Βρεθήκαμε πάλι στα πλοκάμια της καραντίνας. Σαν να μας τιμώρησαν γιατί δεν ήμασταν φρόνιμα παιδιά. Οι δρόμοι ησύχασαν κι οι άνθρωποι στην γωνία, με το ένα πόδι σηκωμένο, περιμένουν να δουν τι θα ξημερώσει.

Η επιχειρηματικότητα στο μάτι του κυκλώνα και το εργατικό δυναμικό σε αναστολή. Ως πότε; Θα δείξει. Μέχρι να δείξει όμως , ας αναρωτηθούμε ποιοι θα επιβιώσουν και πως. Εκτός από την περιβόητη πανδημία, κάποιοι ίσως κινδυνέψουν κι από άλλους λόγους . Το άγχος είναι μεγάλος εχθρός του ανθρώπου και η απόγνωση για το πώς θα ζήσει κάποιος χωρίς δουλειά , με τα χρέη να τον πνίγουν, μπορεί να οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αδράνεια. Με το pause  πατημένο, περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Πως θα αντιμετωπιστεί ο covid, πως θα στηριχθεί το δημόσιο σύστημα υγείας, τι θα γίνει με την εκπαίδευση, πως θα κρατηθεί ζωντανός ο επιχειρηματικός κόσμος;

Θύματα του τοπικού lockdown και τα αγαπημένα μας στέκια. Καταστήματα εστίασης, εμπορικά καταστήματα, κομμωτήρια, γυμναστήρια κ.ά. Εκεί που χτυπά η καρδιά της τοπικής οικονομίας, εκεί που επιλέγεις να περνάς ευχάριστα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σου, εκεί που συναντάς τους φίλους και τους γνωστούς κι ανταλλάσσεις μερικές κουβέντες, συζητάς , γελάς , ηρεμείς. Μακριά από το άγχος και τα προβλήματα. Εκεί που κάποιες φορές περνάς χρόνο μόνος σου, κάνοντας τις αγορές σου ή απολαμβάνοντας το φαγητό ή τον καφέ σου.

Τα αγαπημένα μας στέκια ερήμωσαν κι αργοπεθαίνουν, μαζί μ’ αυτά και η κοινωνία. Δεν αντέχει ο άνθρωπος να τον περιορίζεις, να του στερείς την κοινωνικότητα και τις αγαπημένες του συνήθειες. Μπορεί για κάποιους η έξοδος να θεωρείται περιττή αλλά για κάποιους άλλους είναι η καθημερινότητά τους, κομμάτι της ζωής τους.

Κανείς αρμόδιος δεν μπορεί να μας πει με σιγουριά πόσο θα κρατήσει όλη αυτή η κατάσταση περιορισμού, αν θα είναι μόνο 14 ημέρες ή και παραπάνω. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο θα αντέξει η κοινωνία. Ο χειμώνας έχει τις δικές του δυσκολίες και τώρα προστίθενται κι άλλες. Οι δηλώσεις συμπαράστασης και το χάιδεμα στην πλάτη δεν ωφελεί. Ο κόσμος κουράστηκε από τα λόγια. Σε αναμονή ουσιαστικών παρεμβάσεων, το συντομότερο δυνατό, από την πλευρά της Πολιτείας,  ας ευχηθούμε αυτή η αναστολή να μην γίνει μόνιμη κατάσταση.

Το Πρώτο Σοκ

Στην αρχή, το πρώτο κρούσμα. Έπειτα τα μέτρα: Κρατάτε αποστάσεις, μείνετε μέσα κτλ.  Το πρώτο σοκ: τα σύνορα κλείνουν. Πανικός! Θα κάνω μήνες να δω τους δικούς μου, θα είναι καλά; Θα είμαι εγώ καλά;

