Αποτελούν Ανατολική προέκταση του κυρίως κορμού του Βοΐου. Ξεκινούν απότομα από το διάσελο που σχηματίζεται Βόρεια του Παλιοκριμηνίου και καταλήγουν ομαλά μετά από 20 περίπου χιλιόμετρα πριν το Άργος Ορεστικό. Στην ένωση των δύο οροσειρών βρίσκεται το σημείο το οποίο οι παλιοί ονόμαζαν Πόρτα της Πίνδου, μιας κι εκεί το Βόιο σχηματίζει άνοιγμα, επιτρέποντας την είσοδο για διάσχιση βαθιά μέσα στα σπλάχνα του.

Κορυφές των Οντρίων είναι η Μεγάλη και η Μικρή Οτρά με υψόμετρο τα 1.589 και τα 1.530 μέτρα αντίστοιχα. Η όψη τους, με το τριγωνικό σχήμα και τους πολύμορφους βράχους, είναι πολύ ιδιαίτερη. Βέβαια, κάθε βουνό είναι μια μοναδική φυσική παρουσία που δύσκολα επαναλαμβάνεται, τα Όντρια όμως είναι κάτι πέρα για πέρα ξεχωριστό.

Πρόκειται για δύο τεράστια δασοσκεπή κεκλιμένα οροπέδια κάθετα προς όλες τις κατευθύνσεις εκτός από την Ανατολική. Αυτό των Μεγάλων Οντρίων έχει διάμετρο 2,5 χλμ. και το αντίστοιχο των Μικρών Οντρίων 1,7 χλμ. Τριγύρω τους υπάρχουν κάθετοι βράχοι σε ύψος από 50 έως 100 μέτρα και έπειτα βαθιές και απότομες χαράδρες, αφήνοντας λίγες μόνο εισόδους προς την κορυφή.

Τα ασβεστολιθικά πετρώματα που απαντώνται ευνοούν το έντονο ανάγλυφο και τη δημιουργία σπηλαίων. Μερικά από τα σπήλαια που έχουν καταγραφθεί είναι το Σπήλαιο των Νερών, η Κλεφτότρυπα, η Σπηλιά του Νάνου, η Τρύπα του Κωστάκη, το Σπήλαιο στη βρύση του Μπρεζ και η Σπηλιά του Αϊ-Μηνά. Αίσθηση προκαλούν οι παλιοί θρύλοι για τους λάκκους, δηλαδή τις καταβόθρες, τα άγνωστα μονοπάτια και τα μυστηριακά δάση που υπάρχουν εκεί. Εντυπωσιακή είναι και η παρουσία σπάνιων απολιθωμάτων, που φθάνουν μέχρι την περιοχή του Νόστιμου και του Σκαλοχωρίου.

Ο Εθνικός Δρυμός Πίνδου “Βάλια Κάλντα” είναι ένας από τους σπουδαιότερους και πιο παρθένους Δρυμούς της Ελλάδας. Ιδρύθηκε με το Β.Δ. 487/1966 (ΦΕΚ 120/Α΄/66) με σκοπό την προστασία της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας. Έχει έκταση περίπου 69.000 στρέμματα που χωρίζονται στον πυρήνα και την περιφερειακή ζώνη του δρυμού. Βρίσκεται στην οροσειρά της Πίνδου στα όρια των νομών Γρεβενών και Ιωαννίνων.

Περιλαμβάνει την κοιλάδα της Βάλια Κάλντα, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 1400 περίπου μέτρα και περιτριγυρίζεται από τα βουνά Λύγκος και Μαυροβούνι (Φλέγκα 2.159 μέτρα) μέχρι και τις κορυφές του βουνού Αυγό (Υψ. 2177 μέτρα). Την κοιλάδα διασχίζουν αρκετά ρέματα με σημαντικότερο το Αρκουδόρεμα, το οποίο αποτελεί παραπόταμο του Αώου.

