Μιλώντας πάντα για το γενικό σύνολο, την πλειονότητα όλων εμάς που μάθαμε να ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία και να καθορίζουμε  τόσο το επίπεδο της ζωής μας όσο και τη συναισθηματική μας ολοκλήρωση και ευημερία μέσα από αυτή, ήρθαμε ξαφνικά αντιμέτωποι με συνθήκες που ήταν αδύνατον να αφήσουν ανεπηρέαστες ακόμα και τις καθημερινές μας, άλλοτε, συνήθειες.

Όσο και αν έχουν καλυτερεύσει οι κοινωνικές συνθήκες και όσο και αν έχουν βελτιωθεί τα οικονομικά δεδομένα, σε σχέση με άλλες περιόδους, όσο και αν έχει προοδεύσει τεχνολογικά ο άνθρωπος, η φτώχεια είναι εδώ, και κυρίως οι συνέπειές της είναι παρούσες..

Στην Ελλάδα το ποσοστό ανθρώπων που δεν είχαν επαρκή θέρμανση ήταν στο 17,5% για το 2021. Όταν θα βγουν τα στοιχεία για το 2022 και βάσει των παρόντων εξελίξεων μπορούμε να περιμένουμε ότι η εικόνα θα είναι πολύ χειρότερη.

«Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με λένε άγιο. Όταν ρωτάω γιατί οι φτωχοί δεν έχουν τροφή, με λένε κομμουνιστή»

Για να μπορέσουμε όμως να αντιμετωπίσουμε τη φτώχεια, θα πρέπει πρώτα να ιχνηλατήσουμε τα αίτιά της!

Σήμερα, ο κόσμος είναι πλουσιότερος από ποτέ. Ο πλούτος όμως, βρίσκεται συγκεντρωμένος στα χέρια μιας πολύ μικρής ελίτ ανθρώπων. Υπάρχει ένας πολύ μικρός αριθμός πλουσίων στον κόσμο, που έχουν συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου. Στον αντίποδα, υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός φτωχών, εκ των οποίων τουλάχιστον το 20% ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.

Οι Έλληνες αναγκάζονται να δουλεύουν 7 μήνες το χρόνο για να συντηρούν το κράτος. Σύμφωνα με την έρευνα του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών «Μάρκος Δραγούμης» (ΚΕΦίΜ), το 2022 ο μέσος Έλληνας χρειάστηκε να δουλέψει 76 ημέρες για την πληρωμή έμμεσων φόρων, 62 ημέρες για την πληρωμή ασφαλιστικών εισφορών, 42 ημέρες για την πληρωμή άμεσων φόρων και 1 ημέρα για την πληρωμή των φόρων κεφαλαίου.

Αρκετοί άνθρωποι έχουν χάσει κάθε ελπίδα και βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, με σοβαρό αντίκτυπο σε όλους τους τομείς της ζωής τους, ενώ μεγάλη μερίδα αυτών των ανθρώπων δεν ευθύνεται για την τραγική οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει.

Πολλοί φλερτάρουν με την κατάθλιψη και δεν έχουν πλέον το κουράγιο να παλέψουν για να αντιστρέψουν την κατάσταση.

Υγεία

Θέρμανση

Ρεύμα

Φαγητό

Αξιοπρέπεια

Ας τους δώσουμε τη δύναμη να σηκωθούν στα πόδια τους γιατί το επιβάλλει η ίδια η ζωή.

Η κατάσταση των αυτοαπασχολούμενων άνω των 18 ετών επιδεινώθηκε από το 2020 ως το 2021, καθώς το ποσοστό όσων εξ’ αυτών αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού αυξήθηκε από 22,3% το 2020 σε 23,6% το 2021. Αντιθέτως, σύμφωνα με τη Eurostat, από το 2020 έως το 2021, τα ποσοστά κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού μειώθηκαν για τους ανέργους, τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς κατά 1,6, 0,6 και 0,3 ποσοστιαίες μονάδες, αντίστοιχα.

