Tην Κυριακή 24 Νοεμβρίου στις 18.00 στο καφέ  “Σιγά τον Πολυέλαιο” στην  Πτολεμαϊδα θα ταξιδέψουν οι 40 δαγκωμένες αλήθειες” η  νεα ποιητική συλλογή της Ελένης Σκάρπου.

Οι Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, μετά τον πρώτο σταθμό παρουσίασης, την Θεσσαλονίκη  φτάνουν στην  Πτολεμαϊδα με  τις “40 δαγκωμένες αλήθειες” γιατί όσο κρυώνει ο καιρός… θα πρέπει να ζεσταίνουμε τις ψυχές μας με ποίηση που ξεκινά από την καρδιά και καταλήγει πάλι εκεί, χωρίς δεύτερες σκέψεις!

Οι “40 δαγκωμένες αλήθειες” πρόκειται να ταξιδέψουν  σε διάφορες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, γιατί ο έρωτας οφείλει να ταξιδεύει και οι άνθρωποι οφείλουν να τον μοιράζονται, να ταυτίζονται, να λυτρώνονται μέσα από τις λέξεις και τα συναισθήματα.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

-Πηνελόπη Μελίδου, Ψυχολόγος
-Κωνσταντίνος Παπαπρίλης-Πανάτσας, Παρουσιαστής & συγγραφέας
-Μελίνα Χατζηπαντελή, Food and pastry blogger
*Η Μελίνα θα φτιάξει τα μπισκότα της εκδήλωσης, γιατί ως γνωστόν ο έρωτας περνάει από το στομάχι.

Oι Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συνεχίζοντας τις κινήσεις εξωστρέφειας και διεύρυνσης των τίτλων που φιλοξενούν, συνεχίζουν τη συνεργασία τους με τη δημοσιογράφο και ραδιοφωνική παραγωγό Ελένη Σκάρπου.

Με μια άλλη ιδιότητα πλέον, αυτή της δημιουργού ποιημάτων που αναφέρονται στον έρωτα, την αγάπη και τα συναισθήματα που άλλες φορές εκφράζουμε και άλλες φορές κρύβουμε κι από τον ίδιο μας τον εαυτό, η νεαρή συγγραφέας μας καλεί να γνωρίσουμε 40 «δαγκωμένες αλήθειες».

Γιατί όπως γράφει και η ίδια:
«Αν αγαπάς τις λέξεις των ανθρώπων…
Θα μείνουν μόνο εκείνες να σε στοιχειώνουν.
Αγάπα αυτό που έχουν τα μάτια τους
και συγχώρεσε τους καθώς φεύγουν!»

Την σελιδοποίηση του βιβλίου και τον σχεδιασμό του εξωφύλλου έχει κάνει η Αναστασία Τσιντζιλώνη.

Ταυτότητα:
Παρουσίαση Βιβλίου
«40 δαγκωμένες αλήθειες» της Ελένης Σκάρπου
Εκδόσεις Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Κυριακή 24 Νοεμβρίου
Καφέ «Σιγά τον Πολυέλαιο», Βασ.Κωνσταντίνου 21, Πτολεμαϊδα
Ώρα έναρξης: 18.00
Είσοδος ελεύθερη

Η Ελένη Σκάρπου…

γεννήθηκε το 1984 στην Αγιά της Πάργας. Το 2006 αποφοίτησε από το Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ. Από τότε αρθρογραφεί, κάνει ραδιόφωνο και παραγωγή σε ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, εμπλέκεται με την επικοινωνία μεγάλων εκδηλώσεων και φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Ζει στη Θεσσαλονίκη και γράφει ακατάπαυστα για τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τον κόσμο μας. Οι “40 Δαγκωμένες Αλήθειες” είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή που με βιωματικό τρόπο έχει αποτυπωθεί στο χαρτί.

