Του Κωνσταντίνου Τεληγιαννίδη

Μήνας Ιούνιος, μήνας Pride.  Πολλά θα γραφτούν, πολλά θα ειπωθούν και πολλές αντιπαραθέσεις θα δημιουργηθούν με αφορμή το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ή αλλιώς Gay Pride.  Είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς τους λόγους δημιουργίας έντονων διαφωνιών αν σκεφτεί τα δεδομένα της  κοινωνικής  πραγματικότητας στην χώρα μας. Δεν είμαστε και οι πιο πρωτοποριακοί- ανοιχτόμυαλοι, ως έθνος, αναφορικά με το ζήτημα της gay κουλτούρας. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνονται σημαντικές προσπάθειες με απτά αποτελέσματα όσον αφορά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Στην χώρα μας το πρώτο φεστιβάλ υπερηφάνειας διεξάχθηκε το 2005 στην Αθήνα και έκτοτε όλες οι  ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεις συμβάλλουν στην διοργάνωση του θεσμού που κάθε χρόνο δέχεται μαζικότερη συμμετοχή.

Κάθε χρονιά, τις ημέρες διεξαγωγής του pride, ξεσπά ένας διαδικτυακός, κυρίως, εμφύλιος πόλεμος μεταξύ αυτών που τάσσονται υπέρ και αυτών που τάσσονται κατά της συγκεκριμένης διοργάνωσης.  Μία είδους εικονομαχίας με τους  ‘εικονολάτρες’ να διαδηλώνουν υπέρ της πλήρους ισότητας και των ίσων δικαιωμάτων   και τους ‘εικονομάχους’ να αντιδρούν για να προστατέψουν τα χρηστά ήθη και έθιμα και την κανονικότητα όπως έχει ορισθεί βάσει προσωπικών κριτηρίων.

Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, το gay pride δεν είναι  μια γιορτή που οι ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα φοράει ότι πιο προκλητικό βρει μέσα στην ντουλάπα και βγαίνει στους δρόμους να προβάλει την σεξουαλικότητα της και να χορέψει ξέφρενα το Fuego.  Το αναφέρω διότι το πιο σύνηθες ερώτημα είναι ‘’γιατί δεν βγαίνουμε και εμείς οι straight ( ή φυσιολογικοί όπως θα πούνε πολλοί) να διαδηλώσουμε;’’.  Η απάντηση είναι απλή. Δεν βγαίνετε να διαδηλώσετε γιατί δεν έχετε στερηθεί βασικά ανθρώπινα δικαιώματα λόγω σεξουαλικότητας. Οι συμμετέχοντες του gay pride δεν βγαίνουν στους δρόμους για να πουν απλά ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι’’, αλλά βγαίνουν στους δρόμους για να πουν ‘’είμαστε ομοφυλόφιλοι και ζητάμε ίδια δικαιώματα από την πολιτεία, ίδια αντιμετώπιση από τους πολίτες χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικότητας’’.  Σε αυτό το σημείο πετάγεται και ο αρσενικός της παρέας με την ατάκα ‘’ο Θεός έπλασε τον Αδάμ και την Εύα, όχι τον Αδάμ και τον Μπάμπη’’ . Καλέ μου φίλε, σε παραπέμπω στην Αγία Γραφή (μην με ρωτάς κεφάλαιο και παραγράφους, δεν τα γνωρίζω) στο σημείο, που πιθανόν έκανες skip, αγαπάτε αλλήλους. Δεν νομίζω να αναφέρεται πουθενά το οτιδήποτε για σεξουαλικότητα, ίσως σε κάποια νέα version της Καινής Διαθήκης , που πολύ αμφιβάλλω.  Tα τελευταία χρόνια, παράλληλα με το pride πραγματοποιούνται παράλληλες εκδηλώσεις, σε εκκλησιαστικούς κυρίως χώρους, όπου οι ταγμένοι κατά του pride συμπολίτες μας συναθροίζονται για να προβάλλουν την πλήρη εναντίωση τους στην διοργάνωση και την πλήρη αποστροφή τους στην διαφορετικότητα. Κάτι σαν πολιτικές παρατάξεις, μαχόμενες για την εξουσία, με ποσοστά 55% για το gay pride, έναντι του 5% για τις ολονυχτίες, αν αναλογιστεί κανείς το πλήθος των συμμετεχόντων.