Σε εθνικό επίπεδο, το 2021, τα υψηλότερα ποσοστά αυτοαπασχολούμενων που διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού κατέγραψαν η Ρουμανία (70,8%), η Πορτογαλία (32,4%), η Εσθονία (32,2%), η Ισπανία (30%), η Πολωνία (28%) και η Ελλάδα (27%).

Ειδικότερα, στην Ελλάδα η κατάσταση των αυτοαπασχολούμενων επιδεινώθηκε από το 2020 ως το 2021, καθώς το ποσοστό των αυτοαπασχολούμενων που διατρέχουν τον κίνδυνο της φτώχειας αυξήθηκε πάνω από 2 ποσοστιαίες μονάδες.

Την υψηλότερη αύξηση από το 2020 έως το 2021 κατέγραψε η Ρουμανία (5,1 ποσοστιαίες μονάδες).

Αντίθετα, η κατάσταση της φτώχειας για τους αυτοαπασχολούμενους βελτιώθηκε σε 11 χώρες, με την Ιρλανδία και την Ουγγαρία να αναφέρουν τη μεγαλύτερη μείωση σε τέτοια ποσοστά από το 2020 έως το 2021 (-3,2 και -3,7 ποσοστιαίες μονάδες, αντίστοιχα).

Ειδικότερα, το 2021, 95,4 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ, που αντιπροσωπεύουν το 21,7% του πληθυσμού, διέτρεχαν κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, δηλαδή ζούσαν σε νοικοκυριά που αντιμετώπιζαν τουλάχιστον έναν από τους τρεις κινδύνους φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού (κίνδυνο φτώχειας, σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση ή/και διαβίωση σε νοικοκυριό με πολύ χαμηλή ένταση εργασίας). Πρόκειται για μια ελαφρά αύξηση σε σύγκριση με το 2020 (94,8 εκατομμύρια, 21,6% του πληθυσμού).

Μεταξύ των 95,4 εκατομμυρίων ανθρώπων στην ΕΕ που αντιμετώπισαν τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, περίπου 5,9 εκατομμύρια (1,3% του συνολικού πληθυσμού) ζούσαν σε νοικοκυριά που αντιμετώπιζαν και τους τρεις κινδύνους φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού ταυτόχρονα.

Το 2021, 73,7 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ αντιμετώπιζαν κίνδυνο φτώχειας, ενώ 27,0 εκατομμύρια αντιμετώπιζαν σοβαρές υλικές και κοινωνικές στερήσεις και 29,3 εκατομμύρια ζούσαν σε νοικοκυριό με χαμηλή ένταση εργασίας.

Ο κίνδυνος φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού διαφέρει μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Τα υψηλότερα ποσοστά ανθρώπων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό καταγράφηκαν στη Ρουμανία (34%), τη Βουλγαρία (32%), την Ελλάδα και την Ισπανία (και οι δύο 28%).

Αντίθετα, τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρώπων που κινδυνεύουν από φτώχεια ή κοινωνικό αποκλεισμό καταγράφηκαν στην Τσεχία (11%), τη Σλοβενία (13%) και τη Φινλανδία (14%).

Τους τελευταίους μήνες ο κόσμος βρίσκεται σε αναταραχή λόγω της πανδημίας από το νέο κορωναϊό SARS-CoV2. Τα πλήρη αποτελέσματα της πανδημίας αυτής δεν είναι ακόμη μετρήσιμα σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως οι ανισότητες στην ανταπόκριση στην πανδημία είναι ήδη εμφανείς.

Η πανδημία Covid-19 δείχνει πώς οι πιο ευάλωτες κοινωνικοοικονομικές ομάδες υποφέρουν από μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία τους αλλά και μεγαλύτερο κίνδυνο οικονομικής επιβάρυνσης. Το προσδόκιμο ζωής και η θνησιμότητα ιστορικά ήταν σημαντικά δυσανάλογα μεταξύ πλουσιότερων και φτωχότερων πληθυσμών. Καθώς οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι διαφορετικές κοινωνικοοικονομικές ανισότητες επιδρούν έχουν θεμελιώδη σημασία. Οι άνθρωποι δε λαμβάνουν τη δέουσα προσοχή στο υπάρχον σύστημα.

