Το Νυμφαίο κτίστηκε το 1385 και ονομάστηκε Νιβεάστα, που θα πει Νύμφη, Αθέατη ή ο τόπος όπου μένει το χιόνι. Στα 1.346 μ. υψόμετρο, έλαμψε για δύο αιώνες (17ος-19ος) ως το μεγαλύτερο κέντρο αργυροχρυσοχοΐας της Άνω Μακεδονίας, ενώ οι κάτοικοί του έμειναν στην ιστορία ως φημισμένοι έμποροι, Βλάχοι γαρ.

Οι πόλεμοι το ερήμωσαν εντελώς μα κάπου τη δεκαετία του 1980 οι κάτοικοί του αποφάσισαν να το ξαναστήσουν από την αρχή. Νίκος Μέρτζος και Γιάννης Μπουτάρης εξασφάλισαν με τις γνωριμίες τους κονδύλια και γρήγορα δημιουργήθηκε το ωραιότερο χωριό της Ελλάδας, ή έστω ένα από τα ωραιότερα.

Παλιά αρχοντικά αποκαταστάθηκαν, καινούργια κτίστηκαν καθ’ ομοίωσίν τους, καλντερίμια στρώθηκαν, οι περίφημες στέγες από λαμαρίνα που δεν κρατούν το χιόνι τοποθετήθηκαν, καλώδια υπογειοποιήθηκαν, Νίκειος Σχολή και Άγιος Νικόλαος αναστηλώθηκαν. Ήρθε κόσμος να τα δει, άνοιξαν ξενώνες, ταβέρνες και καφέ. Έλεγαν που έλεγαν οι Βλάχοι «σαν εμάς δεν έχει», όπως λέγεται ότι σημαίνει το άλλο παλιό όνομα του χωριού, Νέβεσκα, το απέδειξαν κιόλας.

Είναι ή δεν είναι παραμυθένια ιστορία; Και το σκηνικό παραμυθένιο είναι. Χάρη και στην πλούσια φύση του Βιτσίου με τα δάση οξιάς και τις απίθανες χωμάτινες διαδρομές του και χάρη στις λίμνες Ζάζαρη και Χειμαδίτιδα στις οποίες θα απολαύσετε υπέροχες βόλτες.

Μην παραλείψετε, τέλος, μία επίσκεψη στα καταφύγια του Αρκτούρου. Εκείνο της Αρκούδας δεν είναι επισκέψιμο την περίοδο του χρόνου που οι αρκούδες κοιμούνται, αλλά στη Νίκειο Σχολή θα βρείτε το Κέντρο Ενημέρωσης. Στο χωριό Αγραπιδιά βρίσκεται το Καταφύγιο του Λύκου, με δεκατρείς λύκους, τρεις ευρωπαϊκούς λύγκες καθώς και κέντρο αναπαραγωγής του ελληνικού ποιμενικού σκύλου.

της Ευαγγελίας Δαρδούμπα

Εκεί οι άνθρωποι περπατούν ξέγνοιαστοι στους δρόμους, τρέχουν το πρωί στα βουνά οικογενειακώς κάνοντας την πρωινή τους γυμναστική!

Απολαμβάνουν την ηρεμία της φύσης χωρίς να δίνουν σημασία στο τι κάνει ο γείτονας τους!

Ζουν με τα σκυλιά τους και τους προσφέρουν σιάτσου και φυσικοθεραπεία!

Όλα τα μαγαζιά κλείνουν στις έξι το απόγευμα και μετά δεν βλέπεις έξω ψυχή!

Όταν περπατάς στην κεντρική πλατεία βλέπεις μαγαζιά, τα οποία πουλάνε μόνο πανάκριβα ρολόγια, ενδύματα και υποδήματα!

Όλα είναι στην εντέλεια και όλα λειτουργούν ρολόι!

Οι άνθρωποι σε χαιρετούν στον δρόμο χαμογελώντας χωρίς να σε γνωρίζουν!

Οι καφετέριες και  τα εστιατόρια είναι μετρημένα στο ένα σου χέρι!

Στις δώδεκα προ μεσημβρίας τρως για μεσημεριανό σούσι και πίνεις κόκα κόλα !

Ο πληθυσμός ανέρχεται σχεδόν σε 38.000 κατοίκους!

Η περιοχή είναι η κατάλληλότερη για χειμερινό αθλητισμό!