Στο facebook χιλιάδες άρθρα, παντού… Κι άλλος πανικός κι άλλος φόβος. Να κοιτάω με ευλάβεια τα νούμερα κάθε μέρα. Δεν έβγαινα καθόλου. Μετά από κάποιες μέρες άρχισα να κάνω βόλτες λίγο στην αυλή και γύρω στο τετράγωνο. Μετά από τρεις βδομάδες, αποφασίζω να πάω σουπερ μάρκετ. Αντισηπτικό, μάσκα και απόσταση. Περίεργη εμπειρία, αλλά όταν πέρασε το πρώτο μούδιασμα συνήθισα

Άρχισε να μπαίνει η λογική ξανά στο παιχνίδι. Εφόσον τηρώ τα μέτρα, θα είμαι ασφαλής. Κάπως έτσι πέρασα από το πρώτο στάδιο του πανικού για την νέα κατάσταση στο στάδιο του όλα καλά θα πάνε, θα περάσει και αυτό.

The “Good” and the “Bad” Days

Δεν ήταν κάθε μέρα έτσι. Υπήρξαν μέρες, που δεν ήθελα ή δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Και να πέφτουν βροχή τα «αξιοποιείστε το χρόνο σας εν μέσω καραντίνας». Ένιωθα περίεργα, θύμωνα, γιατί δεν είχα πάντα όρεξη. Κάπου διάβασα ότι αυτό ήταν φυσιολογικό, καθώς η πανδημία μας στέρησε πολλά από αυτά, που μας κάνουν αυτούς που είμαστε (οι οικογένεια, οι φίλοι μας, οι δραστηριότητες μας κτλ.).

Παρ’ όλ’ αυτά,  βρήκα την ευκαιρία να τελειώσω το Twin Peaks, να διαβάσω βιβλία, να δω ταινίες να ξεκινήσω online σεμινάρια, μαθήματα… Όλα online πλέον. Όμως ακόμα και εκεί ο κορωνοϊός και η ανασφάλεια των ημερών ήταν θέμα συζήτησης. Ευτυχώς δεν ήμουν μόνη και δεν ήμουν η μόνη.

Ο καθένας μας, τελικά, έχει διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει, πως υπάρχουν «άσχημες μέρες», όπου δε θέλουμε να κάνουμε τίποτα.  Πρέπει να αποδεχόμαστε τα συναισθήματα μας, είτε αρνητικά, είτε θετικά. Μπορεί να σημαίνουν κάτι ή και τίποτα. Είναι δικά μας όμως.

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις…

Σκεφτόμουν πολύ για πολλά θέματα. Ένα από αυτά τα Α.μεΑ. Όπως και πολλοί άλλοι έγραψαν καλύτερα από ‘μένα: Όταν δεν υπάρχει προσβασιμότητα, η ζωή, είναι σαν καραντίνα… Σκέφτηκα πως οι δυνατότητες, που φέρνει η χρήση του internet, ίσως δημιουργήσουν περισσότερες ευκαιρίες για όλους μας.

Έπειτα, πως όλη αυτή η κατάσταση ήταν η αφορμή, για να πάρουμε μία ανάσα από τους «γρήγορους ρυθμούς» της καθημερινότητας. Ίσως η ζωή μπορεί να κυλήσει πιο αργά. Ίσως δε χρειάζεται να γίνουν όλα σήμερα. Ποιος ξέρει… Και φυσικά, η αβεβαιότητα για το μετά: Τι θα γίνει με την οικονομία, τις δουλειές, πόσο θα κρατήσει κτλ. Πολλές σκέψεις μαζεμένες.

Όταν Τελειώσει Όλο Αυτό

Βλέπω, όμως, και τη θετική πλευρά. Ασχολήθηκα με πράγματα, που δεν είχα δοκιμάσει ξανά. Και τελείωσα άλλα, που είχα αφήσει στη μέση. Μα πάνω από όλα, – να ‘ναι καλά το internet και οι βιντεοκλήσεις – μιλούσα με την οικογένεια μου, είχα φίλους και «αγνώστους», που έπειτα έγιναν φίλοι. Χίλια ευχαριστώ, που υπάρχετε και είστε εδώ. Είναι ότι πιο όμορφο, να ενώνονται οι άνθρωποι στα δύσκολα. Εύχομαι να μπορέσουμε να μοιραστούμε και τα όμορφα μαζί από κοντά κάποια μέρα. Σα γιορτή.