Κακά τα ψέματα, μεγάλο ρόλο για την συγκεκριμένη σύγκρουση ιδεών διαδραματίζουν τα ΜΜΕ, αν αναλογιστεί κανείς τον τρόπο με τον οποίο προβάλουν ΛΟΑΤ φιγούρες και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν το pride. Ναι, είναι μία κοινωνική και πολιτική κίνηση που γίνεται μέσα σε ένα κλίμα γιορτινό και όχι με τον κλασσικό τρόπο που γίνονται οι διαμαρτυρίες, τύπου ασφαλιστικό. Ναι,  πολλά ΛΟΑΤ άτομα είναι φύσει πιο extravagant και με αφορμή το pride το υπερτονίζουν περισσότερο. Τα ΜΜΕ για δημιουργία μεγαλύτερου ντόρου θα τυπώσουν τίτλους παρόμοιους με έναν συγκεκριμένο που διάβασα σε γνωστό έντυπο ‘’ Με φτερά και string ένα ακόμη Gay Pride’’ και θα επικεντρωθούν μόνο σε αυτό το κομμάτι, με την κάλυψη του κατάλληλου πάντα φωτογραφικού υλικού. Δεν θα κάνουν τον κόπο να σπαταλήσουν λίγο περισσότερο μελάνι για να αναφερθούν στις υπόλοιπες εκδοχές της διοργάνωσης. Θα στοχοποιήσουν τις ήδη έτοιμες gay καρικατούρες, όπως τις προβάλλουν τόσα χρόνια, για να αποκτήσουν κάποια δεκάδες παραπάνω clicks τα άρθρα τους. Όπως είναι φυσικό , οι ήδη προκατειλημμένοι με την ιδέα της gay ύπαρξης δεν θέλουν πολλά περισσότερα κίνητρα για να ξεσπάσουν.  Ο σοφός λαός, μάλιστα, έχει πει ‘’μην ρίχνεις λάδι στην φωτιά’’.

Στο σημείο αυτό θα διαβάσετε ίσως μερικά από τα πιο κλισέ πράγματα που έχετε βαρεθεί να ακούτε και είναι τόσο αυτονόητα που πολλές φορές να ξεχνάμε. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και το ίδιος σημαντικός με όλους τους υπόλοιπους. Ύψος, κιλά, χρώμα, χρώμα ματιών, σεξουαλικός προσανατολισμός  είναι μερικά από τα συστατικά που με διαφορετικούς συνδυασμούς μας δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα. Αποτελέσματα που δεν έχουμε επιλέξει αλλά που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε γιατί είναι αυτό που είμαστε. Ας μην δημιουργούμε, λοιπόν, φυλακές ο ένας στον άλλον απλά και μόνο γιατί εμείς δεν συμφωνούμε με αυτό που πρεσβεύει ως ύπαρξη. Όσοι είναι υπέρ του pride να συνεχίσουν να είναι και να δίνουν το δυναμικό παρόν και όσοι δεν είναι να προσπαθήσουν να το αντιμετωπίσουν ως πανηγυρισμό ποδοσφαιρικού αγώνα, κάτι σαν το 2004 που όλη η χώρα βγήκε στους δρόμους να ζητωκραύγαζε υπέρ της Εθνικής ομάδας.

