Τζέιν Όστεν, Περηφάνια και προκατάληψη

Οι αδερφές Μπένετ, Τζέιν, Λίζι, Μαίρη, Κίτι και Λίντια έχουν επίγνωση της άσχημης οικονομικής κατάστασης της οικογένειάς τους: ζουν σε ένα σπίτι, το οποίο μετά τον θάνατο του πατέρα τους δεν θα τους ανήκει, καθώς και λόγω του φύλου τους η μόνη τους διέξοδος για οικονομική ανεξαρτησία είναι ο γάμος. Γι’ αυτόν τον λόγο, μοναδική επιθυμία της μητέρας τους είναι να τις εξασφαλίσει έναν πλούσιο σύζυγο. Όταν λοιπόν στην περιοχή τους φτάνει ένας εύπορος εργένης, ο κύριος Μπίνγκλεϊ και ο καλός του φίλος, ο κύριος Ντάρσι, καταστρώνονται σχέδια για μελλοντικούς δεσμούς. Έτσι, δεν αργούν να εμφανιστούν συναισθήματα μεταξύ της Τζέιν και του κύριου Μπίνγκλεϊ. Από την άλλη, η Λίζι, ασυμβίβαστη με τα κοινωνικά πρότυπα της εποχής, αντιπαθεί την περηφάνια και την υπεροψία του κύριου Ντάρσι. Η ίδια ορκίζεται ότι θα τον μισεί για πάντα, όμως για πόσο είναι το πάντα;

Για πολλούς, όπως και για εμένα, το έργο θεωρείται ένα αριστούργημα του ρομαντικού είδους, το οποίο έχει φανερά επηρεάσει γενιές συγγραφέων. Είναι γεμάτο με όμορφες περιγραφές, ζωντανούς διαλόγους και καλογραμμένους χαρακτήρες. Η συγγραφέας, τόσο μπροστά από την εποχή της, θίγει ζητήματα κοινωνικής τάξης, ανθρώπινης συμπεριφοράς, σεξισμού και οικογενειακών θεσμών, τα οποία ήταν και συνεχίζουν να είναι σήμερα επίκαιρα.

Τέλος, παραθέτω τα αυτούσια λόγια της Τζέιν Όστεν: «Αν ένα βιβλίο είναι καλά γραμμένο, το βρίσκω πάντα πολύ σύντομο», τα οποία εξηγούν ακριβώς τα συναισθήματά μου για αυτό το βιβλίο.

Κασσάνδρα Αφούρα, Β1

Paulo Coelho, Ο Αλχημιστής

Ο Αλχημιστής. Από τον τίτλο και μόνο παρασύρεται κανείς στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα και στις προσπάθειες των πρώτων «χημικών», των αλχημιστών, να μετατρέπουν μέταλλα σε χρυσό και να αποκτούν αθανασία μέσω τις πολυπόθητης «φιλοσοφικής λίθου». Στο μυθιστόρημα του Paulo Coelho, πρωταγωνιστής είναι ο νεαρός Σαντιάγκο, ένας φτωχός Ισπανός βοσκός. Ο ποιμένας συναντά στα όνειρά του την ίδια σκηνή με τον ίδιο και έναν θησαυρό. Αφού δέχεται συμβουλές από «σοφότερα» άτομα, αποφασίζει να «θυσιάσει» τη βολή του και να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Στη διαδρομή θα συναντήσει εμπόδια που θα αναστείλουν την επίτευξη του στόχου αλλά και ανθρώπους που θα συμβάλλουν στη διαμόρφωση της προσωπικής του κοσμοθεωρίας. Στην τελευταία του στάση θα γνωρίσει δύο πρόσωπα που θα καθορίσουν τη ζωή του: έναν μαθητευόμενο αλχημιστή και μια κοπέλα. Ύστερα από τις δοκιμασίες που υποβάλλεται, ο ήρωας θα καταφέρει να φτάσει στον προορισμό του, μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσει πως πρέπει να γυρίσει πίσω…