Δε μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει αύριο. Το μόνο σίγουρο είναι πως, όταν περάσει όλο αυτό, θέλω ν’ αγκαλιάσω τους δικούς μου, τη μαμά μου, τη γιαγιά μου και τους φίλους μου ξανά. Με ασφάλεια και χωρίς φόβο.

Μέχρι να βρεθούμε ξανά,

να προσέχετε και να είστε όλοι καλά.

Μαρία

Αυτό είναι το πρώτο μέρος απο τις Καραντινιακές τους μεταβάσεις!

Δέσποινα Κοτενίδου

“Η εξίσωση της μετάβασης. Μετάβαση σκέψεων, από την μια σκέψη στην άλλη, από αρνητικές σε θετικές κ το αντίστροφο. Μετάβαση από το μυαλό στην καρδιά και αντίστροφα. Δεν μιλάμε για την λογική, αυτήν την ενσωματώνει το μυαλό, αλλά που βρισκόταν από που ξεκίνησε; Τότε μπορώ να πω με ασφάλεια μετάβαση από την λογική στο συναίσθημα και το αντίστροφο. Να μια πολύ καλή μετάβαση, μετάβαση συναισθημάτων, γιατί είναι και πολλά, από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Μη τα μπερδέψεις και πολύ μεταξύ τους,[ μετάβαση =(σκέψεις +λογική) – συναίσθημα ] γιατί μετά η μετάβαση δεν θα είναι σαφής.”

Δήμητρα Καραγγέλη

|Μετάβασις εστί ανάβασις|

Βρίσκομαι στο σπίτι μου…το ονόμασα εργαστήρι ζωής! Εκεί,λοιπόν, επεξεργάστηκα το αντίδοτο και ανακάλυψα την θεραπεία της καθημερινής “φρενίτιδας”. Εκεί, κάπου ανάμεσα στους τεράστιους τόμους των νομικών μου βιβλίων,μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, κάπου ανάμεσα στην ακρόαση των χιλιοτραγουδισμένων μουσικών της εφηβείας μας, μεταξύ της ποίησης και της γελοίας ύπαρξής μας.

Εκεί, βρήκα τον τρόπο!

Μεταβαίνω σε μιαν άλλη κοσμοθεωρία….λίγο πιο ανθρώπινη, περισσότερο ουσιαστική!

Και τούτη η μετάβαση είναι ανάβαση.

Γιατί κι αν οι διανυόμενες αποστάσεις είναι απειροελάχιστες, ο κόπος που απαιτείται για την αποσύνδεσή μου από όσα κάνουν σμπαράλια την ευτυχία μας είναι απείρως πολλαπλάσιος.

Επιβάλλεται, όμως, να γίνει…και έγινε!

Γιατί πάντα ο ήλιος θα λάμπει στο τέλος!

Illustration: WhitneyleeBell

Όλγα Τσουκαλά

Να ξυπνάς το πρωί και να βλέπεις τον ήλιο πως προβάλλει με δυναμισμό έτοιμος να κατακτήσει την πλάση, έτσι φτιάχνεις τον καφέ σου με την πρώτη μυρωδιά του αέρα (φάση πρώτη) ανοίγεις το μπαλκόνι και ξεκινάς τη μέρα από την αρχή με μουσικές και αρώματα μιας καθημερινότητας που δεν ζούσες αλλά αρχίζεις να γνωρίζεις και να συνηθίζεις(φάση δεύτερη) ανοίγεις τον κόσμο μέσα από ένα πλήκτρο και τότε μεταβαίνεις σε αυτά που σου ήταν γνώριμα και συνηθισμένα αλλά που με μια στάλα ήλιο αποκτούν χρώμα και διάθεση αλλιώτικη !