Το ελαττωματικό οικονομικό μοντέλο οδηγεί σε κοινωνικές ανισότητες και στον
αποκλεισμό πληθώρας κοινωνικών ομάδων από ποιοτική υγειονομική περίθαλψη, κοινωνική προστασία και εκπαίδευση. Στην πανδημία, οι φτωχοί και περιθωριοποιημένοι ωθούνται στις «ρωγμές» ενός ήδη κατεστραμμένου και άνισου συστήματος με τις ρίζες αυτών των φαινομένων να οφείλονται στην ύπαρξη της πατριαρχίας, του δομικού ρατσισμού και της αποικιοκρατίας.

Η πανδημία εκθέτει το συστημικό ρατσισμό και τροφοδοτεί τις διακρίσεις καθώς οι μαύροι, οι αφροαπόγονοι, οι ιθαγενείς, οι περιθωριοποιημένοι και οι καταπιεσμένες κοινότητες έγιναν πιο ευάλωτοι κατά τη διάρκεια της πανδημίας με πολυάριθμα παραδείγματα:

Στίγμα, διακρίσεις και ρητορική μίσους σε μειονότητες και σε υγειονομικό
προσωπικό για την μεταφορά του ιού (Κίνα).

Καχυποψία έναντι μεταναστών, προσφύγων, φτωχών, συγκεκριμένων θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων κατά την περίοδο της πανδημίας:

Ιταλία- Αφρικανοί αιτούντες άσυλο
Αυστραλία – Αβορίγινες
Ευρώπη -Κοινότητα Ρομά
Λίβανος – Σύριοι πρόσφυγες

Εκθέτοντας τη χρόνια παραμέληση των συστημάτων υγείας

Αυτό που σκοτώνει τους ανθρώπους –πέρα από τις ασθένειες– είναι η κοινωνική
αδικία.

Η πανδημία τόνισε τις χειρότερες επιπτώσεις των χρόνια παραμελημένων
δημόσιων συστημάτων υγείας κι έτσι η πλημμελής λήψη μέτρων για την
αντιμετώπιση της πανδημίας ή παροχή υγειονομικής περίθαλψης για όποιον το έχει ανάγκη υπήρξε εξαιτίας της υποχρηματοδότησης και της γενικότερης αδυναμίας των δημοσίων συστημάτων υγείας. Το 2019 μόνο 10% των χωρών παρουσίασαν στοιχεία δέσμευσης από πολιτικούς ηγέτες, προκειμένου να επενδύσουν στην αντιμετώπιση επιδημικών απειλών με αποτέλεσμα οι περισσότερες χώρες να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Οι μειωμένες δημόσιες δαπάνες για τα συστήματα υγείας ως αποτέλεσμα της επιβάρυνσης του χρέους, των μέτρων λιτότητας και των προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής, οδήγησαν σε άύξηση των απευθείας πληρωμών συνοδευόμενη από φτωχά αποτελέσματα υγείας και αποκλεισμό κοινωνικών ομάδων εντέινοντας τις ανισότητες μεταξύ πτωχών και πλουσίων.

Η παγκόσμια φτώχεια είχε μειωθεί πριν από την έλευση της Πανδημίας Covid-19.
Σύμφωνα με τους πιο πρόσφατους υπολογισμούς , η ακραία φτώχεια, η οποία
ορίζεται ως η οικονομική κατάσταση σε νοικοκυριά που ξοδεύουν λιγότερα από 1,90 δολάρια ανά άτομο την ημέρα, είχε μειωθεί από 1,9 δισεκατομμύρια άτομα το
1990 σε 648 εκατομμύρια το 2019 και υπολογιζόταν να φτάσει τα 537 εκατομμύρια έως το 2030.

