Ο τίτλος του νέου βιβλίου του Βρετανού φωτογράφου Tim Richmond, Love Bites, ήρθε μέσα από μια εμπειρία στην παραλιακή πόλη Watchet, στο δυτικό Somerset: “Είδα έναν τύπο σε ένα σταθμό λεωφορείων να κρατάει ένα μισοάδειο μπουκάλι μηλίτη – δεν είχα κάμερα πάνω μου, μια από τις μεγάλες μου τύψεις – αλλά ενέπνεε μια μεγάλη αγάπη (love bite) και απλότητα και έτσι ξεκίνησε μια σειρά από σκέψεις, από αυτή τη βαρετή αγγλική στιγμή”.

Μια “ξεχασμένη” έκταση 20 μιλίων από παράκτιες λασποτοπιές στο δυτικό Somerset -που μοιάζουν περισσότερο με έρημο παρά με βρετανική ακτή- είναι η βασική έμπνευση και το σκηνικό του φωτογραφικού αυτού λευκώματος που προσφέρει μια ματιά στις ζωές και τις επιθυμίες των περιθωριακών- για κάποιους- κοινοτήτων που καταλαμβάνουν αυτό το κομμάτι της μικρής πόλης της Αγγλίας – από μετανάστες εργάτες σε αγροκτήματα φρούτων και ομάδες αστέγων μέχρι swingers.

Χωρίς να είναι εσκεμμένα πολιτικό, το βιβλίο ζωγραφίζει ένα πορτρέτο εμπορικής παρακμής. Τούτου λεχθέντος, η απεικόνιση του Richmond δεν είναι σε καμία περίπτωση αρνητική: πλημμυρίζει από ανθρωπιά, λαχτάρα και ένα λυρικό είδος ομορφιάς. Το βιβλίο είναι κυρίως μια ερωτική επιστολή προς την “ιδιόμορφη αγγλικότητα” που βρίσκεται εκεί.
“Αυτό το κομμάτι της Ουαλίας δεν έχει αποτυπωθεί καλλιτεχνικά φωτογραφικά σχεδόν ποτέ. Είναι ελαφρώς ξεχασμένο. Ξεχασμένο με την έννοια της καθημερινής διαδρομής μέσα από αυτό, αλλά και ξεχασμένο στον κανόνα της ιστορίας της βρετανικής φωτογραφίας”. αναφέρει ο ίδιος.

Το νέο βιβλίο είναι το αποτέλεσμα δουλειάς έξι ετών που αφιερώθηκαν στην αποτύπωση της περιοχής και σηματοδοτεί το δεύτερο -πιο μακρύ χρονικά- έργο/ ντοκιμαντέρ του φωτογράφου, μετά το βιβλίο του 2015, Last Best Hiding Place, το οποίο απαθανάτισε την αχανή αμερικανική μεσοδυτική περιοχή κατά τη διάρκεια επτά καλοκαιριών.

Ο Richmond μεταπήδησε από τη “γρήγορη” και “εμπορική” φωτογραφία και τη φωτογραφία μόδας για εκδόσεις όπως η Wonderland και το Vanity Fair σε ένα πιο αργό, καθηλωτικό στυλ πριν από μια δεκαετία. “Το 2009, η πρώτη μου σύζυγος πέθανε και πήρα μια πολύ ξεκάθαρη απόφαση. Πάντα ήθελα να κάνω αντίστοιχα έργα/ντοκιμαντέρ, αλλά κάπως είχα ενσωματωθεί στον “εμπορικό” κόσμο της φωτογραφίας, στο να κάνω πορτρέτα, μόδα και άλλα πράγματα, αλλά ήταν κάτι που δεν τροφοδοτούσε την ψυχή μου”.

Αυτή η αργή, αφοσιωμένη προσέγγιση επιτρέπει επίσης στον Richmond να οικοδομήσει μια βαθιά εμπιστοσύνη με τα θέματά του, φωτογραφίζοντας μερικά από αυτά πολλές φορές σε μια σειρά ετών. Τα θέματά του έχουν μια κινηματογραφική ποιότητα, σε παρασύρουν σε διάφορα χρονογραφήματα και σε προσκαλούν να δημιουργήσεις τις δικές σου αφηγήσεις. “Ο κινηματογράφος είναι εξ ολοκλήρου η επιρροή μου από τότε που ήμουν στη σχολή κινηματογράφου στη δεκαετία του ’80”, αναφέρει για τις εικόνες του, οι οποίες παρουσιάζουν αληθινούς ανθρώπους. “Είναι σχεδόν σαν να είναι στιγμιότυπα από ταινία που δεν γυρίστηκε ποτέ”.

Οι φωτογραφίες στο φωτογραφικό λεύκωμα Love Bites συνθέτουν και ένα συγκλονιστικό πορτρέτο του Καναλιού του Bristol – ένα πορτρέτο που είναι γεμάτο αγώνα και παραξενιές, αλλά και πραγματικές επιθυμίες και ανθρώπινη ανθεκτικότητα. “Ελπίζω να αφήνουμε τους ανθρώπους να είναι ο εαυτός τους”, καταλήγει.

Another Mag

Σε ένα καινούργιο λεύκωμα με τίτλο «Photographs of Janis Joplin: On the Road & On Stage», που εξέδωσε ο Οίκος Backbeat Books, ο Landy επισκέπτεται εκ νέου τα χρόνια με την Janis, τόσο στη σκηνή όσο και στα παρασκήνια, με πάνω από 100 φωτογραφίες που βλέπουν για πρώτη φορά το φως, συνοδευμένες από λόγια της ίδιας της τραγουδίστριας, παρμένα από συνεντεύξεις της στον συγγραφέα David Dalton.

