Να μι  καβαλκέβ’ν  τ’αγγόνια μ’.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Να μην παθ’ καγκάνας  καντίπουτας  απ’τι  φαμπλιά μ’  αλλά κι όλους ου κόσμους.

Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο; 

Του Βασίλ’  τουν  Καραγιάνν’.

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό; 

Δε μετανιώνω για καντίπουτα.

Ποιο εν ζωή πρόσωπο σιχαίνεστε περισσότερο; 

Καγκάναν.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα; 

Τα ριχτώ μπαμπάμ.Τα σ’ ιιδώ  πιδί μ’.

Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Όταν ήμαν  μ’κρός κι απουλνούσα  τουν πούρτσιου(τράγος) να κηνυγάει τα πιδιά  τ’ς  γειτουνιάς.

Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;]

Ανέφ’κα  κρυφά  στου τραίνου, όταν ήμαν μ’κρός  κι  κατέφ’κα   στ’Βέργια.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Να πααίνου  στ’Γκόμπλιτσα  κι να γλέπου  τ΄ς  χουριάτσις  σκυμένις  να μαζών’  τουν  κρόκου.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή; 

Όλις  είνι  καλές , αλλά  πού  να  τ΄ς  βρούμι.

Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας; 

Τα  κασμέρια  κι να φκιάνου   τ΄ς   άλλ’ να  γιλούν.

Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον; 

Να τουν αρέζ’ν  τα κασμέρια  κι τα  χάχα-μπάχα.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει; 

Να  σι ‘δεί  κάνας γιατρός, γιατί λες  πουλλά ξίκα.

Πότε κλάψατε για τελευταία φορά; 

Ιψές του βραδ’ που ‘γλιπα  του έργου «κ’νούσιν  κι δεν ξισκέπαζιν».

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για τη διασημότητα;

Ότι μπουρείς να  παρ’ς  πίσου τ’ς ταμπέλις  απ΄τ’αυτοκίνητου.

Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας; 

Σιούρδους, ξισιλόιαστους, ξιμέτουχους, κασμιρτζής, κοζανολάτρης.

Ποιοι είναι οι δύο καλύτεροί σας φίλοι; 

Δεν είνι δυο,είνι εκατόν δυο.

Ποια μουσική θα θέλατε να παίξουν στην κηδεία σας; 

Ας  παίζ’ν  ό,τ’ να  ΄νι. Σάματ’ τα τ’ν ακούου.

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας; 

Να βρέχ’ του βράδ’ στου Φανό.

Πού θα θέλατε να ζείτε; 

Πάλι σ’ν Κόζιαν’.

Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση; 

Να γράφω στο γλωσσικό ιδίωμα.

Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα; 

Όταν π’λώ τσιάι στου μαγαζί να λέου ότι του μαζώνου απ’ τουν Μπούρνο ενώ είνι σπαρμένου στην Ντραβουντάνστα.

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;

Ωι τί φκιάντς;  Γειά σου φίλε.

Πότε και πού υπήρξα τε ευτυχισμένος; 

Είμι κάθι μέρα.

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε; 

Μι φτάν’ αυτά πό  ΄χου.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; 

Ου Αρκάς.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας; 

Ου Μίκυ Μάου κι ο Λούκι Λουκ.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

Οι γυναίκις π’ τ’ς βάριναν οι άντρες τ΄ς όταν γυρνούσαν στου σπίτ’ μιτζμέν’ , ικείνα τα χρόνια.

Ποια είναι τα αγαπημένα σας ονόματα; 

Ου Γιαννάκους , η Κατίγκου, η Λέγκου , κι η Ουρανίτσα.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο; 

Τα γκουρμέ λιακούτια π’ φκιάν’ καμιάφρα η γυναίκα μ’.

Ποια είναι η παρούσα διανοητική σας κατάσταση; 

Κάθι μέρα αστουχνώ παραπάν’. Ιπρουχτές πήγα μ’ένα μαύρου  κι ένα καφέ παπούτσ’ στου παζάρ’.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;

Τ’ μύτη μ’, που ‘νι ψίχα τρανή.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικογένεια σας, τι θα ήταν αυτό;   

Εκτός απ’ τ’ς κρυουνάκδις που έχου, χάλιβα κι μιαν  θυγατέρα.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία; 

Τα πιδιά μ’.

