Φωτογραφίες: Γιώργος Σιαμπανόπουλος

Και έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να αντικρίσεις κατάματα τον Καρκίνο. Τι επιλογές έχεις τότε; Mάλλον δυο. Είτε να συνεχίσεις να τον κοιτάς, ακίνητη μπροστά του, είτε να σηκωθείς και να παλέψεις μαζί του.

Την Αναστασία Μάραντου την γνώριζα χρόνια, άνθρωπος εγκάρδιος, ανοιχτός και γενναιόδωρος σε συναισθήματα, πράξεις και λόγια. Ξάφνου μια μέρα σε ανύποπτο χρόνο και σε κοινή παρέα την είδα να πλησιάζει με πολύ κοντό κούρεμα.

– Ωραία μαλλιά της λέω, τώρα μοιάζεις κανονικά με μοντέλο

-Όχι ακριβώς, μου απαντά.Έκανα χημειοθεραπείες  και έχουν πέσει τα μαλλιά μου.

Πάγωσα. Όχι για τα μαλλιά της, αλλά για αυτό το μοίρασμα της, την ανοιχτωσιά της, την τόση μεγάλη δύναμη ψυχής που κουβαλούσε μέσα της.

-Δεν αναρωτήθηκα στιγμή τι θα κάνω μαζί του, μου είπε. Τον κυνήγησα και τον κυνηγάω. Μπορεί να κόπιασα, να φοβήθηκα, να λύγισα, να πόνεσα όμως μου έμαθε πράγματα που θεωρούσα  δεδομένα. Να γιορτάζω την ζωή, να ευγνωμονώ, να ονειρεύομαι.

Η Αναστασία βγήκε νικήτρια κόντρα σε μια διάγνωση που πρώτα βάζει στόχο την ψυχή και μας μιλά για τον καρκίνο, τον συμβολισμό του γυναικείου στήθους, την μαστεκτομή, τις αλλαγές στην ζωή της, τις στιγμές αδυναμίας και δύναμης.

Ημερομηνίες σταθμοί

18 Ιουλίου 2019: Ήμουν στο ιατρείο της χειρουργού μου και μου ανακοίνωσε πως είμαι θετική στο τρίτο στάδιο

23 Ιουλίου 2019: Ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες

20 Φλεβάρη 2020: Χειρουργήθηκα (μαστεκτομή)

Το στήθος και το σώμα σαν σύμβολο

Το στήθος συμβολίζει την θηλυκότητα, την σεξουαλικότητα, την μητρότητα και την ομορφιά. Οι γυναίκες έχουν ανασφάλειες  λόγω των προτύπων και των στερεοτύπων της κοινωνίας ώστε να μοιάζουν πάντα τέλειες αφού η ίδια η κοινωνία με κάποιον τρόπο σου επιβάλλει το πρότυπο της αψεγάδιαστης γυναίκας.

Πόσες πτυχές της ζωής σου επηρεάστηκαν;

Πολλοί. Η προσωπική μου και επαγγελματική ζωή. Μειώθηκε δραματικά η αυτοπεποίθηση μου, άρχισα να αναθεωρώ τις σχέσεις μου, το πώς και γιατί με πλησίαζαν πια οι άνθρωποι. Σκεφτόμουν αν είναι από λύπη, από συμπόνια, από ενδιαφέρον, από κουτσομπολιό; Με κυρίευε μια ανασφάλεια για τις προθέσεις των ανθρώπων αλλά και μεγάλη μοναξιά. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που ένιωσα απόλυτα μόνη μου, έπρεπε να δώσω την δική μου μάχη.

Πως βίωσες το σώμα σου;

Πολλές αλλαγές. Έχασα κιλά, άρχισα να βλέπω το δέρμα μου να γερνάει, μαύριζαν τα νύχια μου, έπεσαν τα μαλλιά μου. Ήταν βάρβαρο να βλέπω την μορφή μου και το σώμα μου να αλλάζει με αυτόν τον τρόπο αλλά πάντα σκεφτόμουν ότι όλα συνέβαιναν για το καλό μου. Ένας ήταν ο στόχος. Να γίνω καλά.

Περούκα, ντροπή και αισθητική

Οι γονείς μου θέλησαν να αγοράσουμε περούκα αλλά εξαρχής εγώ ήμουν αντίθετη. Καταλήξαμε να την πάρουμε θεωρώντας πως δεν θα άντεχα την εικόνα μου μελλοντικά χωρίς μαλλιά. Όταν την φόρεσα  όμως για πρώτη φορά, ένιωθα σαν να έχω ένα εντελών ξένο σώμα στο κεφάλι μου, δεν ήμουν εγώ. Σκεφτόμουν πως δεν υπήρχε λόγος να την φορέσω, να «μασκαρευτώ» ώστε να είμαι κοινωνικά αποδεκτή.  Υπάρχει άντρας που νοσεί από καρκίνο, πρέπει να φορέσει περούκα; Όχι. Γιατί λοιπόν εγώ επειδή είμαι γυναίκα να πρέπει να την φορέσω; Το μόνο λογικό επιχείρημα ως προς την περούκα είναι πώς κάνει μια γυναίκα να αισθάνεται καλύτερα με τον εαυτό της, τότε ναι, να επιλέξει να την φορέσει. Ακόμη σημαντικότερο είναι για τις νέες μανούλες που δεν θέλουν να ανησυχήσουν τα παιδιά τους.

Δεν θα ξεχάσω

Την πρώτη μέρα που βγήκα φαλακρή στην Κοζάνη, πήγα στο κέντρο για δουλειές ενώ μιλούσα με την αδερφή μου στο τηλέφωνο ώστε να ξεχνιέμαι. Πριν βγω από το σπίτι μου η αλήθεια είναι πως στάθηκα αρκετή ώρα στην εξώπορτα. Αφού έκανα τα πρώτα βήματα όμως το ξέχασα εντελώς. Ήμουν εγώ και ένιωθα περήφανη για τον εαυτό μου.

Η αρρώστια και ο πόνος

Οι πρώτες στιγμές

Από την στιγμή της ανακοίνωσης, δεν θυμάμαι τίποτα. Έκλαιγα και έβλεπα τον μπαμπά μου να με κοιτάει σαστισμένος. Όταν στην οικογένεια σου είσαι η πρώτη που νοσεί και δεν έχεις βιώματα άλλου καρκινοπαθή, τρέμεις γιατί διανύεις ένα εντελώς άγνωστο μονοπάτι.  Στην συνέχεια με μετέφεραν στο ιατρείο της ογκολόγου μου, Ευθαλείας Λάλα, στο Θεαγένειο η οποία ήταν και αυτή που με καθησύχασε. Αφού επέστρεψα στο σπίτι μου στην Κοζάνη, οι γονείς μου αποφάσισαν να βγούμε για φαγητό μαζί με τους φίλους μου. Ήταν σαν να καλωσορίζαμε τον καρκίνο στην ζωή μας.