ΥΓ: Όσο υπάρχει ο ήλιος μέσα σου η μέρα θα έχει πάντα χρώμα και θα φωτίζει τη γκρίζα ρουτίνα μετατρέποντας τη σε μια εμπειρία να εξερευνήσεις !

Δήμητρα Καραμήτσου

Μετάβαση…λέξη με διπλή σημασία!

Ως μετάβαση ορίζεται η αλλαγή τόπου ή το πέρασμα από μία φάση σε μία άλλη.

Μετάβαση από το ένα δωμάτιο του σπιτιού σε ένα άλλο, μετάβαση από το σπίτι στον γιατρό, στο φαρμακείο, στο σούπερ μάρκετ, σε μια σύντομη βόλτα. ΤΕΛΟΣ! Πολλές μικρές, για άλλους καιρούς ασήμαντες, μεταβάσεις.

Άραγε, προετοιμασία για την πιο σημαντική μετάβαση…τη μετάβαση σε έναν νέο τρόπο ζωής, όπου η πιο μικρή έξοδος θα σημαίνει ελευθερία και το πιο απλό άγγιγμα ουσιαστική επικοινωνία;

Άραγε μετάβαση από ό,τι θεωρούμε δεδομένο σε ό,τι είναι ανεκτίμητο;

hülyaözdemir | Illustration

Ελπίδα Δαλιέτου

«Μετάβαση από τη σπηλιά μου (δηλαδή, το υπνοδωμάτιό μου), όπου με μια ζέστη κούπα καφέ και έναν φορητό υπολογιστή βλέπω ανθρώπους που μένουν χιλιόμετρα μακριά να συζητούν και να ανταλλάσσουν απόψεις, στον χώρο αναψυχής μου (το μπαλκόνι μου, εννοώ). Ο ήλιος χρωματίζει τον ορίζοντα με ένα φωτεινό πορτοκαλί, με ένα κόκκινο βαθύ, που χάνεται πίσω από τις οροσειρές. Χάνεται το φως. Δεν μπορώ να διαβάσω πλέον έξω. Φυσικά και εννοώ το μπαλκόνι μου, γιατί για να κατέβω κάτω στην πλατεία χρειάζεται να το αναφέρω εγγράφως. Παίρνω το βιβλίο μου και πάω πίσω στη σπηλιά μου, με χίλιες σκέψεις να στροβιλίζονται στο μυαλό μου. Η σιωπή είναι εκκωφαντική. Το μόνο πράγμα που με κρατάει ξύπνια είναι οι σκέψεις μου, που με τόση στοργή γαλούχησα δίπλα στα μαραμένα φυτά του μπαλκονιού.

Αφού ο ήλιος ανατέλλει και δύει ως συνήθως.. έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε υπομονή και να ψάξουμε για αστέρια σε αυτό το σκοτάδι, που κάποια στιγμή θα διαδεχτεί μια ολόχρυση αυγή.»

Illustration | StudioGrand-Père

Εύη Κατσίκα

“Μετάβασις προς αντίθετη πορεία.

Έχω ανάγκη να δω τη λέξη “μετάβασις” με αισιοδοξία. Μεταβαίνω από το σπίτι προς εξωτερικό χώρο. Αλλάζω παραστάσεις. Ναι, κουβαλώ μαζί μου ένα χαρτί για να δικαιολογηθώ εάν μου απευθυνθούν. Άσχημο και κάπως πιεστικό, το παραδέχομαι. Αλλά μεταβαίνω με περισσότερη λαχτάρα γιατί έπαψα να θεωρώ μια έξοδο δεδομένη. Έχω την φύση περισσότερο ανάγκη. Έχω την επαφή περισσότερο ανάγκη. Λένε θα φοβόμαστε να αγγιχτούμε αλλά εγώ βαίνω προς αντίθετη πορεία. Περιμένω τη λήξη της καραντίνας για να αγκαλιάσω σφιχτά και να φιλήσω. Ανυπομονώ ώστε να γίνουν όλα πια πιο ουσιαστικά και να ανατραπούν τα δεδομένα έμπρακτα. Περιμένω…”