Η Πηνελόπη Μελίδου…

είναι απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακές σπουδές στον κλάδο της Ψυχολογίας της Υγείας στο πανεπιστήμιο του Αμπερντήν (University of Aberdeen) στη Σκωτία. Επιπλέον, είναι πιστοποιημένη Health Coach από το εθνικό σύστημα υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (NHS). Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών της σπουδών εργάστηκε στα πλαίσια της πρακτικής της άσκηση στο Κέντρο Ψυχική Υγείας στις Συκιές Θεσσαλονίκης ενώ ταυτόχρονα ήταν εθελόντρια σε διάφορους οργανισμούς στη Θεσσαλονίκη: Χαμόγελο του παιδιού, ΜΕΡΙΜΝΑ (στήριξη στο πένθος) και ΣΟΨΥ Θεσσαλονίκης. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών της σπουδών εργάστηκε ως health coach στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντήν ενώ έκανε την πρακτική της άσκηση σε έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς υποστήριξης ατόμων με καρκίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο στο “Macmilan Cancer Support”. Από τον Οκτώβριο του 2018 εργάζεται ως ιδιώτης ψυχολόγος αλλά και ως ψυχολόγος στον σύλλογο καρκινοπαθών Εορδαίας. Παράλληλα συνεργάζεται με την αλυσίδα γυμναστηρίων GYMNASIUM ως Health Coach, ενώ αρθρογραφεί για θέματα σχετικά με τον καρκίνο και τις ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις που επιφέρει στο wincancer. Τον μήνα Απρίλιο 2019 και Μάιο 2019 ήταν υπεύθυνη εισηγήτρια και ανέλαβε την διεκπαιρέωση ψυχοεκπαίδευσης στα πλαίσια του προγράμματος του υπουργείου εσωτερικών «ΣΤΗΡΙΖΩ», στον ΣΟΨΥ Θεσσαλονίκης.

Ο Κωνσταντίνος Παπαπρίλης Πανάτσας…

είναι Δυτικομακεδόνας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πτολεμαΐδα. Είναι παρουσιαστής και δημοσιογράφος ενώ στα ράφια, ή το ίντερνετ, βρίσκονται δυο βιβλία του. Από το Δεκέμβρη, τρία. Εύχεται να τα εκατοστήσει.

Η Μελίνα Χατζηπαντελή…

είναι από την Πτολεμαϊδα και έχει το site melisoula.gr πίσω από το οποίο κρύβεται μια γλυκόπικρη ιστορία. Το Meli- ως πρώτο συνθετικό, έρχεται από το όνομα της –ή για τους πιο ρομαντικούς από το γλυκό μέλι- ενώ το Soula είναι το όνομα της μητέρας της που έχασα πριν μερικά χρόνια. To melisoula.gr δημιουργήθηκε όταν αποφάσισε πως θέλει να κάνω το χόμπι της επάγγελμά, δηλαδή τη ζαχαροπλαστική. Έχει πάντα ως γνώμονα τα μπισκότα και τις τούρτες που φτιάχνει για όλους, χωρίς όμως να ξεχνά το καλό φαγητό! Σε ό,τι και αν κάνει προσπαθεί πάντα να βάζει πάθος και την προσωπικότητα της και θέλει να πιστεύει πως τα καταφέρνει! Θεωρεί πως κάθε στιγμή της ζωής μας αξίζει να συνοδεύεται από ένα γλυκό και προσπαθεί να προσαρμόζει τις δημιουργίες της στις ανάγκες, αλλά και την προσωπικότητα του καθενός για οποιαδήποτε περίσταση, από γενέθλια και βαφτίσεις μέχρι τούρτες έκπληξη αλλά και… χωρισμούς.

Όχι, κάτι σοβαρό. Μια ανοιξιάτικη γριπούλα. Από εκείνες που είσαι με το χαρτομάντιλο στο χέρι και σε κάθε τσέπη των ρούχων σου βρίσκεις κι από ένα.

Ήταν Σάββατο βράδυ και μόλις είχα σχολάσει από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής που διοργανώνω πλέον μια φορά το μήνα. Σπίτι να πάω δεν ήθελα.

Όταν ανοίγει ο καιρός δεν μου αρέσει καθόλου να κάθομαι μέσα. Θέλω να βγαίνω έξω. Αν είναι δυνατόν από το πρωί ως το βράδυ. Με καλή παρέα, μουσική ή και μόνη μου να τριγυρνάω στα μαγαζιά και στις πλατείες.

