Εγώ είμαι εγώ. Ή μάλλον όχι· εγώ είμαι η άλλη. Είμαι και η άλλη. Αυτή η άλλη, είναι κομμάτι του εαυτού μου, είναι και αυτή εγώ. Προσπαθώ να σπάσω τα δεσμά μου, να ξεφύγω από την πίεση που μου ασκεί. Δεν είναι εύκολο· με εξαντλεί όλη αυτή η πάλη που συμβαίνει ανάμεσα μας.

Μερικές φορές με κάνει να φέρομαι αλλοπρόσαλλα · είναι στιγμές που δεν με αναγνωρίζω. Με κάνει να χάνω τον έλεγχο, να γίνομαι σκληρή, απότομη και απόμακρη. Αυτή, η άλλη είναι το αντίθετο από αυτό που είμαι εγώ. Ώρες ώρες δεν την αντέχω. Με εκνευρίζει όταν επιμένει σε κάτι ακόμα και όταν κάνει λάθος, όταν θέλει να περνάει πάντα το δικό της, όταν γκρινιάζει χωρίς λόγο. 

Στέκομαι και απλά την ακούω· σαφώς και δεν ακολουθώ τις παροτρύνσεις της. Τότε γίνεται έξαλλη, βγαίνει εκτός εαυτού και οι συνέπειες είναι καταστροφικές. 

Πολύ θα ήθελα να την ξεφορτωθώ. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Πώς να την διώξω; Είναι κομμάτι του εαυτού μου, είναι το κομμάτι εκείνο που με συμπληρώνει. 

Δεν έχουμε πολλά κοινά· είμαστε θαρρείς δυο διαφορετικοί άνθρωποι εγκλωβισμένοι στο ίδιο σώμα. Μόνο στα βιβλία ταιριάζουμε· μόνο με αυτά είναι που ηρεμεί. Γαληνεύει, προσηλώνεται τόσο πολύ σε αυτό που διαβάζει που γίνεται υποφερτή. Και εκεί όμως να μου πάει κόντρα. ‘Ώρα να βγεις. Παράτα το’ λέει. Εγώ όμως δεν θέλω· πρέπει να φτάσω μέχρι την τελευταία σελίδα, μέχρι την τελευταία συλλαβή. Να δω αν η ιστορία θα έχει το happy end των παραμυθιών ή αν ο ήρωας πεθαίνει. Όταν συμβαίνει αυτό…. Εγώ να κλαίω με λυγμούς πενθώντας σαν να ήταν ο θάνατος ενός καλού μου φίλου και αυτή να με κοιτάει με ένα κοροϊδευτικό χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη της σαν να μου λέει ‘Είσαι αδύναμη’.

Μακάρι να υπήρχε τρόπος να μπει στο αθόρυβο· πολύ θα ήθελα να μην ξανακούσω την φωνή της. Όταν είμαι ήρεμη στέκεται απέναντι μου και μου υπενθυμίζει όλα αυτά που πρέπει να κάνω αλλά δεν θέλω. Όταν κάνω λάθος, με θράσος μου λέει ‘Σου τα’ λεγα’. Προσπαθεί να με ελέγχει, να ορίζει την ζωή μου. Εκτός των άλλων είναι και οργανωτική· έχει μανία με την τάξη. Όταν τα πράγματα δεν είναι στην θέση τους τρελαίνεται. Μουρμουράει ακατάπαυστα μέχρι όλα να γίνουν όπως θέλει και μετά σωπαίνει για λίγο μέχρι να βρει την επόμενη αφορμή για να αρχίσει από την αρχή.