Είναι η μικρότερη χώρα της Ευρωπαϊκής ηπείρου αλλά δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Δεν υπάρχει αεροδρόμιο!

Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν δανεικό νόμισμα αλλά και γλώσσα!

Ο αναλφαβητισμός είναι  στο 0% και η ανεργία  στο 1,5%!

Η χώρα συνορεύει ανατολικά με την Αυστρία, Δυτικά με την Ελβετία και θεωρείται η μικρότερη χώρα στον κόσμο ως προς την έκταση της!

Ο πρίγκιπας έχει σημαντικό πολιτικό ρόλο!

Αυτή η χώρα λοιπόν υπάρχει και λέγεται Λίχτενσταϊν και  περιτριγυρίζεται από βουνά!

Η θέα  των Άλπεων είναι μαγευτική και ο καθαρός αέρας αναζωογονητικός! Η ηρεμία είναι ίσως τρομακτική ! Η πρωτεύουσα είναι η Βαντούζ  και μετράει περίπου 5.500 κατοίκους, πρόκειται δηλαδή περισσότερο για κωμόπολη παρά για  πρωτεύουσα κράτους. Η καθημερινότητα στο Λιχτενστάιν μου φάνηκε να κυλά  χωρίς άγχος και σκοτούρες και οι δυο μέρες  που έμεινα εκεί ήταν υπεραρκετές  για να περιηγηθώ στα στενά των μικρών πόλεων  της και να αναπνεύσω τον καθαρό αέρα των Άλπεων!

Αποχαιρετώντας το Λιχτενστάιν δεν μπορούσε να φύγει από το μυαλό μου η σκέψη, αν εγώ με την Ελληνική μου νοοτροπία και κουλτούρα θα μπορούσα ποτέ να ζήσω σε μια χώρα όπου δεσπόζει η ηρεμία. Σε μια χώρα που τα οικονομικά μου προβλήματα θα ήταν λυμένα αλλά  δεν θα είχα παρέα να απολαύσω την ευημερία μου και το ουζάκι μου μετά τη δουλειά!

Το ξανασκέφτηκα, καλύτερα να έρχομαι για διακοπές!

Ciao  Λίχτενσταϊν!

Ήρθε και η περίοδος των εξετάσεων, όχι των αιματολογικών, που πάει το μυαλό σας, των γραπτών. Αυτή η όμορφη περίοδος, που όλοι πηγαίνουν βόλτες, εκδρομές, ξενυχτούν κι εσύ κάθεσαι μέσα και διαβάζεις, διαβάζεις , διαβάζεις… Και στο τέλος πηγαίνεις να γράψεις και συνήθως δεν θυμάσαι τίποτα.  Αν είσαι απλός φυσιολογικός μαθητής, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι οι άλλοι, οι υπεράνθρωποι… που τα θυμούνται όλα. Πως το κάνουν αυτό ποτέ δεν κατάλαβα… Αλλά πάντα συνεργαζόμουν μαζί τους σε όλες τις εξετάσεις…

Η Κατερίνα που τα θυμόταν όλα, καθόταν από πίσω μου, όταν γράφαμε  για Lower, ε και το πήρα… κι ο Αλέξης αργότερα στο Proficiency,  κι αυτός … είχαμε προετοιμαστεί καλά.  Και η Χρύσα στο Πανεπιστήμιο …και γενικότερα δηλαδή αυτοί οι πολύ καλοί μαθητές είναι καλό να πιστεύουν στην αλληλεγγύη!

Πάντως έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι με τις εξετάσεις… Μια ζωή εξετάσεις γράφουμε σ’ αυτή τη χώρα. Στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο , στις Πανελλαδικές, στο Πανεπιστήμιο, στον ΑΣΕΠ, στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και τέλος πάντων σε ο,τι και να κάνουμε γράφουμε εξετάσεις… Εκεί όμως,  που γίνεται το μεγάλο πάρτι, είναι οι Πανελλαδικές… Καλή τους ώρα!

Όλοι βγαίνουν και αρχίζουν τις συμβουλές. Να τρώτε καλά, να προσέχετε τον εαυτό σας, να κοιμάστε όσο χρειάζεται, να μην στερείστε έναν περίπατο, να βγαίνετε και με τους φίλους σας, να χρησιμοποιείται πρόγραμμα…Και έτσι γινόταν.