Ταξιδεύοντας στον χρόνο τα μυστήρια αναβιώνουν κάθε χρονιά, έτσι ώστε να κλείνει ένας κύκλος και να ανοίγει ένας καινούργιος. Είναι η περίοδος που τελειώνουν οι γιορτές, τα «κοπή τη πίτα» και ανοίγει το τριώδιο για κάθε λογής μασκαράδες. Από Τελώνου και Φαρισαίου το περίφημο τριώδιο ανοίγει και ομολογώ πως είναι ίσως ο μοναδικός κύκλος ο οποίος δεν κλείνει ποτέ…

Οι Απόκριες σχεδόν πάντα ξεκινούν τον Φεβρουάριο. Ο μήνας πήρε τ’ όνομά του από τον θεό των Ρωμαίων Φέβρουο (Februs), που ήταν ο θεός των νεκρών, και τη Φέβρουα (Februa), τη θεά που επόπτευε τους εξαγνισμούς. Έτσι, η λατρεία των νεκρών και οι εξαγνισμοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τις Απόκριες, μια και τα Σάββατα των εβδομάδων της χαράς και του ξεφαντώματος είναι αφιερωμένα στις ψυχές και, καθώς οι Απόκριες είναι η γέφυρα ανάμεσα στον χειμώνα και την άνοιξη, οι άνθρωποι θέλουν να εξευμενίσουν τη γη για να έχουν πλούσιες σοδειές.

Λατρεία των νεκρών, εξαγνισμός και επίκληση των δυνάμεων που γονιμοποιούν τη γη είναι το τρίπτυχο από το οποίο ξεκινούν αλλά και το οποίο υπηρετούν τα αποκριάτικα δρώμενα, που βέβαια έχουν παγανιστικό χαρακτήρα και εκφράζονται με σάτιρα και με σεξουαλική και ερωτική ελευθεριότητα. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι Naturalianon sunt trupia (τα φυσικά πράγματα δεν είναι αισχρά). Τα αποκριάτικα δρώμενα ανάγονται στις διονυσιακές τελετές, αλλά όπως έχουν υποστηρίξει ορισμένοι μελετητές (Nielsen, Dawkins) μάλλον πρέπει ν’ αναζητήσουμε τις ρίζες τους ακόμη πιο πίσω.

Από του Αγίου Αντωνίου (17 Ιανουαρίου) ξεκινούσαν οι γυναίκες τις «βεγγέρες», για να μπουν σιγά σιγά στο κλίμα της Αποκριάς. Μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι, ξεχωριστό κάθε φορά, και άρχιζαν τη βραδιά με παιχνίδια. Κολοκυθιά, μπερλίνα, τυφλόμυγα, άλογο, παπαδιά. Συνέχιζαν με αινίγματα και άσεμνα λογοπαίγνια, χόρευαν και τραγουδούσαν σατιρικά τραγούδια, συνήθως με σεξουαλικά υπονοούμενα: «Τσι Μεγάλες Αποκρές, κουζουλαίνονται κι οι γρες», αποφαίνονταν με μαντινάδες στην Κρήτη.

Τσικνοπέμπτη, πια, κανένας δεν κρατιέται: Ακόμα κι ο πιο φτωχός «θα τσικνίσει τη γωνιά του», καθώς η τσίκνα του κρέατος που ψήνεται πρέπει να μοσχοβολήσει στην ατμόσφαιρα «για το καλό». Ψήνουν όλοι μαζί σ’ ένα σπίτι ή καθένας χωριστά στο δικό του κι έπειτα, με τα ψητά στα ταψιά, μαζεύονται στον τόπο της διασκέδασης. Στο αποκορύφωμα του γλεντιού και της κρασοκατάνυξης, ξεκινούν ο χορός και το «άσεμνο» τραγούδι.

