Είμαστε όλα όσα θυμόμαστε ή όσα έχουμε ξεχάσει; Μια αληθινή ιστορία για την προσωπική και τη συλλογική μνήμη. 

Και αν τελικώς η μνήμη δεν είναι άλλο παρά διάσπαρτα νησιά μέσα σε μιαν απέραντη θάλασσα λήθης; Με άλλα λόγια, μήπως είμαστε όσα έχουμε ξεχάσει;
Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής αυτής της αληθινής ιστορίας περνά από το ένα νησί στο άλλο, αναζητώντας άλλοτε σαν αρχαιολόγος και άλλοτε σαν αστρονόμος που παρατηρεί το παρελθόν του σύμπαντος τον άνθρωπο που ήταν ο πατέρας του προτού γίνει πατέρας του, τη χώρα του προτού γίνει χώρα του.
Τι βρίσκει; Οικογενειακά θαμμένα μυστικά, φόνους, τραύματα που ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, ανολοκλήρωτους έρωτες, εικόνες και λέξεις που στοιχειοθετούν µια ανώμαλη διαδρομή μέσα από την οποία ο αφηγητής προσπαθεί να βρει τις χαμένες συνδέσεις: µε τον εαυτό του, πρωτίστως όμως µε τους άλλους γύρω του.

Όταν μιλάμε για τη ζωή του πατέρα µας, σε ποιο βαθμό μιλάμε για τη δική µας τη ζωή; Πάνω απ’ όλα, σε ποιο βαθμό μιλάμε για τη ζωή όλων των πατέρων του κόσμου, τη ζωή όλων των δυνητικών αναγνωστών µας; Δεν υπάρχει ασφαλής απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα είχε νόημα η γραφή αυτού του βιβλίου αν ένιωθα πως αφορά μονάχα τον άνθρωπο που γνώρισα. Έχει νόημα και λόγο ύπαρξης μονάχα αν έχω κατά νου σε κάθε σελίδα ότι αυτή θα είναι µια αφήγηση που θα αφορά τον κάθε άγνωστο, τον κάθε πατέρα και την κάθε μητέρα, τον κάθε γιο και την κάθε κόρη που δεν γνώρισα ποτέ.
απόσπασμα από το βιβλίο

Το φθινόπωρο του Luca Ricci
μυθιστόρημα

μετάφραση: Δήμητρα Δότση

Υποψήφιο για το Βραβείο Strega
Με φόντο τη Ρώμη ένας συγγραφέας σε κρίση μέσης ηλικίας βυθίζεται σε έναν κόσμο ερωτικών εμμονών

Ένας άντρας, επιστρέφοντας από τις διακοπές του Αυγούστου, βρίσκεται εγκλωβισμένος στον κουρασμένο γάμο του. Η σύζυγός του, η Σάντρα, είναι ακόμη όμορφη, μα εκείνος δεν κατορθώνει πια να νιώσει πόθο γι’ αυτήν. Κατά τη διάρκεια ενός μοναχικού περιπάτου του σε μια υπαίθρια αγορά της Ρώμης, γοητεύεται από έναν παλιό τόμο σχετικά με τους καλλιτέχνες της Μονμάρτρης, μένοντας υπνωτισμένος από την εικόνα της Ζαν Εμπιτέρν, της συντρόφου του ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι, την οποία και ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Κόβει τη σελίδα, τη διπλώνει με προσοχή και την κουβαλάει για μέρες στην τσέπη του. Τα πάντα μοιάζουν να συμβαίνουν μονάχα στο μυαλό του, ώσπου η Σάντρα προσκαλεί ένα βράδυ για δείπνο μια ξεχασμένη ξαδέρφη της, την Τζέμα. Ο αφηγητής διαπιστώνει τότε την εκπληκτική ομοιότητα της κοπέλας με τη Ζαν. Και η εμμονή αρχίζει να εξαπλώνεται πλέον μοιραία στην πραγματικότητα, ενόσω το φθινόπωρο τυλίγει τα πάντα ολόγυρα στην αιώνια πόλη με το αδυσώπητο και διάφανο φως του.
Tο πρώτο μυθιστόρημα του ιταλού Luca Ricci, που αυτή τη στιγμή θεωρείται από τους σπουδαιότερους διηγηματογράφους της χώρας του.