Έτσι και το βράδυ εκείνο ο δρόμος με έβγαλε σε ένα μαγαζί που έπαιζε κατωιταλιώτικα τραγούδια. Ήταν η δεύτερη φορά που τα άκουγα live και πολύ μου άρεσαν. Είναι χαρούμενα και διασκεδαστικά.

Παρήγγειλα ένα μεγάλο ποτήρι μπύρα και μια μερίδα φαγητό. Αφού ξεδίψασα και χόρτασα την πείνα μου σηκώθηκα να χορέψω.

Εκείνη την ώρα έπαιζε μόνο ταραντέλες. Κάποιες κοπέλες με τράβηξαν από το χέρι και μου είπαν να βγάλω τις γόβες μου. Τις έβγαλα και τις άφησα κάτω από ένα τραπέζι. Τώρα ήταν καλύτερα. Μετά μου είπαν να πιάσω λίγο τη φούστα μου και να αρχίσω κουνάω τα πόδια μου. Γρήγορα. Να πατάω στο αριστερό και να κάνω με το δεξί επιτόπου βήματα μπρος και πίσω. Κι ύστερα μια στροφή, κι ύστερα κι άλλη κι ύστερα να σταυρώνω τα πόδια μου.

Βήματα δεν έχει αυτός ο χορός. Ακούς το ρυθμό και χορεύεις σαν να σε τσίμπησε αράχνη. Χορεύεις μέχρι να ιδρώσεις, μέχρι να μην μπορείς να βγάλεις ανάσα.

Κι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του χορού.

Να σε κάνει να χαμογελάς και να ξεχνάς ό,τι σε βαραίνει.

Αν ήμουνα γιατρός στις ανοιξιάτικες γρίπες, ταραντέλες θα συνιστούσα.

Επιμέλεια: Βικτώρια Γκουντώνη

Το όνομά της είναι Lou και είναι το πιο αυθεντικό ποπ κορίτσι της ελληνικής δισκογραφίας. Της αρέσουν τα σουβλάκια και το skate, γράφει μουσική όταν είναι ερωτευμένη και θα ήθελε να βρεθεί σε ένα studio με τη Grimes και τη Λένα Πλάτωνος.

Αναρωτιέστε πως γνωριστήκαμε; Η ακρόαση του τραγουδιού της “ A Feeling” ήταν αρκετή για να την αναζητήσουμε. Ποπ με αυτή τη μεθυστική μελαγχολία,στη μουσική της Lou ακούς τις επιρροές της, τις σπουδές της και ολόκληρο τον κόσμο της. Και ο κόσμος της είναι όμορφος και δελεαστικός. Σε προσκαλεί να χαθείς μέσα σε αυτόν, να τον απολαύσεις να τον μετουσιώσεις σε κινήσεις και χρώματα.

Η Ελένη Παπαλίτσα, έκανε ένα διάλειμμα από τα πατίνια και τις μουσικές της  για να μας μιλήσει για την έμπνευση, τις ονειρικές συνεργασίες της, το soundtrack της ζωής της και τα μελλοντικά της σχέδια.

Τι ήθελε να γίνει η μικρή Ελένη όταν μεγαλώσει;

Να γίνει μουσικός και χορεύτρια! Στον χορό είμαι χάλια.

Ποιο ήταν το πρώτο σου μουσικό crush;

Β’ Γυμνασίου! Κόλλημα με Gwen Stefani!

Πως ξεκίνησες να γράφεις μουσική; Όταν γράφεις έχεις κάποια ρουτίνα που συνηθίζεις να ακολουθείς;

Ξεκίνησα να γράφω πιο στοχευμένα το 2013 στο Ελσίνκι γιατί πήρα μαθήματα σύνθεσης τζαζ στην ακαδημία. Μετά το 2016 αφού ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και είχα βρει τον ήχο μου, έγραψα το “A Feeling”.Όταν γράφω μουσική έχω πάντα καθαρό το δωμάτιο – στούντιο μου, πιάνω όπως να ‘ναι το μαλλί και φοράω φαρδιά πράγματα.