Οι μεταμφιέσεις ποικίλουν ανάλογα με την παράδοση, τη θρησκεία, την ιδιαιτερότητα του κάθε τόπου. Αγαπημένα θέματα η παρωδία του γάμου, η γριά προξενήτρα, η νουνά, ο νουνός, ο γιατρός, ο Δήμαρχος (επίκαιρο), ο Εβραίος, ο Αρβανίτης, ο απατεώνας, το εργοστάσιο που μπαίνεις γέρος και βγαίνεις νέος, η κηδεία του τσιγγούνη…

Το Τριώδιο διαρκεί τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα αρχίζουν να σφάζουν τους χοίρους και ονομάζεται προφωνή, επειδή ο ντελάλης διαλαλούσε με φωνές την έλευση της Αποκριάς. «Όποιος δεν έχει θρεφτάρι ν’ αγοράσει». Η εβδομάδα λέγεται επίσης και απολυτή, γιατί «οι ψυχές των νεκρών απολύονται και βγαίνουν στον απάνω κόσμο».

Η δεύτερη εβδομάδα λέγεται «Κρεατινή» ή «Ολόκριγια», επειδή καταναλώνεται σ’ όλη τη διάρκειά της κρέας, ακόμη και κατά την Τετάρτη και Παρασκευή. Η Τσικνοπέμπτη, η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας της Αποκριάς, είναι η κατεξοχήν ημέρα που κάνει αισθητή την έλευση του Τριωδίου. Η τρίτη εβδομάδα λέγεται «Τυρινή», επειδή το κύριο άρτυμα στα εδέσματα είναι το τυρί, λέγεται ακόμη και «Μακαρονού».

Οι μεγάλες φωτιές που ανάβουν σε πολλά μέρη της Ελλάδος κατά την τρίτη εβδομάδα της Αποκριάς έχουν να κάνουν με τους καθαρμούς και την πεποίθηση ότι η φωτιά καθαίρει αλλά και προφυλάσσει από τις ασθένειες που βρίσκονται σε έξαρση την άνοιξη.

Οι Απόκριες συνδέονται με τη λατρεία των νεκρών. Αλλά με τη λατρεία των νεκρών έχουν να κάνουν και διάφορες μαντευτικές τελετές που γίνονται κατά την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Ιδιαίτερα συνηθιζόταν η ονειρομαντεία με το μακαρόνι που έκλεβαν τα κορίτσια από το βραδινό φαγητό της τελευταία Κυριακής και το έβαζαν κάτω από το μαξιλάρι τους, για να δουν στον ύπνο τους ποιον θα παντρευτούν.

Πολύ σημαντικό είναι ότι στα τραπέζια της Αποκριάς όλοι είναι ίσοι. Οι κοινωνικές διακρίσεις μηδενίζονται ίσως και από το φόβο της σάτιρας. Αυτοί που απειλούνται δεν μιλούν και προσπαθούν να δείξουν ότι διασκεδάζουν, ενώ εκείνοι που δεν τολμούν όλη τη χρονιά, ως μασκαρεμένοι, ξεσπαθώνουν σε λόγια και πράξεις.

Αναρωτιέμαι αν οι Απόκριες είναι πλέον μια περίοδος επικρατούσα και μόνιμη χωρίς να έρχεται η κάθαρση ποτέ. Αναμένουμε την κάθαρση, την συζητάμε, την θέλουμε αλλά βήμα προς αυτήν μάλλον δεν τολμάμε να κάνουμε.

Την κάθαρση ακούμε τα media και τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης να διαλλαλούν και αυτό μας αρκεί. Φτάσαμε πλέον στο σημείο απλώς να περιμένουμε ημερολογιακά να παρέλθει ο χρόνος μέσα από τις εορτές του ημερολογίου, έτσι απλά παγκοσμιοποιημένα, πολιτισμένα. Χωρίς οργή, χωρίς ηρωισμούς, χωρίς ούτε μια στολή ήρωα που θα μας δώσει μια πραγματική ελπίδα να αναβιώσουμε σαν άνθρωποι. Να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο του sms, το άκουσμα της φωνής του φίλου από μακριά, να βγάλουμε τη μιζέρια και τη φτώχια από πάνω μας αρχικά με τη σκέψη ότι μπορούμε, ότι ο χρόνος δεν περνάει μόνο με την ψηφιακή αλλαγή των δευτερολέπτων, αλλά Θα ήθελα οι φετινές Aπόκριες να είναι διαφορετικές, γεμάτες ευφάνταστες στολές και αναπαραστάσεις. Απαστράπτουσες και χαρούμενες, γεμάτες κέφι για ζωή. Να κοροϊδέψουμε τον θάνατο των ιδεών και των αξιών.