Γκίλιαντ της Marilynne Robinson
μυθιστόρημα

μετάφραση: Κατερίνα Σχινά

ΔΙΕΘΝΕΣ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

Ένας γοητευτικός ύμνος για την πλούσια και μυστική καθημερινότητα από μια σπουδαία προσωπικότητα της παγκόσμιας πεζογραφίας και διανόησης.
Μια από τις μεγαλύτερες μορφές της σύγχρονης αμερικανικής πεζογραφίας, η πολυβραβευμένη Marilynne Robinson µε αυτό το βιβλίο μάς προσφέρει ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που αφηγείται την ιστορία τριών γενιών και καλύπτει χρονικά την περίοδο από τον αμερικανικό Εμφύλιο ως τον 20ό αιώνα. Στον πυρήνα του βρίσκονται οι σχέσεις ανάμεσα σε πατέρες και γιους, καθώς και οι μεγάλες πνευματικές διαμάχες που ακόμη μαίνονται στην καρδιά της Αμερικής. Το μυθιστόρημα της Robinson, που ακολουθεί τη συγγραφική παράδοση των Έµιλι Ντίκινσον και Γουόλτ Γουίτµαν, είναι μεγάλο όσο ένα έθνος, ήσυχο όσο µια σκέψη, κατανυκτικό όσο µια προσευχή.
Μέσα από τη λαμπρή και αξέχαστη φωνή του ήρωά του, του πάστορα Τζον Έιµς, το Γκίλιαντ µάς αποκαλύπτει την ανθρώπινη συνθήκη και τη συχνά αβάσταχτη ομορφιά μιας συνηθισμένης ζωής.
Το πολυβραβευμένο Γκίλιαντ είναι το πρώτο της τριλογίας που ολοκληρώνεται με το Λάιλα (ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2016). Το δεύτερο μέρος με τίτλο Στο σπίτι θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2020.

Ματωμένη έρημος της Karin Brynard
μυθιστόρημα

μετάφραση: Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΓΙΑ ΤΟ INTERNATIONAL DAGGER AWARD

Ένας βασανισμένος μπάτσος, μια άγρια δολοφονία, μια συγκλονισμένη νοτιοαφρικάνικη κοινότητα: τα μυστικά όλων γυμνά στο φως της ερήμου 
Η νοτιοαφρικανή συγγραφέας Karin Brynard που ήταν για χρόνια δημοσιογράφος με σημαντική πείρα στην κάλυψη της αντίστασης ενάντια στο ρατσιστικό καθεστώς της χώρας της γράφει ένα συναρπαστικό και πολυεπίπεδο αστυνομικό μυθιστόρημα για τον άγνωστο κόσμο της Νότιας Αφρικής, τις αμέτρητες φυλές και τα παρακλάδια τους, τις φυλετικές εντάσεις και τα πολλά πρόσωπα του ρατσισμού.
Ο Αλµπέρτους Μπίσλααρ έχει εγκαταλείψει το απαιτητικό αστυνομικό του πόστο και µια αποτυχημένη σχέση στο Γιοχάνεσµπουργκ για µια θέση στα μετόπισθεν – στις παρυφές της ερήμου Καλαχάρι. Αλλά το όνειρό του να ζήσει µια ήρεμη ζωή στην ύπαιθρο σύντομα γκρεμίζεται από το ξέσπασμα της βίας στην περιοχή.
Όταν µια εκκεντρική λευκή καλλιτέχνιδα και η μαύρη τετράχρονη θετή της κόρη δολοφονούνται στη φάρμα τους, οι εξαγριωμένοι λευκοί αγρότες στρέφουν τις υποψίες τους εναντίον του ιθαγενούς επιστάτη.
Στην προσπάθειά του να βρει τον δολοφόνο ο Μπίσλααρ θα βυθιστεί στις ραδιουργίες και τις φυλετικές εντάσεις της κοινότητας και θα διαπιστώσει ότι η βία δεν έχει γεωγραφικά και εθνικά σύνορα.

Αόρατες Γυναίκες
Προκαταλήψεις και διακρίσεις σε έναν κόσμο για άντρες της Caroline Criado Perez

μετάφραση: Κατερίνα Γουλέτη, Βασιλική Μήσιου

ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ ΤΩΝ SUNDAY TIMES
ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 2019 ΑΠΟ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ROYAL SOCIETY

Ένα δυνατό και προκλητικό βιβλίο που αποδεικνύει έμπρακτα γιατί μέχρι σήμερα επιμένουμε να αγνοούμε τον μισό πληθυσμό της γης.
Η βρετανίδα ακτιβίστρια και δημοσιογράφος Caroline Criado Perez συγκεντρώνει για πρώτη φορά μελέτες περίπτωσης, ιστορίες και νέες έρευνες από όλο τον κόσμο που φωτίζουν τους υπόγειους τρόπους με τους οποίους οι γυναίκες αποκλείονται από την κυβερνητική πολιτική και την ιατρική έρευνα, την τεχνολογία, τους εργασιακούς χώρους, τον αστικό σχεδιασμό και τα μέσα ενημέρωσης. Το βιβλίο εκθέτει τα μεροληπτικά επιστημονικά δεδομένα που διαμορφώνουν έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από το αντρικό σώμα και έχει άμεσες επιπτώσεις στην υγεία και την ευζωία των γυναικών.