Lou, πως είναι να είσαι κορίτσι και να κάνεις μουσική στην Ελλάδα;

Είναι εύκολο και δύσκολο μαζί. Γενικά θα ήθελα να δω πιο πολλά κορίτσια να παίζουν μπάσο και ντραμς ,να κάνουν παραγωγές και μείξεις. 


Tι ακούς αυτή την περίοδο;

Billie Eilish!

Pop για εσένα σημαίνει…  

Πεταλούδες στο στομάχι, παγωτό χωνάκι, ηλιοβασιλέματα ροζ αποχρώσεων και το βράδυ πάρτι.

H έμπνευση έρχεται… από που και πότε;

Πιο πολύ γράφω  μουσική όταν είμαι ερωτευμένη. Δεν έχω καταλάβει ακόμα αν ερωτεύομαι όντως τόσο εύκολα η απλά ψάχνω αφορμή για να γράφω.

Πως περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου;

Μ’ αρέσουν πολύ τα σουβλάκια και το skate. Εδώ και κάτι μήνες κάποια @#$# μου έκλεψε τα  ρόλερς μου οπότε περιορίζομαι μόνο στα σουβλάκια.


Ποια θα ήταν η πιο ονειρική συνεργασία για τη Lou;

Στο στούντιο με Λένα Πλάτωνος και την Grimes! Φαντάζεσαι τι θα έβγαινε από εκεί;

Ζεις για να κάνεις μουσική ή κάνεις μουσική για να ζήσεις;

Μερικές φορές το “κάνω μουσική για να ζήσω” μπορεί να σε φέρει σε lives και αποφάσεις που να μην ταιριάζουν με τον καλλιτεχνικό σου χαρακτήρα. Εγώ αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με αυτό το κομμάτι, σέβομαι όμως κάθε μουσικό που προσπαθεί να ζήσει από αυτό.

Αν η ζωή σου ήταν ταινία, τι soundtrack θα είχε;

Bjork ”It’s Oh So Quiet”

Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Θα κυκλοφορήσει  ολοκληρωμένο album;

Τον Οκτώβρη κυκλοφορήσει το πρώτο μου single ενώ τον Ιανουάριο θα βγει το πρώτο μου άλμπουμ από την KLIK RECORDS σε παραγωγή του Λευτέρη Καλαμπάκα.

FACEBOOK: @THIS.IS.LOU.P

INSTAGRAM: this.is.lou.p

YOUTUBE:  LOU P.

SOUNDCLOUD: LOU P

Ελένη Γκόρα

Μαύρα σύννεφα, μπουμπουνητά και βροχή.

Κυρίως βροχή. Και να πέφτουν οι σταγόνες. Να γλιστράνε στο τζάμι. Κι έπειτα η βροχή να δυναμώνει. Να γίνεται όλο και πιο δυνατή.

Και γω να κάθομαι στον καναπέ τυλιγμένη με μία κουβέρτα. Να διαβάζω ένα βιβλίο και να τρώω αρωματική κομπόστα.

Αυτή η μυρωδιά πόσο πάει με τον μουντό καιρό.

Μήλο, αχλάδι, κυδώνι, αποξηραμένο σύκο, δαμάσκηνο, βερίκοκο, λίγη κανέλα, 2 κουταλιές μέλι, 3 κουταλιές ζάχαρη, μερικά γαρύφαλλα, μια χούφτα σταφίδες και νερό για να βράσουν.

Ξιάφι, το λένε.

Γιατρεύει τα λαιμά, γλυκαίνει τις σκέψεις.

Ήταν να μην πάρω την απόφαση να κάνω λέιζερ.

Κλείνω ραντεβού και τονίζω: «Έρχομαι για λέιζερ!». Έτσι, αποφασιστικά. Τέρμα. Να πετάξω επιτέλους, φακούς και γυαλιά. Έρχεται η μέρα πάω στο γιατρό. Πότε μπορούμε να κάνουμε λέιζερ; μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Κάτσε να σε δω, μου κάνει. Με βλέπει, κάνουμε και κάτι επιπλέον εξετάσεις. Δεν τα βλέπω καλά τα πράματα μάτια μου, μου λέει. Δώσε μου λίγο χρόνο να βγουν τα αποτελέσματα. Τον πρήζω στα τηλέφωνα. Πότε και πότε. Στο μεταξύ το ‘χω ανακοινώσει σε όλον τον κόσμο απ’ την χαρά μου ότι θα κάνω λέιζερ, ότι θα βρω το φως μου.