Τις πρώτες μέρες της ανακοίνωσης, εκτός του συμβιβασμού που έπρεπε να κάνω με τα νέα δεδομένα της ζωής μου, έπρεπε να αποφασίσω εάν θα καταψύξω τα ωάρια μου ώστε να μπορώ στο μέλλον να τεκνοποιήσω. Ο χρόνος έτρεχε, η γιατρός μου, μου έλεγε να βιαστώ να το κάνω ώστε να ξεκινήσω τις θεραπείες.  Αποφάσισα να μην το κάνω, γιατί είναι μια πολύ κοστοβόρα διαδικασία. Σκέφτηκα πως ακόμη και αν δεν καταφέρω να κάνω ποτέ παιδί, υπάρχουν πολλά παιδιά που έχουν ανάγκη από αγάπη και ένα σπίτι οπότε θα μπορούσα να υιοθετήσω.

Οι λέξεις που πονούν

Θάνατος

Καρκίνος

Μαστεκτομή

Μετάσταση

Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνει ένας άνθρωπος που πάσχει και τι χρειάζεται περισσότερο για να αντιμετωπίσει όσο γίνεται καλύτερα το πρόβλημά του;

Χρειάζεται θετική ενέργεια. Να καταλάβει ο ίδιος και οι γύρω του ότι δεν χρειάζεται να είναι όλοι μαυρισμένοι. Πρέπει να χαμογελούν, να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν αυτό το εμπόδιο.

Οι πιο δύσκολες στιγμές

Στο νοσοκομείο έκανα φίλους. Οι ασθενείς που συναναστρέφεσαι γίνονται άνθρωποι της καρδίας σου και οικογένεια σου. Δυστυχώς συνάντησα πολλούς νέους ανθρώπους στο Θεαγένειο που δίναμε από κοινού  και ο καθένας την δική του μάχη. Ο ένας έδινε κουράγιο στον άλλο και χωρίς πολλές κουβέντες. Εδώ έρχονται τα δύσκολα. Όταν ένας καινούργιος σου φίλος, δεν ανταποκρίνεται στην θεραπεία ή ακόμη χειρότερα φεύγει από την ζωή, είναι βάρβαρο. Στην αρχή θλίβεσαι γιατί φεύγουν οι άνθρωποι σου ταλαιπωρημένοι και στην συνέχεια σκέφτεσαι ότι μπορεί να είσαι εσύ ο επόμενος. Αυτό είναι σκληρό μάθημα, όπου καταλαβαίνεις πως πρέπει να τα δώσεις όλα και σίγουρα να συνεχίσεις να χαμογελάς και να απολαμβάνεις τις στιγμές με τους δικούς σου ανθρώπους.

Δεν θα ξεχάσω

Τα λόγια της ογκολόγου μου, για την οποία νιώθω πολύ τυχερή που μπήκε στην ζωή μου και βρίσκομαι στα χέρια της. Μου είπε πως περνάω κάτι δύσκολο και πως για εκείνη ήταν το ίδιο δύσκολο να ανακοινώνει σε μια κοπέλα 29 χρονών πως νοσεί από καρκίνο του μαστού. Εκεί καταλαβαίνεις ότι παρόλο που έχεις απέναντι σου έναν επιστήμονα, που βλέπει πολλά περιστατικά καθημερινά, είναι πάνω από όλα άνθρωπος. Την ευχαριστώ για όλα.

Η επικοινωνία με άλλους

Εσύ και οι άλλοι

Οι πρώτες μου σκέψεις αφορούσαν την οικογένεια μου. Σκέφτηκα την ταλαιπωρία στην οποία θα μπαίναμε, τα έξοδα, την στεναχώρια που θα τους προκαλούσα. Ο μπαμπάς μου ήταν θλιμμένος αλλά προσπαθούσε να κρατήσει τις ισορροπίες όπως αντίστοιχα και η αδερφή μου.  Η μαμά μου, η οποία είναι και ο πιο δυνατός άνθρωπος που ξέρω, ήταν εκείνη που μας κράτησε όλους όρθιους. Ώστοσο η πίεση, την οποία δεν εξωτερίκευσε την οδήγησε στο να εμφανίσει ένα αυτοάνοσο, την ψωρίαση. Οι φίλοι μου ήταν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, με στήριξαν με όλη τους την δύναμη κάτι το οποίο με δικαίωσε για την επιλογή που είχα κάνει, να έχω αυτούς τους ανθρώπους στην ζωή μου.

Τοξικές σχέσεις και χωρισμός

Το ταξίδι αυτό δεν θα μπορούσε να μην έχει απώλειες. Είχα την τύχη να έχω ανθρώπους  δίπλα μου, που με στήριξαν με όλο τους το είναι. Ωστόσο στην προσωπική μου ζωή δεν είχα την ίδια τύχη. Ίσως ο καρκίνος ήταν και μια ευκαιρία να καταλάβω τις λανθασμένες συναισθηματικές μου επιλογές.  Αυτό όμως είναι και το δίπολο που συμβαίνει. Είτε ο άνθρωπος σου θα σε στηρίξει ή θα εξαφανιστεί από την ζωή σου. Συνομιλώντας με ασθενείς και νοσοκόμες αντιλήφθηκα πως είναι μεγαλύτερο το ποσοστό των γυναικών που μένουν και κρατούν μια σχέση παρά τις δυσκολίες. Βέβαια ο καθένας μας έχει τις δικές του αντοχές, την δική του ηθική και τα δικά του όρια.

Δεν θα ξεχάσω

Τις αγκαλιές που κάναμε με τους δικούς μου ανθρώπους πρό κορωνοϊού.

Η μαστεκτομή

Είναι θέμα ταμπού;

Φυσικά. Περπατάς στο δρόμο ή πέφτεις σε κάποιον γνωστό και κοιτάει το στήθος σου, να δει τι υπάρχει και αν υπάρχει.

Η σχέση σου με τον καθρέφτη

Ο καθρέφτης γίνεται αρχικά εχθρός σου γιατί πρέπει να αντικρύσεις την αλήθεια. Καθώς όμως περνάει ο καιρός αρχίζεις να δένεσαι με την κατάσταση που περνάς  και νιώθεις μια περηφάνια για τις πληγές σου, τα «παράσημα» που κερδίζεις στην μάχη που δίνεις.

Δεν θα ξεχάσω

Τα λόγια της χειρουργού μου πριν την επέμβαση «Εμείς θα σε κάνουμε καλά κορίτσι μου»

Η θεραπεία

Πως ήταν η εμπειρία σου στο θεαγένειο και η επαφή με άλλους ασθενείς;

Η πρώτη μέρα ήταν δύσκολή γιατί βλέπεις χωρίς φίλτρα την κατάσταση που θα βιώσεις. Στην αρχή φοβάσαι αλλά στην πορεία γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς σου και η διαδικασία της θεραπείας και οι άνθρωποι που συναναστρέφεσαι. Έχω μόνο όμορφα πράγματα να πω για το προσωπικό που πραγματικά δίνει όλη του την ψυχή για να είσαι καλά ψυχολογικά. Σου φέρονται σαν να είσαι οικογένεια τους. Οι ασθενείς  γίνονται κομμάτι της ψυχής σου και δένεσαι ουσιαστικά μαζί τους.