Αν μπορούσατε να διαλέξετε πώς να επιστρέψετε στη ζωή, τι θα θέλετε να είστε; 

Μια απ’ τα ίδια, μι παραπάν’ μόρφουσ’.

Ποιό είναι το αγαπημένο σας φαγητό; 

Τα γιαπράκια μι αρμιά κι οι κιφτέδις μι ζ’μι.

Μετά από ένα 20 συμμετοχές σε φεστιβάλ Παγκοσμίως, 9 βραβεία (νέων σκηνοθετών, καλύτερης ταινίας, φωτογραφίας, μουσικής κ.α), σήμερα ξεκινάει ένα νέο ταξίδι με την ταινία μικρού μήκους του Γιάννη Μπλέτα να  είναι πλέον διαθέσιμη προς όλους. Μια ταινία γεμάτη με άρωμα Κρήτης.

«Το ταξίδι της ξεκίνησε εδώ και ένα χρόνο. Σήμερα ξεκινάει ένα άλλο ταξίδι και εύχομαι να πραγματοποιήσει το στόχο του. Εύχομαι  να  αγαπήσετε  τα «γεμιστά» όπως εμείς, από το πρώτο γύρισμα, έναν κρύο Γενάρη στην Κρήτη! Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντελεστές της ταινίας. Σήμερα σερβίρουμε «ΓΕΜΙΣΤΑ» ! Καλή προβολή!» αναφέρει ο ίδιος.

Ο Μίνως ζει στην Κρήτη. Παίζει λύρα. Ο παππούς του, ο Μίνως, κατασκευάζει λύρες : παίζουν λύρα μαζί. Με τον παππού του παίζουν λύρα: στις πιο άγριες θάλασσες, στους πρόποδες του Ψηλορείτη, δίπλα σε ενετικά κάστρα, μέσα σε βαθιά φαράγγια, παρέα με αϊτούς. Ο Μίνως περνάει τις ώρες του με τον παππού του στην Κρήτη. Παίζοντας λύρα, συντροφιά με ένα πιάτο γεμιστά. Μέχρι το τέλος.

Σενάριο/ Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπλέτας

Μουσική: Αντώνης Ζαχαράκης

Κάμερα: Ben Rigas

Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Μπλέτας/ Ben Rigas

Τραγούδι τίτλων: Γεωργία Νταγάκη

ΗΘΟΠΟΙΟΙ

Λευτέρης Τζαγκαράκης,

Στάθης Γαγάνης,

Γιώργος Κρομύδας,

Φρύνη Ονισηφόρου,

Εμμανουήλ Κατσαραγάκης.

More

https://vimeo.com/bletas

Facebook: saltedshortmovie

Κοινωνικός Ανθρωπολόγος – Υπ. Διδάκτορας Φιλοσοφίας

Ως συνέχεια του προηγούμενου μας άρθρου (βλ.τεύχος 30) και σε συνάφεια με τα όσα διατυπώθηκαν εκεί, θα επεκτείνουμε περαιτέρω την ενασχόληση μας ώστε να συμπεριλάβουμε στη θεματική μας ανάλυση την προβληματική των συμβόλων και των χρησιμοποιούμενων μέσων, δηλαδή των λέξεων, στο έργο του Ρίτσου, όπως παρουσιάστηκε στα «Μελετήματα» (1974). Το ποιητικό και θεωρητικό έργο του Γιάννη Ρίτσου δεικνύει μια σύζευξη του ουμανισμού και της κοινωνικής τάσης. Ο Ρίτσος τολμά το «μπόλιασμα» του ρεαλισμού μ’ έναν οραματικό λυρισμό. Από την εισαγωγή στον Έρενμπουργκ, αλλά και στον Ελυάρ, προκύπτει ο θαυμασμός του Ρίτσου για το απλό λεξιλόγιο στην ποίηση. Οι πομπώδεις εκφράσεις και οι βαρύγδουπες λέξεις, κληρονομιά του ρομαντισμού, αποκλείονται από την εκφραστική του ποιητικού λόγου που επικροτεί και συνακόλουθα ασπάζεται ο Ρίτσος. Είναι η στροφή στην απλότητα, στις κοινές λέξεις που καθίστανται φυσική αναπνοή της συνείδησης. Η βίωση των ιδανικών επαναφορτίζει σημασιολογικά το απλό, το καθημερινό οδηγώντας τον ποιητή σε μια αφάνταστα πυκνή λιτότητα. Η οικεία γλώσσα καθίσταται πανανθρώπινος κώδικας, ώστε όλος ο κόσμος μπορεί να μιλάει στον ενικό. Η σημαντική του οικείου συσφίγγει τις επιμέρους υποκειμενικότητες σ’ ένα οργανικό σύνολο, το οποίο επάξια εγείρει αξιώσεις αντικειμενικότητας. Πρόκειται για το λαϊκό λεξιλόγιο που ενοποιεί τον κόσμο ή, όπως λέει ο Ρίτσος, φωτίζει την καρδιά του κόσμου.