Ήρθε και η περίοδος των εξετάσεων, όχι των αιματολογικών, που πάει το μυαλό σας, των γραπτών. Αυτή η όμορφη περίοδος, που όλοι πηγαίνουν βόλτες, εκδρομές, ξενυχτούν κι εσύ κάθεσαι μέσα και διαβάζεις, διαβάζεις , διαβάζεις… Και στο τέλος πηγαίνεις να γράψεις και συνήθως δεν θυμάσαι τίποτα.  Αν είσαι απλός φυσιολογικός μαθητής, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι οι άλλοι, οι υπεράνθρωποι… που τα θυμούνται όλα. Πως το κάνουν αυτό ποτέ δεν κατάλαβα… Αλλά πάντα συνεργαζόμουν μαζί τους σε όλες τις εξετάσεις…

Η Κατερίνα που τα θυμόταν όλα, καθόταν από πίσω μου, όταν γράφαμε  για Lower, ε και το πήρα… κι ο Αλέξης αργότερα στο Proficiency,  κι αυτός … είχαμε προετοιμαστεί καλά.  Και η Χρύσα στο Πανεπιστήμιο …και γενικότερα δηλαδή αυτοί οι πολύ καλοί μαθητές είναι καλό να πιστεύουν στην αλληλεγγύη!

Πάντως έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι με τις εξετάσεις… Μια ζωή εξετάσεις γράφουμε σ’ αυτή τη χώρα. Στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο , στις Πανελλαδικές, στο Πανεπιστήμιο, στον ΑΣΕΠ, στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και τέλος πάντων σε ο,τι και να κάνουμε γράφουμε εξετάσεις… Εκεί όμως,  που γίνεται το μεγάλο πάρτι, είναι οι Πανελλαδικές… Καλή τους ώρα!

Όλοι βγαίνουν και αρχίζουν τις συμβουλές. Να τρώτε καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας, να κοιμάστε όσο χρειάζεται, να μην στερείστε έναν περίπατο, να βγαίνετε και με τους φίλους σας, να χρησιμοποιείται πρόγραμμα…Και έτσι γινόταν.

Καλύτερα απ’ όλους όμως θυμάμαι τα έκανε η φίλη μου η Ελένη. Αυτή πραγματικά κοιμόταν όσο χρειαζόταν, έτρωγε πολύ σωστά, έβγαινε και με μας καμιά βόλτα, έκανε και τους περιπάτους της…. αλλά μέσα στις συμβουλές δεν έλεγαν οι ειδικοί τίποτα για το διάβασμα…  Εντάξει γι’ αυτούς ήταν αυτονόητο, όχι όμως και για την Ελένη…

Κι έτσι αφού οι οδηγίες δεν έλεγαν τίποτα, αυτή έκανε όλα τα άλλα και ξεχνούσε το διάβασμα, διάβαζε έτσι για να ξέρει την περίληψη, και κάθε πρωί πριν πάμε να γράψουμε έτρωγε και μια σοκολάτα, γιατί λέει η σοκολάτα βοηθούσε στη μνήμη. Όχι δεν μπορώ να πω, ήταν οργανωμένη η Ελένη… Και τυχερή… αφού εκείνη τη χρονιά στις πανελλήνιες, έπεσε μόνο ό,τι θυμόταν η Ελένη και κανένας άλλος… Γιατί εμείς οι άλλοι βλέπεις, δεν τρώγαμε τις σοκολάτες κάθε πρωί για να μας βοηθούν στη μνήμη… Η Ελένη λοιπόν πέρασε στο ΤΕΙ,  σε μια σχολή ιατρικών εργαστηρίων …  και άνοιξε μικροβιολογικό…. Και πάλι με εξετάσεις ασχολείται… Αιματολογικές. Ε, όσο να πεις είχε μια έφεση στις εξετάσεις… φάνηκε εξ αρχής.