Η αλληλοϋποστήριξη κατά τη θεραπεία

Με τους ασθενείς δεν χρειάζεται να πεις πολλά. Με δυο απλές κουβέντες καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο.

Ποια είναι τα κόστη; Χρειάζεται ένας ασθενής να πουλήσει το σπίτι του για να γίνει καλά;

Φυσικά και εξαρτάται από το νοσοκομείο που θα επιλέξεις. Προσωπικά δεν μου κόστισε τίποτα γιατί επέλεξα το Θεαγένειο, που παρόλο που είναι ένα δημόσιο νοσοκομείο έχει πάρα πολύ καλούς επιστήμονες στο δυναμικό του.

Δεν θα ξεχάσω

Την πρώτη μέρα της χημειοθεραπείας που ενώ ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα μου έδωσε κουράγιο η κοπέλα στο διπλανό κρεβάτι, σχεδόν συνομήλική μου, η οποία μου είπε « Δεν υπάρχει κάτι να φοβάσαι, απλά είναι βαρετά γιατί παίρνει πολύ ώρα.»

Η νέα Αναστασία- Η νέα εικόνα

Πως συμφιλιώθηκες με την νέα σου εικόνα;

Δεν είχα να συμφιλιωθώ με μια νέα Αναστασία. Ήμουν και είμαι αυτή που είμαι.

H κοινωνία σε αποδέχεται όπως είσαι;

Όχι. Αν σκεφτείς την διαδικασία στην οποία πρέπει να μπει μια γυναίκα η οποία νοσεί, καταλαβαίνεις ότι η κοινωνία από μόνη της σε δείχνει με το δάχτυλο. Πρέπει να βάλεις περούκα , να βάλεις ψεύτικο στήθος, να διατηρήσεις το βάρος σου, το δέρμα σου, τα νύχια σου. Αντί μια γυναίκα να έχει στο μυαλό της το να γίνει καλά, πρέπει να σκέφτεται πράγματα άσχετα.

Πως είναι η ζωή μετά τον καρκίνο;

Όσο οξύμωρο και αν ακουστεί, είναι όμορφη. Ανακάλυψα μια εσωτερική δύναμη που δεν ήξερα πως υπήρχε. Έμαθα να διεκδικώ και να μη κάνω εκπτώσεις για τον εαυτό μου. Επιβεβαιώθηκα στο ότι έχω πολύ καλούς φίλους και μια πολύ δυνατή οικογένεια. Αγαπάω τον εαυτό μου όπως είναι και τον φροντίζω ώστε να με φροντίσει και εκείνος

Δεν θα ξεχάσω

Τον καρκίνο που με βοήθησε να γνωρίσω την Αναστασία.

Μέσα σε όλο αυτό που έχεις να αντιμετωπίσεις, αντιμετωπίζεις παράλληλα  ανθρώπους και ερωτήματα που η μοναδική χρησιμότητα που έχουν είναι να αισθανθούν στιγμιαία καλά με τον «υγιή» τους μικρόκοσμο. Kάποιες από αυτές που θυμάμαι είναι οι εξής:

Τώρα θα πεθάνεις;

Εχεις καρκίνο και γελάς;

Kολλάει ο καρκίνος;

Θα σου αφήσει κουσούρι;

Όσο κοινότυπη και αν ακουστώ , η πρόληψη σώζει ζωές.

Θέλω να ευχηθώ καλή δύναμη σε όσες δίνουν τον αγώνα τους.  Σαν συμβουλή σας λέω να μην φοβάστε και να μην  ντρέπεστε να μιλήσετε για το πρόβλημά σας. Το να κρύβεσαι μόνο κακό θα σου κάνει, εξωτερικεύοντας το, το ξορκίζεις και δίνεις δύναμη και σε άλλους ανθρώπους.

Η πρόληψη είναι στάση ζωής. Μπορεί ο μήνας Οκτώβριος να έχει καθιερωθεί από το 1985 ως μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού , όμως η ζωή δεν περιμένει. Η φροντίδα του εαυτού μας και η προστασία του από ασθένειες πρέπει να γίνει τρόπος ζωής.

Ο καρκίνος του μαστού είναι ο συχνότερος τύπος καρκίνου στις γυναίκες. Περίπου 1 στις 9 γυναίκες θα αναπτύξει καρκίνο του μαστού κάποια στιγμή στη διάρκεια της ζωής της. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, περισσότερες από 250.000 νέες  διαγνώσεις καρκίνου του μαστού γίνονται κάθε χρόνο και 90.000 γυναίκες πεθαίνουν από τη νόσο. Στην Ελλάδα, τα νέα περιστατικά ανέρχονται σε περίπου 4.500 ετησίως και οι θάνατοι από καρκίνο του μαστού σε περίπου 1.600.

Αν ο καρκίνος διαγνωσθεί αρκετά γρήγορα, πριν επεκταθεί σε άλλα όργανα, το πενταετές ποσοστό επιβίωσης των γυναικών με καρκίνο του μαστού ξεπερνά το 95%. Παρ’ όλες όμως τις προόδους στη διάγνωση και τη θεραπεία, ο καρκίνος του μαστού αποτελεί την κύρια αιτία θανάτων σχετιζόμενων με τον καρκίνο στις γυναίκες, και την υπ’ αριθμόν τρία αιτία θανάτου συνολικά στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Ελλάδα είναι δυστυχώς από τις χώρες όπου η διάγνωση του καρκίνου του μαστού γίνεται συνήθως όταν η νόσος είναι σε αρκετά προχωρημένο στάδιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι η νόσος ελέγχεται πιο δύσκολα και οι πιθανότητες να εξαπλωθεί ο καρκίνος στους γειτονικούς ιστούς και λεμφαδένες (τοπικά υποτροπιάζων καρκίνος) ή σε άλλα σημεία του σώματος (μεταστατικός καρκίνος) είναι πολύ περισσότερες. Τα όργανα στα οποία γίνεται συχνότερα μετάσταση είναι τα οστά (συνήθως το πρώτο σημείο μετάστασης), το ήπαρ, ο εγκέφαλος και οι πνεύμονες. Στην περίπτωση αυτή, ο ρεαλιστικός στόχος της θεραπείας είναι η ανακούφιση από τα συμπτώματα, η καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου και η παράταση της ζωής. Περίπου 50% των ασθενών στις οποίες δεν γίνεται έγκαιρη διάγνωση αναπτύσσουν μεταστατικό καρκίνο του μαστού και ο μέσος χρόνος επιβίωσής τους είναι 18 έως 30 μήνες.