Το όνομα “Βάλια Κάλντα” σημαίνει στα βλάχικα ζεστή κοιλάδα. Προφανώς ο δρυμός πήρε το όνομά του κατ’ ευφημισμό, λόγω του ότι αποτελεί μία από τις πιο κρύες και υγρές περιοχές της Ελλάδας. Το κλίμα είναι ορεινό – μεσογειακό, από τα πλουσιότερα στην Ελλάδα σε κατακρημνίσματα (1.500mm/έτος) και χιονοπτώσεις. Τα καλοκαίρια είναι δροσερά με αρκετές τοπικές βροχές.

Η νέφωση είναι υψηλή και οι παγετοί συνηθισμένοι από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο, ενώ το χιόνι καλύπτει τον Δρυμό 7 με 8 μήνες το χρόνο.

Η γεωλογική συγκρότηση του Δρυμού αποτελείται από πετρώματα της ομάδας του φλύσχη με αρκετό οφείτη, γάβρο, ασβεστόλιθο και δολομίτη με κυρίαρχη εμφάνιση του σερπεντίνη.

Τα εδάφη του δρυμού σχηματίστηκαν από την αποσάθρωση του περιδοτίτη και του σερπεντίνη. Είναι αργιλώδους, αργιλοπηλώδους υφής, όξινης χημικής αντίδρασης και πλούσια σε μαγνήσιο και σίδηρο ενώ πολλές φορές περιέχουν τοξικές συγκεντρώσεις χρωμίου, νικελίου, μαγγανίου και αλουμινίου.

Ο Εθνικός Δρυμός Βάλια Κάλντα αποτελεί έναν από τους τελευταίους βιότοπους της καφετιάς αρκούδας και τόπος που βρίσκουν χειμερινό καταφύγιο διάφορα είδη της ελληνικής πανίδας. όπως αγριόγιδα, ζαρκάδια, αγριογούρουνα, γύπες, δρυοκολάπτες, χρυσαετοί, μαυροπελαργοί, αρπακτικά νυχτόβια πουλιά και άλλα πτηνά, ερπετά, αμφίβια και θηλαστικά. Συνολικά έχουν καταμετρηθεί 72 είδη πουλιών, 6 είδη αμφιβίων και 7 είδη ερπετών, τα οποία είναι αρκετά σπάνια και προστατεύονται σε όλο τον κόσμο.

Εκτός από την πλούσια πανίδα του δρυμού, ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι και η χλωρίδα του. Τεράστια και πυκνά δάση μαύρης και λευκόδερμης πεύκης και οξιάς καλύπτουν μεγάλο μέρος του δρυμού. Επίσης, υπάρχουν διάσπαρτα δέντρα άλλων ειδών όπως ελάτη, δρυς, σφένδαμος και άλλα φυλλοβόλα πλατύφυλλα δέντρα.

Παραποτάμια, η βλάστηση περιλαμβάνει πλατάνια, διάφορα είδη ιτιάς, σκλήθρου, αριάς κ.λπ. Στην υποβλάστηση κυριαρχεί το πυξάρι, πολλά είδη βάτου, αναρριχητικά φυτά καθώς και φυλλοβόλοι θάμνοι. Επίσης φύονται πολλά προστατευόμενα ενδημικά και σπάνια είδη χλωρίδας. Τέλος, αξιοσημείωτο είναι η εμφάνιση δύο μικρών συστάδων δασικής πεύκης (κόκκινη πεύκη) με 32 δέντρα και με 30 δέντρα αντίστοιχα στην κοιλάδα και κοντά στο ρέμα Σαλιατούρα.

Εξαιρετικά πλούσια είναι και η μυκοχλωρίδα του δρυμού.Τα μανιτάρια είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες και εντυπωσιακές μορφές ζωής που φιλοξενούνται στο δρυμό.

Γενικά το τοπίο στη Βάλια Κάλντα είναι εντυπωσιακό. Τα πυκνά δάση εναλλάσσονται από γυμνές υπαλπικές και βραχώδεις εκτάσεις και τεράστιους γκρεμούς, ενώ η έντονη παρουσία του υγρού στοιχείου σε συνδυασμό με την εξαιρετικά πλούσια πανίδα και την εντυπωσιακή μορφή πολλών μανιταριών καθιστά τον Εθνικό Δρυμό Πίνδου ξεχωριστό προορισμό ετησίως για εκατοντάδες φυσιολάτρες περιηγητές.