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα θεωρώ πως προσφέρει πλήθος αξιών και διδαγμάτων στο αναγνωστικό κοινό, τα οποία ανταποκρίνονται στη ζωή του καθενός. Η ανάδειξη της αξίας του κάθε φαινομενικά ασήμαντου τόπου ή υπάρχοντος, της προσπάθειας και της θέλησης είναι ελάχιστα από τα ιδανικά που πρεσβεύει το βιβλίο. Οι αναγνώστες ταυτίζονται πολλάκις με τον ήρωα Σαντιάγκο –ανεξαρτήτως του χάσματος μεταξύ των εποχών– και βιώνουν έτσι δύσκολες καταστάσεις έντονης προσπάθειας αλλά και την ευχαρίστηση ύστερα από κάθε επιτυχία. Τέλος, εξίσου ορθή κατ’ εμέ είναι και η κεντρική ιδέα του βιβλίου: «το σύμπαν συνωμοτεί για να μας βοηθήσει, όταν προσπαθούμε να ζήσουμε το προσωπικό μας όνειρο».

Κατερίνα Μήλιου, Α5

Ραϋμόνδος Αλβανός, Ο ελληνικός εμφύλιος, εκδ. Επίκεντρο

Το βιβλίο του Ραϋμόνδου Αλβανού, Ο ελληνικός εμφύλιος, είναι βασισμένο στις ξεναγήσεις που έκανε ο ίδιος στους επισκέπτες του Πάρκου Εθνικής Συμφιλίωσης.  Ο συγγραφέας διευκρινίζει ότι στόχος του δεν είναι να γίνει η ιστορική παρατήρηση ένα δικαστήριο του παρελθόντος, καταδικάζοντας τη μια ή την άλλη πλευρά, αλλά η κατανόηση των εμπειριών των προηγούμενων γενεών και ο αντίκτυπος τους στη δική μας ζωή. Ξεκινώντας τη διήγηση των γεγονότων, κάνει μια σύντομη αναφορά στους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και στη Μικρασιατική καταστροφή. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη του ελληνικού κράτους έχει ο Μεσοπόλεμος. Στη συνέχεια, προχωρά στη γερμανική Κατοχή και την Αντίσταση. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται βέβαια και στα Τάγματα Ασφαλείας, που αποτελούνταν από Έλληνες συνεργάτες των Γερμανών. Έπειτα, κάνει μια μικρή νύξη στα Δεκεμβριανά.

Αφού, λοιπόν, αναφέρει τα ιστορικά γεγονότα, μετά παραθέτει τις δυο ερμηνείες τους: την αντικομουνιστική οπτική και την οπτική της αριστεράς. Κατά τον συγγραφέα, δεν μπορούμε να αφηγηθούμε την ιστορία του εμφυλίου αντικειμενικά. Υπάρχει, όμως, η προσπάθεια να την κατανοήσουμε και αυτή είναι που αξίζει. Αργότερα, περνά σε μια πιο εκτεταμένη ανάλυση της θετικής και αρνητικής δράσης του ΕΑΜ. Βασικό ερώτημα αποτελεί εάν η διαμάχη αυτή έγινε με πρωταρχικό σκοπό την ανάληψη της εξουσίας στην ελεύθερη Ελλάδα.

Ο κυρίως εμφύλιος πόλεμος ξεκινά με τις εκλογές του 1946, και ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην επικοινωνιακή εκστρατεία που χρησιμοποιούσε η κάθε πλευρά, για να απονομιμοποιήσει την άλλη. Ο απολογισμός του εμφυλίου πολέμου είναι 46.000 νεκροί, χιλιάδες τραυματίες, χιλιάδες πρόσφυγες –70.000– και μια βαθιά διχασμένη κοινωνία για δεκαετίες μετά.