Παράγοντες κινδύνου καρκίνου του μαστού

Οι αιτίες που προκαλούν καρκίνο του μαστού είναι άγνωστες. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι παράγοντες που μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου σε μια γυναίκα:

• Οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού
• Μέση ηλικία
• Ιστορικό καλοηθών νοσημάτων του μαστού
• Μακροχρόνια έκθεση σε ορμόνες, για παράδειγμα λόγω καθυστερημένης εμμηνόπαυσης ή θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης σε μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες
• Πρώτη εγκυμοσύνη σε μεγάλη ηλικία

Παράγοντες που αφορούν στον τρόπο ζωής, συμπεριλαμβανομένης της έκθεσης σε ιονίζουσα ακτινοβολία, της αυξημένης κατανάλωσης αλκοόλ και της κατανάλωσης μιας πλούσιας σε λιπαρά διατροφής.

Διάγνωση και θεραπεία

Τα συμπτώματα του καρκίνου του μαστού περιλαμβάνουν:

• Μία σκληρή μάζα που αναπτύσσεται στο μαστό ή στη μασχάλη, η οποία συνήθως είναι ανώδυνη και εμφανίζεται μόνο στη μία πλευρά
• Μεταβολή στο μέγεθος ή το σχήμα του μαστού
• Αλλαγές στο δέρμα, όπως εμφάνιση κοιλοτήτων, πτυχών ή ερυθρότητας
• Αλλαγές στη θηλή, όπως ασυνήθιστες εκκρίσεις ή εμφάνιση εξανθήματος γύρω από την περιοχή της θηλής

Η πρόληψη παραμένει πάντα η καλύτερη θεραπεία και, καθώς η ασθένεια είναι σήμερα ιάσιμη εάν ανιχνευθεί έγκαιρα, είναι πολύ σημαντικό οι γυναίκες,

• να ελέγχουν τακτικά τον μαστό τους με ψηλάφηση, τουλάχιστον μία φορά τον μήνα, μετά την 7^η μέρα μετά την έναρξη της περιόδου.
• να επισκέπτονται άμεσα τον γιατρό τους εάν παρατηρήσουν οποιαδήποτε ασυνήθιστη αλλαγή στον μαστό. Αυτός όμως δεν είναι λόγος πανικού, καθώς τα περισσότερα οζίδια του μαστού είναι καλοήθη (μη-καρκινικά) και μπορούν να αφαιρεθούν χωρίς επιπτώσεις
• να κάνουν μαστογραφία τακτικά. Η μαστογραφία συνιστάται μετά την ηλικία των 50 ετών ή και νωρίτερα αν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού ή υφίστανται άλλοι παράγοντες κινδύνου

Σε περίπτωση διάγνωσης, στόχος της θεραπείας είναι να εμποδίσει να εξαπλωθούν τα καρκινικά κύτταρα, δηλαδή τα κύτταρα που έχουν μεταλλαχθεί και πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς, και να τα σκοτώσει. Οι κλασικές θεραπείες για την αντιμετώπιση του καρκίνου του μαστού, πέραν της χειρουργικής επέμβασης (μαστεκτομής), είναι η ακτινοθεραπεία και η χημειοθεραπεία (φαρμακευτικές ουσίες που χορηγούνται από το στόμα ή ενδοφλεβίως, συνήθως σε διάφορους συνδυασμούς). Άλλες μορφές θεραπείας περιλαμβάνουν τις βιολογικές θεραπείες, την ορμονοθεραπεία.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην ιατρική έρευνα συνεχίζουν να εξοπλίζουν τους ογκολόγους με περισσότερο «στοχευμένες» θεραπείες, οι οποίες είναι εξαιρετικά επιλεκτικές και εντοπίζουν και καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα, ελαχιστοποιώντας τη βλάβη στον υγιή ιστό.

To πιο ηχηρό μήνυμα που πρέπει να σταλεί είναι ότι η πρόληψη-πρώιμη διάγνωση σώζει ζωές. Όσο νωρίτερα διαγνωσθεί ένας καρκίνος του μαστού, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα για επιτυχημένη και πολλές φορές πλήρη θεραπεία.

Πηγές: (www.moh.gov.gr  /  www.almazois.gr)

Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Κοζάνης και το Διαγνωστικό Κέντρο Ιπποκράτης Κοζάνης με την υποστήριξη του Δήμου Κοζάνης, διοργανώνουν αυτή την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου εκδήλωση στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Πρόληψης κατά του Καρκίνου του Μαστού.

Η ημέρα
αυτή είναι αφιερωμένη στον αγώνα των γυναικών που πέρασαν και περνούν καρκίνο που αποτελεί την τρίτη αιτία θανάτου από καρκίνο στο σύνολο του πληθυσμού.
Τρεις γυναίκες από την Κοζάνη, οι οποίες πάλεψαν και ξεπέρασαν τον καρκίνο του μαστού, θα μιλήσουν στην εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα «Κοβεντάρειο» στο κέντρο της πόλης (Χαρισίου Μούκα 7) στις 8 το βράδυ της Πέμπτης 26 Οκτωβρίου.

Η Βερόνικα Καρυπίδου, η Αναστασία Μάρσαλ και η Φανή Δινοπούλου θα μοιραστούν με το κοινό την εμπειρία τους σε μια συζήτηση που θα συντονίσει η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Δημοσιογραφίας & Μ.Μ.Ε. του Α.Π.Θ. Ιωάννα Κωσταρέλλα. Μαζί τους θα βρίσκεται και ο Ειδικός Χειρουργός Μαστού Δημήτρης Κοκκώνης, ο οποίος θα συμβάλλει στην κουβέντα με τις επιστημονικές του γνώσεις.
Της εκδήλωσης θα προηγηθεί μουσική πορεία. Οι συγκεντρωμένοι έχοντας ως προπομπό την «Συνομωσία Κρουστών» του Δημοτικού Ωδείου Κοζάνης, θα ξεκινήσουν από τον «Ιπποκράτη» στις 7 το βράδυ και μέσω των οδών Φιλίππου Β΄, Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ναούσης και Μακεδονομάχων θα καταλήξουν στην κεντρική πλατεία όπου θα φωταγωγηθούν το Δημαρχείο και το καμπαναριό στο χρώμα της παγκόσμιας καμπάνιας πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού.

Λίγα λόγια για τους ομιλητές:
Η Φανή Δινοπούλου αποτελεί την «ψυχή» του Συλλόγου Καρκινοπαθών Κοζάνης και είναι μητέρα δυο κοριτσιών. Έχει αντιμετωπίσει τον καρκίνο δυο φορές. Ως ασθενής δεν ήξερε αν θα τα καταφέρει, ως μητέρα φοβόταν για τα παιδιά της, ως νοσηλευόμενη αντιλήφθηκε πως τα μικρά πράγματα στην ζωή έχουν αξία και τελικά ως Πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών έδωσε δύναμη στις γυναίκες για να μιλήσουν ανοιχτά για αυτό που
αντιμετωπίζουν.