Αν και ο Μανώλης Αναγνωστάκης κατηγόρησε, μέσω της κριτικής του για τον Μάριο Ρουσιάδη, τον Ρίτσο ότι δίδαξε έναν ιδιαίτερο βερμπαλισμό, δηλαδή τον κατηγόρησε για ρηχότητα ιδεών και πνεύματος εξαιτίας της ιδεολογικής σκευής της ποίησης του, εντούτοις θα ήταν λάθος να απορρίψουμε το έργο του Ρίτσου λόγω αισθητικής ανεπάρκειας. Η εκμετάλλευση του βιώματος δεν στέρησε από την τέχνη του Ρίτσου την πρωτοτυπία της έκφρασης. Κατόρθωσε να απεγκλωβιστεί από τα ασφυκτικά όρια του κοινωνικού ποιητή, τολμώντας μορφικές καινοτομίες. Ο Ρίτσος κατάφερε να μπολιάσει την κοινωνική ποίηση με μια εξευγενισμένη και υψηλή δραματικότητα, καθιστώντας μ’ αυτόν τον τρόπο δυνατή την άρση της πεζότητας. Η συγχρονική, ή αλλιώς επικαιρική, ποίηση δεν σημαίνει αναγκαστικά πρόχειρη αποτύπωση των κοινωνικών δρωμένων στον ποιητικό λόγο.

Η ποίηση του Ρίτσου καταρρίπτει το φράγμα μεταξύ λόγιας και λαϊκής τέχνης. Το λεξιλόγιο δεν διαχωρίζεται σε ποιητικό και κοινό, αλλά απεναντίας, μέσω της απόρριψης του εξεζητημένου, βλέπουμε να ποιητικοποιείται το απλό. Δεν υπάρχει, συνεπώς, κανένα κλείσιμο σε κάποια αριστοκρατική γλώσσα, καμία απομόνωση του καθημερινού από το εορταστικό. Στους στίχους που συνέγραψε ο Ρίτσος, όσο συσσωρεύονται οι ρεαλιστικές λεπτομέρειες, τόσο τα σύμβολα των ποιημάτων κερδίζουν σε πλούτο, φορτίζονται με νοήματα και συγκίνηση. Οι λεπτομέρειες λειτουργούν σαν μικρά τραντάγματα που οικουμενικοποιούν και δραματοποιούν το συνηθισμένο.

Εδώ κρίνεται σκόπιμο να ειπωθεί ότι ο Γιάννης Ρίτσος συμπεριφέρεται διπολικά, θα λέγαμε, αναφορικά με την χρήση των λέξεων. Από τη μία είναι θιασώτης των απλών, επαναλαμβανόμενων λέξεων και από την άλλη,  όπως π.χ. στην Τέταρτη διάσταση (έργο σύγχρονο των Μελετημάτων), μεγαλοστομεί. Στο συγκεκριμένο έργο υπάρχει μια περίσσεια αφηρημένων λέξεων, ουσιαστικοποιημένων επιθέτων κλπ. Αλλά αυτό αποτελεί ένα τρόπο μεταφοράς σ’ ένα προηγούμενο χρόνο γιατί αποδίδει ένα παλαιακό χρώμα στα ποιήματα, όπως συμπεραίνει η Προκοπάκη. Με άλλα λόγια, είναι μια λανθάνουσα νοσταλγία που προσπαθεί ν’ αποδώσει ενίοτε ο Ρίτσος. Βλέπουμε έτσι τον ποιητή να μην περιορίζεται, να μην μένει στάσιμος, αλλά να πειραματίζεται, να αυτοδιαψεύδεται και τελικά να εξελίσσεται. Οι ποιητικοί του τρόποι αλλάζουν στη ροή του έργου του, κάτι που μαρτυρά την καλλιτεχνική του εγρήγορση.

