαστικά και συσκευάζονται σε τελάρα ζωγραφικής πολλαπλών χρήσεων και αλληλεπιδράσεων, με ολοκληρωμένη την μεταμοντερνιστική λειτουργία του έργου τέχνης. Παλιότερα, ακόμα και Έλληνες εικαστικοί ζωγράφοι, όπως ο Θεοφυλακτόπουλος, ο Δημητρέας αλλά και ο Μυταράς, ο Λούστας, για τους οποίους η υπόθεση της μορφικής επινόησης και διεύρυνσης ήταν στα ζητούμενα τους, αντιστάθηκαν στα μέγιστα με την «τρομερότητα» των χειρονομιών τους, έτσι ώστε πρωτοεμφανιζόμενοι καλλιτέχνες, όπως ο Μακινατζής , να χαίρει μιας λειτουργικής εικόνας ζωγραφισμένης με έναν ξέγνοιαστο εξπρεσιονιστικό/αυθάδη/γλυκόπικρο/φαντασιακό τρόπο, που παραπέμπει στα πρώιμα έργα της μεταπολιτευτικής ελληνικής σκηνής. Παρά ταύτα, υπερισχύει το χωρικό και χρωστικό νόημα του ζωγραφικού προοπτικισμού, καθώς η προσοχή μας στρέφεται, από το ρόλο της ανώνυμης ανάδυσης εικόνων του διαδικτύου, σε ένα ενορχηστρωμένο ζωγραφικό συμβάν χωρίς υπόκρουση.

Αυτό είναι εμφανές με τη ζωγραφική μετάβαση λεπτομερειών που βρίσκονται σε αντίθεση και σε σύγκρουση μεταξύ τους, όπου χρωματικά πεδία παρενοχλούνται από σχηματισμούς ημιτελείς, πρόσωπα δυσανάγνωστα θέλουν να εμφανιστούν με ευκρίνεια ή να απομακρυνθούν από ζωγραφικά όντα κατασκευάζοντας μια ζωγραφική δωματίου στην μυχιότητά της. Ο Μακινατζής επιπλήττει την αυξανόμενη αταξία των σχηματισμών και των διεγερμένων αναμνήσεων των θεατών που βλεμματίζουν στο διαδίκτυο. Προκαλεί ζωγραφικές συγκρούσεις ή, αποτυγχάνοντας σε αυτό, εξαπολύει καταιγίδες σε χρωματικούς κάμπους, με ένα πανδαιμόνιο χειρονομιών κάθε λογής και περιγραφών που συγκεντρώνονται γύρω από τα ξέφωτα των στρωμένων και καλοσκουπισμένων χρωμάτων, ωθώντας στην ανάγκη για διέγερση του βλέμματος.

Ημιτελή συντέλειες, κομματιασμένες ολότητες, σπαράγματα φαντασμαγορίας, ονειροπόδηση, εφιάλτες και γαλήνιες σκέψεις, βόλτες σε ένα πάρκο ανυπαρξίας, όπου ηδονή και οδύνη, ματζόρε και μινόρε, μικρογραφία και μεγέθυνση, ένα κυανό που σε μεθάει όπως το κόκκινο, συνυπάρχουν και αναδύουν τις παραισθήσεις τους. Ο κόσμος κατασπαράζεται από μια νέα αεικινησία το διαδίκτυο.

Ο Μακινατζής, ως πνευματικός επιχειρηματίας, σπεύδει, μαζεύει, τακτοποιεί διαδικτυακές εικόνες ανοικονόμητες και πλέουσες, για να ακινητοποιήσει ζωγραφικά μια νέα τάξη αντίληψης, εκείνης που διεργάζεται τον υπεράνθρωπο και τον υπάνθρωπο καθισμένους στην υπερταχεία αργών ταχυτήτων ενός μαγνητικού συρμού. Τι να προλάβεις να ονειρευτείς ως επιβάτης μιας τέτοιας αργοκίνητης ταχείας μηχανής. Το σόλο του Μακινατζή απέναντι στις συγχορδίες κάποιου άλλου συγκρούεται ανεπιτήδευτα, σε μια θαυμαστή ασυμφωνία; Ένα πράσινο είναι τόσο λαχταριστό που σε πονάει ομολογεί ο Μποντλέρ. Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για πλεκτό αισθήσεων, όπου η ξινίλα θα τυλιχτεί γύρω από ένα γαλάζιο, το βεραμάν θα σφίξει γύρω από ένα κόκκινο τρίγωνο, ένα γλυκό άρωμα τριαντάφυλλου θα εκλύεται από μια σκοτεινή όμπρα Σκωτίας και το καμένο κρεμμύδι θα τυλίγεται στον πράσινο του χαλκού μίσχο μιας λαγοκερασιάς, η σύσφιξη της ασφάλτου θα έχει να κάνει με ένα τζούφιο μαύρο μυκητιασμένο καρύδι. Γιατί πρέπει να οριστούν διακριτές μορφές υπερβατικότητας; 