Η Αναστασία Marshall γεννήθηκε στην Αυστραλία και μεγάλωσε στην Κοζάνη όπου ζει και εργάζεται. Όταν έμαθε το 2019 ότι έχει καρκίνο του μαστού δεν τα έβαψε «μαύρα» και δεν έχασε το χαμόγελό της. Εμπιστεύτηκε τους ειδικούς και κατάφερε να διαχειριστεί τα συναισθήματά της που εκείνη την περίοδο την έκαναν να νιώθει ότι είναι σε «roller coaster».

Η Βερόνικα Καρυπίδου θυμάται ακόμη και σήμερα τις προσπάθειες που έκανε από το
χειρουργείο και σε όλη την διάρκεια της θεραπείας, να αγαπήσει τον εαυτό της, να τον αγκαλιάσει τρυφερά και με υπομονή να κάνουν αυτό το άγνωστο ταξίδι παρέα. Αυτά τα τρία χρόνια μέχρι σήμερα αποτέλεσαν για την ίδια μια μετάβαση σε μια πιο «ουσιαστική» ζωή.

Ο Δημήτρης Κοκκώνης, είναι χειρουργός μαστού και γενικός χειρουργός. Έχει τετραετή ειδική εκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο στην ογκοπλαστική χειρουργική του Μαστού αλλά και στην χειρουργική δέρματος και την λαπαροσκοπική χειρουργική. Ήταν επιμελητής
σε μια από τις μεγαλύτερες κλινικές στην Ευρώπη στο Royal Surrey Country Hospital, όπου αντιμετωπίζονται φορείς γονιδιακών μεταλλάξεων υπεύθυνων για τον καρκίνο του μαστού.
Τα ιατρεία του βρίσκονται σε Κοζάνη και Θεσσαλονίκη και φιλοσοφία του είναι η βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών μέσω της παροχής ογκολογικής ασφάλειας και άρτιου αισθητικού αποτελέσματος.

Η εξέλιξη άλλωστε της ιατρικής επιστήμης έχει δείξει ότι η πρόληψη μπορεί να σώσει ζωές, με την αξιοποίηση των νέων θεραπειών.

Μάλιστα σύμφωνα με την Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, οι νέες μέθοδοι θεραπείας μπορούν να χαρίσουν ακόμη και 10 χρόνια ζωής σε ασθενή με καρκίνο του μαστού.

Αξιοσημείωτο είναι πάντως πως ο καρκίνος του μαστού όταν εντοπίζεται στα πρώτα στάδια μπορεί να αντιμετωπισθεί πλήρως.

Βασική προϋπόθεση όλες οι γυναίκες ειδικά όσες είναι άνω των 40 ετών, να υποβάλλονται σε μαστογραφία.

Σε πολλές περιπτώσεις οι ειδικοί επιστήμονες συνιστούν η εξέταση να γίνεται ακόμη και νωρίτερα, ιδιαίτερα όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό.

Και η πρόληψη φαίνεται πως έχει κάνει θαύματα τα τελευταία χρόνια. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι με βάση τα υπάρχοντα στατιστικά στοιχεία, η αύξηση της 5ετούς επιβίωσης των γυναικών με καρκίνο του μαστού έφτασε το 2010 στο 85% σε σχέση με το 1972 που ήταν περίπου στο 50%.

Να σημειωθεί ότι στη χώρα μας ο καρκίνος του μαστού είναι πρώτος σε συχνότητα εμφάνισης και δεύτερος ως αιτία θανάτου μετά τον καρκίνο του πνεύμονα. Είναι ενδεικτικό ότι το 2012 καταγράφηκαν στην Ελλάδα 5.000 νέα περιστατικά καρκίνου του μαστού που αντιστοιχούν στο 28% όλων των καρκίνων στις γυναίκες.

Το αισιόδοξο είναι ότι η καλύτερη ενημέρωση των τελευταίων χρόνων, η πρόληψη και κατά συνέπεια η έγκαιρη διάγνωση έχουν συμβάλλει, σύμφωνα με τους επιστήμονες , στη μείωση των θανάτων από καρκίνο του μαστού.

Ο μήνας Οκτώβρης είναι παγκόσμια αφιερωμένος στην υγεία του μαστού και συνοδεύεται από πλήθος εκδηλώσεων, με σκοπό την αφύπνιση των γυναικών για τη σπουδαιότητα της πρόληψης. Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Αμυνταίου και Περιχώρων «Μαζί για τη Ζωή» σε συνεργασία με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Αμυνταίου, το 3ικαστικό 3ργαστήριο της Σχολής Καλών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας, τον Αθλητικό Πολιτιστικό Σύλλογο Ελπίδες Χάντμπολ Αμυνταίου, τις Μαίες του Κέντρου Υγείας Αμυνταίου, το Δ.Τ. Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός- Περιφερειακό Τμήμα Φλώρινας και την υποστήριξη του Δήμου Αμυνταίου συμμετέχουν ενεργά στις παρακάτω συμβολικές δράσεις τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

11:00-13:00 Διανομή  έντυπου ενημερωτικό υλικό στα εμπορικά καταστήματα και τις Δημόσιες Υπηρεσίες

20:00 Συμβολική φωταγώγηση του Παλαιού Πρώτου Δημοτικού Σχολείου Αμυνταίου

26 έως τις 30 Οκτωβρίου «Οι εκ γενετής νεκροί» και το ένα» εικαστική παρέμβαση αντιγραφειοκρατίας και αντιρουτίνας στον προθάλαμο του Δημαρχιακού κτηρίου Αμυνταίου.

Στηρίζουμε την πρόληψη και μαθαίνουμε να ακούμε και να σεβόμαστε τους άλλους !

«Η καμπάνια για τον καρκίνο του μαστού αποτελεί πλέον μια βαθιά υποχρέωση και φροντίδα για όλες τις κοινότητες που προϋποθέτουν το ανήκειν και το μοίρασμα ευθυνών. Ο προσυμπτωματικός έλεγχος  είναι η φροντίδα και η συνέπεια μιας ποιότητας ζωής.

Ο καρκίνος που αναπτύσσεται στους ιστούς του μαστού, συνήθως στους πόρους (που μεταφέρουν γάλα στη θηλή) ή στους λοβούς (αδένες που παράγουν γάλα). Απαντάται τόσο σε άντρες, όσο και σε γυναίκες, παρόλο που στους άντρες είναι σπάνιος.

Το μεγαλύτερο μέρος του μαστού είναι λιπώδης ιστός. Ωστόσο, περιέχει επίσης ένα δίκτυο από λοβούς που αποτελούνται από μικροσκοπικές δομές που μοιάζουν με σωλήνες και ονομάζονται βολβοί, οι οποίοι περιέχουν γαλακτοφόρους αδένες. Μικροί αγωγοί συνδέουν τους αδένες, τους λοβούς και τους βολβούς και μεταφέρουν γάλα από τους λοβούς στη θηλή. Οι περισσότεροι καρκίνοι του μαστού εμφανίζονται στα κύτταρα που καλύπτουν τους γαλακτοφόρους αγωγούς και ονομάζονται πορογενές καρκίνωμα. Ο δεύτερος συνηθέστερος τύπος αρχίζει στους λοβούς και ονομάζεται λοβιακό καρκίνωμα.