Κατερίνα Λάκκα

Μετάβαση στην αβεβαιότητα. Οι προηγούμενες γενιές έζησαν πολέμους, πανδημίες, φτώχια, σκληρές καταστάσεις. Η δική μας βιώνει αυτή τη στιγμή μία πανδημία. Τα fakenews παντού, ο διαρκής φόβος για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, για εμάς και το ίδιο άγχος, για το μέλλον. “Γιατί σε απασχολεί το μέλλον;” με ρωτάνε. “Το σημαντικό είναι να επιβιώσουμε”. Ναι, το σημαντικό είναι να επιβιώσουμε. Και τα περισσότερα άτομα που είμαστε κάπου στα είκοσι κάτι και έχουμε τόσα προνόμια στη ζωή μας, σπίτια, φαΐ, ίντερνετ, προνόμια που συχνά αγνοούμε, πιθανότατα θα επιβιώσουμε. Η σκέψη μου πηγαίνει, όμως, στα άτομα που ζουν στους δρόμους, σε σκηνές, σε εμπόλεμες ζώνες. Κι ακόμα, στα άτομα που το σύστημα υγείας δεν θα μπορέσει να τα βοηθήσει. Όχι επειδή δεν έχουμε εξαιρετικό ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Αλλά επειδή σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτό το σύστημα, δεν μπορούμε, στην πραγματικότητα, να αποφασίζουμε για εμάς. Πώς θα είναι το μετά; Θα σταθεί αφορμή ο κορονοϊός να δομήσουμε ένα πιο ανθρώπινο κράτος; Ή, απλώς, θα βυθιστούμε σε μια χειρότερη οικονομική κρίση απ’ αυτή του 2008, με την ανεργία να χτυπάει ποσοστά ρεκόρ και τη φτώχια και την εξαθλίωση να χτυπάνε όλο και περισσότερες πόρτες; “Κοίτα το τώρα”, μου λένε διαρκώς. “Στη μετάβαση απ’ το σπίτι στο φαρμακείο”. Συγγνώμη, μα δεν μπορώ. Το μυαλό μου είναι καρφωμένο στην άλλη μετάβαση. Στη μετάβασή μας στο μέλλον.

Γιατί σκέψου ρε παιδί μου. Είναι 2020. Είσαι Έλληνας. Δυτικομακεδόνας θα στο πω εγώ για να το κάνω πιο συγκεκριμένο. Έρχεται καλοκαίρι, σπάνιο πράγμα βέβαια για τη Δυτική Μακεδονία, αλλά έρχεται. Κάνει ζέστη, ο ήλιος καίει, τα τζιτζίκια τραγουδούν. Και σκέφτεσαι.Αυθορμήτως. «Που να πάω διακοπές φέτος;» Και πάνω που αρχίζεις να φαντάζεσαι τη θαλασσίτσα, τις παραλιούλες, τα κοκτέιλ στα μπιτσόμπαρα, τα φρέσκα ψαράκια στις ταβερνούλες. Έρχεται η πραγματικότητα και σε σκουντάει«Τι λες βρε κακομοίρη» σου απαντά. Η πραγματικότητα.

«Πως τολμάς και σκέφτεσαι διακοπές; Σε ποια χώρα νομίζεις ότι ζεις; Σε ποια περιοχή νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Ποιος νομίζεις πως είσαι στην τελική;»