Τα σύμβολα που αποδέχεται ο Ρίτσος ως θεμιτά είναι τα αθόρυβα, τα πλαστικά σύμβολα. Δεν επιθυμεί τη χρήση των έτοιμων, προκατασκευασμένων συμβόλων, αλλά προτιμά τη συμβολοποίηση του καθημερινού. Υπεισέρχεται έτσι μια διάσταση ζωτικότητας σ’ αυτό που αποκαλούμε σύμβολο. Τα αισθητικά σύμβολα του παρελθόντος, λέει ο ίδιος, είναι τυποποιημένες μουσειακές μορφές. Η τέχνη, όπως την φαντάζεται ο Ρίτσος, είναι ζωντανή, λειτουργεί στο παρόν και δημιουργεί νέα εκάστοτε σύμβολα, τα οποία είναι εκφραστές της καλλιτεχνικής μεταρσίωσης.

Τα σύμβολα του Ρίτσου είναι αποτέλεσμα μιας ρεαλιστικής διαλεκτικής. Η ανάδειξη της πραγματικότητας και η γλαφυρή, αλλά και ψυχική της, περιγραφή δημιουργεί το σύμβολο. Αυτή η δημιουργία και ο εμπλουτισμός του συμβόλου με υλικό αντίβαρο, πραγματοποιείται χάρη σ’ ένα μακρό και ριψοκίνδυνο περίπλου μέσα στον ταραγμένο ωκεανό της ανθρώπινης ψυχής. Η ενασχόληση μ’ έναν συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, είναι αυτό που διαχωρίζει τον Ρίτσο από τους συμβολιστές, οι οποίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους διεθνείς ή υπεριστορικούς ποιητές. Όμως αυτή η τοπικότητα, ή αλλιώς χωροχρονική σταθερά, λειτουργεί ως εφαλτήριο για τον Ρίτσο προς την οικουμενικότητα.

Η εστίαση στην ατομική περίπτωση ως αφετηρία άρεται από την συνεπακόλουθη συμβολική ανταπόκριση σ’ ένα κοινωνικό κάλεσμα. Αυτό δίνει το αίσθημα της απελευθέρωσης, είναι σαν μια λυτρωτική επιστροφή στον κόσμο, με τίμημα την αυτοεξαφάνιση. Κι έτσι οδηγούμαστε στην διαπίστωση, όπως μαρτυρεί ο Θασίτης, ότι τα σύμβολα (στο έργο του Ρίτσου) διαμορφώνονται, άμεσα και έμμεσα, από μια διαρκώς ανανεούμενη κοινωνική μυθολογία.

Είναι μάλλον το ρομαντικό του χαρακτήρα μου.

Ίσως να είναι και η ατέλειωτη αγάπη μου για την γαστρονομία.

Μπορεί πάλι να έχω αγαπήσει αυτόν τον τόπο σαν να είναι η γενέτειρά μου. Δεν ξέρω τι να πω!

Ξέρω όμως πως όσο ταξίδεψα  και περιπλανήθηκα πρίν φτάσω εδώ είδα και έζησα πράγματα που κουβαλάω μέσα στο κεφάλι και την καρδιά μου και  θεωρώ οτι αξίζει ή απλά θέλω  να δώσω σ’ αυτόν τον τόπο! Δεν μου αρκεί να βλέπω μια κατ’εξοχήν εμπορική περιοχή να εναποθέτει τα όνειρά της σε μια βάρκα που βουλιάζει όπως έχει καταντήσει η ΔΕΗ και να μην προσπαθεί να φτιάξει ένα plan b για την περίπτωση που το ‘’καράβι θα βουλιάξει’’.

Η γαστρονομία πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αυτό το plan Β. Μπορεί να ακούγεται τρέλα και πολύ ονειροπόλο αλλά αν δει κανείς τη λογική πλευρά,  έχουμε όλα τα φόντα να το κάνουμε.