Η ιστορία και οι ιστορίες που γεννά η όποια πάθηση είναι σημαντικό να την μοιραζόμαστε και να την ακούμε. Ο καρκίνος του μαστού έχει την ιστορία του. Ξεκινά από την αρχαία Αίγυπτο το 1600 πχ  με μια πιθανολογική αναφορά. Ο Ιπποκράτης περιγράφει παρατηρήσεις για μια μορφική νεοπλασία που θυμίζει κάβουρα στο στήθος γυναικών. Η ιστορία και οι ιστορίες πρέπει να ακούγονται και να αφηγούνται. Η βιοπάθεια είναι συμπωματική και μέσω της παρατήρησης  και της γνώσης του σώματος  γίνεται αντιληπτή. Η  ικανότητα να παρατηρούμε το σώμα μας και το σώμα του άλλου μας εμπλέκει και μας απεμπλέκει με το περίπλοκο κομμάτι μιας ζωής γυμνής και ανυπόφορης. Η πρωτοπλασματική λειτουργία και οι νεοπλασίες της ενήλικης ζωής συνδέονται  τόσο πολύ με την ενδιάμεσο ζωή ,μικρές καθημερινές τέρψεις ,που οδηγούν τα ανοργάνωτα κύτταρα σε μια πορεία απόρριψής από το σώμα και σε μια ανεξέλεγκτη αδιάκριτη χειρουργικοποίηση του σώματος. Ιατρικές ιστορίες απλώνονται σε όλη την κοινωνική ζωή, θεωρίες περί λοιμώξεων, συγκινησιακών διαταραχών, αλλοιώσεων του κυτταρικού μεταβολισμού, την παρατεταμένη λίμναση της βιολογικής ενέργειας του οργανισμού, την σημασία της απλής εκ τομής μεγάλων όγκων, την αποθεραπεία ως θαύμα αλλά και απλές ιστορίες καθημερινές αφηγήσεις που δεν ακούμε, δεν ακούγονται δεν αφηγούνται.

Στην εποχή της άμεσης διάθεσης πληροφορίων εμφανίζεται μια επιδημιολογική ανικανότητα να μοιράζονται οι κοινότητες ιστορίες και αφηγήσεις.

«Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα » είναι μια από τις ιστορίες της Χριστίνας Κοντούλη

-Βαρέθηκα Σιμόν, βαρέθηκα

-Θέλω να σταθείς στα πόδια σου

-Εύκολο νομίζει μου ’ναι;

-Όχι, θέλω όμως να μάθω να μου πεις

-Σιμόν, γεννήθηκα λίγος, ή πολύς δε  ξέρω, αλήθεια κουράζομαι. Μέσα σαυτό το κεφάλι τόσα γιατί, κι ούτε μία, τόσο δα απάντηση..

Ανοίγει η αυλαία, τα χέρια της σαν προέκταση των καλωδίων πίσω από τα παρασκήνια τεντώνονται στον αέρα φωνάζοντας καθώς η φωνή μικραίνει, απομακρύνεται, λιγοστεύει και τελικά χάνετε.

Δεν μάθαμε να περπατάμε, μόνοι μας, μόνοι μας ήταν πάντοτε αδύνατο, περπατούσαμε πάντα πάνω στα χνάρια των άλλων, στα βήματα που ήδη κάποιος άλλος άφηνε πίσω του, σηκωνόμασταν τινάζοντας λίγο το περίγραμμά μας κι ύστερα βιαστικά και προσεκτικά βάζαμε το ένα πόδι σε κάποιο σκονισμένο καρέ και μπαίναμε μέσα.

Το παλιό θέατρο ανακαινισμένο από τις διάφορες πολεμικές απόψεις τις εποχής μας περιβάλει σαν αγριεμένη μήτρα. Στα σπλάχνα της πονεμένης λύκαινας ξεφυσούσαμε όλοι μαζί κάρβουνο, απελπισία και μια ανεξήγητη τρέλα. Απόψε δεν ήταν η σειρά της, δεν ξέρω τι την έκανε να σηκωθεί.. ίσως έφταιγε που είχε μάθει στα μπουλούκια κι έτσι οι γνώσεις τις ήταν ελλιπείς για το πως λειτουργεί μια παράσταση, ίσως πάλι ακριβώς επειδή έμαθε στα μπουλούκια να μην την ενδιέφεραν καθόλου οι κανόνες μας κι αυτή να μην ήταν μια πράξη άγνοιας ή κακοτροπιάς μα μια πράξη αλήθειας. Ίσως ακόμη να έφταιγε που δεν τρώγαμε πρωινό τον τελευταίο καιρό και να είχε αρχίσει να τα χάνει από την πείνα.

Η Αλίκη στη χώρα των γευμάτων, αυτό ήταν το πραγματικό όνομα της παράστασης. 3 και τέταρτο δίναμε αίμα, έπειτα περνούσαν οι γιατροί και κοίταζαν τα μάτια μας, στις 5 μάζευαν τους απείθαρχους και στις έξι τους έφερναν να δουν μια τελευταία φορά να ανοίγει η αυλαία. Έπειτα τους απομάκρυναν συνοπτικά κι εμείς μέναμε μόνοι ακούγοντας καλλίγραμμα βαλσάκια στο μεσοδιάστημα του ταΐσματος. Κι έπειτα πάλι για ύπνο. Άλλη μια σκληρή μέρα είχε περάσει ή μήπως ήταν μια ώρα;

Ο ύπνος δεν ήταν εύκολος, άλλοι έπαιρναν χάπια για να κοιμηθούν, άλλοι χτύπαγαν ρυθμικά τα δάχτυλα στα σανίδια των παρασκηνίων, άλλοι κρυφά αγκάλιαζαν κάτι ή κάποιον κι άλλοι έμεναν ξάγρυπνοι γιατί φοβόταν και δεν ήταν σίγουροι πια αν ξύπναγαν ή αν κοιμόταν με τον εφιάλτη…

Η αφήγηση δεν τελειώνει εδώ. Ποιος θα αναζητούσε θα λαχταρούσε ολόκληρο το παραμύθι ποιος θα έψαχνε όλες τις ιστορίες ή τις εκφωνήσεις της Χριστίνας Κοντούλη. Ένα αντιγραφειοκρατικό προτζεκτ αντιρουτίνας, θα εξελιχθεί στο κτήριο Δημαρχείου Αμυνταίου με την συμμετοχή του Α.Π.Σ. Ελπίδες Αμυνταίου Ελπίδων της γυναικείας ομάδας χειροσφαίρισης, του φωτογράφου Σάββα Παπαδόπουλου  και της εικαστικού Χριστίνας Κοντούλη. Την αλληλεπιδραστική λειτουργία της εγκατάστασης « Οι εκ γενετής νεκροί και το ένα» στον προθάλαμο του Δημαρχείου θα επιμεληθεί ο εικαστικός και αναπληρωτής καθηγητής στην Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας Κοντοσφύρης Χάρης. Την δράση συντονίζει ο Σύλλογος καρκινοπαθών Αμυνταίου και περιχώρων».(Κοντοσφύρης Χάρης Εικαστικός, Αναπλ. Καθηγητής ΤΕΕΤ. Σ.Κ.Τ Π.Δ.Μ , 21/10/2020, Σκοπιά Φλώρινας)