Και πάνω εκεί ξυπνάς και σκέφτεσαι τελικά τα κάγκελα. Γιατί είσαι με το ένα πόδι πίσω από τα κάγκελα, αφού λόγω καραντίνας το πιο πιθανό είναι να έχεις οικονομικά «καταστραφεί», να το πω, ή να μην το πω και σε στενοχωρήσω αλλά «καταστραφεί» θα το πω, δεν βρίσκω άλλη λέξη.Και με το άλλο πόδι είσαι πάνω στα κάγκελα γιατί η Δυτική Μακεδονία, για κάποιο λόγο (για ποιόν λόγο δεν ξέρω, μη με ρωτάς, δεν θέλω να γίνω κακιά)σκέφτεσαι ότι τώρα πια δεν έχει κανένα μέλλον και δεν ξέρεις κι εσύ πώς να το διαχειριστείς.Και μην ακούσω ότι δεν είναι αυτό που νομίζω. Αυτό που νομίζω είναι και που νομίζουν και οι άλλο, οι πολλοί, που ζουν εδώ και βλέπουν.Γιατί είναι και οι λίγοι που ζουν εδώ, βλέπουν και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις, αλλά δεν το κάνουν γιατί… Άντε ντε;

Γιατί μπορεί η ανεργία, η έλλειψη νοσοκομείων, παιδείας,τουρισμού, υποδομών, πολιτισμού και πολλών άλλων να μην τους ενοχλεί. Αλλά μπορεί και να μην φταίνε αυτοί,μπορεί να φταίμε εμείς που τους βάλαμε σε θέσεις ευθύνης.

Αλλά και πάλι. Σου λέει ότι το 2020 είναι η χρονιά του Ποντικού.Αμ πες έτσι. Πες ότι για όλα φταίει ο Ποντικός. Ε βέβαια, τώρα εξηγούνται όλα. Άρα δεν φταίνε αυτοί που είναι σε θέση ευθύνης για την πορεία της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας γενικότερα, τσάμπα τους κατηγόρησα τους ανθρώπους. Ο Ποντικός φταίει.

Τώρα εγώ που κάνω συνειρμό και όπου Ποντικός σκέφτομαι Κυριάκος; Κάνω λάθος; Μα τι να κάνω κι εγώ Κυριάκο μου. Δεν άφησες και τίποτα όρθιο αγόρι μου!  Ποιος Ποντικός και χαζά… Εγώ είμαι σίγουρη ότι μετά τα φετινά στο κινέζικο ωροσκόπιο θα προσθέσουν και χρονιά Κυριάκου. Γιατί στο ελληνικό ωροσκόπιο αποκλείεται να προσθέσουν τέτοια χρονιά. Θα έχει καταστραφεί η χώρα και δεν θα έχουν προλάβει όχι τίποτα άλλο, αλλιώς το πλανητικό σύστημα θα  σε προσέθετε από μόνο του. Γιατί αν το καλοσκεφτείς ζούμε ένα σπάνιο φαινόμενο. Αυτό που βιώνουμε τώρα στη χρονιά του Κυριάκου, ούτε ο Νοστράδαμος δεν το είχε προβλέψει.Που να σκεφτεί κι αυτός ότι υπάρχει πιθανότητα να κοντέψει να καταστραφεί το σύμπαν από την ενέργεια ενός και μόνο ανθρώπου. Ενός Κυριάκου. Να ορίστε. Από Κ αρχίζει και ο Κυριάκος. Τελικά οι λέξεις από Κ μάλλον είναι πολύ επικίνδυνες…

 «Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής: Τα παιδιά εμπνέονται και δημιουργούν!»

Η έκθεση περιλαμβάνει 59 φωτογραφίες των έργων που δημιουργήθηκαν από τα παιδιά, «μένοντας σπίτι», την περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού, στο πλαίσιο ψηφιακής δράσης που διοργάνωσε η Εφορεία. 

    Τα έργα προέκυψαν μέσα από την διαδικτυακή επίσκεψη των παιδιών στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής. Δημιουργήθηκαν στα σπίτια τους, φωτογραφήθηκαν από τα ίδια και με τη βοήθεια των γονιών τους απεστάλησαν οι φωτογραφίες στην Εφορεία, προκειμένου να εκτεθούν, με τη λήξη της καραντίνας, σύμφωνα με τη σχετική πρόσκληση. 