Ερχόμενοι στο παρόν και στον τρόπο που χρησιμοποιούνται στοιχεία του Εμφυλίου πολέμου, ο συγγραφέας αναρωτιέται μήπως αυτός δεν τελείωσε ποτέ και χρησιμοποιείται σήμερα ως εργαλείο στα χέρια πολιτικών και δημοσιογράφων, για να πετύχουν συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς, εκμεταλλευόμενοι τη συναισθηματική σύνδεση των σύγχρονων Ελλήνων με τον Εμφύλιο και τον πόλεμο των πολιτικών ταυτοτήτων, που συνεχίστηκε και βασάνισε τους Έλληνες για τις επόμενες δεκαετίες.

Θεοδώρα Γεωρμπαλίδου, Α1

Μαρία Παστουρματζή, Αν δεν ερχόσουν Εσύ…, εκδ. Εν πλω

Ποιος άνθρωπος δεν περνάει δύσκολα; Ποιος άνθρωπος δεν κάνει σχέδια; Ποιος άνθρωπος δεν έχει αναρωτηθεί: «Γιατί σε εμένα;». Το εξαιρετικό βιβλίο της  φιλολόγου Μαρίας Παστουρματζή, Αν δεν ερχόσουν Εσύ…, εκδόθηκε το Φεβρουάριο του 2014. Σκοπός του βιβλίου είναι να μάς δείξει μέσα από την ιστορία ενός κοριτσιού ότι στη ζωή όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Η Λήδα, μια ταλαντούχα πιανίστρια, θέλει να κάνει πράξη την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Για να το πετύχει αυτό, θέλει να ακολουθήσει τον τομέα της ιατρικής. Ταυτόχρονα, την παροτρύνουν να ακολουθήσει το ταλέντο της στη μουσική. Μη ξέροντας τι να ακολουθήσει, στρέφεται προς τον Κύριο. Παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό μουσικής στη Βιέννη, στον οποίο βγαίνει πρώτη. Εκεί γνωρίζει την Κάρλα και αργότερα, κατά τη διάρκεια των σπουδών της, την Ιρένα και τον Άλεξ, τον μεγάλο της έρωτα. Πολλά κι απρόσμενα συμβαίνουν σ’ αυτή τη περίοδο, που απομακρύνουν τη Λήδα από τον Χριστό. Επιστρέφει μετά από καιρό στην Ελλάδα. Εκεί γίνεται ένα περιστατικό και χάνει το φως της. Η ψυχολογία της καταρρέει και χρειάζεται βοήθεια. Δύο ηλιαχτίδες θα της δείξουν ξανά τον δρόμο προς το φως. Επιστρέφει στη Βιέννη, για να πραγματοποιηθεί η χειρουργική της επέμβαση, όπου και συναντάει τη Κάρλα, που έγινε Ζωή. Μαζί πηγαίνουν να βρούνε την Ιρένα, η οποία βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Καταφέρνουν να την επαναφέρουν και η Λήδα πραγματοποιεί την επιθυμία της, να γίνει ένας καλός Σαμαρείτης.

Τα κύρια μηνύματα της ιστορίας είναι να μη τα βάζουμε ποτέ κάτω, να έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό, καθώς κάθε εμπόδιο είναι για καλό. Η συγγραφέας μέσω του μυθιστορήματός της καταφέρνει να μάς κάνει να συμπονέσουμε την ηρωίδα, διότι όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή περάσαμε δύσκολα. Επιπρόσθετα, η δομή της πλοκής, οι χαρακτήρες και το θέμα του κειμένου είναι διαχρονικά και απολύτως κατανοητά σε όλες τις ηλικίες. Αξιολογώντας το μυθιστόρημα, θα έλεγα πως δύσκολα βρίσκεις κάτι αρνητικό. Χάρη σε αυτό το βιβλίο βάζω τον εαυτό μου σε σκέψεις, ότι κάποιος περνάει πιο δύσκολα από εμένα ή ο Θεός θέλει να με προστατέψει από κάτι. Εν κατακλείδι, είναι ένα μυθιστόρημα που μπορεί να διαβαστεί από μικρούς και μεγάλους, περνώντας το μήνυμα ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τα παιδιά του!