Η πρόσφατη έρευνά μου πάνω στην ιταλική γαστρονομία η οποία ξεκίνησε λόγο της ενασχόλησής μου με την ιταλική κουζίνα ως επαγγελματική στέγη με έφερε αντιμέτωπο με ένα μεγαλόπνοο σχέδιο που έχει αναπτυχθεί εδώ και χρόνια αρχικά τοπικά και έπειτα σε εθνικό επίπεδο στη γείτονα χώρα Ιταλία. Η Ιταλία σε διεθνές πλέον επίπεδο και μέσω της ένωσης εμπορικών επιμελητηρίων της χώρας (unioncamere) έφτιαξε ένα πρόγραμμα όπου οι τοπικές γαστρονομικές επιχειρήσεις μέσω ενός συνεταιρισμού που στεγάζει τοπικές επιχειρήσεις γαστρονομικού ενδιαφέροντως, προάγει σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο την γστρονομία αλλα και την κουλτούρα-πολιτισμό της σε όλον τον κόσμο. Ανά περιφέρειες οργανώθηκαν αρχικά συνεταιρισμοί που στέγασαν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις γαστρονομικής ενασχόλησης και αρχικά έκαναν ενα πλάνο γαστροτουρισμού το οποίο πλέον προωθείται  ως πλάνο γαστροτουρισμού που αφορά όλη την εικόνα της χώρας, και μάλιστα χρηματοδοτεί . Έτσι  δίνει κίνητρα σε νέους να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα πρώτων υλών μειώνοντας σαφώς την ανεργία αλλά δίνει και έναυσμα για την αποκέντρωση αυτών.

Πίσω όμως στα δικά μας…

Σε τοπικό επίπεδο νομίζω η Δυτική Μακεδονία είναι μία απο τις τρείς περιοχές (μετράω πάντα την Κρήτη και την Πελοπόνησο) που μπορεί άνετα και χωρίς πολύ μεγάλες αρχικές επενδύσεις να κάνει το πλάνο αυτό πραγματικότητα και μέσω αυτού να αποκτήσει ενα δικαίωμα στο όνειρο. Μεγάλες επιχειρήσεις όπως η εταιρία Πιτένης και  οι ΑΛΦΑ ΖΥΜΕΣ (οικογένεια Κουκουτάρη) αλλά και  μικρότερες επιχειρήσεις με αξιόλογη δράση στο εξωτερικό αλλά και την τοπική αγορά με ηχηρά παραδείγματα  την οικογένεια Κορέλα, τα οινοποιεία Μπελίδη , Διαμαντής, Βογιατζής, Καμκούτης, βιοτεχνίες ζυμαρικών (Τασούλα, Αγνές γεύσεις κλπ) τοπικές παραγωγές κρόκου, σκόρδου Πτελέας και πολλοί άλλοι πιστεύω οτι έχουν την δύναμη αλλα και το υπόβαθρο αν βρεθούν υπο τη στέγη μιας συνεταιριστικής γαστροτουριστικής εταιρίας υπο την αιγίδα της περιφέρειας να κάνουν αυτό το όνειρο  με ένα βιώσιμο πλάνο επενδύσεων  που θα αποφέρουν τελικά θέσεις εργασίας αλλα και εισροή χρημάτων απο όλον τον κόσμο πραγματικότητα… Ταυτόχρονα λαμβάνωντας υπόψην την ευρύτερη περιοχή και την φυσική ομορφιά του τόπου ο τουρισμός αρχίζει να δείχνει οτι μπορείνα γίνει η επόμενη βαριά βιομηχανία γιαυτόν τον τόπο…

Ένα άρθρο σαν αυτό είναι πολύ μικρό για να αναλύσει κανείς όλο το σχέδιο που μπορεί να έχω σκεφτεί και μαζί με μένα ίσως και άλλοι άνθρωποι. Πιστεύω όμως οτι  ήταν αρκετό για να αναφέρω δημόσια μια ιδέα που καθαρά και αλτρουιστικά μιλώντας θα μπορούσε να δώσει κάτι στο  κοινωνικό σύνολο…

Ώρα 3.32 ώρα να κλείσω τον υπολογιστή και το σύντομο αυτο άρθρο και αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα… Καληνύχτα Δυτική Μακεδονία και όνειρα γλυκά…

ΥΓ. You may say I am a dreamer but I’m not the only one  \ J. Lennon

Η λίστα της Apolitical στοχεύει να δείξει τη διεθνή εξάπλωση του πεδίου της ηλεκτρονικής ή ψηφιακής διακυβέρνησης, και περιλαμβάνει άτομα από όλες τις ηπείρους που εργάζονται για το μετασχηματισμό του δημόσιου τομέα με τη βοήθεια της τεχνολογίας.  Η λίστα δημιουργήθηκε μέσω της πρότασης υποψηφίων από εμπειρογνώμονες και  υψηλά στελέχη κρατών, επιχειρήσεων και διεθνών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένου του ΟΟΣΑ, του Open Government Partnership, του Ινστιτούτου Alan Turing, της Παγκόσμιας Τράπεζας και άλλων. Στον κατάλογο περιλαμβάνονται προσωπικότητες όπως ο εμπνευστής του διαδικτύου Tim Berners Lee, ο Αυστραλός πρωθυπουργός Malcolm Turnbull, η πρωτοπόρος επιχειρηματίας Martha Lane Fox, και υψηλά στελέχη κυβερνήσεων και της τοπικής αυτοδιοίκησης από χώρες όπως η Εσθονία, η Δανία, η Σουηδία, η Ινδία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς.