Κατασκευάστηκαν με διάφορους τρόπους και διάφορα υλικά (π.χ. ζωγραφική σε χαρτί με ξυλομπογιές, μολύβι ή μαρκαδόρους, νερομπογιές, πηλό, πλαστελίνη, χάντρες pyssla, κολάζ με υλικά όπως όσπρια, μπαχαρικά, σπόρους, γλωσσοπίεστρα κ.ά.). Τα θέματα συμπεριλαμβάνουν αγγεία, ειδώλια, όπλα, κοσμήματα, εργαλεία, αλλά δεν λείπουν και οι αναπαραστάσεις θεμάτων από την καθημερινή ζωή στην Αρχαιότητα και οι αναπαραστάσεις και προσομοιώσεις ανασκαφών.

Στη διαδικτυακή αυτή δράση συμμετείχαν 57 παιδιά, ηλικίας από 4 έως 13 ετών, με συνολικά 91 κατασκευές, που αποτυπώνονται σε 59 φωτογραφίες.

Τα παιδιά προέρχονται από την Αιανή, την Κοζάνη, τα Κοίλα, τον Κρόκο, τη Λευκόβρυση, την Πτολεμαΐδα και  τη Σιάτιστα, Π.Ε. Κοζάνης, ενώ μας χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπήρξαν και συμμετοχές από τη Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο Κρήτης. Αξιοσημείωτη είναι η συμμετοχή του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Κοζάνης και του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας. 

Με την ελπίδα πως η Εφορεία συνέβαλε, έστω κατ’ ελάχιστον, στην δημιουργική και ευχάριστη αξιοποίηση του χρόνου των παιδιών κατά τη διάρκεια της καραντίνας λόγω της πανδημίας, απευθύνουμε θερμές ευχαριστίες προς όλους και τους περιμένουμε να θαυμάσουν από κοντά τα έργα τους!

Διάρκεια Έκθεσης: Δευτέρα 20 Ιουλίου έως Τετάρτη 5 Αυγούστου 2020

Επισκέψιμη καθημερινά: 8:30-15:30 

Είσοδος Ελεύθερη, με την επισήμανση της πιστής τήρησης των κανόνων ασφαλούς λειτουργίας των μουσείων στο πλαίσιο προστασίας από τον covid-19: 

• Τήρηση των αποστάσεων 1,50 μ. στους εξωτερικούς χώρους και 2 μ. στους εσωτερικούς.
• Χρήση αντισηπτικού. 
• Χρήση μη ιατρικής μάσκας στην έκθεση.   
• Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Αιανής, όπου οι παριστάμενοι οφείλουν να παραμείνουν καθήμενοι στις θέσεις τους κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης και να εισέρχονται στην έκθεση τμηματικά, σε ομάδες των 15 ατόμων, φορώντας μη ιατρική μάσκα, την οποία εάν δεν διαθέτουν, θα τους παραχωρήσει η Εφορεία.  
• Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα παραμείνει ανοιχτή και η μόνιμη έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αιανής, την οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκεφθούν τμηματικά και με χρήση μη ιατρικής μάσκας.

Στο περίπατο σας, το διάστημα 07 έως 09 Ιουλίου, μη χάσετε την ευκαιρία να σηκώσετε το βλέμμα στις βιτρίνες των καταστημάτων της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, και να διαβάσετε τις προσωπικές ιστορίες καθημερινού εγκλεισμού που μοιράστηκαν μαζί μας, άνθρωποι από διάφορα μέρη της χώρας. Ιστορίες για το πως βιώσαν τον εγκλεισμό στην καθημερινότητα τους, αλλά και το πως φαντάζονται την επόμενη ημέρα και την επιστροφή στην κοινή μας συνύπαρξη.