Μαρία Άννα Αλεξιάδου, Α1

Σ’ αυτό το τεύχος συμμετέχουν οι  μαθητές/-τριες: Εύη Αργυροπούλου, Θοδωρής Βλάχος, Γλυκερία Γκρανοπούλου, Μαρία Δάλλα, Κατερίνα Ζαγορίτη, Γιώργος Κακουλίδης,  Μαρίνα Καντζόγλου, Λίνα Καραδήμου, Αργύρης Καραθανάσης, Σαββίνα  Κλημαντάκη, Πασχάλης Κολοβός, Ιωάννα Κοντού, Ελευθερία Κουρκούτα,  Βερενίκη Κουταβά, Ειρήνη Κυρατζίδου, Ελευθερία Λίτσιου, Ευαγγελία Ειρήνη Λίτσιου, Θεοδώρα Λίτσιου, Έρη Μαμάτσιου, Αγνή Μέτσιου, Βασιλική  Μούντζια, Αναστασία Νάνου, Ειρήνη Νάνου, Έρικα Παπαθανασίου, Γεωργία  Πατρασκάκη, Γεωργία Στεφανίδου, Ελένη Τσουτζίδου.

Ξεφυλλίστε online το δεύτερο τεύχος πατώντας στον παρακάτω
σύνδεσμο: https://online.fliphtml5.com/ihsth/wlzg/

Μια αιφνίδια νέα καθημερινότητα, μια ακανόνιστη ροή σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη. Πώς προσεγγίζουν τα πράγματα οι συγγραφείς;

Ζητήσαμε από τέσσερις λογοτέχνες να συνεισφέρουν την οπτική τους γωνία, να καταθέσουν το δικό τους σχόλιο για ότι συμβαίνει γύρω μας, για την χρονιά που έφυγε, για αυτήν που έφτασε.

2021: Η αρχή μιας νέας εξορίας / Ολυμπία Τσικαρδάνη, Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας.

Η ουσία της σύγχρονης πολιτικής πρακτικής, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι ο αφανισμός κάθε μορφής σκέψης και αντίστασης.

 Δεν σου επιτρέπεται να θαυμάζεις, να οραματίζεσαι, να σχηματίζεις βεβαιότητες για το τι είναι καλό ή κακό, τι δίκαιο και τι άδικο.

Υποσκάπτει, συστηματικά και απροκάλυπτα, κάθε πεποίθηση που πίστευες ως δική σου. Σου αφαιρεί τα σταθερά σημεία αναφοράς της ταυτότητάς σου και σε αναγκάζει να υποτάσσεσαι στην ιδέα της συνεχούς συμμόρφωσης σε ένα μονοπώλιο όρων και εννοιών που αποδεικνύεται πολύ προσοδοφόρο για κείνους που το επιβάλλουν.

Σου στερούν τη γνώση του εαυτού σου, σκορπίζοντας την αμφιβολία με όπλο την ενοχοποίηση. 

Σου αφαιρούν τη μνήμη διασπείροντας τη σύγχυση.

Σου θολώνουν την κρίση, ανάγοντας σε αγαθό την ακρισία και την αποστασιοποίηση, την αβουλία και  την αδράνεια.

Εκπαιδεύεσαι στην  αναγκαστική αποδοχή αποφάσεων που θέλουν να πιστέψεις ότι δεν μπορείς να  ελέγξεις.

Πρόκειται για ένα σταμάτημα του βηματισμού της ιστορίας που επιτυγχάνεται με την επιβολή μιας μεταμοντέρνας μακιαβελικής ηθικής περί εξουσίας. Πίσω ολοταχώς σε «αυτοκρατορικές» αυθαιρεσίες, σε φιμωμένες φωνές και ψευδεπίγραφες δημοκρατίες.

Και το χειρότερο, δεν σου επιτρέπεται να λύσεις  τα δεσμά της απλής επιβίωσης για να μην έχεις την πολυτέλεια να σκεφτείς. Με μαεστρία, σου είπαν πως πρέπει να είσαι ευέλικτος, γιατί ήδη ετοιμαζόταν ένας κόσμος στον οποίο δεν μπορείς να ορίσεις εσύ το πλάνο της ζωής σου. 