Η υπερβατικότητα είναι μια ασύμφορη ανάπτυξη μορφικών ιδεών που λειτουργούν σε κήπους που παρεμβαίνει μόνο κηπουρός; Η υπερβατικότητα, σαν σουρεαλιστική ψαλίδα φύλλων, είναι μια ονειρογδαρμένη κατάσταση. Η υπερβατικότητα θα μπορούσε, σαν μια ονειροπόλα βάρκα, να επιπλέει σε νερά ασύνδετα, όπου ποτάμι, λίμνη και θάλασσα δεν ξεχωρίζουν. Ο Μακινατζής ασκόπως διαρρηγνύει e-μάτια άλλων και συρράπτει ένα ρούχο ζεστό και δροσερό για τις καταιγίδες των ποδιών, τα χιόνια της επιδερμίδας, τον γαλάζιο κνησμό της μύτης και την ζέστη που εκλύει το συκώτι. Με ποιο χρώμα δροσίζεται το συκώτι;

Με το πράσινο του χαλκού, απάντησε ένας γιατρός. Με το μπλε πρωσίας και στοιβαγμένα ξυλάκια καστανιάς Φηγίδας σκιατοφόρας κοντά στον αφαλό του υγιούς, απαντά ο Μακινατζής. Μα γνωρίζει από συχνότητες χρωμάτων, από διεργασίες της φύσης; Οι δονήσεις των χρωμάτων επιδρούν στον ανθρώπινο οργανισμό, όπως και όλες οι μη ορατές ακτινοβολίες. Το κόκκινο έχει το μεγαλύτερο μήκος κύματος από όλα τα ορατά χρώματα και την πιο χαμηλή συχνότητα δόνησης, ενώ το ιώδες, το βιολετί, έχει το μικρότερο μήκος κύματος και την υψηλότερη συχνότητα δόνησης. Όλα τα άλλα χρώματα του ορατού φάσματος ίριδας, που είναι με τη σειρά το πορτοκαλί, το κίτρινο, το πράσινο, το ανοιχτό κυανό και το κυανό, βρίσκονται ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Ο Μακινατζής δηλώνει ότι τα χρώματα είναι ένας αφρισμένος ωκεανός, καυτός και γλυκός. Αστράφτει, όταν από κάτω του κολυμπάει κάτι ζωντανό, μια βίδρα, ένα χελιδονόψαρο ή ένας σακάτης άνθρωπος. Σκοτεινιάζει, όταν κολυμπά μια όμορφη κοπέλα και παίζει φυσαρμόνικα κάποιος στην παραλία των ονείρων του. Φυσιοδίφης του ονείρου κατάντησε. Παρατηρεί την αμορφόπλαστη πλάση των εικόνων και ζωγραφίζει ανεξέλεγκτα τις ρηγματώσεις των σχημάτων, ειδικά των κυλίνδρων. Ο Μακινατζής δεν συντάσσει οπτικά, αποτάσσει τις εικόνες από την χυμώδη κολλώδη ύλη που τις συγκρατεί βλεμματικά. Η έννοια της συγκυρίας είναι το αποτέλεσμα της αρτίωσης δυο κυριοτήτων. Στα εικαστικά, η κυριότητα μιας εκτελεσμένης ιδέας είναι συγκυριακή, όταν διαχέεται και αλληλοεπιδρά με ευκολία μορφοπλαστική και θεματική. Αυτό το φαινόμενο της «gestalt» συγκεράζεται και με την αλληλεπιδραστική παρουσίαση έργου της Ανδριανής Τζίμα, στην ατομική έκθεση του Θωμά Μακινατζή. Η Ανδριανή, εμβόλιμα με λιτές και απέριττες γραμμές, σχεδιάζει μια γάτα που παρατηρεί τις αμορφόπλαστες εικόνες του Θωμά, λίγο πριν περιτυλιχθεί στον εαυτό της και γίνει μύγα ή μέλισσα αναζωογονημένων γραμμών. Η Ανδριανή Τζίμα επιθυμεί να σκοτώσει τον ναρκισσευόμενο χρόνο, τον αναμνησιογράφο βιαιοτήτων και σαγήνης. Προτιμά να κάθετε ρεμβαζόμενη και αναπαυόμενη στην απρόσκοπτη θέαση των ενορμητικών έργων του Θωμά Μακινατζή. Η έκθεση του Θωμά Μακινατζή έχει ενεργήσει στην πλατφόρμα «Μακρύ Όχημα» 