Δυο πανέμορφες μικρές λίμνες που βρίσκονται στα αλπικά του Μαυροβουνίου σε μία από τις πιο παρθένες περιοχές της Ελλάδας. Το Μαυροβούνι ή Φλέγγα είναι ένα βουνό της Ηπείρου, η κορυφογραμμή του οποίου χωρίζει τον νομό Ιωαννίνων από το νομό Γρεβενών.

Η ψηλότερη κορυφή του είναι η Φλέγγα στα 2.159 μέτρα ενώ αποτελεί μέρος του Εθνικού Δρυμού της Βάλια Κάλντα. Στα νότια βρίσκεται η τεχνητή λίμνη του Αώου ενώ βόρια απλώνεται η κοιλάδα της Βάλια Κάλντα. Οι δύο δίδυμες λίμνες της Φλέγγας, που στη βλάχικη ντοπιολαλιά ονομάζονται «Λάκλου μάρε» και «Λάκλου νιίκου», βρίσκονται σε υψόμετρο 1.960 και 1.940 μέτρων, σε μικρή απόσταση μεταξύ τους (100 μέτρα), στα υποαλπικά υψίπεδα του Μαυροβουνίου.

Η Πάνω Φλέγγα έχει μέγεθος 5,6 στρέμματα και η Κάτω Φλέγγα 3,5 στρέμματα. Τα νερά των πηγών και του λιώσιμου του χιονιού μαζεύονται στην πρώτη (Πάνω Φλέγγα) και με ένα μικρό ποταμάκι τροφοδοτούν την δεύτερη (Κάτω Φλέγγα), η οποία όταν υπερχειλίσει στέλνει τα νερά στο Αρκουδόρεμα της Βάλια Κάλντα. Λίγο δίπλα από τις λίμνες απλώνονται χαρακτηριστικοί πετρώδεις σχηματισμοί που δημιουργήθηκαν από αρχαίους παγετώνες.

Οι λίμνες της Φλέγγας συνδέονται με πολλούς θρύλους, όπως αυτός που λεει ότι ο γιος του Μακεδόνα, Πίνδος, αφού τον έδιωξαν τα αδέρφια του κρύφτηκε στις κορφές της Φλέγγας και είχε για φίλο του το δράκοντα Λύγκο. Τα αδέλφια του όμως τον ανακάλυψαν, σκότωσαν τον Πίνδο και από τα τα δάκρυα του δράκου για τον χαμό του φίλου του, γεννήθηκαν οι δύο λίμνες. Τα δασωμένα μονοπάτια που οδηγούν στις λίμνες και η μοναδική θέα από την κορυφή της Φλέγγας, αποτελούν μια από τις πιο δυνατές εμπειρίες περιήγησης στη χώρα μας.

Οι λίμνες βρίσκονται στο σημείο όπου η υποαλπική βλάστηση δίνει τη θέση της στα αλπικά λιβάδια. Γύρω της υπάρχουν μεγάλα μαυρόπευκα και υπεραιωνόβια ρόμπολα, μερικά από τα οποία στέκουν γυμνά, χτυπημένα από τους κεραυνούς, σαν αγάλματα της φύσης. Η βλάστηση σημαντική και σπάνια με πολλά ενδημικά είδη. Από αυτά, πιο σημαντικά είναι η ενδημική κενταύρια Centaurea vlachorum, ο νάρκισσος Narcissus poeticus radiiflorus, η Bornmuellera tymphaea, η Primula veris, η τουλίπα Tulipa australis, οι κρίνοι Lillium albanicum, L. martagon, η καμπανούλα Campanula hawkinsiana, η Gentiana verna balcanica, η φριτιλάρια Fritillaria epirotica, ο κρόκος Crocus crysanthus, οι βιόλες Viola dukadjinica, V. orphanidis, V. albanica, V. epirota και οι ορχιδέες Neotinea ustulata, Coeloglossum viride, Orchis pallens, O. pinetorum.