Καλύτερα απ’ όλους όμως θυμάμαι τα έκανε η φίλη μου η Ελένη. Αυτή πραγματικά κοιμόταν όσο χρειαζόταν, έτρωγε πολύ σωστά, έβγαινε και με μας καμιά βόλτα, έκανε και τους περιπάτους της…. αλλά μέσα στις συμβουλές δεν έλεγαν οι ειδικοί τίποτα για το διάβασμα…  Εντάξει γι’ αυτούς ήταν αυτονόητο, όχι όμως και για την Ελένη…

Κι έτσι αφού οι οδηγίες δεν έλεγαν τίποτα, αυτή έκανε όλα τα άλλα και ξεχνούσε το διάβασμα, διάβαζε έτσι για να ξέρει την περίληψη, και κάθε πρωί πριν πάμε να γράψουμε έτρωγε και μια σοκολάτα, γιατί λέει η σοκολάτα βοηθούσε στη μνήμη. Όχι δεν μπορώ να πω, ήταν οργανωμένη η Ελένη… Και τυχερή… αφού εκείνη τη χρονιά στις πανελλήνιες, έπεσε μόνο ό,τι θυμόταν η Ελένη και κανένας άλλος… Γιατί εμείς οι άλλοι βλέπεις, δεν τρώγαμε τις σοκολάτες κάθε πρωί για να μας βοηθούν στη μνήμη… Η Ελένη λοιπόν πέρασε στο ΤΕΙ,  σε μια σχολή ιατρικών εργαστηρίων …  και άνοιξε μικροβιολογικό…. Και πάλι με εξετάσεις ασχολείται… Αιματολογικές. Ε, όσο να πεις είχε μια έφεση στις εξετάσεις… φάνηκε εξ αρχής.

Αυτές βέβαια οι περιπτώσεις σαν την Ελένη, είναι σπάνιες… μία δηλαδή, αυτή της Ελένης! Οι υπόλοιποι συνηθισμένοι άνθρωποι, παθαίνουν το ακριβώς αντίθετο… Όπως ο  φίλος μου ο Χρήστος που διάβαζε, διάβαζε, μέρα και νύχτα και είχε και τη μάνα του την κυρία Πόπη, η οποία, ως σωστή ελληνίδα μάνα παιδιού που γράφει Πανελλαδικές, του έκανε ό,τι φαγητό ήταν πιο δυναμωτικό, του έστυβε χυμούς, έκαναν απόλυτη ησυχία στο σπίτι, μέχρι που είχε κρεμάσει ένα χαρτόνι στο παράθυρο που έγραφε «Ο Χρήστος γράφει εξετάσεις, μην παίζετε στο δρόμο». Και φυσικά τον διάβαζε σε όλες τις εκκλησίες. Έτσι ήταν το σωστό άλλωστε.

Ε, και ο Χρήστος που είχε προετοιμαστεί πολύ καλά και τα ήξερε όλα απ’ έξω, αφού διάβαζε είπαμε μέρα-νύχτα, άρχισε να νυστάζει τόσο πολύ,  λίγη ώρα πριν μας δώσουν τα γραπτά, που δεν έβλεπε μπροστά του. Πήρε έναν καφέ και σε συνδυασμό με τους χυμούς της κυρίας Πόπης του δημιούργησε παρενέργειες. Τον έπιασε διάρροια και του ήταν αδύνατον να γράψει… Τη μισή του μέρα την πέρασε στις τουαλέτες του σχολείου, και τότε ο καθηγητής αποφάσισε ο Χρήστος, ο οποίος ήταν ο καλύτερος μαθητής και θα ήταν κρίμα να χάσεις τις εξετάσεις,  να δώσει Πανελλαδικές προφορικά, μέσα από την τουαλέτα…Ναι ναι, συνέβαιναν κι αυτά κάποτε… Παλιά όταν είχαμε ΠΑΣΟΚ!

Εντάξει ο Χρήστος ιατρική δεν πέρασε, όπως άλλωστε  ήθελε η κυρία Πόπη, γιατί κάθε σωστή ελληνίδα μάνα παιδιού που δίνει Πανελλαδικές, θέλει το παιδί της να περάσει ιατρική… αλλά πέρασε ΤΕΙ Ανθοκομίας.

Εκείνη η αποφράδα μέρα όμως του δημιούργησε γενικότερα μια ευαισθησία στο έντερο και από τότε ο Χρήστος πηγαίνει συνεχώς στης Ελένης για εξετάσεις… αιματολογικές.