H δωρεάν ψηφιακές μαστογραφίες πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του προγράμματος Πρόληψης για τον Καρκίνο του Μαστού « Κάνε την πρόληψη στάση ζωής»

Η Στέλλα Κεντεποζίδου, Διοικητική  Διευθύντρια του Διαγνωστικού Εργαστηρίου Ιπποκράτης υπογραμμίζει πως με τους προληπτικούς ελέγχους και την έγκαιρη διάγνωση σώζονται ζωές ενώ μιλάει για την επιτακτική ανάγκη της πρόληψης η οποία πρέπει να γίνει στάση ζωής.

Η κ. Κεντεπόζιδου αναφέρει πως είναι στρατηγική επιλογή του Διαγνωστικού Εργαστηρίου Ιπποκράτης να υποστηρίζετε τις προσπάθειες  που έχουν σκοπό την πρόληψη αλλά  και την ενεργή συμμετοχή σε αυτή

Σήμερα Δευτέρα 26/10 στις 15:00 στα γραφεία του Συλλόγου Καρκινοπαθών Κοζάνης επί της οδού Σωκράτη Μπλιούρη 2 το Διαγνωστικό Εργαστήριο Ιπποκράτης χαρίζει 25 δωρεάνμαστογραφίες στις γυναίκες που συμμετείχαν τις προηγούμενες μέρες στον διαγωνισμό.

Ίσως, ένα από τα μεγαλύτερα αποκτήματα της ζωής έγκειται στη συνειδητοποίηση της προσωρινότητάς μας σε αυτόν τον κόσμο. Η ιδέα που εκ γενετής, σχηματίζουμε για τη ζωή, η αιώνια αίσθηση που μας κατακλύζει, θαρρείς πως είναι δεδομένο, κάθε πρωί που ανοίγουμε τα μάτια μας, κατακρημνίζεται. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μέσα από μία διάγνωση.

Η Φανή αντιμετώπισε τον καρκίνο του μαστού, βιώνοντας κάθε διαφορετικό στάδιο της διαδρομής η οποία  την οδήγησε να μοιραστεί μαζί μας  και να διηγηθεί την προσωπική της εμπειρία. Μια ιστορία από τις, περίπου, 4.500 που προκύπτουν, κάθε χρόνο, στην Ελλάδα και τις εκατοντάδες χιλιάδες από ολόκληρο τον κόσμο.  Για αυτό ας αφήσουμε την διήγηση της να μας ξυπνήσει, με την αλήθεια του λόγου της…

Μια γυναίκα, μια ιστορία, ένα μήνυμα.

Πως αισθανθήκατε  όταν οι γιατροί σας ανακοίνωσαν ότι πάσχετε απο καρκίνο;

Ο κόσμος μας ξαφνικά ανατράπηκε με τον πιο βίαιο τρόπο. Χιλιάδες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου, χάνομαι. Σχεδόν δεν ακούω τι μου λέει, στο τέλος, βρίσκω το κουράγιο να τον ρωτήσω. Θα γίνει ολική μαστεκτομή; Λες και αυτό με ένοιαζε περισσότερο, ακόμη και από τον ίδιο τον καρκίνο αλλά από την άλλη πως να μην σε νοιάζει το στήθος σου, η εικόνα σου, η εμφάνιση σου, όταν είσαι μόνον 37 ετών;  Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό, όσο ενημερωμένος κι αν είναι.

Πως τον εντοπίσατε και σε ποιο στάδιο βρισκόταν;

       Εντελώς τυχαία ένα απόγευμα μετά τον μεσημεριανό μου ύπνο και αφού έφτιαξα τον καφέ μου, κάθισα αναπαυτικά στην πολυθρόνα του όμορφου μου σαλονιού για να τον απολαύσω. Λες και κάποια αόρατη δύναμη πήρε το χέρι μου και το ακούμπησε ακριβώς στο σημείο όπου υπήρχε ο όγκος στον μαστό μου. Δεν είχα ούτε για μια στιγμή την ψευδαίσθηση πως δεν είναι καρκίνος. Ένστικτο λέγετε; Διαίσθηση; Δεν γνωρίζω, και ναι νομίζω πως ήμουν σε μια πολύ ήρεμη φάση της ζωής μου οικογενειακά, συναισθηματικά, επαγγελματικά. Tο στάδιο του καρκίνου; Πρώιμο αρχικό μεν, αλλά έπρεπε για το νεαρό της ηλικίας μου να γίνει ολική μαστεκτομή.

Πόσο δύσκολο ήταν να το κατανοήσετε, να το αποδεχθείτε, να το πείτε στην οικογένειά σας και να το μοιραστείτε με φίλους;

Περνάς από πολλά και διάφορα στάδια. Στην αρχή είναι η άρνηση, δεν μπορείς με τίποτα να το δεχτείς, λες και δεν αφορά σε σένα αλλά σε κάποιο άλλον, έπειτα έρχεται ο θυμός που και αυτόν δεν μπορείς να τον διαχειριστείς, ακολουθεί η κατάθλιψη και στο τέλος έρχεται η αποδοχή. Η οικογένειά μου το γνώριζε από την πρώτη στιγμή, ακόμη και στις κόρες μου οι οποίες ήταν 13-18 ετών μίλησα από την στιγμή που το έμαθα η ίδια με τέτοιο τρόπο, λες και περνούσα μια γρίπη, μια βαριά γρίπη. Δεν έκλαψα, δεν ηττήθηκα μπροστά τους ούτε για μια στιγμή. Μπροστά τους, διότι όταν έκλεινε η πόρτα για να πάνε στο σχολείο και στις υποχρεώσεις τους, τότε ναι λυνόμουν, ξεσπούσα σε κλάματα, γιατί όλοι ξέρανε πόσο δυνατή ήμουν, πως θα τα κατάφερνα, και έτσι δεν μου επιτρεπόταν να κλαίω, “Δυνατή”, τόσο δυνατή που ο εγωισμός μου δεν μου επέτρεπε να πάρω φαρμακευτική αγωγή για να βοηθήσω τον εαυτό μου , (όσο και αν μου παρότρυναν οι γιατροί μου σε αυτό) μιας και με επισκέφτηκε και η κατάθλιψη.  Δεν το έκρυψα ούτε για μια στιγμή. Ήθελα απλά πρώτα τον χρόνο μου να συνειδητοποιήσω να κατανοήσω τι ακριβώς μου συμβαίνει να μπορέσω να σταθώ πρώτα εγώ η ίδια στα πόδια μου για να έχω έπειτα την δύναμη να το κουβεντιάζω με άλλους.