Να ντυθούμε υπερήρωες και να τα βάλουμε για τα καλά με το κακό και ότι αυτό πρεσβεύει. Να σκιάξουμε τις άσχημες μουτσούνες που κυριαρχούν, με την ορμή της αλήθειας των Αποκρεών. Να χορέψουμε όλοι μαζί στον σκοπό του «θέλω και παλεύω» και όχι σε ότι μας επιβάλλουν με το «πρέπει». Βαρέθηκα να βλέπω σούπερ-ήρωες με κολάν, υστερικούς μπεμπέδες και ανελέητα σεξουαλικές κορασίδες. Θέλω τους ήρωες να ντυθούν ελευθερωτές, όχι καλικάντζαροι και καραφάνταλα.

Θέλω εκείνους τους πρίγκιπες που έμπαιναν στη φωτιά για αυτό που ήθελαν πολύ, χωρίς να δίνουν προσταγές στα πρωτοπαλίκαρα. Εκείνους που ρίχνονταν μέσα στη μάχη και στον καυγά μεταμφιεσμένοι στον ίδιο τους τον εαυτό. 

Το τριώδιο ανοίγει και μαζί του η πρώτη μυγδαλιά ανθίζει, η ελπίδα είναι ακόμα ζωντανή…

Ευχαριστούμε τα παιδιά, την Ελένη Ζέρβα και την Ελένη Δινοπούλου για τις υπέροχες ζωγραφίες που μας χάρισαν!
Extra info
“Το Εικαστικό Εργαστήρι του Δήμου Κοζάνης στα πλαίσια τις διαρκούς προσπάθειας να συντελεί στην πολιτιστική και εικαστική ανάπτυξη της πόλης συνεργάστηκε με τη Δημοτική Βιβλιοθήκη με τη διοργάνωση μίας έκθεσης με χριστουγεννιάτικη διάθεση.
Η έκθεση “Γραμμή, Σχήμα, Χρώμα” λοιπόν, στην οποία συμμετέχουν όλα τα τμήματα του Εργαστηρίου, περιλαμβάνει χριστουγεννιάτικα δέντρα που φιλοτεχνήθηκαν με μία πιο εικαστική προσέγγιση. Θα διαρκέσει όλο το διάστημα των γιορτών. Παράλληλα, τα τμήματα του Εικαστικού εργαστηριού θέλοντας να δώσουν ένα μήνυμα αγάπης και σεβασμού στο περιβάλλον ετοίμασαν πάνινες τσάντες με έργα μεγάλων ζωγράφων και πρωτότυπες δημιουργίες προκειμένου ο ΟΑΠΝ να τις προσφερει σε Μπαζαρ στην Κεντρική πλατεία Κοζάνης. Τα έσοδα θα δοθούν στο Σύλλογο Γονέων- Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό Ν. Κοζάνης.

Την Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου, από τις 18:00, στον
πεζόδρομο της οδού Κομπανίας (πίσω από τον ΟΤΕ) η ΑΡΣΙΣ Κοζάνης διοργανώνει  μια γιορτινή ημέρα
συγκέντρωσης σχολικών ειδών.