Η διάκριση είναι για τον κ. Χαραλαμπίδη «αποτέλεσμα συστηματικής ερευνητικής, εφαρμοστικής και εκπαιδευτικής προσπάθειας, με διεθνή προσανατολισμό, που συντελείται στο Κέντρο Έρευνας για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πάντα μέσα από τη χαρά της συνεργασίας με καθηγητές, ερευνητές και φοιτητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό και κόντρα σε όχι ολίγες αντιξοότητες.»  Η εισαγωγή στη λίστα των 100, έρχεται για τον Έλληνα καθηγητή μετά από μία κλιμάκωση διακρίσεων τα τελευταία χρόνια: 2^ο  βραβείο στον Ευρωπαϊκό Διαγωνισμό eGovernment, διάκριση ως ο 8^ος σημαντικότερος συγγραφέας στο πεδίο της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, 3 φορές πρώτο βραβείο στο διεθνές συνέδριο IFIP-eGOV, και άλλα.

Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Καθηγητής Στέφανος Γκρίτζαλης δήλωσε σχετικά: «Η αναγνώριση της υψηλής αξίας Ελλήνων ακαδημαϊκών σε διεθνές επίπεδο, μόνο να συμβάλλει μπορεί στην πρόοδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Ελλάδα.  Ειδικά στο πεδίο της διακυβέρνησης, δείχνει ότι δημιουργούνται σημαντικοί πόλοι τεχνογνωσίας στα Ελληνικά ΑΕΙ, που μπορούν να διοχετεύσουν μοναδική γνώση και εμπειρία για ένα πολύ κρίσιμο θέμα, που αφορά όλη την κοινωνία. Είμαστε περήφανοι, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου αλλά και στο Αιγαίο γενικότερα, που έχουμε ανθρώπους της επιστημονικής ωριμότητας και ακαδημαϊκής εξωστρέφειας του κυρίου Χαραλαμπίδη.»

Δείτε τη λίστα των 100 πιο σημαντικών ανθρώπων στην ψηφιακή διακυβέρνηση:

https://apolitical.co/lists/digital-government-world100

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Κέντρο Έρευνας για την Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση:

http://www.dgrc.gr/

Πηγή: aegean.gr

Μουσικές του Γιάννη Γεωργιλά που γράφτηκαν από το 2003 οι πρώτες, μέχρι και κάποιες των τελευταίων σχεδόν ετών, έως και το 2014. Κάποιες συνάντησαν στίχους φίλων κι έγιναν τραγούδια, ενώ κάποιες όχι κι έμειναν μόνες. “Κρυμμένες” για χρόνια έρχονται τώρα στο φως με τη συμμετοχή σπουδαίων μουσικών (Γρηγόρη Σημαδόπουλου, Δημ. Γουμπερίτση, Γιάννη Ριμάρεφ, Φώτη Σιώτα κ.ά.) κι ερμηνευτών οι οποίοι αποδέχτηκαν άμεσα την πρόσκληση και αγκάλιασαν αυτήν την προσπάθεια.

Ερμηνεύουν:

Φωτεινή Βελεσιώτου, Γεωργία Βεληβασάκη, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Ευγένιος Δερμιτάσογλου, Παντελής Θεοχαρίδης, Κώστας Θωμαΐδης, Βασίλης Καζούλης, Μαρία Παπανικολάου, Βασίλης Πρατσινάκης, Στέφανος Στεφανόπουλος

Κυκλοφορεί σε όλα τα καταστήματα δίσκων από την MLK.