Έτσι ο σύγχρονος κόσμος γίνεται ένα νέο είδος εξορίας.

Σε διώχνει από το παρελθόν σου κατηγορώντας το.

Σε διώχνει από τον τόπο σου φτωχαίνοντάς τον.

Σε διώχνει από τις βεβαιότητές σου, μετατρέποντάς τες σε νοσηρή αμφιβολία.

Σε διώχνει από το πάθος των ιδεών που νοηματοδοτούν την ύπαρξη.

Σε διώχνει από την ουσία του πολιτικού βίου που είναι η ενεργός συμμετοχή.

Σε διώχνει από την  πίστη στην κοινωνική αγωνιστικότητα που διεκδικεί έναν καλύτερο κόσμο. Εκπαιδεύεσαι συνεχώς στην υποταγή στο πρωτογενές αίσθημα της αυτοσυντήρησης  που υποκινεί το δευτερογενές αίσθημα του φόβου. Είναι πιο εύκολη η υποδούλωση, όταν δεν υπάρχει ελεύθερο πνεύμα, ούτε πάλη συνείδησης.  

Στο τέλος, σε διώχνει από τον ίδιο σου τον εαυτό, αδειάζοντάς τον από κάθε τι που σε ορίζει ως Άνθρωπο… Ανθρώπινες σχέσεις, ταξίδια, όνειρα, μόρφωση, εργασία. Ο άνθρωπος της νέας χιλιετίας ζει σ’ έναν κόσμο αδιανόητης δυσανεξίας σε κάθε μορφή ελευθερίας. 

Ζει, έγκλειστος, τρομοκρατημένος, χωρίς φωνή αντίστασης και απομονωμένος. Δηλαδή… εξόριστος. 

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, ποιητής 

Πομπή

Ούτε καλοί ούτε κακοί μονάχα άνθρωποι

μικρά ανώνυμα μυρμήγκια διψασμένα

για μια μικρή σταλαγματιά δροσιάς στο χώμα μας

για έναν τοσοδά μικρό βώλο φαγάκι

τόσο μα τόσο τυχεροί που οι ανάγκες μας

ήτανε πάντα ταπεινές και χωματένιες:

μες στη φωλιά μας όταν έπιανε βροχή

στα δέντρα γύρω σαν ο Μάης τραγουδούσε.

Κι ούτε μυστήρια βαθιά άγνωστα ανείπωτα

μήτε και όνειρα φωτιά να καιν στον ύπνο,

–βαριά αρρώστια του μυαλού– όλοι το ξέρουνε

όποιος γυρεύει τον χαμό, φτερά ζητάει.

Μα καταγής πιο ασφαλείς τον χρόνο σπρώχναμε

σωριάζοντας το βιος μας στα λαγούμια

δίχως μιλιά, δίχως τραγούδια, δίχως βάσανα

μόνο δεξιά ζερβά κουνώντας τις κεραίες

ρυθμίζαμε την κίνηση στ’ ανήλιαγα

κι η εφ’ ενός ζυγού πομπή αργοκυλούσε.

……………………………………………………………………………………………………………………………………

Άχρωμες μέρες

Έρχονταν έπειτα σκυφτές μέρες ανώνυμες

ερήμην να διαβούν να προσπεράσουν

μες στη γαλάζια τους ομίχλη δίχως πρόσωπο

κάποιους χειμώνες σκοτεινούς, δίχως μια λέξη.

Αυτές θρηνώ:

Την άμμο μπρος στα πόδια –νέα έρημο–

και τις κλεψύδρες του καιρού π’ όλο στερεύαν.

Πόσο ανώφελα ξεδιάντροπα προσπέρασαν

πόσο μου λήστεψαν το βιος

δίχως αγάπη.