Βγαίνουν τα αποτελέσματα, πηγαίνω πάλι απ΄ το ιατρείο. Το μάτια μου είναι πολύ χοντρά. Έλεος, ρε φίλε, μέχρι και τα μάτια μου είναι χοντρά, τα τόσο δα σχιστά ματάκια. Το λέιζερ δεν πιάνει. Άσε που έχω λίγα και μεγάλα κύτταρα, που αν μεγαλώσουν, θα γκαβοθώ κι άλλο. Ούτε μεμβράνη μου συνιστά, γιατί αν κάτι δεν πάει καλά και θολώσει, τα επόμενα χρόνια μάλλον για μόσχευμα θα ψάχνω. Τέλος, μου προτείνει να μου κάνει μία επέμβαση σαν αυτή που κάνουν στους παππούδες για τον καταρράκτη. Κάνει λέει, μια μικρή τομή περίπου 2 χιλιοστών, βγάζει τον φυσικό φακό και προσθέτει έναν άλλον ίσα με ένα δακτυλικό αποτύπωμα που έχει δύο έλικες. Δέκα λεπτά υπόθεση. Μια μέρα το ένα μάτι και έπειτα από πέντε το άλλο.

Εγώ μένω. Είχα προετοιμαστεί για λέιζερ κι όχι για κάτι παππουδίστικο. Νευρίασα πολύ με τον εαυτό μου, που δεν μου επέτρεψε ούτε ένα απλό λέιζερ να κάνω! Με βλέπει που στραβώνω ο γιατρός και με συμβουλεύει να διαβάσω τι λένε οι συνάδελφοί του γι΄ αυτήν την περίπτωση. Ύστερα, τόνισε, θα είσαι έτοιμη να πάρεις οποιαδήποτε απόφαση με επιχειρήματα. Χαιρετιόμαστε, γυρνάω σπίτι και στρώνομαι στο διάβασμα. Δε μου άρεσε και πολύ αυτού του είδους η πρόταση. Από τη μία έλεγα θα βρω το φως μου και από την άλλη μα καταρράκτη από τώρα; Και επειδή όλα είναι ένα μείγμα μάρκετινγκ και φόβου είπα όχι.

Τα μάτια μου, τα μάτια μου!

Είμαι εδώ για να σας μιλήσω για τις σαγιονάρες, τις πιο λατρεμένες παντόφλες που φοριούνται από το ντουζ μέχρι και τη δεξίωση. Δε σας κρύβω ότι, αν και έχω φορέσει πολλές, ακόμα ψάχνω τις κύριες τέλειες. Γιατί κάποιες κόντεψαν να με σκοτώσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Χαβανέζικες

Για να δικαιολογήσω την τιμή τους τις παρουσίασα με καμάρι: Αγόρασα ένα είδος πλαστικής παντόφλας που συγκρατείται από δύο λουριά σε σχήμα V, που η γωνία τους περνά στο μεγάλο δάχτυλο. Πάνω στα λουριά είναι γραμμένο σε παράφραση «είμαι από τη Χαβάη». Κυκλοφορούν εδώ και 60 χρόνια. Και αυτό που μου είπαν ήταν: Καλά, γιατί τις πήρες τόσο ακριβές; Τις έχουν και στη λαϊκή! Και ύστερα με σκότωσαν.