Οι ορνιθοπανίδα αποτελείται από πολλά σπάνια είδη, χαρακτηριστικά των αλπικών τοπίων, όπως όρνια, χιονάδες, πυρροκότσυφες, τοιχοδρόμοι, χιονόστρουθοι, χιονοψάλτες, καλιακούδες και κόρακες. Από τα αρπακτικά πουλιά απαντώνται χρυσαετοί, φιδαετοί, γερακίνες, σαΐνια, διπλοσάινα, σφηκιάρηδες, ξεφτέρια, χρυσογέρακες και βραχοκιρκίνεζα. Στην περιοχή ζούνε επίσης μαύροι δρυοκολάπτες, χειμωνόσπινοι, πύρρουλες, δεντροβάτες, διπλοκεφαλάδες, σταυρομύτες, λοφιοπαπαδίτσες, πυρροβασιλίσκοι, βραχοτσοπανάκοι, γερακότσιχλες, πετροπέρδικες, σταχτοπετρόκληδες, σταρήθρες, λιβαδοκελάδες, κ.α.

Στις δύο λιμνες ζούνε μεγάλοι πληθυσμοί από αλπικούς τρίτωνες. Η ερπετοπανίδα συμπληρώνεται με είδη, όπως σαλαμάνδρες, κιτρινομπομπίνες, φρύνοι, γραικοβάτραχοι, πηδοβάτραχοι, τοιχογουστέρες, στεφανοφόροι, σαΐτες, οχιές και σπάνιες νανόχεντρες.

Ιδιαίτερα πλούσια είναι και η πανίδα των θηλαστικών, όχι μόνο σε αριθμό ειδών αλλά και σε σπάνια είδη. Η περιοχή είναι το βασίλειο της καφέ αρκούδας, ενώ κοπάδια λύκων κάνουν συχνά την εμφάνιση τους. Μικρά κοπάδια από αγριόγιδα βρίσκουν προστασία στις ψηλότερες κορφές, ενώ λίγο πιο κάτω, στα δάση ζούνε αγριόγατοι, ζαρκάδια, αγριογούρουνα, αλεπούδες, ασβοί, κουνάβια, σκίουροι, δεντρομυωξοί και λαγοί.

Πως θα πάτε

Με κέντρο τη Βωβούσα ή το Μέτσοβο μπορείτε μετά από λίγα χιλιόμετρα να προσεγγίσετε την περιοχή. Υπάρχουν τρία μονοπάτια που οδηγούν στις λίμνες της Φλέγγας: Το πρώτο ξεκινάει από το Αρκουδόρεμα στο ύψος της συμβολής με το ρέμα «Μνήματα», το δεύτερο απ’ το ρέμα «Σαλατούρα» και το τρίτο απ’ το διάσελο «Σαλατούρα Μηλιάς» και ακολουθεί την κορυφογραμμή του Μαυροβουνίου. Ο χρόνος ανάβασης διαρκεί 3 έως 4 ώρες περίπου. Μπορείτε επίσης, αν έχετε αμάξι 4×4, να ανεβείτε από την Λίμνη Αώου και μετά από 5 χλμ. χωματόδρομου να φτάσετε στην κορυφογραμμή. Από εκεί βλέπετε την  κορυφή της Φλέγγας στα δυτικά κάτω από την οποία βρίσκονται οι λίμνες. Προσοχή στους ποιμενικούς.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σκιαγραφούν μέσα από φωτογραφικά πορτρέτα την απαράμιλλη ομορφιά της περιοχής μας!

Το Πισοδέρι και το Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας ενισχύουν την τουριστική μας προβολή και μας υπενθυμίζουν κάθε χρόνο τέτοια εποχή τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν για την αναβάθμιση του τουριστικού μας προφίλ!

Επιπρόσθετα η συμμετοχή της 19χρονης Φλωρινιώτισσας αθλήτριας του ΑΟΦ Νεφέλης Τίτα στους 24ους Χειμερινούς Ολυμπιακούς αγώνες Beijing 2022, κάνει γνωστό σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο, πως η Δυτική Μακεδονία αποκτάει την θέση που της αρμόζει στα χειμερινά σπορ!

ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΒΙΓΛΑΣ – ΠΙΣΟΔΕΡΙΟΥ

Στη συμβολή των οροσειρών του Βαρνούντα και του Βέρνου, 19 χμ. δυτικά από την πόλη της Φλώρινας και σε υψόμετρο 1650 μ. έως 2000 μ., σχηματίζεται αυχένας, όπου βρίσκεται η διάβαση Βίγλας-Πισοδερίου. Στην τοποθεσία αυτή και μέσα σε δάσος από οξιές βρίσκεται ένα από τα καλύτερα Χιονοδρομικά Κέντρα της Ελλάδας, με 9 πίστες ολυμπιακών προδιαγραφών, οι οποίες μπορούν να εξυπηρετήσουν όλες τις κατηγορίες των σκιέρ και των snowboarders.

Διαθέτει επίσης χώρο στάθμευσης 500 αυτοκινήτων. Μπροστά ακριβώς από το χιονοδρομικό κέντρο βρίσκεται ένα από τα πιο όμορφα σαλέ που υπάρχουν στα ελληνικά βουνά, το ιδιωτικό σαλέ “TOTTIS”, το οποίο λειτουργεί όλο το χρόνο και έχει θεά προς το βουνό και τις πίστες του σκι.

Στo Πισοδέρι λειτουργούν 5 αναβατήρες, εκ των οποίων

• 2 διθέσιοι εναέριοι
• 1 διθέσιος συρόμενος
• δύο αναβατήρες για μικρά παιδιά.

Στα «ισχυρά σημεία» του χιονοδρομικού κέντρου συγκαταλέγεται το γεγονός ότι βρίσκεται πάνω στον εθνικό δρόμο Φλώρινας – Καστοριάς, κάτι που κάνει την πρόσβαση πιο εύκολη αφού το χειμώνα ο δρόμος πάντα ανοίγει. Η πανοραμική θέα προς την περιοχή των Πρεσπών από τις κορυφές των πιστών είναι ένα ακόμη ατού του χιονοδρομικού κέντρου.

ΕΘΝΙΚΟ ΧΙΟΝΟΔΡΟΜΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΒΑΣΙΛΙΤΣΑΣ

Το Εθνικό Χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας βρίσκεται στην καρδιά της Πίνδου. Οι πλαγιές του βουνού αποτελούν καταπληκτικές πίστες για χιονοδρομία, ενώ οι γυμνές κορυφές και τα πλούσια δάση που τις περιβάλλουν δημιουργούν ένα μαγευτικό τοπίο.

Στη Βασιλίτσα λειτουργούν επτά αναβατήρες, εκ των οποίων

• ένας τριθέσιος εναέριος
• ένας διθέσιος εναέριος
• τρεις συρόμενοι
• δύο αναβατήρες για μικρά παιδιά.

Επιπλέον, το χιονοδρομικό κέντρο περιλαμβάνει δεκαέξι πίστες συνολικού μήκους περίπου 20 χιλιομέτρων.

Στα κοντινά χωριά υπάρχουν παραδοσιακοί και σύγχρονοι ξενώνες και ταβέρνες που σερβίρουν τοπική κουζίνα.

Μια επίσκεψη στο χιονοδρομικό Κέντρο Βασιλίτσας μπορεί να προσφέρει μοναδικές στιγμές σε έμπειρους αλλά και αρχάριους λάτρεις των σπορ στο χιόνι.

Ο  άρτιος συνδυασμός του υδάτινου και του  πράσινου στοιχείου ,  η απαράμιλλης ομορφιάς φύση που περιβάλλει τον οικισμό και οι φιλόξενοι άνθρωποί του, καθιστούν το Σισάνι έναν όμορφο προορισμό σε κάθε εποχή του χρόνου.

Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και οι θρεπτικές αξίες των φασολιών Σισανίου δίνουν προοπτικές για βιολογικές καλλιέργειες και τη δυνατότητα της ενασχόλησης όλο και περισσότερων  νέων με  την αγροτική παραγωγή. Το κλίμα , οι εδαφολογικές συνθήκες και τα αρδευτικά ευνοούν την εφαρμογή βιολογικής γεωργίας σε όλα τα προϊόντα που παράγονται στην περιοχή .