Αυτές βέβαια οι περιπτώσεις σαν την Ελένη, είναι σπάνιες… μία δηλαδή, αυτή της Ελένης! Οι υπόλοιποι συνηθισμένοι άνθρωποι, παθαίνουν το ακριβώς αντίθετο… Όπως ο  φίλος μου ο Χρήστος που διάβαζε, διάβαζε, μέρα και νύχτα και είχε και τη μάνα του την κυρία Πόπη, η οποία, ως σωστή ελληνίδα μάνα παιδιού που γράφει Πανελλαδικές, του έκανε ό,τι φαγητό ήταν πιο δυναμωτικό, του έστυβε χυμούς, έκαναν απόλυτη ησυχία στο σπίτι, μέχρι που είχε κρεμάσει ένα χαρτόνι στο παράθυρο που έγραφε «Ο Χρήστος γράφει εξετάσεις, μην παίζετε στο δρόμο». Και φυσικά τον διάβαζε σε όλες τις εκκλησίες. Έτσι ήταν το σωστό άλλωστε.

Ε, και ο Χρήστος που είχε προετοιμαστεί πολύ καλά και τα ήξερε όλα απ’ έξω, αφού διάβαζε είπαμε μέρα-νύχτα, άρχισε να νυστάζει τόσο πολύ,  λίγη ώρα πριν μας δώσουν τα γραπτά, που δεν έβλεπε μπροστά του. Πήρε έναν καφέ και σε συνδυασμό με τους χυμούς της κυρίας Πόπης του δημιούργησε παρενέργειες. Τον έπιασε διάρροια και του ήταν αδύνατον να γράψει… Τη μισή του μέρα την πέρασε στις τουαλέτες του σχολείου, και τότε ο καθηγητής αποφάσισε ο Χρήστος, ο οποίος ήταν ο καλύτερος μαθητής και θα ήταν κρίμα να χάσεις τις εξετάσεις,  να δώσει Πανελλαδικές προφορικά, μέσα από την τουαλέτα…Ναι ναι, συνέβαιναν κι αυτά κάποτε… Παλιά όταν είχαμε ΠΑΣΟΚ!

Εντάξει ο Χρήστος ιατρική δεν πέρασε, όπως άλλωστε  ήθελε η κυρία Πόπη, γιατί κάθε σωστή ελληνίδα μάνα παιδιού που δίνει Πανελλαδικές, θέλει το παιδί της να περάσει ιατρική… αλλά πέρασε ΤΕΙ Ανθοκομίας.

Εκείνη η αποφράδα μέρα όμως του δημιούργησε γενικότερα μια ευαισθησία στο έντερο και από τότε ο Χρήστος πηγαίνει συνεχώς στης Ελένης για εξετάσεις… αιματολογικές.

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου 

μετάφραση: Νίκος Α. Μάντης

Μια σπαρακτική ελεγεία στον πρώτο έρωτα. Μια ιστορία για το τι σημαίνει να αφήνεσαι στην ομορφιά της ζωής, ακόμα κι αν σε κάνει να πονάς.

Μπεστ σέλερ των New York Times, USA Today, Los Angeles Times
Βιβλίο της χρονιάς σύμφωνα με το Publishers Weekly και τη Washington Post 

Ο  Έλιο, ένας δεκαεπτάχρονος στο κατώφλι της ενηλικίωσης. Ο Όλιβερ, ένας νεαρός ερευνητής, φιλοξενούμενος για το καλοκαίρι στο σπίτι των γονιών του Έλιο. Οι δυο τους θα ζήσουν ένα αιφνίδιο, παράφορο ειδύλλιο με φόντο την Ιταλία της δεκαετίας του ’80.
Απροετοίμαστοι για τις συνέπειες της αμοιβαίας τους έλξης, οι ατέλειωτες καλοκαιρινές μέρες τούς παρασύρουν σε εναλλασσόμενα ρεύματα εμμονής, σαγήνης και πόθου. Αψηφώντας τους κινδύνους, οι δυο τους συγκλίνουν προς κάτι που φοβούνται ότι δεν θα ξαναβρούν ποτέ: την απόλυτη σύνδεση με έναν άλλο άνθρωπο.
Στο βιβλίο βασίστηκε η ομότιτλη ταινία με πρωταγωνιστές τους Armie Hammer και Timothée Chalamet που απέσπασε Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου.

Ερωτικό δίλημμα της Janet Evanovich

μετάφραση: Έφη Φρυδά

H σπιρτόζα Στέφανι Πλαμ επιστρέφει σε άλλη μία απολαυστική αστυνομική περιπέτεια.