Παρέα με τα δυο στέκια της πόλης «Στου Αιώνα την Παράγκα» και «Κλεψύδρα»
που βρίσκονται στον πεζόδρομο της Κομπανίας και τις όμορφες μουσικές του DJ
Mixalis Rokas ετοιμάσαμε μια γιορτή, η οποία για εμάς σηματοδοτεί την έναρξη
άλλης μιας αγωνιστικής χρονιάς. Στην έναρξη, λοιπόν, της 13ης χρονιάς της
παρουσίας μας στην πόλη σας θέλουμε όλες και όλους κοντά μας, θέλουμε την
ενέργεια σας και τη δύναμη σας για να συνεχίζουμε.
Παράλληλα, όσες και όσοι επιθυμείτε και έχετε τη δυνατότητα (χωρίς αυτό να είναι
προϋπόθεση) μπορείτε να φέρνετε σχολικά είδη (καινούργια και μεταχειρισμένα)
για όλα τα παιδιά της πόλης που τα περιμένουν στην αρχή της νέας σχολικής
χρονιάς!!!
Στις παράλληλες δράσεις της ημέρας μπορείτε να δείτε την έκθεση φωτογραφίας
από κινητό «ΙδΑΝεΙΚΟΣ Τόπος» των παιδιών της Δομής Φιλοξενίας Ασυνόδευτων
Ανηλίκων της Αιανής και να δεχτείτε ως κέρασμα το Kheer, ένα ιδιαίτερο γλυκό
από την πατρίδα τους.

Ευχαριστούμε τα παιδιά από του «Αιώνα την Παράγκα» και την
«Κλεψύδρα», τα οποία θα διαθέσουν μέρος των εσόδων της ημέρας για
την προμήθεια επιπλέον σχολικών ειδών.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε με την ΑΡΣΙΣ Κοζάνης:
οδός Αγίου Χριστοφόρου 6, στο τηλέφωνο επικοινωνίας 2461049799, στο e-
mail: infokoz@arsis.gr, ή μέσω της σελίδας www.facebook.com/Arsis.Kozanis.

Simone de Beauvoir (1908 – 1986) 

Το «Δεύτερο Φύλο» που κυκλοφόρησε το 1949 είχε αποφασιστική επιρροή στην εξέλιξη του μεταπολεμικού και όχι μόνο φεμινιστικού κινήματος. Για πρώτη φορά οι γυναίκες είχαν το δικό τους σημείο αναφοράς, είδαν  τις σκέψεις τους γραμμένες και αποτυπωμένες με ένα πρωτοποριακό και εμπεριστατωμένο λόγο. Εκεί η Beauvoir διατύπωσε το περίφημο «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»! Μια φράση που ακόμα και σήμερα συνεχίζει να αντηχεί στις συζητήσεις για το φύλο. Η Simone de Beauvoir ήταν Γαλλίδα συγγραφέας, φιλόσοφος, εκφραστής του υπαρξισμού, βαθιά διανοούμενη, ακτιβίστρια και φεμινίστρια. Υπήρξε σύντροφος του διάσημου υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν-Πωλ Σαρτρ, τον οποίο επηρέασε βαθιά τόσο συναισθηματικά όσο και φιλοσοφικά.

Marie Skłodowska Curie (1867-1934) 

H Marie Curie άλλαξε τον κόσμο όχι μια αλλά δύο φορές. Ίδρυσε την επιστήμη της ραδιενέργειας, ακόμα και η λέξη «ραδιενέργεια» προέρχεται από την ίδια και οι ανακαλύψεις της αποτέλεσαν έναυσμα για αποτελεσματικές θεραπείες κατά του καρκίνου. Ήταν η πρώτη γυναίκα που κέρδισε το βραβείο Nobel και η πρώτη που διατέλεσε καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Επίσης, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που κέρδισε δεύτερο βραβείο Nobel.  Η επιστημονική κοινότητα, σε ένδειξη σεβασμού προς το πρόσωπό της έδωσε το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας (το κιουρί ή Ci) και στο υπερουράνιο τεχνητό χημικό στοιχείο κιούριο (Cm), με ατομικό αριθμό 96. Έζησε από το 1867 έως το 1934 και ήταν η πιο φημισμένη γυναίκα επιστήμων της εποχής της, μένοντας γνωστή και Μαντάμ Κιουρί.

