Το δικό μου Όσκαρ εδώ και χρόνια παρακολουθώντας την πορεία της, το δίνω στην  Λένα Παπαληγούρα  θεωρώντας την από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της (κλισέ;), αδιαμφισβήτητα!

Σίγουρα η  δημιουργία εντυπώσεων δεν είναι καθόλου του στυλ της, η Λένα  επιβάλλει με την παρουσία της την ηρεμία και αντιδρά στην κάθε είδους ειδωλοποίηση διατηρώντας μια πνευματική ελευθερία μέσα στην ρευστότητα των καλλιτεχνικών πραγμάτων.

Έχει ήδη συνεργαστεί με σημαίνοντες εκπροσώπους της Τέχνης,  έχει αποσπάσει το θεατρικό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη», και συνεχίζει να μάχεται για την αγάπη της στην υποκριτική.

Παππούς της ήταν ο Γεώργιος Ράλλης και  πατέρας της ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης Αναστάσιος Παπαληγούρας. Η «πολιτική»  ταυτότητα της οικογένειάς της δεν την απέτρεψε από την Τέχνη του θεάτρου

Τη συναντήσαμε με αφορμή τον ρόλο της ως ‘Ηλέκτρα του Ευριπίδη,  σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη στην Κοζάνη και συζητήσαμε για την υποκριτική, το έργο, τα θεμελιώδη και τα αγαπημένα της πράγματα!

Για την υποκριτική

Τι καλλιεργείς μέσα από την υποκριτική;

Η υποκριτική καλλιεργεί την επικοινωνία σε πολλά επίπεδα. Επικοινωνείς με το κείμενο , το οποίο πολλές φορές σε υπερβαίνει, αναμετριέσαι μαζί του αφού  είναι η αρχή  και το τέλος όλου του πράγματος . Το κείμενο είναι ένα ανεξάντλητο δώρο που καλείσαι να ανακαλύψεις .Έπειτα η επικοινωνία με  τους συναδέλφους και  τον σκηνοθέτη.  Το θέατρο είναι ομαδικό παιχνίδι. Το πρωταρχικό κομμάτι είναι να υπάρχει αλήθεια πάνω στην σκηνή και ουσιαστική επικοινωνία.Τέλος η επικοινωνία με το κοινό. Το τελικό αλλά  πιο σημαντικό στάδιο. Πως επικοινωνείς την παράσταση στον κόσμο ώστε να επιτευχθεί  αυτή η μαγική αλληλεπίδραση  με τον κόσμο που είναι μεν διαφορετική κάθε φορά αλλά είναι ζωντανή από την αρχή.

Ποια είναι τα συναισθήματα που σου ξυπνά η τέχνη της υποκριτικής;

Τα συναισθήματα διαφέρουν κάθε φορά και έχουν να κάνουν με τον ρόλο και το κείμενο. Η υποκριτική σου ξυπνά  την φαντασία , την αθωότητα σου, σε γεμίζει με ενθουσιασμό και συγκίνηση. Αντίθετά όμως πολλές φορές  σου ξυπνά αγωνία και φόβο. Αυτή είναι όμως μια διαδικασία συνολικής αφύπνισης.

Πως σβήνεις τον εαυτό σου, για να χωρέσεις μέσα έναν άλλον;

Δεν νομίζω να τον σβήνεις απόλυτα. Έχει πλάκα αυτό που με ρωτάς γιατί διάβαζα  πρόσφατα μια επιστολή του Φρόιντ σε μια ηθοποιό  στην οποία έγραφε πως δεν χρειάζεται να προσπαθεί να σβήσει  τον εαυτό της , αλλά πρέπει να  χωρέσει μέσα αυτόν τον  «άλλο» αναδεικνύοντας κάθε φορά  τα κομμάτια αυτά που ταιριάζουν με το ρόλο. Νομίζω πως πάνω κάτω κάτι τέτοιο γίνεται.

Κάνεις  χώρο και φωτίζεις τις πτυχές αυτές του εαυτού σου που έχουν να κάνουν με στοιχεία του χαρακτήρα σου και σε βοηθούν να τον καταλάβεις. Κάπως χωράς τον ρόλο στον εαυτό σου και τον δίνεις στον κόσμο. Το να βγαίνεις από τον εαυτό σου για να κατανοήσεις κάποιον άλλο είτε συμβαίνει στη ζωή είτε στη δουλειά είναι όμορφο πράγμα.  Μαθαίνεις να κατανοείς , να μπαίνεις στη θέση του άλλου, να πετάς τον εγωισμό σου.