Τζαμπαρίγκος

Ω, ναι! Τα  φλαμίγκο είναι στη μόδα και έχουν ωραία χρώματα! Γιατί δεν παίρνω ένα ζευγάρι; Ούτε ένας καφές δεν κάνει τόσο, σκέφτηκα και τις αγόρασα. Πήγαιναν και με το μαγιό μου. Πρώτη φορά ασορτί. Και ματιάστηκα μόνη μου! Έφαγα μια τούμπα σε κάτι σκαλιά μετά τη θάλασσα, γιατί βγήκε η διχάλα από την τρύπα, που ακόμα θυμάμαι τον ήχο που έκανα όταν έπεσα και τον πόνο που είχα όταν σηκώθηκα.  Να κακιά παντόφλα, να να που κόντεψες να με σκοτώσεις!

Δερμάτινες

Διαβάσατε πριν που μου σχίστηκαν οι τζαμπαρίγκος σαγιονάρες στις διακοπές. Ευτυχώς είχα μαζί μου και ένα ζευγάρι δερμάτινες. Και έκανα ντουζ με αυτές. Καταλαβαίνετε τι έγιναν. Παραμορφώθηκαν. Και γω συνεχίζω να τις φοράω παραμορφωμένες, παρά το ότι σκοτώνουν το στυλ μου!

Δίπατες

Ανεβαίνω έναν όροφο και νιώθω υπέροχα. Άλλος αέρας από πάνω. Μακραίνει το πόδι, τα ρούχα φαίνονται πιο ωραία και γω περπατάω με χάρη. Ώσπου ιδρώνουν τα πόδια, φεύγουν πιο μπροστά και τα αγαπημένα μου μικρά δακτυλάκια βγαίνουν απέξω. Σχεδόν ακουμπάνε το δρόμο. Τα μαλώνω να μπουν μέσα και αυτά τον χαβά τους. Καλή η θέα από ψηλά, αλλά για δίπατες δεν είμαι . . .Σκοτώνουν την αισθητική.

Βασανιστικές

Έψαχνα ένα ζευγάρι που να ξεκουράζει τα πόδια μου. Και κάποιος μου πούλησε αυτές με τα καρφάκια. Είπε ότι είναι ανατομικές και ότι θα τις φοράω και θα πετάω. Ναι, ούτε από την κρεβατοκάμαρα ως το μπάνιο δεν καταφέρνω να πάω! Με σκοτώνουν απ΄ την κούραση.

Αυτές ήταν οι πέντε πιο φονικές σαγιονάρες που έχω δοκιμάσει. Δε μετανιώνω για καμία από αυτές, γιατί μου έδωσαν ιστορίες να αφηγούμαι. Φέτος λέω να δοκιμάσω αυτές:

Ελπίζω μετά από λίγο καιρό να μη βρομάνε! Εσείς τι λέτε;

Το δέρμα σου ακόμα αλμύρα, τα μαλλιά σου φύκια

τα μάτια σου φως κι ελπίδα

με βραχιόλια στα πόδια και στα χέρια

και μερικά ψιλά στην τσέπη για μπύρες με φίλους στην πλατεία.

Έτσι ξεκινάς

Κι είσαι εσύ, ο κόσμος σου και μερικές σελίδες

Θες να φύγεις, λες μπορώ

Κι αυτό το μπορώ κάπου στη μέση  γίνεται τηλέγραφος

Η φωνή του μπαμπά, της μαμάς, της θείας, του γείτονα,

του γείτονα του γείτονα,  γίνεται εσύ

λες και εσύ θα θελες να ‘σουνα αυτοί.

Τα αυτιά σου βλέπουν, τα μάτια σου ακούν

η γλώσσα σου μυρίζει , η μύτη σου γεύεται

το χέρι σου περπατάει, το πόδι σου γράφει

ο εαυτός σου κοιμάται κι η καρδιά σου ξυπνάει

Μπορείς να φύγεις, λες δεν θες

Τα δέρμα σου θαμπό , τα μαλλιά σου κόμπος

τα μάτια σου στάχτες με πέτρες στα πόδια και στα χέρια

και μερικά χαρτιά στις τσέπες με τα sos για το βαθμό

Έτσι τελειώνεις ή μάλλον έτσι αρχίζεις

Γιατί εσύ είσαι εσύ

και οι άλλοι είναι οι άλλοι.

Καλή επιτυχία στο δικό σου δρόμο,

είναι ο δρόμος σου να περηφανεύεσαι γι΄ αυτόν.