Το ενδιαφέρον επισκεπτών από την Ελλάδα και το εξωτερικό προσελκύουν οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται τον μήνα Αύγουστο , αφιερωμένες στο τοπικό προϊόν, το φασόλι.

Λίγα λόγια για τον οικισμό

Η ιστορία του οικισμού ξεκινά από την αρχαιότητα. Τη ρωμαϊκή περίοδο υπήρξε πόλη που άκμαζε, αφού αναφέρεται γυμναστήριο, στάδιο, διοργάνωση αγώνων. Για την αρχαία πόλη του Σισανίου, ο φιλόλογος και ιστορικός Μαργαρίτης Δήμιτσας αναφέρει: «εν τη θέση ταύτη, υπήρχε πόλις τις αρχαία, άγνωστος ημίν αλλαχόθεν. Η δε άγνωστος αυτή πόλις ήν Ελληνική, έχουσα διοργάνωσιν ομοίαν τη των εν Ελλάδι και Πελοποννήσω πόλεων».

Στο Σισάνι ανακαλύφθηκε ένας από τους μεγαλύτερους Βυζαντινούς Ναούς της χώρας, οι εργασίες της ανασκαφής ξεκίνησαν στης 20 Απριλίου του 1991.

Τα ευρήματα από την ανασκαφή μαρτυρούν την ύπαρξη ενός σημαντικού για την περιοχή θρησκευτικού κέντρου, με τον πολυτελή Σταυρόσχημο Ναό με τρούλο που εντάσσεται στην σειρά τω μεγάλων επισκοπικών ναών, οι οποίοι χτίστηκαν στον χώρο της Μακεδονίας τον 11ο αιώνα.

Η ονομασία του παραμένει άγνωστη, αλλά σε ένα τμήμα της κτητορικής συνθήκης όπου απεικονίζεται η Θεοτόκος με γονυπετή τον κτήτορα-επίσκοπο αποδεικνύει ότι ήταν επισκοπή.

Το Σισάνι σύμφωνα με την Εκκλησιαστική Ιστορία αποτέλεσε κατά τον 11ο αιώνα έδρα της επισκοπής Σισανίου, με δικαιοδοσία ολόκληρης της σημερινής επαρχίας Βοΐου. Στα τέλη του 17ου αιώνα η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε στην Σιάτιστα, κατά πάσα πιθανότητα εξαιτίας της καταστροφής του Σισανίου από τους Τούρκους.

Στους ορεινούς οικισμούς του Δήμου Βοΐου, απλώνεται ένα ακόμη πανέμορφο καστανοχώρι, με ασύγκριτο φυσικό κάλλος και ιδανικό κλίμα, ο Αυγερινός, σε απόσταση 21 χλμ από το Τσοτύλι .

Το Κωνστάντσικον, όπως λεγόταν παλαιότερα ο οικισμός, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 μέτρων,  στις νότιες πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του Δήμου Βοΐου.

Χτισμένος αμφιθεατρικά στην υψηλότερη ζώνη των ορεινών οικισμών και μέσα σε μια ιδανική τοποθεσία,  καθώς περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση, προσφέρει καταπληκτική θέα προς όλη σχεδόν την επαρχία Βοΐου, από την κοιλάδα του Αλιάκμονα μέχρι τα βουνά της Σιάτιστας και της Κοζάνης.

Ολόκληρο το χωριό με την τοποθεσία του αποτελεί από μόνο του ένα αξιοθέατο.  Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την ηρεμία του στην γραφική ευρύχωρη πλατεία του χωριού που περιβάλλεται από λεύκες και με τον πλάτανο να δεσπόζει στο κέντρο, αλλά και να δροσιστεί από τα πηγάδια της με πλούσιο καθαρό τρεχούμενο νερό.

Μπορεί επίσης να περπατήσει ανάμεσα στα δαιδαλώδη σοκάκια στο εσωτερικό του προσέχοντας τα περίφημα πέτρινα διώροφα σπίτια του απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την φιλοξενία των κατοίκων.  Στο εντυπωσιακό πετρόχτιστο Σχολείο του με τον μεγάλο προαύλιο χώρο και το ρολόι του λειτουργεί λαογραφικό μουσείο με εκθέματα που θα τον ταξιδέψει σε χρόνια περασμένα.