Video

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΛΑΣ – Στο Ποτάμι

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΖΟΥΛΗΣ – Οι Πειρατές

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΡΑΤΣΙΝΑΚΗΣ – Οι Τρελοί Του Κόσμου

Bossa For A While – Οργανικό

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΪΦΥΛΛΙΑΣ – Διέξοδος

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΔΕΡΜΙΤΑΣΟΓΛΟΥ – Η μάσκα που ο χρόνος μας φορά

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ – Κραυγή

https://www.youtube.com/watch?v=d49UtdT2PWM&list=PLzJa_EBTa5kh-i853Q69bMc2cqJAHQyXi

Βιογραφικό Σημείωμα

Γιάννης Γεωργιλάς

Γεννημένος το ‘79 στη Θεσσαλονίκη. Με σπουδές στην κλασική κιθάρα με δάσκαλο τον Σταύρο Κρομμύδα κι έπειτα, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, στον αυτοσχεδιασμό, το blues και τη jazz, τη σύνθεση και την ενορχήστρωση.

Μέλος πολλών μουσικών σχημάτων, με ενεργή παρουσία στις μουσικές σκηνές της πόλης από το 1997 μέχρι σήμερα.

Από το 2006 που ασκεί μάχιμη δικηγορία στη Θεσσαλονίκη, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην τελευταία και τη μουσική.

Σήμερα μας παρουσιάζει την πρώτη του δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Σιωπή ν’ ακούσουμε”, σε μουσική δική του και στίχους φίλων με τη συμμετοχή εξαιρετικών μουσικών και τραγουδιστών.

Facebook: www.facebook.com/Γιάννης-Γεωργιλάς

Περί σιωπής

• Ή λέγε τι σιγής κρείττον, ή σιγήν έχε (Ή να λες κάτι καλύτερο από την σιωπή ή να σωπαίνεις) [Ευριπίδης]
• Ή πρέπει να σιωπήσεις, ή να πεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή [Πυθαγόρας]
• Η σιωπή είναι βαθιά σαν την Αιωνιότητα. Η ομιλία ρηχή σαν τον Χρόνο [Τόμας Καρλάιλ]
• Η σιωπή είναι πιο μουσική απ’ οποιοδήποτε τραγούδι [Ροσσέτι Χ.]
• Ο ρήτορας Ισοκράτης ζήτησε διπλή αμοιβή από τον Καρεώνα που ήταν φλύαρος και ήθελε να σπουδάσει κοντά του. Και όταν αυτός του ζήτησε τον λόγο, ο Ισοκράτης είπε, τον ένα μισθό για να μάθεις να μιλάς και τον άλλο για να μάθεις να σιωπάς [Ισοκράτης]
• Οι λέξεις είναι απλώς το δοχείο. Η σιωπή είναι το περιεχόμενο [Όσσο]
• Όσο μια λέξη μένει ανείπωτη, είσαι ο αφέντης της, μόλις την ξεστομίσεις, γίνεσαι σκλάβος της [Γκάμπριολ Ιμπν]
• Σιγή και μοναξιά είναι οι καλύτεροι φίλοι της ψυχής
• Ας είναι ευλογημένη η σιωπή! Γιατί μέσα σ’ αυτήν θα μ’ ακούσεις να μιλώ [Χαλίλ Γκιμπράν]
• Αυτός που όταν έχει άδικο σιωπά, είναι σοφός. Αυτός που σιωπά, αν και ξέρει πως έχει δίκιο, είναι παντρεμένος [Τζορτζ Μπέρναρντ Σω]
• Η σιωπηλή γυναίκα είναι δώρο Θεού [Γαλλική παροιμία]

Μα καλά, που πήγε πάλι το βρώμικο μυαλό σου;

Εδώ μιλάμε για τις πίτες τις ελληνικές. Τις παραδοσιακές, της μαμάς, της γιαγιάς, της Κυριακής, της γιορτής, αυτές που πήρες απ’το φούρνο, τις τρίγωνες, τις στρογγυλές, με τυρί, με σπανάκι κι έλα, εντάξει, ας προχωρήσσουμε παρακάτω γιατί δεν τελειώνει αυτό με τις πίτες.