Ο Covid-19 διέκοψε αυτήν την τάση. Ο απόλυτος αριθμός ατόμων που ζουν σε ακραία φτώχεια αυξήθηκε για πρώτη φορά από το 1997 και ως αποτέλεσμα
των μακροχρόνιων επακόλουθων επιπτώσεων, εκτιμάται ότι μέχρι το 2030, 588 εκατομμύρια άνθρωποι θα ζουν ακόμη σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, επιπλέον 50 εκατομμύρια άνθρωποι σε σύγκριση με εκτιμήσεις πριν από το Covid-19.

Πηγή: Author’s calculations, based on methodology in Crespo Cuaresma et al. (2018). Estimates based on PovCal March 2021 update and IMF World Economic Outlook April 2021 update.

Αυτοί οι αριθμοί είναι απογοητευτικοί, αλλά δεν είναι αναπόφευκτοι. Αυτές οι
τάσεις θα μπορούσαν να αλλάξουν εάν τα κράτη χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία
που επέφερε ο Covid-19 για να εφαρμόσουν προγράμματα κοινωνικής προστασίας
για να υποστηρίξουν τους πιο ευάλωτους. Ενώ η διάδοση των προγραμμάτων
κοινωνικής προστασίας το 2020 έλαβε τη μορφή προσωρινών μέτρων, υπάρχει
ελπίδα ότι με τις υποδομές που υπάρχουν τώρα, αυτά τα προγράμματα μπορούν να
συνεχίσουν να παρέχουν βοήθεια στους φτωχούς και να τους βοηθήσουν να
απομακρυνθούν από τη φτώχεια.

Η έλευση της πανδημίας εξέθεσε και την επισφάλεια εργασίας καθώς τον Ιούλιο
του 2020 καταγράφηκε το υψηλότερο ιστορικά ποσοστό ανεργίας στις χώρες του
ΟECD. Σε 103 χώρες παγκοσμίως, το 1/3 του εργατικού δυναμικού στερούνταν
βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, όπως η άδεια λόγω ασθενείας μετ’αποδοχών
ενώ αρκετές κυβερνήσεις έχουν νομοθετήσει ενάντια στις υπάρχουσες δικλείδες προστασίας των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενες γυναίκες, ιδίως εκείνες σε φυλετικές ή περιθωριοποιημένες κοινότητες, επηρεάστηκαν περισσότερο. Στην ΜΕΝΑ,παρόλο που οι γυναίκες αποτελούν μόνο το 20% του εργατικού δυναμικού, υπολογίζεται ότι το 40% της συνολικής απώλειας εργασίας κατά την πανδημία οφείλεται σε εργασία που χάθηκε από γυναίκες. Μεταξύ Φεβρουαρίου και
Απριλίου 2020, το 20% των μαύρων γυναικών έχασαν τη δουλειά τους και η θέση εργασίας τους καλύφθηκε πιο γρήγορα κυρίως από λευκούς (ΗΠΑ). Άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας είδαν το ωράριο εργασίας τους να ελαττώνεται περισσότερο,εφόσον ήταν μαύροι παρά λευκοί και ακόμα περισσότερο σε σύγκριση με το γενικό πληθυσμό (38% vs 29% vs 24%).

Για άτομα σε χώρες με χαμηλό και μεσαίο
εισόδημα, η απώλεια εισοδήματος, ο χωρισμός από τους αγαπημένους και η
κοινωνική απομόνωση μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη απειλή για τη μακροπρόθεσμη επιβίωση που σχετίζεται με την πανδημία Covid-19. Ένα τέτοιο
φαινόμενο έχει παρατηρηθεί κατά τη διάρκεια των οικονομικών κρίσεων που
αντιμετώπισαν χώρες πριν από την πανδημία Covid-19.