Για την ηρωίδα

Πως σκιαγραφείς την σύγχρονη Ηλέκτρα;

Αυτό που πετυχαίνουν τέτοια κείμενα είναι να βάζουν έναν  μεγεθυντικό φακό σε καταστάσεις και να  κάνουν δημιουργούν συμβολισμούς. Τα αισθήματα και οι πράξεις συμπυκνώνονται κάνοντας μας να τα βλέπουμε όλο μεγεθυμένα. Δεν ξέρω αν υπάρχει  σύγχρονη Ήλεκτρα,  μάλλον είναι πολλές μαζί. Σίγουρα η Ηλέκτρα κυριαρχείται από εμμονή  και είναι  ένα πρόσωπο με πάθος για εκδίκηση και  προσωπική δικαιοσύνη που μπορεί να φαντάζει παράλογη αλλά  για αυτήν είναι στόχος ζωής. Έχει πλευρές αδύναμες  αλλά και  πλευρές  φιλικές που αναγκάστηκε να αφήσει πίσω  της ζώντας πια εξόριστη,   μακριά από το παλάτι , παντρεμένη με έναν  άντρα που δεν τον επέλεξε  και δεν θα τον επέλεγε ποτέ,  αναγνωρίζοντας όμως τα  θετικά του στοιχεία. Προσμένει τον αδελφό της  για να οργανώσουν μαζί δυο φόνους. Αυτός  είναι ο στόχος της ζωής της.

Για μένα ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι είναι αυτό που ονομάζω «Μετά τον φόνο» όπου η Ηλέκτρα θα περίμενε κάνεις πως θα νιώθει  πια λυτρωμένη  αντίθετα όμως ζει την απόλυτη ματαιότητα. Ουσιαστικά παύει να υπάρχει.  Αυτό είναι το πιο συγκινητικό και ενδιαφέρον μέρος της τραγωδίας. Το πιο αιρετικό κομμάτι του Ευριπίδη.

Για το έργο

Τι θεωρείς επίκαιρο και επιτακτικό στο έργο;

Το έργο θέτει  μεγάλα και διαχρονικά ερωτήματα τα οποία καλούμαστε να αναδείξουμε μαζί με όλους αυτούς τους συμβολισμούς των χαρακτήρων στους οποίους  δεν μπορεί κάποιος να μην βρει έστω ένα πράγμα  για να ταυτιστεί  σε μικρότερο βαθμό φυσικά . Μια αναμέτρηση με πανανθρώπινα θέματα όπως η ενοχή, η μεταμέλεια, η εκδίκηση, η προσωπική δικαιοσύνη του καθένα, η λύτρωση.

Ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το δυνατό σημείο του έργου;

Δεν μπορώ να επιλέξω ένα σημείο. Το έργο έχει πολύ σασπένς και είναι λίγες  οι φορές που όλο αυτό δεν προκύπτει μόνο από την πλοκή αλλά  από τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους.  Αυτό κάνει την τραγωδία αυτή τόσο ενδιαφέρουσα.

Ο Θέμης Μουμουλίδης το έχει αποκαλέσει λυρικό θρίλερ γιατί πραγματικά  διαθέτει τρομερά σημεία ανατροπών μαζί με τον υπέροχο ποιητικό λόγο του Ευριπίδη . Μπαίνοντας στην ιστορία και προσπαθώντας να κατανοήσεις τους χαρακτήρες δεν ξέρω πραγματικά αν μπορείς να κάνεις μια επιλογή του πιο ενδιαφέροντος κομματιού.

Μία αγαπημένη σας φράση , στιγμή ή σκηνή από το έργο;

Η σκηνή της αναγνώρισης. Όταν  τα αδέλφια μετά από πολύ καιρό συναντιούνται. Η πιο συγκινητική και δυνατή στιγμή για μένα κάτι  όμως  που ανατρέπεται πολύ γρήγορα αφού δεν δίνουν χρόνο στη χαρά θέλοντας να προχωρήσουν στην εκδίκηση.