Στην εκκλησία του χωριού «Κοίμηση της Θεοτόκου», η οποία κτίστηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την ίδρυση του χωριού και επανακτίστηκε το 1846, μπορεί να θαυμάσει το ωραιότατο ξυλόγλυπτο τέμπλο της. Σ’ αυτή λειτουργούσε το Σχολείο και συνέρχονταν η δημογεροντία επί Τουρκοκρατίας, ενώ η κρύπτη της έσωσε πολλές γυναίκες από τους Τουρκαλβανούς επιδρομείς αλλά και αργότερα φιλοξένησε και καταδιοκώμενα σώματα Μακεδονομάχων.

Αξιοπρόσεκτα είναι και τα γύρω παρεκκλήσια του χωριού. Η πανοραμική θέα από το  εκκλησάκι της «Αγίας Παρασκευής» σαγηνεύει,  το εκκλησάκι της «Παναγιάς» κάτω στο ποτάμι περιβάλλεται από μαγευτική φυσική ομορφιά ενώ η  επίσκεψη στην Ιερά Μονή «Αγίας Τριάδος», μοναστήρι σημαντικής ιστορικής αξίας, χτισμένο μέσα σε μια επιβλητική δασώδη περιοχή, καθώς και η όλη ασφαλτόστρωτη διαδρομή από το χωριό ως το μοναστήρι αποτελεί την καλύτερη πρόταση για  τον επισκέπτη που θέλει να εξερευνήσει τη γύρω περιοχή.

Η περιοχή προσφέρει όμορφες διαδρομές για φυσιολάτρες και μη, όπως μία επίσκεψη στους άγνωστους μέχρι πρότινος και άκρως εντυπωσιακούς καταρράκτες του «Σκοτωμένου Νερού» της περιοχής του Βυθού, λίγο μετά το μοναστήρι, ύψους 25 με 30 μέτρων. Η επίσκεψή τους ενδείκνυται μεταξύ Νοεμβρίου και Μαΐου.

Ο επισκέπτης μπορεί να διασχίσει τμήμα του Ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε6 μέσα από ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, να δει από κοντά το φράγμα του ποταμού Πραμόριτσα και τα πέτρινα γεφύρια της περιοχής.

Ανακαλύψτε τις πανέμορφες διαδρομές του ορεινού Βοΐου, με αυτοκίνητο, ποδήλατο ή μοτοσικλέτα και νιώστε την ηρεμία και το άρωμα της φύσης.

Οι επαρχιακοί δρόμοι του Βοΐου συνδέουν τους οικισμούς του με έναν ιδιαίτερο τρόπο και  προσφέρουν στον επισκέπτη διαδρομές γεμάτες χρώματα και όμορφες εικόνες.

Ο πανέμορφος παραδοσιακός οικισμός της Βουχωρίνας  βρίσκεται σε υψόμετρο 750μ., μόλις 11 χλμ από το Τσοτύλι, περιτριγυρισμένος από βελανιδιές, καρυδιές και καστανιές, σμιλεμένος από πέτρα, για να αντέχει στο πέρασμα του χρόνου και τους σκληρούς χειμώνες κι αποτελεί την ιδανική επιλογή για απόδραση και αναζωογόνηση κοντά στη φύση, με μονοπάτια για πεζοπορία όπου  συναντάς τον ποταμό Πραμόριτσα και πέτρινα γεφύρια που μαρτυρούν την τέχνη που άκμασε στην περιοχή.

Πριν την Βουχωρίνα,  στην εθνική οδό Κοζάνης-Ιωαννίνων βρίσκεται κτισμένος ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Βουχωρίνας που περιβάλλεται από συνεχόμενα δάση βελανόδεντρων και περιτριγυρίζεται από τον ποταμό Πραμόριτσα.