Στις πρώτες σελίδες του λευκώματος, πολλές έγχρωμες φωτογραφίες με την ψυχεδελική ζωντάνια που κατέληξε να ορίσει τη δεκαετία του 1960. Αν και η πλειονότητα των φωτογραφιών του λευκώματος είναι κλασικές μαυρόασπρες, αυτά τα έγχρωμα στιγμιότυπα της Janis, λουσμένης σε λαμπερά φώτα, είναι θεμέλιος λίθος των ημερών «Peace and Love». Πολλές από τις φωτογραφίες στα παρασκήνια δείχνουν μια εύθυμη και χαμογελαστή Janis, αλλά δεν ήταν όλα όπως φαίνονταν. «Τη βρήκα να είναι όλο αγάπη, φροντίδα και μοναξιά» γράφει ο Landy στην εισαγωγή του λευκώματος. «Έμοιαζε να βιώνει οδύνη ακόμη κι όταν χαιρόταν».

Ωστόσο, είναι οι εικόνες της Janis σε κίνηση, χαμένη στο τραγούδι της, που εντυπωσιάζουν. Σε μια από αυτές, χορεύει πάνω στη σκηνή στο Grand Ballroom του Ντιτρόιτ· το μόνο αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό της είναι τα διαβόητα μαλλιά της. Ξαφνικά, στέκεται ακίνητη, κρατώντας και με τα δυο χέρια το μικρόφωνο και κοιτάζοντας θλιμμένα το κοινό.

Αυτό που εδραίωσε την Janis ως σταρ ήταν το ότι επεδίωκε κάθε λέξη που τραγουδούσε ν’ ακούγεται αληθινή. «Πρέπει να το πιστέψω αλλιώς δεν μπορώ να το τραγουδήσω» λέει μια φράση της πάνω σε μια φωτογραφία της που την δείχνει να τραγουδά στη σκηνή.

Γλυκόπικρο είναι το συναίσθημα κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες, ξέροντας ότι η Janis θα έφευγε από αυτόν τον κόσμο δύο μόλις χρόνια αφότου τραβήχτηκαν. Για λίγο όμως ήταν εδώ και ο φακός του Landy την απαθανάτισε. Είμαστε τυχεροί που το 1968 ο Elliott, υπεύθυνος για φωτογραφίες στην underground εφημερίδα The Rat, μπήκε στο The Anderson Theater στο Lower East Side της Νέας Υόρκης και, εφοδιασμένος με δημοσιογραφική διαπίστευση και φωτογραφική μηχανή, στο τέλος της συναυλίας πήγε στα παρασκήνια για να συναντήσει την ψυχεδελική μπάντα Big Brother and the Holding Company και την τραγουδίστρια του συγκροτήματος, την Janis Joplin.

Δεν έπρεπε να πειραματιστούν με τη φωτογραφία ως εργαλείο τεκμηρίωσης ή χώρο προσωπικής έκφρασης.  Ωστόσο, οι γυναίκες έγραψαν την ιστορία της φωτογραφίας και έφεραν πραγματικά επαναστατικές εμφανίσεις, συχνά πολύ πιο περιζήτητες από εκείνες  των ανδρών συναδέλφων τους.

Η 23η έκδοση του περιοδικού AAP ήθελε να αναγνωρίσει όχι μόνο τη δύναμη, την ομορφιά και την ανθεκτικότητα των γυναικών σε όλο τον κόσμο, αλλά και την καλλιτεχνική έκφραση, το ταλέντο τους, όπως αποδεικνύεται από τις 19 επιλεγμένες γυναίκες φωτογράφους.
Οι 25 καλλιτέχνες που επιλέχθηκαν για αυτήν την έκδοση, ανεξαρτήτως φύλου, μας προσέφεραν – μέσα από τις διαφορετικές προσεγγίσεις και τεχνικές τους – ένα δυνατό αφιέρωμα στις γυναίκες.

Πηγή: Fubiz

]]> https://togethermag.gr/life-culture/fotografia/i-random-fotografiki-syllogi-tou-siarhei-piatrou-apo-tous-dromous-tou-tokio/ Wed, 04 Nov 2020 14:21:57 +0000 https://togethermag.gr/?p=23265 Η Ιαπωνία αποτελεί ένα αγαπημένο προορισμό για τους λάτρεις της φωτογραφίας και ειδικότερα της φωτογραφίας δρόμου. Ο Siarhei Piatrou, είναι ένας εικαστικός καλλιτέχνης ο οποίος κατά τη διάρκεια του τελευταίου ταξιδιού του στην Ιαπωνία, προσπάθησε να απαθανατήσει τις ωραιότερες στιγμές στους δρόμους του Τόκιο, τη στιγμή που κυριαρχεί μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα και μια αυθεντικότητα που συναντάς μόνο σε αυτό το σημείο του πλανήτη.

Στις εικόνες του θαυμάζει κάποιος την αρχιτεκτονική, τους σαγηνευτικούς φωτισμούς στους δρόμους και τις λεπτομέρειες που δημιουργούν ιστορίες. Μεταξύ του φωτός και των σκιών, των αντανακλάσεων και των νέον χρωμάτων, ο καλλιτέχνης παίζει με τις διάφορες φωτοσκιάσεις αποκαλύπτοντάς μας εικόνες μοναδικές.