Τα “προσωπικά”

Τι συζητήσατε όταν βρεθήκατε πρώτη φορά με τον σκηνοθέτη Θέμη Μουμουλίδη;

Δεν ήθελα να δουλέψω το καλοκαίρι και είχα πει πολλά όχι. Πίστευα πως φέτος θα κάνω διακοπές.  Όταν βρέθηκα με τον Θέμη και μου πρότεινε τον ρόλο της Ηλέκτρας μου έκανε ένα δώρο που δεν μπορούσα να αρνηθώ.  Δέχτηκα  και  αμέσως άλλαξα τα σχέδια μου. Την πρώτη φορά  συζητήσαμε για το πανέμορφο αλλά και πάρα πολύ δύσκολο έργο, για τους τρόπους που θα ενώναμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργήσουμε κάτι δυνατό. Φυσικά,  οι πιο δημιουργικές συζητήσεις έρχονται πάντα μέσα από  αυτή την διαδικασία!

Τι είναι πολιτικά και κοινωνικά ιδεατό για σένα;

Μια δίκαιη κοινωνία, με σεβασμό στους  ανθρώπους  και ίσες ευκαιρίες για όλους.

Τι σε περιορίζει και τι σε απελευθερώνει;

Με περιορίζει η  αδικία, η αγένεια, το ψέμα και ο ρατσισμός.  Με απελευθερώνει η εμπιστοσύνη, η τρυφερότητα και η ελευθερία.

Πότε ένιωσες πως τα κατάφερες;

Ποτέ.

Tα “Θεμελιώδη”

Η τέχνη σε διαλέγει  ή την διαλέγεις  εσύ;

Ο Γούντι Άλεν λέει πως το ταλέντο είναι τύχη και η ζωή θέλει κουράγιο. Νομίζω πως την  τέχνη την διαλέγεις εσύ. Είναι πολύ μεγάλη για να  διαλέξει από την άλλη έχει χώρο για όλους . Αν την διαλέξεις  όμως θα σου δώσει μεγάλες χαρές.

Ζεις για να παίζεις ή παίζεις για να ζήσεις;

Νομίζω ότι η δουλειά μου είναι αρκετά ταυτισμένη με την ύπαρξη μου. Αντλώ μεγάλη ικανοποίηση από αυτή αλλά ζω και για άλλα πράγματα. Προτιμώ λοιπόν να τα συνδυάζω . Ζω για να παίζω και παίζω για να ζω!

Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Σίγουρα γεννιέσαι με αυτό το μικρόβιο που καλείσαι να καλλιεργήσεις  και να βγάλεις στο φως. Σίγουρα επίσης  γίνεσαι αφού  απαιτεί πολύ γερό στομάχι και πολύ δουλεία για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις. Αν δεν έχεις πάθος και αγάπη για τη δουλεία αυτή δεν θα αντέξεις, οπότε είναι συνδυασμός.

Τα αγαπημένα

Aγαπημένο βιβλίο

Ο επικίνδυνος οίκτος του Στέφαν Τσβάιχ

Αγαπημένος ηθοποιός

Μέριλ Στριπ

Αγαπημένη ταινία

Το La Strada του Φελίνι

Αγαπημένος θεατρικός συγγραφέας

Ο Τσέχωφ

Αγαπημένη παράσταση

Μπαίνω πολύ έντονα στους ρόλους μου κάθε φορά οπότε θα απαντήσω πως αυτή τη δεδομένη στιγμή είναι  η Ηλέκτρα!

Αγαπημένος δίσκος

The Wall-Pink Floyd

Συνέντευξη: Kέλλυ Γρηγοριάδου

“Sad” από την θεατρική ομάδα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης «Η πόλη στη σκηνή» | 2-3-7-8 Ιουλίου

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Κοζάνης με τη θεατρική του ομάδα «Η πόλη στη σκηνή», παρουσιάζει την παράσταση «Sad», σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου.

Μια παράσταση, εμπνευσμένη από το θεατρικό έργο του Ρόμπερτ Σνάϊντερ «Η βρωμιά» και το ποίημα του Τούρκου ποιητή Αζίζ Νεσίν, «Σώπα μην μιλάς».