Γιώργος Δελιόπουλος, ποιητής / Ένα σύντομο ποιητικό σχόλιο εν μέσω καραντίνας, Σάββατο γραμμένο του Λαζάρου, το πανδημικό έτος 2020.

ανήμερα των ζωντανών

Κάθε πρωί ανοίγω τις κουρτίνες 

ακούω στην καμπάνα τον Θεό 

να λέει καλημέρα 

και στα μάτια ξημερώνει ο ουρανός

Κάθε πρωί ανάβει πράσινο η πόλη

αφήνουν όλοι τη σιωπή στα μαξιλάρια 

τρέχουνε με τις κόρνες

επάνω κάτω στην επόμενη στιγμή

Κάθε πρωί διπλώνω εφιάλτες 

τινάζω τα σεντόνια στο μπαλκόνι 

κι όταν λιαστούν τα όνειρα 

στρώνεται απ’ την αρχή ο κόσμος καθαρός 

Κάθε πρωί νίπτω τας χείρας μου 

τις γάζες σιδερώνω στον καθρέφτη 

κι ο Λάζαρός μου βγαίνει έξω

κάθε πρωί ανήμερα των ζωντανών. 

Χρήστος Σπυρόπουλος, ποιητής

Aγχωνία

Οι υπεύθυνοι καθηγητές του προγράμματος:

Βάια Γκίνου & Γιώργος Δελιόπουλος

Εγώ, ο Πτολεμαίος απο την Εορδαία

Είμαι ο Πτολεμαίος Α΄ ο Λάγου. Γεννήθηκα στην ξακουστή Εορδαία της Μακεδονίας το 367 π.Χ. Πατέρας μου θεωρείται ο άρχοντας της Εορδαίας, ο Λάγος, αλλά ο πραγματικός μου πατέρας είναι ο ξακουστός βασιλιάς της Μακεδονίας, Φίλιππος ο Β΄ και μητέρα μου η Αρσινόη. Επομένως, με τον Μ. Αλέξανδρο είμαστε θετά αδέρφια.

Η παιδική μου ηλικία ήταν ξέγνοιαστη. Καθημερινά ασχολούμασταν μικροί και μεγάλοι με διάφορες δραστηριότητες. Η αγαπημένη μου ασχολία ήταν η κατασκευή πήλινων αγαλματίδιων, τα οποία παρίσταναν τους αγαπημένους μας θεούς. Μου άρεσε να βοηθάω τους τεχνίτες να φτιάξουν τις πανοπλίες και τις ασπίδες για τους πολεμιστές του τόπου μας. Τα απογεύματα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά και παίζαμε διάφορα παιχνίδια όπως μπάλα, χαλκή μυία, ακινητίνδα κ.ά. Τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας, όταν έδυε ο ήλιος, στο σπίτι μας  ξεκινούσαν γιορτές με πλούσια τραπέζια και ευχάριστη μουσική.

Η μητέρα μου ήταν μια πολύ δυναμική γυναίκα. Πάντα με συμβούλευε και με φρόντιζε όσο έλειπε ο θετός μου πατέρας, ο Λάγος. Τον περισσότερο καιρό έλειπε στις μάχες, αλλά όταν βρισκόταν στην Εορδαία, περνούσαμε όλη την ημέρα μαζί. Πηγαίναμε για κυνήγι στα δάση, μου μάθαινε τοξοβολία και αυτοάμυνα και μου μιλούσε για τις ένδοξες μάχες του.

Βέβαια, πάντα θαύμαζα τον Φίλιππο, τον πραγματικό μου πατέρα. Όταν κατέβαινα στο παλάτι της Πέλλας, με τον Αλέξανδρο ήμασταν αχώριστοι. Είχαμε τις ίδιες φιλίες, παίζαμε μαζί και στηρίζαμε ο ένας τον άλλον. Ως έφηβος, περνούσα το μεγαλύτερο μέρος της μέρας στο να προπονούμαι και να ετοιμάζομαι να πολεμήσω. Ήθελα να γίνω καλός στρατιώτης σαν τον Φίλιππο. Ήμουν πάντα θαρραλέος και γενναίος. Φοβόμουν, όμως, ότι θα τραυματιστώ στη μάχη. Τελικά, δεν άφησα τον φόβο να με καταβάλει.