Βιογραφικό

Ο Θωμάς Μακινατζής γεννήθηκε το 1981. Είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών με κατεύθυνση την ζωγραφική και καθηγητές τους Χάρη Κοντοσφύρη και Μανώλη Πολυμέρη. Αποφοίτησε το 2012, ζει και εργάζεται στις Σέρρες.

Επιλογή από ομαδικές εκθέσεις:

Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης Generations 1960-2019 (ομαδική έκθεση με την εικαστική ομάδα ΔΙΠΟΛΑ) στη Δημοτική Πινακοθήκη Μαλεβιζίου-Τύλισος (Κρήτη) 2019

Σαφές το ασαφές (ομαδική έκθεση) γκαλερί Λόλα Νικολάου-Θεσσαλονίκη 2019

Θέα Εντός (ομαδική έκθεση) στο Τρένο του Ρουφ(πρωτοβουλία Γιάννη Ψυχοπαίδη)-Αθήνα 2018

Συμμετοχή στην 2η Art Thessaloniki με την Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος –Θεσσαλονίκη 2017

Συμμετοχή σε ομαδική έκθεση που πραγματοποιείται αναφορικά με τον Κ. Π. Καβάφη στην νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο (συνδιοργάνωση Σχολή Καλών Τεχνών Αλεξάνδρειας, εικαστικού επιμελητηρίου Κύπρου και αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος) Αίγυπτος 2013

Θεσσαλονίκη Έρημη πόλη (ομαδική έκθεση) gallery Λόλα Νικολάου -Θεσσαλονίκη 2013.

Εικαστικά ρεπορτάζ εν Αθήναις -εικοστός πρώτος αιώνας. Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος (συν-εκθέτει με τους Χρήστο Αλαβέρα και Χάρη Κοντοσφύρη) -Αθήνα 2013.

Θυμάσαι; (ερευνητική έκθεση με αφορμή κείμενα του φιλοσόφου Walter Benjamin) Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού Beton 7-Αθήνα 2012.

culture Now δημοσίευση εδώ

Ο μήνας Οκτώβρης είναι παγκόσμια αφιερωμένος στην υγεία του μαστού και συνοδεύεται από πλήθος εκδηλώσεων, με σκοπό την αφύπνιση των γυναικών για τη σπουδαιότητα της πρόληψης. Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Αμυνταίου και Περιχώρων «Μαζί για τη Ζωή» σε συνεργασία με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Αμυνταίου, το 3ικαστικό 3ργαστήριο της Σχολής Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας, τον Αθλητικό Πολιτιστικό Σύλλογο Ελπίδες Χάντμπολ Αμυνταίου, τις Μαίες του Κέντρου Υγείας Αμυνταίου, το Δ.Τ. Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Περιφερειακό Τμήμα Φλώρινας και την υποστήριξη του Δήμου Αμυνταίου συμμετέχουν ενεργά στις παρακάτω συμβολικές δράσεις τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

11:00-13:00 Διανομή  έντυπου ενημερωτικό υλικό στα εμπορικά καταστήματα και τις Δημόσιες Υπηρεσίες

20:00 Συμβολική φωταγώγηση του Παλαιού Πρώτου Δημοτικού Σχολείου Αμυνταίου

26 έως τις 30 Οκτωβρίου «Οι εκ γενετής νεκροί» και το ένα» εικαστική παρέμβαση αντιγραφειοκρατίας και αντιρουτίνας στον προθάλαμο του Δημαρχιακού κτηρίου Αμυνταίου.