O Sad, είναι ένας Άραβας μετανάστης, που έρχεται αντιμέτωπος με τις προκαταλήψεις, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τα στερεότυπα και τον φόβο της κοινωνίας, αλλά και τον δικό του, απέναντι στο άγνωστο και το διαφορετικό. Τον φόβο, που δημιουργεί και βία και σιωπή. Τον φόβο, που σε κάνει να σωπαίνεις, να μην μιλάς, να μην επικοινωνείς, να μην κατανοείς. Τον φόβο που σε κάνει να γίνεσαι όλο και μικρότερος. Τον φόβο που σε λερώνει, σε απομονώνει, σε παραλύει. Και μένεις μόνος.  «Βρώμικος».

Ο Σαντ είναι ο Άραβας μετανάστης, o Σαντ είναι αυτός που είναι στο περιθώριο,o Σαντ είναι ο διαφορετικός,o Σαντ είναι η μητέρα σου,o Σαντ είναι ο αδερφός σου,o Σαντ είναι ο παλιός σου συμμαθητής,o Σαντ είναι το αφεντικό σου,o Σαντ είναι το άλλο σου μισό,o Σαντ είσαι εσύ,o Σαντ είμαι εγώ!

 Με λένε Σαντ! Σαντ στα Αγγλικά σημαίνει λυπημένος, δεν είμαι λυπημένος .

Σσσσσ… Σώπα… μην μιλάς..  είναι ντροπή. Κοψ` τη φωνή σου… Σώπασε επιτέλους!!

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία-επιμέλεια κειμένου: Μαίρη Ανδρέου, 
Κίνηση/Χορογραφίες: Τάσος Παπαδόπουλος, 
Κατασκευή Σκηνικών Σπύρος Σαραφιανός, 

Παίζουν: η θεατρική ομάδα του ΔηΠεΘε Κοζάνης “Η πόλη στη σκηνή”.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ “Λασσάνεια 2018”

Χώρος: Αποθήκη ΟΣΕ

“Βάτραχοι” του Αριστοφάνη | 5 Ιουλίου 

Στους Βατράχους, κωμωδία που διδάχτηκε στα Λήναια το 405 π.Χ., ο Διόνυσος, απογοητευμένος από την πενία των δραμάτων που ανεβαίνουν στην Αθήνα, καθώς οι μεγάλοι τραγικοί έχουν πεθάνει, κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο προκειμένου να φέρει πίσω ένα μεγάλο Ποιητή, ικανό να σώσει την Πόλη από την παρακμή. Για τον σκοπό αυτό, διοργανώνει έναν ποιητικό αγώνα ανάμεσα στον Αισχύλο και στον Ευριπίδη, ορίζοντας διαιτητή τον ίδιο τον Πλούτωνα, ώστε ο καλύτερος εκ των δύο να επιστρέψει. Και καλύτερος για τον Αριστοφάνη, που σατιρίζει ανελέητα τα νεωτερικά ήθη, άρα και τον τότε εκπρόσωπό τους Ευριπίδη, αναδεικνύεται ο Αισχύλος. Ο Αισχύλος θα είναι ο νικητής.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας 
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου 
Βοηθός σκηνοθέτρια: Γιώτα Σερεμέτη 
Βοηθός σκηνοθέτη: Σήλια Κόη 
Σκηνικά – Κοστούμια: Τέλης Καρανάνος, Αλεξάνδρα Σιάφκου 
Κίνηση: Σοφία Πάσχου 
Μουσική: Νίκος Γαλενιανός 
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος 
Φωτογραφίες: Πάνος Γιαννακόπουλος

Παίζουν με σειρά εμφάνισης:

Λάκης Λαζόπουλος, Σοφία Φιλιππίδου, Δημήτρης Πιατάς, Αντώνης Καφετζόπουλος, Άννα Καλαϊτζίδου, Γιάννης Στεφόπουλος, Γιώργος Συμεωνίδης, Εριφύλη Στεφανίδου, Ειρήνη Μπούνταλη, Φοίβος Συμεωνίδης, Χρήστος Κοντογεώργης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος
Μουσικοί – περφόρμερ: Σταμάτης Πασόπουλος, Christoph Blum.
Στον χορό συμμετέχει όλος ο θίασος.