Pita. Απλά δείξε αυτή τη λέξη σε όποιον θες κι αν δεν καταλάβει οτι προέρχεται  από την Ελλάδα, να με φτύσεις…Πίτα παιδί μου, πί-τα. Γεννήθηκες, μεγάλωσες και θες δε θες η ζωή σου ως Έλληνας σχετίζεται με μια πίτα. Ακούω και κάτι άλλους και μου λένε «δε μου αρέσει η πίτα». Πώς γίνεται να μη σου αρέσει έστω μία πίτα; Υπάρχουν τόσες πολλές. Παραπάνω από μια επιλογή για τον καθένα μας. Πώς γίνεται να απορρίπτεις όλες τις πίτες; Δεν παίζει. Απλά δεν το έψαξες πολύ. Υπάρχουν τόσα φύλλα, τόσες γεμίσεις, τόσα ζυμάρια διαφορετικά, δεν γίνεται να μη σου αρέσει κάποια.

Έδεσμα ποικολόμορφο, του οποίου η πρώτη προσπάθεια να ενταχθεί στις διατροφικές μας συνήθειες ανάγεται στην αρχαιότητα (οι περίφημοι πλακούντες). Εντάχθηκε στο διατροφολόγιο μας και πρωταγωνίστησε σε όλες τις φάσεις της διατροφικής μας εξέλιξης. Ιστορικά, πολιτισμικά και κοινωνικά, τη βρίσκουμε να πρωταγωνιστεί σ όλες τις φάσεις της ζωής μας με κάποιο τρόπο. Από τον απλούστερο, μέχρι τον πιο παραγωγικό. Την είδαμε τυλιγμένη στο πετσετάκι του αγρότη, την είδαμε κολατσιό για το παιδί στο σχολείο, στο μεσημεριανό μας τραπέζι σαν κυρίως γεύμα, ακομα και σαν τουριστική ατραξιον σε πολλές περιοχές της Ελλάδας (ευτυχώς ζούμε σε μια τέτοια).

Ψάξε την Κοζανίτικη ιστορία από όποια πλευρά θες τα κοζανίτικα κχια και το κοζανίτικο φύλλο ακολουθούν την ιστορία της περιοχής σε όλο το φάσμα της. Μπορεί τουριστικά μέχρι τώρα να τα καταφέρνουμε μέτρια, αλλά ο γαστροτουρισμός σίγουρα είναι η επόμενη επένδυση για τη Δυτική Μακεδονία. Κι αν θεωρείς οτι είμαι υπερβολικός που ονομάζω το γαστροτουρισμό επένδυση, βασίζοντας πάντα τη σκέψη μου στον οινοτουρισμό και τις πίτες, να θυμάσαι οτι το ξινόμαυρο, τα κχια και το κοζανίτικο φύλλο είναι ήδη τα πλέον εξαγώγιμα προϊόντα της περιοχής. Α, κι ο κρόκος!

Αλλά για μένα δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Είναι άλλο πράγμα να εξάγεις ένα προϊόν, ή έστω μια πρώτη ύλη και άλλο να εξάγεις γαστρονομία. Από τη μπουγάτσα του Θωμά, την τυρόπιτα του Βαμβακά μέχρι τις εξαγωγές οικογενειακών επιχειρήσεων (Κουκουτάρης, Κορέλας, Γώγος), η πόλη εξάγει γαστρονομία και δίνει θέσεις εργασίας σε οικογένειες βάζοντας γεμίσεις με φύλλα πάνω-κάτω και στέλνοντας την ιστορία μας στα πέρατα της γης. Αν αυτό δεν είναι γαστρονομική βιομηχανία, τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι. Ξέρω όμως οτι συμβαίνει και μου αρέσει πολύ. Κι αν εσένα σου περνάει λιγάκι αδιάφορο, σκέψου οτι κάτι ξημερώματα που ήσουν «πίτα» περίμενες στον κοζανίτικο χιονιά να ξεφουρνιστούν τα πρώτα κχια. Έτσι ηξερες, έτσι έκανες.

Είναι αυτό που σου είπα και πριν: η πίτα είναι μέσα μας, δεν είναι φαγητό. Είναι συναίσθημα, μνήμη συλλογική γραμμένη στο DNAμας και έτσι θα περάσει και σε γενιές επόμενες, ακόμα πιο απομακρυσμένες από εποχές δύσκολες που μια πίτα τάιζε-καλοτάιζε-οικογένειες ολόκληρες και «τράνευε» παιδιά.

ΥΓ1: Το μόνο που μας λείπει είναι η γιαγιά μας να κάνει μερικά τατουάζ…θα ταιριάζουν στα καλογυμνασμένα από τον κλώστη χέρια της…άλλωστε, αυτή ήταν πάντα ο σεφ της καρδιάς μας. Αυτή και οι πίτες της.