Rosa Parks (1913–2005)

Στις 1 Δεκεμβρίου 1955, μια έγχρωμη μοδίστρα στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Η πράξη αυτή πολιτικής ανυπακοής γέννησε ένα κίνημα κατά του φυλετικού διαχωρισμού στην πόλη αυτή, που άμεσα εκφράστηκε με μποϊκοτάζ των λεωφορείων από τους έγχρωμους επί 381 ημέρες, και βοήθησε έναν από τους διοργανωτές του κινήματος αυτού, ονόματι Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, να ξεκινήσει μια διαδρομή που θα οδηγούσε στην ανάδειξή του σε κεντρική πολιτική φιγούρα στην Αμερική. Για τους λόγους αυτούς, η Ρόζα Παρκς σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Frida Kahlo (1907 –1954)

Η μεξικανή καλλιτέχνης που τα μοναδικά έργα της συνδυάζουν την εξερεύνηση του φύλου, της τάξης και της ταυτότητας μέσα από σύμβολα της πολιτιστικής ιστορίας του έθνους αποτελεί ορόσημο στα κοινωνικά ζητήματα του φεμινισμού και των LGBTQ δικαιωμάτων. Στη ζωγραφική της κυριαρχούν τα έντονα χρώματα. Το στυλ που χρησιμοποιεί φαίνεται επηρεασμένο από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό αλλά φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση Ευρωπαϊκών ρευμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται ο Ρεαλισμός, ο Συμβολισμός και ο Υπερρεαλισμός. Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της. Είχε κομμουνιστικές πολιτικές πεποιθήσεις, ήταν αυθεντικά πρωτοπόρα, αμφισβητούσε τους ρόλους και την ταυτότητα των δύο φύλων και έκανε την τέχνη της χωρίς κανένα συμβιβασμό.

Mary Anning (1799-1847)

Τα απολιθώματα ήταν ζωτικής σημασίας κατά τη διάρκεια της βικτωριανής εποχής καθώς, αποτελούσαν την απόδειξη της εξέλιξης των ειδών.  Συγκεκριμένα, τα απολιθώματα των δεινοσαύρων παρείχαν ιδιαίτερα επιτακτικές αποδείξεις για το μακρύ παρελθόν της γης.  Η Μαίρη Άνινγκ ήταν Βρετανή συλλέκτης απολιθωμάτων, παλαιοντολόγος και έμπορος απολιθωμάτων. Μερικές από τις ανακαλύψεις της ήταν ο πρώτος πτερόσαυρος εκτός Γερμανίας, ο πρώτος πλήρης σκελετός ιχθυοσαύρου και ο πρώτος επίσης πλήρης πλεισιόσαυρος. Αν και η εκπαίδευσή της ήταν περιορισμένη, κατάφερε να γίνει μια από τους σημαντικότερους «ειδικούς» στον τομέα της προϊστορικής ζωής. Τα μοναδικά παλαιοντολογικά της ευρήματα από τους βράχους του Lyme Regis βοήθησαν να μεταμορφώσουν και να διαμορφώσουν τις πεποιθήσεις για την προέλευση της ζωής. Θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες γυναίκες επιστήμονες της Αγγλίας.

Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας. Το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Είναι η πρώτη γυναίκα της οποίας η σορός εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στη Ροτόντα του Καπιτωλίου.

Malala Yousafzai (1997-)

Σε ηλικία 11 ετών ξεκίνησε να γράφει (χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο) σε blog, όπου περιέγραφε τη ζωή της στην πόλη Mingora,στο βορειοδυτικό Πακιστάν, μετά την κατάληψη της εξουσίας στην περιοχή από τους Ταλιμπάν, που απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και εξέφραζε τις απόψεις της σχετικά με το δικαίωμα των κοριτσιών στη μόρφωση. Τα επόμενα χρόνια έδωσε συνεντεύξεις σε διάφορα μέσα, τόσο της χώρας της όσο και άλλων χωρών, στις οποίες υποστήριζε το δικαίωμα των κοριτσιών να πηγαίνουν στο σχολείο. Στο μεταξύ έγινε γνωστή η ταυτότητά της.