«Πολλοί από εμάς χρειάστηκε να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, υπό ιδιαίτερες συνθήκες. Άλλες μείναμε στο σπίτι αλλά με σοβαρό κόστος. Κάποιες χάσαμε την εργασία μας. Σε εμάς που ήμασταν τυχεροί μας συμβούλεψαν να γίνουμε, λίγο πιο, ευέλικτοι. Εμείς που δεν πηγαίναμε σχολείο, βρήκαμε κάποιες διεξόδους. Αρκετές αισθανθήκαμε φόβο και μοναξιά. Άλλοι νιώσαμε/νιώθουμε φτωχή υποστήριξη από αυτό το σύστημα. Άλλες βρήκαμε το χρόνο να συνειδητοποιήσουμε κάτι». 

Η ιστορίες τους είναι και δικές μας γιατί, μ’ αυτές, θέλουμε να φτιάξουμε μια κοινωνία που να μας χωράει όλους.

Η δράση υλοποιείται με την υποστήριξη του Εμπορικού Συλλόγου Κοζάνης, σε συνεργασία με τα εμπορικά καταστήματα της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο κέντρο της πόλης. 

Ποίηση, πεζος λόγος, ζωγραφική, χορός, γλυπτική, φωτογραφία, βίντεο, μουσική, κατασκευες.

Μέσα από κάθε έργο που εκτίθεται, το 1º e-festival του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας απελευθερώνει ένα διπλό μήνυμα: Όποιος κοιτάζει προς τα έξω ονειρεύεται, όποιος κοιτάζει μέσα του ξυπνάει.

Οι άνθρωποι του Ιδρύματος ενθαρρύνθηκαν να αξιοποιήσουν τον ελεύθερο χρόνο τους δημιουργικά και να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις του εγκλεισμού ανοίγοντας ένα «παράθυρο στο κόσμο».

Στις 16 & 17 Μαΐου άνθρωποι που φοιτούν, διδάσκουν, εργάζονται αλλά και εκείνοι που έχουν αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο παρουσιάζουν τα έργα και τις δημιουργίες που εμπνεύστηκαν από τις καθημερινές τους δραστηριότητες κατά τη διάρκεια της καραντίνας.

________________________________________

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 16/5

ΠΡΟΒΟΛΗ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
15.30-16.00

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
16.00-16.30

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΕΡΓΩΝ

Ο κόσμος των μικρών πραγμάτων
16.30-16.40

Πόδια μπροστά και μάτια πίσω
16.40-16.50

Lonely dolls seeking for friends during corona virus time
16.50-17.00

Μέχρι/ Ησυχία
17.00-17.10

Ραντεβού στο νοσοκομείο
17.10-17.20

Άνοιξη – Δεν μπαίνει σε καραντίνα
17.20-17.30

Πληγές πριν το τέλος/Σκανδάλη τέλους
Κλάμα Πολέμου/Σταύρωση Ψυχής
17.30-17.40

Φωλιά για τα πουλιά, ακροβάτες, πασχαλιάτικα δώρα και ένα δελφίνι
17.40-17.50

Κυριακή 17/5

Παρουσιάσεις Έργων
16.00-16.10
Ποιηματάκι «κορωνοϊός»
16.10-16.20
Κείμενο 33 / Το Σπίτι Μου
16.20-16.30
Carantinoroutine & RocknRoll
16.30-16.40
Φύση και Έρωτας: Τα 2 διέξοδα της ζωής μας με ή χωρίς καραντίνα.
16.40-16.50
Τα χελιδόνια της άνοιξης
16.50-17.00
Ένας μουντός έρωτας
17.00-17.10
Περιμένοντας την Ανάσταση / Πρωτομαγιά στην… καραντίνα!
17.10-17.20
Έχει πλάκα
17.20-17.30
Η φαντασία και η αθωότητα
17.30-17.40
Dear Covid-19
17.40-17.50
Η λύση είναι η φύση

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Αντώνης Θεοχάρης Κιούκας, επέλεξε 64 έργα τέχνης και μέσα σε ένα βίντεο συνόψισε τα συναισθήματα στην εποχή της καραντίνας.