Το μεγάλο χάσμα στην εκπαίδευση και οι συνέπειες του
Και η εκπάιδευση-μόρφωση επηρεάστηκε από την πανδημία και φαίνεται πως θα
συντελέσει στη διαμόρφωση μιας νέας πραγματικότητας σε πολλαπλά επίπεδα
μετά το πέρας της πανδημίας. H πανδημία στέρησε τη δια ζώσης εκπαίδευση από
τα παιδιά στις περισσότερες χώρες. Η πρόσβαση στην τηλεκπαίδευση δεν είναι
δεδομένη για τα φτωχά παιδιά. Τα παιδιά από εθνοτικές μειονότητες και με
διαφορετική διάλεκτο βρέθηκαν σε μειονεκτική θέση στην τηλεκπαίδευση. Τα
παιδιά που χρειάζονται την εκπαίδευση περισσότερο για να «αποδράσουν» από τη
φτώχεια είναι εκείνα που το πιθανότερο αδικήθηκαν και έμειναν πίσω καθώς οι
οικονομικά ασθενέστεροι μαθητές –σε πλούσιες και φτωχές χώρες- έιναι
περισσότερο πιθανό να μην διαθέτουν τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε
εξ’αποστάσεως εκπαίδευση, και εν απουσία επιπλέον στήριξης, το χάσμα της
εκπαίδευσης διευρύνεται ακόμα περισσότερο.

Για να ελαχιστοποιηθούν οι
συνέπειες αυτού του χάσματος, θα έπρεπε να μην εφαρμοστούν περικοπές στον
προϋπολογισμό του τομέα της εκπαίδευσης.

Το μέλλον που θέλουν οι πολίτες

Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος θα είναι διαφορετικός μετά την πανδημία, και υπάρχει μια επιλογή: Οι μετασχηματιστικές πολιτικές που φαινόταν αδιανόητες πριν από την
κρίση φαίνεται πλεον να είναι δυνατές.

Οι κυβερνήσεις πρέπει να εγκαταλείψουν
τις προγενέστερες τακτικές των βάναυσων, άδικων και μη βιώσιμων μέτρων
λιτότητας και αντ’αυτού να δημιουργηθεί μια δίκαιη οικονομία χωρίς αποκλεισμούς, που προωθεί την ισότητα, προστατεύει τον πλανήτη και μειώνει τη φτώχεια.

Η πανδημία του κοροναϊού έχει διευρύνει τις προϋπάρχουσες ανισότητες,
αλλά επίσης αποτέλεσε ένα παγκόσμιο κοινό βίωμα που κατέδειξε σε όλους πως η
συνεργασία είναι η βέτλιστη επιλογή. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πλέον
συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι οι μεγαλύτερες απειλές είναι όλες
συνέπειες του ανθρώπινου και μη βιώσιμου οικονομικού μας μοντέλου.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κινητοποιούνται ήδη για να ζητήσουν
μεταρρυθμίσεις και διαμαρτύρονται για την ανισότητα, το ρατσισμό, την πατριαρχία και την κλιματική κρίση.

Από το παγκόσμιο #BlackLivesMatter
εξεγέρσεις που ξεκίνησαν στις ΗΠΑ, σε ακτιβιστές για τα δικαιώματα των γυναικών και αυτόχθονες ηγέτες , σε γενναίες διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας σε ολόκληρη την Ασία, η λαϊκή δύναμη αυξάνεται.

Η πανδημία εμφανίστηκε σε ένα πλαίσιο αυξανόμενης διάβρωσης των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων και περιορισμού της δραστηριότητας της κοινωνίας των πολιτών με τα μέτρα καταπολέμησης της πανδημίας να επιδεινώνουν αυτό το φαινόμενο.

Παρά το γεγονός αυτό, κοινότητες έχουν αναλάβει δράση για να απαιτήσουν και να
δημιουργήσουν ένα κοινωνικά δίκαιο μέλλον, χωρίς αποκλεισμούς των ελευθεριών τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Στο Ιράν, οι γειτονιές έχουν αναπτύξει αυθόρμητες πράξεις αλληλεγγύης, εξασφαλίζοντας τη διατροφή,
στέγαση και φροντίδα του συνανθρώπων τους.

Στη Νιγηρία, οι διαδηλώσεις που πυροδοτήθηκαν από την αστυνομική βαρβαρότητα (#endSARS), έχουν θέσει τις βάσεις για να γίνουν ευρύτερα ορατές οι κοινωνικές και πολιτικές
απαιτήσεις.