Το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας πυροβόλησε στο κεφάλι τη Μαλάλα Γιουσαφζάι ενώ βρισκόταν μέσα στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς την πολύ σοβαρά. Τις μέρες μετά την επίθεση νοσηλεύθηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε νοσοκομείο στο Πακιστάν και στη συνέχεια, όταν η κατάστασή της σταθεροποιήθηκε, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Elizabeth του Μπέρμιγχαμ, στην Αγγλία, το οποίο επιλέχθηκε μεταξύ πολλών προσφορών για τη νοσηλεία της. Η απόπειρα δολοφονίας προκάλεσε μια έκρηξη συμπαράστασης προς την 15χρονη τότε μαθήτρια, τόσο στο Πακιστάν όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.Το 2013 της απονεμήθηκε το Βραβείο Ζαχάρωφ και ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης. Το 2014 τελικά της απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης για τον αγώνα της για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση.

Η κεντρική φωτογραφία ανήκει στην Alice Mollon

Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών. Με αυτό σαν γνώμονα, το Δημοτικό Παιδικό Θεατρικό Εργαστήρι και η Πειραματική Σχολή Κλασικού Χορού που ανήκουν στο δυναμικό της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Εορδαίας (Κ.Ε.Δ.Ε) γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με δύο παραστάσεις.

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου

Οι ριγέ πυτζάμες του Άη Βασίλη

Τι συμβαίνει όταν ο Άη Βασίλης χάνει τις αγαπημένες του πυτζάμες; Η οικογένειά του; Τι στάση κρατάει. Και τελικά, υπάρχει Άη Βασίλης για τον Άη Βασίλη;

Ένα τρυφερό κείμενο γραμμένο από την μαθήτριά του ΔΗ.ΠΑΙ.Θ.Ε. Αριστέα Αδαμίδου. Το έργο παρουσιάζεται από το προεφηβικό τμήμα του εργαστηρίου και πλαισιώνεται χορευτικά από τα τμήματα μουσικοκινητικής της Πειραματική Σχολής Κλασικού Χορού.

Μια βραδιά γεμάτη γέλιο, κέφι και παιχνίδια έκπληξη.

Επιμέλεια εκδήλωσης: Μάρθα Μαυρίδου – Μαρία Αραμπατζή

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου

Η ΑΒ της εφηβείας

Το εφηβικό τμήμα του ΔΗ.ΠΑΙ.Θ.Ε. παρουσιάζει μια παράσταση «τομή» στην εφηβεία. Τι συμβαίνει στο μυαλό ενός εφήβου, πώς εξηγούνται αυτές οι εκρήξεις, τι θέση έχουν στη ζωή τους τα νεύρα, ο έρωτας, το σχολείο; Το χάος που χαρακτηρίζει την εφηβική ηλικία, από το Α ως το Ω. Η ιδέα βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Μάγιας Δεληβοριά και τα κείμενα έχουν γράψει τα ίδια τα παιδιά. Μια παράσταση που αφορά παιδιά στην προεφηβική και εφηβική ηλικία, αλλά κυρίως τους καθηγητές και τους γονείς τους.

Σκηνοθεσία Μάρθα Μαυρίδου

Ταυτότητα:

Οι ριγέ πυτζάμες του Άη Βασίλη

Πότε: Σάββατο 15 Δεκέμβρη 2018

Που: Αμφιθέατρο Ποντιακού Συλλόγου

Ώρα: 19:00

Η ΑΒ της εφηβείας

Πότε: Κυριακή 16 Δεκέμβρη 2018

Που: Αμφιθέατρο Ποντιακού Συλλόγου

Ώρα: 19:00