Η κυνηγός φυγόδικων Στέφανι Πλαμ τα έχει βρει σκούρα τελευταία. Διάφορα πτώματα αρχίζουν να εμφανίζονται στο εργοτάξιο του γραφείου εγγυήσεων του ξάδερφού της του Βίνι. Το κίνητρο και η ταυτότητα του δολοφόνου είναι άγνωστα, αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η Στέφανι είναι η επόμενη στη λίστα. Ταυτόχρονα, η προσωπική της ζωή χρειάζεται επειγόντως ξεκαθάρισμα – όλοι την πιέζουν να διαλέξει μεταξύ του Τζο Μορέλι και του Ρέιντζερ, η βοηθός της η Λούλα της προτείνει καυτούς διαγωνισμούς για να μπορέσει να διαλέξει, ενώ η μητέρα της επιμένει να τους παρατήσει και τους δύο για χάρη ενός παλιού συμμαθητή.
Η Στέφανι πρέπει να βρει έναν δολοφόνο, να συλλάβει τους κακοποιούς στη λίστα της και να διαλέξει ανάμεσα σε δύο άντρες – κι αυτό το τελευταίο ίσως είαι το δυσκολότερο.

Οι εκτελεστές του Tony Parsons

μετάφραση: Ειρήνη Χριστοπούλου

Είναι έγκλημα να σκοτώνεις τους εγκληματίες;
Ο Μαξ Γουλφ στην τρίτη περιπέτειά του επιδίδεται σε ένα ανελέητο κυνηγητό μιας συμμορίας φονιάδων που περνιούνται για ήρωες.

ΔΙΚΑΣΤΗΣ. ΕΝΟΡΚΟΣ. ΜΑΡΤΥΡΑΣ. ∆ΗΜΙΟΣ.
Μια ομάδα αυτόκλητων εκτελεστών αλωνίζει στους δρόμους του Λονδίνου τις καυτές καλοκαιρινές νύχτες, απάγοντας εγκληματίες που έχουν ξεφύγει από τα χέρια της δικαιοσύνης και εκτελώντας τους δι’ απαγχονισμού.
ΚΑΤΑ∆ΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ:
Το μέλος μιας συμμορίας διαφθορέων ανήλικων κοριτσιών. Ένας πλούσιος μεθυσμένος οδηγός που τραυμάτισε θανάσιμα ένα παιδί και το εγκατέλειψε. Ένας κήρυκας μίσους που απαιτεί δημοσίως τη δολοφονία Βρετανών στρατιωτών.
Τα πτώματα πληθαίνουν και η κοινή γνώμη παίρνει φωτιά, καθώς οι εκτελεστές θεωρούνται ήρωες που διορθώνουν τα λάθη και τις παραλείψεις της δικαιοσύνης. Ο επιθεωρητής Γουλφ θα βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα και δεν θα αργήσει να διαπιστώσει πως ο πόθος για εκδίκηση κρύβεται πολύ πιο κοντά του απ’ όσο νόμιζε…

Το δέρμα σου ακόμα αλμύρα, τα μαλλιά σου φύκια

τα μάτια σου φως κι ελπίδα

με βραχιόλια στα πόδια και στα χέρια

και μερικά ψιλά στην τσέπη για μπύρες με φίλους στην πλατεία.

Έτσι ξεκινάς

Κι είσαι εσύ, ο κόσμος σου και μερικές σελίδες

Θες να φύγεις, λες μπορώ

Κι αυτό το μπορώ κάπου στη μέση  γίνεται τηλέγραφος

Η φωνή του μπαμπά, της μαμάς, της θείας, του γείτονα,

του γείτονα του γείτονα,  γίνεται εσύ

λες και εσύ θα θελες να ‘σουνα αυτοί.

Τα αυτιά σου βλέπουν, τα μάτια σου ακούν

η γλώσσα σου μυρίζει , η μύτη σου γεύεται

το χέρι σου περπατάει, το πόδι σου γράφει

ο εαυτός σου κοιμάται κι η καρδιά σου ξυπνάει

Μπορείς να φύγεις, λες δεν θες

Τα δέρμα σου θαμπό , τα μαλλιά σου κόμπος

τα μάτια σου στάχτες με πέτρες στα πόδια και στα χέρια

και μερικά χαρτιά στις τσέπες με τα sos για το βαθμό

Έτσι τελειώνεις ή μάλλον έτσι αρχίζεις

Γιατί εσύ είσαι εσύ

και οι άλλοι είναι οι άλλοι.

Καλή επιτυχία στο δικό σου δρόμο,

είναι ο δρόμος σου να περηφανεύεσαι γι΄ αυτόν.