Στηρίζουμε την πρόληψη και μαθαίνουμε να ακούμε και να σεβόμαστε τους άλλους !

«Η καμπάνια για τον καρκίνο του μαστού αποτελεί πλέον μια βαθιά υποχρέωση και φροντίδα για όλες τις κοινότητες που προϋποθέτουν το ανήκειν και το μοίρασμα ευθυνών. Ο προσυμπτωματικός έλεγχος  είναι η φροντίδα και η συνέπεια μιας ποιότητας ζωής.

Ο καρκίνος που αναπτύσσεται στους ιστούς του μαστού, συνήθως στους πόρους (που μεταφέρουν γάλα στη θηλή) ή στους λοβούς (αδένες που παράγουν γάλα). Απαντάται τόσο σε άντρες, όσο και σε γυναίκες, παρόλο που στους άντρες είναι σπάνιος.

Το μεγαλύτερο μέρος του μαστού είναι λιπώδης ιστός. Ωστόσο, περιέχει επίσης ένα δίκτυο από λοβούς που αποτελούνται από μικροσκοπικές δομές που μοιάζουν με σωλήνες και ονομάζονται βολβοί, οι οποίοι περιέχουν γαλακτοφόρους αδένες. Μικροί αγωγοί συνδέουν τους αδένες, τους λοβούς και τους βολβούς και μεταφέρουν γάλα από τους λοβούς στη θηλή. Οι περισσότεροι καρκίνοι του μαστού εμφανίζονται στα κύτταρα που καλύπτουν τους γαλακτοφόρους αγωγούς και ονομάζονται πορογενές καρκίνωμα. Ο δεύτερος συνηθέστερος τύπος αρχίζει στους λοβούς και ονομάζεται λοβιακό καρκίνωμα.

Η ιστορία και οι ιστορίες που γεννά η όποια πάθηση είναι σημαντικό να την μοιραζόμαστε και να την ακούμε. Ο καρκίνος του μαστού έχει την ιστορία του. Ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο το 1600 πχ  με μια πιθανολογική αναφορά. Ο Ιπποκράτης περιγράφει παρατηρήσεις για μια μορφική νεοπλασία που θυμίζει κάβουρα στο στήθος γυναικών. Η ιστορία και οι ιστορίες πρέπει να ακούγονται και να αφηγούνται. Η βιοπάθεια είναι συμπωματική και μέσω της παρατήρησης  και της γνώσης του σώματος  γίνεται αντιληπτή. Η  ικανότητα να παρατηρούμε το σώμα μας και το σώμα του άλλου μας εμπλέκει και μας απεμπλέκει με το περίπλοκο κομμάτι μιας ζωής γυμνής και ανυπόφορης. Η πρωτοπλασματική λειτουργία και οι νεοπλασίες της ενήλικης ζωής συνδέονται  τόσο πολύ με την ενδιάμεσο ζωή ,μικρές καθημερινές τέρψεις ,που οδηγούν τα ανοργάνωτα κύτταρα σε μια πορεία απόρριψής από το σώμα και σε μια ανεξέλεγκτη αδιάκριτη χειρουργικοποίηση του σώματος. Ιατρικές ιστορίες απλώνονται σε όλη την κοινωνική ζωή, θεωρίες περί λοιμώξεων, συγκινησιακών διαταραχών, αλλοιώσεων του κυτταρικού μεταβολισμού, την παρατεταμένη λίμναση της βιολογικής ενέργειας του οργανισμού, την σημασία της απλής εκ τομής μεγάλων όγκων, την αποθεραπεία ως θαύμα αλλά και απλές ιστορίες καθημερινές αφηγήσεις που δεν ακούμε, δεν ακούγονται δεν αφηγούνται.

Στην εποχή της άμεσης διάθεσης πληροφορίων εμφανίζεται μια επιδημιολογική ανικανότητα να μοιράζονται οι κοινότητες ιστορίες και αφηγήσεις.

«Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα » είναι μια από τις ιστορίες της Χριστίνας Κοντούλη

-Βαρέθηκα Σιμόν, βαρέθηκα

-Θέλω να σταθείς στα πόδια σου

-Εύκολο νομίζει μου ’ναι;

-Όχι, θέλω όμως να μάθω να μου πεις

-Σιμόν, γεννήθηκα λίγος, ή πολύς δε  ξέρω, αλήθεια κουράζομαι. Μέσα σαυτό το κεφάλι τόσα γιατί, κι ούτε μία, τόσο δα απάντηση..

Ανοίγει η αυλαία, τα χέρια της σαν προέκταση των καλωδίων πίσω από τα παρασκήνια τεντώνονται στον αέρα φωνάζοντας καθώς η φωνή μικραίνει, απομακρύνεται, λιγοστεύει και τελικά χάνετε.

Δεν μάθαμε να περπατάμε, μόνοι μας, μόνοι μας ήταν πάντοτε αδύνατο, περπατούσαμε πάντα πάνω στα χνάρια των άλλων, στα βήματα που ήδη κάποιος άλλος άφηνε πίσω του, σηκωνόμασταν τινάζοντας λίγο το περίγραμμά μας κι ύστερα βιαστικά και προσεκτικά βάζαμε το ένα πόδι σε κάποιο σκονισμένο καρέ και μπαίναμε μέσα.

Το παλιό θέατρο ανακαινισμένο από τις διάφορες πολεμικές απόψεις τις εποχής μας περιβάλει σαν αγριεμένη μήτρα. Στα σπλάχνα της πονεμένης λύκαινας ξεφυσούσαμε όλοι μαζί κάρβουνο, απελπισία και μια ανεξήγητη τρέλα. Απόψε δεν ήταν η σειρά της, δεν ξέρω τι την έκανε να σηκωθεί.. ίσως έφταιγε που είχε μάθει στα μπουλούκια κι έτσι οι γνώσεις τις ήταν ελλιπείς για το πως λειτουργεί μια παράσταση, ίσως πάλι ακριβώς επειδή έμαθε στα μπουλούκια να μην την ενδιέφεραν καθόλου οι κανόνες μας κι αυτή να μην ήταν μια πράξη άγνοιας ή κακοτροπιάς μα μια πράξη αλήθειας. Ίσως ακόμη να έφταιγε που δεν τρώγαμε πρωινό τον τελευταίο καιρό και να είχε αρχίσει να τα χάνει από την πείνα.

Η Αλίκη στη χώρα των γευμάτων, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα της παράστασης. 3 και τέταρτο δίναμε αίμα, έπειτα περνούσαν οι γιατροί και κοίταζαν τα μάτια μας, στις 5 μάζευαν τους απείθαρχους και στις έξι τους έφερναν να δουν μια τελευταία φορά να ανοίγει η αυλαία. Έπειτα τους απομάκρυναν συνοπτικά κι εμείς μέναμε μόνοι ακούγοντας καλλίγραμμα βαλσάκια στο μεσοδιάστημα του ταΐσματος. Κι έπειτα πάλι για ύπνο. Άλλη μια σκληρή μέρα είχε περάσει ή μήπως ήταν μια ώρα;

Ο ύπνος δεν ήταν εύκολος, άλλοι έπαιρναν χάπια για να κοιμηθούν, άλλοι χτύπαγαν ρυθμικά τα δάχτυλα στα σανίδια των παρασκηνίων, άλλοι κρυφά αγκάλιαζαν κάτι ή κάποιον κι άλλοι έμεναν ξάγρυπνοι γιατί φοβόταν και δεν ήταν σίγουροι πια αν ξύπναγαν ή αν κοιμόταν με τον εφιάλτη…