Έτσι, όταν πέθανε ο Φίλιππος, το όνειρο που είχαμε με τον Αλέξανδρο από μικρά παιδιά έγινε πραγματικότητα. Ξεκινήσαμε τη δική μας εκστρατεία. Ήμουν διοικητής στρατιωτικής μονάδας, φύλακας του Αλεξάνδρου και το δεξί του χέρι. Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας ήμουν αγαπητός στους στρατιώτες και πολύ υπεύθυνος. Όταν συνέλαβα τον Βήσσο, τον δολοφόνο του Δαρείου του Γ΄, ένιωσα περήφανος και ανακουφισμένος, διότι δε θα αποτελούσε άλλο πια κίνδυνο για τον μακεδονικό στρατό. Οφείλω να πω πως στην αρχή δίστασα να τον συλλάβω, γιατί φοβήθηκα μη με τραυματίσει, αλλά έπρεπε να φανώ γενναίος για να κρατήσω τη φήμη μου. Τρία χρόνια αργότερα συμμετείχα στις επιχειρήσεις κατά των Ινδών. Στις μάχες αυτές είδα πράγματα και μορφές πέρα από τη φαντασία μου. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν τα πελώρια ζώα με τις τεράστιες μύτες. Νομίζω πως ονομάζονται προβοσκίδες και τα ζώα ελέφαντες. Με ένα τους βήμα ολόκληρη η γη τρανταζόταν. Τα γεγονότα αυτά θα μείνουν χαραγμένα στη μνήμη μου.

Έπειτα, όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, η ζωή μου άλλαξε. Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ, διότι έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου και το στήριγμά μου. Όμως βρήκα τη δύναμη και το κουράγιο να συνεχίσω. Αρχικά, προσπάθησα να κρατήσω κάτω από την εξουσία μου την Αίγυπτο. Με τον καιρό, απέκτησα μεγάλο κύρος και σεβασμό.

Μετέφερα την πρωτεύουσα από τη Μέμφιδα στην Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια είναι μια πόλη επιβλητική και αξιοθαύμαστη. Τη στόλισα με δεκάδες εντυπωσιακά κτίρια. Η βιβλιοθήκη της έχει βιβλία από ολόκληρο τον κόσμο. Ο Φάρος της διακρίνεται από μίλια μακριά και το λιμάνι της είναι από τα μεγαλύτερα της εποχής μας. Εκεί αγκυροβολούν εκατοντάδες καράβια και είναι σταθμός εμπορίου. Τα κτίρια είναι μεγάλα και παντού υπάρχουν αγάλματα. Ίδρυσα και μια άλλη ελληνική πόλη, την Πτολεμαΐδα, στην άνω Αίγυπτο.

Επέλεξα να ζήσω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου στην Αλεξάνδρεια. Είμαι πολύ ευτυχισμένος. Πριν από λίγα χρόνια άφησα τον θρόνο στον δεύτερο γιο μου, τον Πτολεμαίο Β΄. Σε λίγο μάλλον θα αφήσω την τελευταία μου πνοή στην αγαπημένη μου πόλη, την Αλεξάνδρεια, χαρούμενος για τη ζωή που μπόρεσα να ζήσω.

Το διήγημα είναι των μαθητριών της Γ΄ τάξης του 1^ου Γυμνασίου Πτολεμαΐδας, Μαρίας Κουτσουπιά, Χριστιάνας Μπρέγκασι και Παρασκευής Λιάγκα.

Στις εικόνες βλέπουμε μια προτομή του Πτολεμαίου του Λάγου, δύο σχεδιαστικές αναπαραστάσεις της Βιβλιοθήκης και του Φάρου της Αλεξάνδρειας, καθώς και έναν πίνακα του Andre Castaigne (1898-1899) με την τιμωρία του Βήσσου.