Τόπος ιερός αλλά και ιστορικός. Ιερός γιατί καθαγιάζεται και προστατεύεται από τον Άγιο Γεώργιο, τον μεγαλομάρτυρα και τροπαιοφόρο, που χρόνια τώρα τιμάται και λατρεύεται στο ομώνυμο εξωκλήσι από τους κατοίκους της Βουχωρίνας αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Βοΐου, και ιστορικός γιατί σε χαλεπούς για την πατρίδα καιρούς, καθʼ όλη τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου 1940-41 και προπάντων κατά τους πρώτους κρίσιμους μήνες, λειτούργησε στον Άγιο Γεώργιο σταθμός ανεφοδιασμού του μετώπου, των μαχόμενων στις πρώτες γραμμές μονάδων του Στρατού, με έναν λόχο υπό τον υπολοχαγό Παπαδογιώργο, πολύτιμος βοηθός του οποίου υπήρξε ο εκ Κορυφής Βοΐου δεκανέας Μιχάλης Τσόγκας. .

Ο χώρος προσφέρεται για ευχάριστες αποδράσεις στη φύση , εκδρομές και ξεκούραση για τους ταξιδιώτες.

www.dimosvoiou.gr

Δημαρχείο Βοΐου, Πλατεία Τσιστοπούλου 5 Σιάτιστα, 50 300, Ελλάδα
Τηλ. +30 24653 50100

Πέντε ταλαντούχες κυρίες από το Βόιο παρουσιάζουν τον αγαπημένο τους πίνακα και αποδεικνύουν πως η αγάπη για την τέχνη μπορεί να φέρει όμορφα και ξεχωριστά αποτελέσματα.

Καθεμία με τη δική της συλλογή έργων, εμπνέεται από τα πιο απλά , από εικόνες της καθημερινότητας ή πρόσωπα αγαπημένα, από τοπία που έχουν λατρέψει κι αυτά που ονειρεύονται και θέλουν να ζωντανέψουν στο μυαλό. Στη συλλογή τους μπορεί να βρει κάποιος έργα με ευαισθησία και απερίγραπτη ομορφιά. Ζητήσαμε να διαλέξουν ένα αγαπημένο τους έργο και να σας το παρουσιάσουμε , με την ευχή η νέα χρονιά να είναι ακόμη πιο δημιουργική και με περισσότερες όμορφες εικόνες και συναισθήματα.

“Η ζωγραφική είναι εικόνες, αναμνήσεις, αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένοι προορισμοί, πόθοι και επιθυμίες. Η αγάπη για τη φύση και την ομορφιά που την περιβάλλει, τα ζώα και τα τοπία αποτελούν πηγή έμπνευσης για να αποτυπωθούν σε έναν πίνακα αυτό που θέλω να δώσω ζωή”, Κατερίνα Μαλιάγκα.

Η νεκρή φύση απεικονίζει με μία ψευδαίσθηση τα υλικά αγαθά, συμβολίζει την ευμάρεια και προορίζεται να στολίσει τραπεζαρίες ή σαλόνια. Ειδικότερα τα ώριμα φρούτα συμβολίζουν τη γονιμότητα, την αφθονία, μεταφορικά τον πλούτο και την ευημερία.

“Ψάχνοντας στο διαδίκτυο να βρω μια φωτογραφία που θα μπορούσα να ζωγραφίσω για να στολίσει τον τοίχο στην τραπεζαρία του σπιτιού μου έπεσα πάνω στον συγκεκριμένο πίνακα…..τα χρώματα και οι παραπάνω συμβολισμοί σε συνδυασμό με την ύπαρξη του ελληνικού στοιχείου (του πλεκτού), με οδήγησε να δημιουργήσω αυτόν τον πίνακα με μικρές αλλαγές από την πρωτότυπη φωτογραφία” , Ολυμπία Λαζόγκα.

“Ένα έργο εμπνευσμένο από την αγράμπελη της αυλής μου και τα υπέροχα χρώματα του φθινοπώρου”, Αγγελική Κακούλη.

“Αρχοντικό Πούλκως, αυτή η αρχοντιά των σιατιστινών σπιτιών μιας άλλης εποχής εμπνέει και συγκινεί”, Έφη Ώττα.