Τα βράδια όταν προσπαθώ να κοιμηθώ σιγοψιθυρίζει θυμίζοντας μου όλα εκείνα που θέλω να ξεχάσω, που προσπαθώ να σβήσω οριστικά από την μνήμη μου. Της γυρίζω την πλάτη καθιστώντας σαφές πως δεν με ενδιαφέρουν τα λεγόμενα της. Επιμένει· λέει, λέει, λέει ώσπου κάποια στιγμή το μουρμουρητό γίνεται νανούρισμα και τα βλέφαρα μου κλείνουν. Εκεί δεν μπορεί να με ταράξει· είμαι μόνο εγώ και τα όνειρα μου. 

Με την έλευση της νέας ημέρας ξανά τα ίδια. Έχει γίνει ρουτίνα πλέον αλλά δεν με νοιάζει. Προσπαθώ να την απωθώ· να μην την αφήνω να παρεμβαίνει τόσο άμεσα στις επιλογές μου. Άλλες φορές τα καταφέρνω και άλλες όχι. Όπως και να έχει την αντιμετωπίζω· δεν αφήνω να κάνει αυτή κουμάντο. Μου πήρε αρκετά χρόνια να την συνηθίσω. Κάποιες στιγμές σκέφτομαι ότι δεν θα άντεχα μακριά της. Είναι εγώ· είμαι εγώ και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Φωτογραφία εξωφύλλου Lee Materazzi

Οι υπεύθυνοι καθηγητές του προγράμματος:

Βάια Γκίνου & Γιώργος Δελιόπουλος

Εγώ, ο Πτολεμαίος απο την Εορδαία

Είμαι ο Πτολεμαίος Α΄ ο Λάγου. Γεννήθηκα στην ξακουστή Εορδαία της Μακεδονίας το 367 π.Χ. Πατέρας μου θεωρείται ο άρχοντας της Εορδαίας, ο Λάγος, αλλά ο πραγματικός μου πατέρας είναι ο ξακουστός βασιλιάς της Μακεδονίας, Φίλιππος ο Β΄ και μητέρα μου η Αρσινόη. Επομένως, με τον Μ. Αλέξανδρο είμαστε θετά αδέρφια.

Η παιδική μου ηλικία ήταν ξέγνοιαστη. Καθημερινά ασχολούμασταν μικροί και μεγάλοι με διάφορες δραστηριότητες. Η αγαπημένη μου ασχολία ήταν η κατασκευή πήλινων αγαλματίδιων, τα οποία παρίσταναν τους αγαπημένους μας θεούς. Μου άρεσε να βοηθάω τους τεχνίτες να φτιάξουν τις πανοπλίες και τις ασπίδες για τους πολεμιστές του τόπου μας. Τα απογεύματα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά και παίζαμε διάφορα παιχνίδια όπως μπάλα, χαλκή μυία, ακινητίνδα κ.ά. Τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας, όταν έδυε ο ήλιος, στο σπίτι μας  ξεκινούσαν γιορτές με πλούσια τραπέζια και ευχάριστη μουσική.

Η μητέρα μου ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα. Πάντα με συμβούλευε και με φρόντιζε όσο έλειπε ο θετός μου πατέρας, ο Λάγος. Τον περισσότερο καιρό έλειπε στις μάχες, αλλά όταν βρισκόταν στην Εορδαία, περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί. Πηγαίναμε για κυνήγι στα δάση, μου μάθαινε τοξοβολία και αυτοάμυνα και μου μιλούσε για τις ένδοξες μάχες του.

Βέβαια, πάντα θαύμαζα τον Φίλιππο, τον πραγματικό μου πατέρα. Όταν κατέβαινα στο παλάτι της Πέλλας, με τον Αλέξανδρο ήμασταν αχώριστοι. Είχαμε τις ίδιες φιλίες, παίζαμε μαζί και στηρίζαμε ο ένας τον άλλον. Ως έφηβος, περνούσα το μεγαλύτερο μέρος της μέρας στο να προπονούμαι και να ετοιμάζομαι να πολεμήσω. Ήθελα να γίνω καλός στρατιώτης σαν τον Φίλιππο. Ήμουν πάντα θαρραλέος και γενναίος. Φοβόμουν, όμως, ότι θα τραυματιστώ στη μάχη. Τελικά, δεν άφησα τον φόβο να με καταβάλει.