Η αφήγηση δεν τελειώνει εδώ. Ποιος θα αναζητούσε θα λαχταρούσε ολόκληρο το παραμύθι ποιος θα έψαχνε όλες τις ιστορίες ή τις εκφωνήσεις της Χριστίνας Κοντούλη. Ένα αντιγραφειοκρατικό προτζεκτ αντιρουτίνας, θα εξελιχθεί στο κτήριο Δημαρχείου Αμυνταίου με την συμμετοχή του Α.Π.Σ. Ελπίδες Αμυνταίου Ελπίδων της γυναικείας ομάδας χειροσφαίρισης, του φωτογράφου Σάββα Παπαδόπουλου  και της εικαστικού Χριστίνας Κοντούλη. Την αλληλεπιδραστική λειτουργία της εγκατάστασης « Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα» στον προθάλαμο του Δημαρχείου θα επιμεληθεί ο εικαστικός και αναπληρωτής καθηγητής στην Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας Κοντοσφύρης Χάρης. Την δράση συντονίζει ο Σύλλογος καρκινοπαθών Αμυνταίου και περιχώρων».(Κοντοσφύρης Χάρης Εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής ΤΕΕΤ. Σ.Κ.Τ Π.Δ.Μ , 21/10/2020, Σκοπιά Φλώρινας)

Αν επιχειρήσουμε να βγούμε από την πόρτα ή να εκπαραθυρωθούμε, θα μετάσχουμε στη νοητή συνέχεια μας, που είναι το πέραν, το κοντινό υπερπέραν και εκεί ένα παιχνίδι χρωματιστών κηλίδων συσσωρεύει και διασκορπίζει ένα υπέροχο γκρι. Γραμμές κατακόρυφες και οριζόντιες, εύκαμπτες και ελικοειδείς μας αγκαλιάζουν και παραλύουμε από τον ερεθισμό των αισθήσεων. Ο Γιώργος Πανταζής οργιάζει μέσα σε μια λαϊκή αγορά φρούτων και λαχανικών. «Είναι λιακάδες που πρέπει να σωθούν» (Γιάννης Στίγκας, Η όραση θα αρχίσει ξανά, εκδ. Κέδρος 2006). Ο Χάρης Κοντοσφύρης χάνεται μέσα στα κλαδιά μιας καρυδιάς και στις αντηχήσεις πουλιών και φυλλωμάτων, στον «βοτανισμό του ορίζοντα και τα ονειρόδεντρα» (Νίκος Καρούζος, «Κατέβηκε τη φύση κι ανέβηκε την πράξη», Τα ποιήματα, δεύτερος τόμος, 1979-1991, εκδ. Ίκαρος).

Ενώ η πραγματικότητα για τους δύο καλλιτέχνες είναι ένα μυστήριο, στρεφόμενοι στον υπαινιγμό και την αμφισημία αντί για τη νοηματοδότηση, στην επιθυμία αντί για το επιχείρημα, προσπαθούν να μην την αναπαραστήσουν απλώς. Όπως σημειώνει ο Paul Klee, «Η Τέχνη δεν αναπαριστά το ορατό. Καθιστά κάτι ορατό». Στο παιχνίδι της παρατήρησης (ντοκιμαντέρ της Εύας Στεφανή), το κοντινό υπερπέραν «…είναι πιο κοντά σε μια έννοια της πραγματικότητας που περιλαμβάνει τον φόβο, το όνειρο, τον ύπνο, την έκσταση», αυτό που ο Nietzsche ονομάζει  «υγιή ζωώδη λογική».

Το υπερπέραν βρίσκεται ενεργητικά γύρω μας. Η έκθεση των δύο εικαστικών είναι μια συναρπαγή των πέραν κόσμων. Ζωγραφική σε γυαλί, μουσαμά και ξύλο με το πιο πολύχρωμο υγιές γκρι του Χάρη Κοντοσφύρη και το πιο ζωώδες καθαρό χρώμα του Γιώργου Πανταζή. Η έκθεση παρουσιάζει τη μνημονική συνέχεια του καλοκαιριού, γεμάτη νοσταλγία για το χρώμα που κατατρώει ο ξέφωτος ήλιος και αποκαλύπτει το σχεδόν πηγμένο φως του  φθινοπώρου.

Χάρης Κοντοσφύρης/ Γιώργος Πανταζής

Σεπτέμβριος 2019

INFO: 

Το Κοντινό Υπερπέραν

Χάρης Κοντοσφύρης_Γιώργος Πανταζής

10.10 – 02.11.2019

Εγκαίνια Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2019, 19.00 – 22.00

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη

t. +30 2310 240416, e-mail: lolanikolaouartgallery@gmail.com 

http://lolanikolaougallery.blogspot.gr

ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00