Στην Κόστα Ρίκα, ξέσπασαν διαμαρτυρίες εναντίον της κυβέρνησης, αφού ζήτησε 1,75 δισ. $ από το ΔΝΤ, με αντάλλαγμα την εφαρμογή μέτρων λιτότητας, συμπεριλαμβανομένου του παγώματος των μισθών του δημόσιου τομέα.

Για τη δημιουργία ενός πιο δίκαιου κόσμου κατά και κυρίως μετά την πανδημία,
απαραίτητο θεμέλιο αποτελεί μια ριζική και διαρκής μείωση της ανισότητας.
Απαιτούνται, εκ μέρους των κυβερνήσεων, χρονικά καθορισμένοι στόχοι με
χαρακτήρα κατ’ επείγοντος.

Πυρήνας της οικονομικής διάσωσης και ανάκαμψης πρέπει να έιναι η ισότητα σε επίπεδο φύλου και φυλής με προτεραιοποίηση των αναγκών και αντιμετώπιση του αποκλεισμού από την ποιοτική υγειονομική περίθαλψη, την κοινωνική προστασία και την εκπαίδευση. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί εαν υπάρξει αναγνώριση της αξίας της φροντίδας και της πρόνοιας από τις κυβερνήσεις και επένδυση σε δωρεάν ποιοτικές δημόσιες υπηρεσίες και κοινωνικά συστήματα προστασίας με ταυτόχρονη ανακούφιση όσων ζουν στην φτώχεια, των γυναικών, των ευάλωτων και των περιθωριοποιημένων και εξάλειψη
των ανισοτήτων.

Απαιτείται ακόμη αύξηση των δαπανών για τη δημόσια υγεία και καθολική δωρεάν πρόσβαση σε ποιοτικά συστήματα υγείας, ασφαλή και αποτελεσματικά εμβόλια έναντι του Covid-19 με καθολική διανομή και διασφάλιση της ίσης εκπαίδευσης για όλους με αναπλήρωση των μαθησιακών απωλειών εξαιτίας της πανδημίας.

“ Ιστορικά, οι πανδημίες οδήγησαν τους ανθρώπους σε ρήξη με το παρελθόν και τους ανάγκασαν να φανταστούν ένα νέο κόσμο. Αυτή η πανδημία δεν είναι διαφορετική. Είναι μια πύλη, μια πύλη μεταξύ ενός κόσμου και του επόμενου. Μπορούμε να επιλέξουμε να
την περάσουμε, σύροντας τα πτώματα της προκατάληψης,του μίσους και της απληστίας μας, τις πεθαμένες ιδέες. Ή μπορούμε να περπατήσουμε, με λίγες αποσκευές, έτοιμοι να φανταστούμε έναν άλλον κόσμο και έτοιμοι να πολεμήσουμε για αυτόν.” – Αrundhati Roy

 

Η φτώχεια είναι μάστιγα.Το 71% του παγκόσμιου πληθυσμού σύμφωνα με έκθεση του Pew Research είναι φτωχοί . Σύμφωνα με την ίδια έκθεση η φτώχεια στον κόσμο έχει μειωθεί στο ήμισυ κατά την τελευταία δεκαετία.Πρόσφατα διαθέσιμα δεδομένα από την Eurostat κάνουν λόγο για πρωτιά της Ελλάδας στην φτώχια στην ΕΕ που αναφέρονται στα εισοδήματα του 2008.

Η καταπολέμησή της χρειάζεται γνώση,η πληροφορία δίνει την ελευθερία να υπάρξει αυτογνωσία και προσπάθεια,όπως και διέξοδοι. Η λέξη κρίση,που χρησιμοποιείται συνεχώς τα τελευταία χρόνια κανει τη φτωχεια νόμιμη και φυσιολογική. Ο κόσμος θεωρεί πως δεν υπάρχουν λυσεις ούτε δυνατότητες να ξεφύγουν από αυτό. Επαναπαύονται στο “λίγο” και αδρανοποιούνται.