Χώρος: Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρος Κοζάνης 

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ  “Λασσάνεια  2018”

“Ηλέκτρα” του Ευριπίδη | 6 Ιουλίου 

“Αντιγόνη” του Σοφοκλή | 17 Ιουλίου

“Αχαρνής” του Αριστοφάνη | 21 Ιουλίου 

Στους Αχαρνής, ένα από τα πιο αντιπολεμικά έργα του Αριστοφάνη, πρωταγωνιστεί ο Δικαιόπολις, ένας ηλικιωμένος αγρότης που αγανακτισμένος από την αδράνεια της πόλης παρά τον πόλεμο που συνεχίζεται, αποφασίζει να αυτενεργήσει: στέλνει προσωπικό αγγελιοφόρο στους Σπαρτιάτες, προτείνοντάς τους να συνάψουν ειρήνη. Έτσι, αρχίζουν να τον καταδιώκουν και οι πολεμοχαρείς Αχαρνής, που θέλουν να εκδικηθούν τους Σπαρτιάτες, αλλά και ο αξιωματικός Λάμαχος, λίγο πριν αυτός φύγει για μία ακόμα μάχη. Θα καταφέρει να τους πείσει ο Δικαιόπολις για τα πλεονεκτήματα της ειρήνης;

Συντελεστές:

Απόδοση – Σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος 
Χορογραφίες: Έλενα Γεροδήμου, Κώστας Τσιάνος 
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ 
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου 
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς 
Βοηθός σκηνοθέτη: Λουκία Στεργίου 
Artwork/Σχεδιασμός προγράμματος: Κάρολος Πορφύρης 
Φωτογραφίες παράστασης: Ιωάννα Χατζηανδρέου 
Παραγωγή: Θεατρικές Επιχειρήσεις Ταγαρη 

Παίζουν: 

Πέτρος Φιλιππίδης, Παύλος Χαϊκάλης, Κώστας Κόκλας, Ιωάννης Παπαζήσης, Τάκης Παπαματθαίου. 

Χορός (αλφαβητικά):

Βατικιώτης Νίκος, Ζουγανέλης Αλέξανδρος, Καμμένος Παναγιώτης, Κατσώλης Παναγιώτης, Κοράκης Κωνσταντίνος, Κυπαρίσσης Βαγγέλης, Κωστάκης Ηρακλής, Μαγγόνας Αλκιβιάδης, Παυλίδης Παύλος, Πετκίδης Μάριος, Σταμούλης Γρηγόρης, Τσουρουνάκης Γιώργος, Φλέουρας Χάρης, Χιώτης Χάρης.

Χώρος: Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο Κοζάνης
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ “Λασσάνεια 2018”

“Από το γάμο στο διαζύγιο;” του Ζωρζ Φευντώ | 27 Αυγούστου 

Το “Θεσσαλικό Θέατρο” παρουσιάζει την κωμωδία του Ζωρζ Φεϋντώ “Από το γάμο στο διαζύγιο;” που περιλαμβάνει τα δύο μονόπρακτα: “Η εφτάψυχη πεθερά” και “Η δυσκοιλιότητα του μπέμπη”. Το κεντρικό θέμα είναι η αποθέωση των παρεξηγήσεων στη σχέση του ζευγαριού, που από μία λέξη ξεκινάει μια απρόβλεπτη χιονοστιβάδα κωμικών συγκρούσεων. Ο Φεϋντώ οδηγεί την κωμική φάρσα σε μια αριστουργηματική μορφή.

“Μόλις Χώρισα” των Βασίλη Μυριανθόπουλου & Βαγγέλη Χατζηνικολάου | 31 Αυγούστου

“Αλέξης Ζορμπάς” του Νίκου Καζαντζάκη | 3 Σεπτεμβρίου

Η εμβληματική μορφή του Αλέξη Ζορμπά από το μνημειώδες και διεθνώς αναγνωρισμένο έργο του Νίκου Καζαντζάκη “Ο Βίος και η Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά” ξαναζωντανεύει από τις Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη, με την αυθεντική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, σε μια μοναδική διασκευή των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα και σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή. Τον Αλέξη Ζορμπά ενσαρκώνει ο Γρηγόρης Βαλτινός. Στη σκηνή θα δούμε να ζωντανεύει ο “μοναδικός διάλογος ενός καλαμαρά και ενός μεγάλου ανθρώπου του λαού, διάλογος μεταξύ του δικηγόρου Νου και της μεγάλης ψυχής του λαού”, όπως αναφέρει ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης για τη διαχρονική φιλία του με τον Ζορμπά.