Έτσι, όταν πέθανε ο Φίλιππος, το όνειρο που είχαμε με τον Αλέξανδρο από μικρά παιδιά έγινε πραγματικότητα. Ξεκινήσαμε τη δική μας εκστρατεία. Ήμουν διοικητής στρατιωτικής μονάδας, φύλακας του Αλεξάνδρου και το δεξί του χέρι. Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας ήμουν αγαπητός στους στρατιώτες και πολύ υπεύθυνος. Όταν συνέλαβα τον Βήσσο, τον δολοφόνο του Δαρείου του Γ΄, ένιωσα περήφανος και ανακουφισμένος, διότι δε θα αποτελούσε άλλο πια κίνδυνο για τον μακεδονικό στρατό. Οφείλω να πω πως στην αρχή δίστασα να τον συλλάβω, γιατί φοβήθηκα μη με τραυματίσει, αλλά έπρεπε να φανώ γενναίος για να κρατήσω τη φήμη μου. Τρία χρόνια αργότερα συμμετείχα στις επιχειρήσεις κατά των Ινδών. Στις μάχες αυτές είδα πράγματα και μορφές πέρα από τη φαντασία μου. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν τα πελώρια ζώα με τις τεράστιες μύτες. Νομίζω πως ονομάζονται προβοσκίδες και τα ζώα ελέφαντες. Με ένα τους βήμα ολόκληρη η γη τρανταζόταν. Τα γεγονότα αυτά θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου.

Έπειτα, όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, η ζωή μου άλλαξε. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, διότι έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου και το στήριγμά μου. Όμως βρήκα τη δύναμη και το κουράγιο να συνεχίσω. Αρχικά, προσπάθησα να κρατήσω κάτω από την εξουσία μου την Αίγυπτο. Με τον καιρό, απέκτησα μεγάλο κύρος και σεβασμό.

Μετέφερα την πρωτεύουσα από τη Μέμφιδα στην Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια είναι μια πόλη επιβλητική και αξιοθαύμαστη. Τη στόλισα με δεκάδες εντυπωσιακά κτίρια. Η βιβλιοθήκη της έχει βιβλία από ολόκληρο τον κόσμο. Ο Φάρος της διακρίνεται από μίλια μακριά και το λιμάνι της είναι από τα μεγαλύτερα της εποχής μας. Εκεί αγκυροβολούν εκατοντάδες καράβια και είναι σταθμός εμπορίου. Τα κτίρια είναι μεγάλα και παντού υπάρχουν αγάλματα. Ίδρυσα και μια άλλη ελληνική πόλη, την Πτολεμαΐδα, στην άνω Αίγυπτο.

Επέλεξα να ζήσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου στην Αλεξάνδρεια. Είμαι πολύ ευτυχισμένος. Πριν από λίγα χρόνια άφησα τον θρόνο στον δεύτερο γιο μου, τον Πτολεμαίο Β΄. Σε λίγο μάλλον θα αφήσω την τελευταία μου πνοή στην αγαπημένη μου πόλη, την Αλεξάνδρεια, χαρούμενος για τη ζωή που μπόρεσα να ζήσω.

Το διήγημα είναι των μαθητριών της Γ΄ τάξης του 1^ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας, Μαρίας Κουτσουπιά, Χριστιάνας Μπρέγκασι και Παρασκευής Λιάγκα.

Στις εικόνες βλέπουμε μια προτομή του Πτολεμαίου του Λάγου, δύο σχεδιαστικές αναπαραστάσεις της Βιβλιοθήκης και του Φάρου της Αλεξάνδρειας, καθώς και έναν πίνακα του Andre Castaigne (1898-1899) με την τιμωρία του Βήσσου.