Η προσπάθεια για καλλιέργεια του νου  και ο αγώνας για εργασία είναι η λύση στο να αποκτήσουμε οικονομική άνεση . Τα χρήματα δεν έρχονται αυτόματα και όποια χαρίζονται έχουν κακό αντάλλαγμα. Τα χρήματα κατακτώνται  με εργασία. Με εργασία και συνέχεια.Πολλοι άνθρωποι βολεύονται σε μια εργασια και δεν ενδιαφερονται να εξελιχθούν σε αυτή. Άλλοι δεν θελουν να εργαστουν οπου υπάρχει σωματική κόπωση και αλλοι δεν θέλουν ποστα με ευθύνες.Ακόμη και εαν κάποιος έχει  έτοιμα χρήματα μια κακη διαχείριση μπορεί να τον φέρει στα πλαίσια της φτώχειας. Έχουμε παραδείγματα ανθρώπων ακομη και πνευματικών ατόμων που είχαν αποκτήσει χρήματα και πέθαναν στη ψάθα.Η ευθύνη για τη φτώχεια που σχετίζεται με την ανεργία μετατίθεται στις επιλογές των ίδιων των ατόμων που δεν έδωσαν βαρύτητα και προτεραιότητα να αποκτήσουν κατάλληλες δεξιότητες ή γνώσεις ωστε να εχουν πρόσβαση σε εργασία της επιλογής τούς.

Η  πολιτική πλευρά του,ιδιαίτερα σημαίνουσα, αφορά βασικά τις καπιταλιστικές οικονομίες.Η παγκόσμια κρίση δημιουργεί τις ψεύτικες συνθήκες για περαιτέρω ενδυνάμωση των πολιτικών λιτότητας,περιορισμού των δαπανών για κοινωνικη προστασία και απορρύθμιση της αγορας εργασίας. Η πολιτική στάση των υπευθύνων  ειναι καθορισμένη από μια  παγκόσμια τακτική όπου ο πλούτος συσσωρεύεται στους λίγους. Η συγκεκαλυμμένη αναγκαιότητα για μείωση όλων των συνεισφορών στο λαό δικαιολογεί και συντηρεί τα μέτρα λιτότητας. Η κοινωνική πολιτική θεωρείται πως επιβαρύνει το δημόσιο προϋπολογισμό και έτσ καιι τα δημόσια ελλείμματα.Οι πολιτικοί ειναι πιόνα της εξουσίας μα και  εκπρόσωποι του  λαού. ο λαός εχει δύναμη με την ψήφο και την συμμετοχή του. Η συνείδηση του πολίτη είναι η αρχή για την πράξη και αυτο θέλει παιδεία,καλλιεργεια και αρχές.

Η προσωπική μας πολιτική και στάση μπορεί να βοηθήσήσει το φαινόμενα της ένδειας.Αυτο που λένε φιλανθρωπία ή συνεισφορά.Οι πολιτες ειδικά στην επαρχία δεν το εχουν χασει ακόμη. Πολλοί συμπολίτες μας ακόμη και από το υστέρημά τους δίνουν σε όποιον χρειάζεται αντικείμενα και χρήματα. Κάποιοι προσφέρουν και εργασία. Συγκίνηση προκαλεί η συσώρρευση, σε μικρές κοινωνικές , χρημάτων άμεσα οταν πρόκειται για ζητήματα Υγείας.Αυτο είναι  ελπιδοφόρο. Η συνεισφορά είναι βάλσαμο στη φτώχεια,οχι ομως πανάκεια

Πολλοί ανθρώποι φτωχοί με ευπρέπεια και ζωή με αξιοπρέπεια,αγωνίζονται,χαμογελούν,δεν τα παρατάνε. Ο παππούς μου ο Γιάννης ηταν ανάπηρος ,είχε κομμένο το δεξι χέρι του από ατύχημα στα μικρά του χρόνια.Κρινόταν ακατάλληλος για εργασία. Τα χρόνια  δύσκολα. Εκείνος είχε ενα γαϊδουράκι. Δούλευε μονος τους σε μεταφορές ξύλων. Έδενε με τα δόντια του το σκοινί.

Τη ζωή που θέλουμε μπορούμε να την έχουμε.

Δοκίμασε το και Εσύ σήμερα.