Ποιά ήταν η στάση της οικογένειας σας και των φίλων σας; Σας βοήθησαν σε όλο αυτό;

Όσο για τους φίλους, το γνωρίζεται αυτό που λέει ο λαός “στα δύσκολα φαίνονται οι φίλοι” σε μένα φαίνεται δεν υπήρχαν φίλοι παρά μόνο στο δικό μου μυαλό, έτσι μου άρεσε να φαντάζομαι και να πιστεύω, πως οι άνθρωποι γύρω μου αυτούς τους οποίους εγώ θεωρούσα δικούς μου. Θα μου στεκόταν, θα μου δίνανε δύναμη, θα άκουγα λόγια συμπαράστασης. Δυστυχώς εξαφανιστήκαν όλοι ή μάλλον ευτυχώς διότι έτσι έγινε το ξεκαθάρισμα, ήξερα πια τι ήταν όλοι αυτοί που λέγανε η κολλητή μου Φανή…

Σε τέτοιες καταστάσεις είμαστε ή δεν είμαστε μόνοι μας τελικά;

Εξαρτάται. Εξαρτάται από τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου, από το επίπεδο, τα δικά τους βιώματα, την παιδεία, την θέληση που έχουν, τις γνώσεις…Όσο και να θέλει κανείς να βοηθήσει να απαλύνει αυτό που περνάς εσύ να σε καταλάβει όπως λένε “σε καταλαβαίνω” όχι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, κανείς δεν γίνετε να με  καταλάβει, διότι εγώ το περνάω εγώ το βιώνω, ΜΟΝΗ.

Πώς βρήκατε το κουράγιο να παλέψετε με τη νόσο μέχρι να κερδίσετε τη μάχη;

Πολύ σωστή τοποθέτηση “να κερδίσετε την μάχη” ναι κέρδισα απλά μια μάχη, όχι τον πόλεμο. έχω να παλέψω με ένα θεριό που το όνομά του είναι ΚΑΡΚΙΝΟΣ δεν φοβάμαι να το πω. Αυτό που με κρατούσε ζωντανή ήταν μόνο τα μάτια (τα βλέμματα) των κοριτσιών μου, ζούσα μόνο για αυτά τα βλέμματα….από εκεί αντλούσα δύναμη κ κουράγιο για να συνεχίσω.

Ποιές ήταν οι πολύ δύσκολες στιγμές;

Οι χημειοθεραπείες. Πολλοί με ρωτούν πώς ένιωθα και πώς το αντιμετώπισα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις να εκφράζουν αυτό που βιώνει ένας ασθενής με τη χημειοθεραπεία, προσωπικά δεν ένιωθα καν άνθρωπος. Υπήρχαν στιγμές που παρακαλούσα τον Θεό να τελειώσει, αλλά μόλις περνούσαν οι παρενέργειες και στεκόμουν πάλι στα πόδια μου, για λίγο βέβαια για ελάχιστες μέρες και πάλι από την αρχή , ανυπομονούσα για τη στιγμή που θα ένιωθα καλύτερα, για να βγω έστω μια βόλτα. Όταν μέσα σε ένα δίωρο έχασα όλα μου τα μαλλιά. ΟΛΑ! Έκλαψα πολύ. Κλειδώθηκα μέσα στο μπάνιο για δυο ώρες (αφού περίμενα να κοιμηθούν όλοι) τραβούσα και ξεκολλούσα τα μαλλιά μου, ώσπου στο τέλος πήρα ένα ξυραφάκι και ξύρισα τις τελευταίες τρίχες οι οποίες δεν φεύγανε με τίποτα, λες και θέλανε να μείνουν εκεί να μου θυμίζουν πως λίγο πριν το ίδιο κρανίο ήταν γεμάτο από τρίχες. ΤΡΙΧΕΣ…Θα πει κανείς για τρίχες έκλαψες; Nαι και γι΄ αυτές έκλαψα. Για ένα ακόμη σημείο του σώματός μου από το οποίο κομμάτι κομμάτι έχανα την θηλυκότητα μου. Είχα κατακρεουργηθεί πλέον. Δίχως στήθος, δίχως μαλλιά, και σαν να μην έφταναν όλα αυτά σε λίγο ήρθε κ η ολική υστερεκτομή. Το σώμα σου εξαθλιώνεται, αλλάζει, χαράσσεται δια βίου.

 Ποια είναι τα συναισθήματα που βιώνει ένας άνθρωπος που πάσχει και τι χρειάζεται περισσότερο για να αντιμετωπίσει όσο γίνεται καλύτερα το πρόβλημά του;

Πρόκειται για μία ασθένεια, που  είναι φορτισμένη με έντονα αρνητικά συναισθήματα και αρκετές προλήψεις. Η εμπειρία αυτής της νόσου δεν μπορεί παρά να ασκεί στον πάσχοντα και στους οικείους του μεγάλη ψυχολογική πίεση και αναστάτωση. Η καθημερινότητα και γενικότερα τα όνειρα και οι στόχοι του ανθρώπου, που ασθενεί, ανατρέπονται και η ζωή του αποσταθεροποιείται. Αναφέρθηκα και παραπάνω στα εξής στάδια:  Άρνηση, Θυμό, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη, Αποδοχή. Βιώνει, κατά κάποιο τρόπο, ένα είδος πένθους. Το πρώτο άκουσμα προκαλεί ένα τεράστιο σοκ στον ίδιο και στους γύρω του. Πρόκειται για ένα συναισθηματικό πάγωμα, που δεν ξέρεις τι νιώθεις, νομίζεις πως δεν αφορά εσένα το συγκεκριμένο πρόβλημα και μοιάζει σαν να έχεις βγει από την ζωή σου και να παρατηρείς τους πάντες και τα πάντα από μακριά. Είναι μία άμυνα του οργανισμού,   δεν περιμένεις πως θα ζήσεις. Στην πορεία, καθώς αρχίζει και μεγαλώνει η συνειδητοποίηση της ασθένειας, γιατί ξεκινούν οι πρώτες ιατρικές επεμβατικές ενέργειες, βγαίνει ο θυμός, η οργή για αυτό που συνέβη. Πιθανότατα, ο ασθενής να τα βάλει με τους γιατρούς, τους οικείους του, ακόμα και με τον ΘΕΟ και την “τύχη του”. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη για να ξεσπάσει τον πόνο του, την αγωνία. Έντονο είναι και το συναίσθημα της αδικίας. Το μεγαλύτερο και πιο επίμονο στάδιο είναι αυτό της θλίψης και της στεναχώριας. Δεν είναι καθόλου παράλογο ο καρκινοπαθής να περάσει την φάση της απόγνωσης. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να χάσει και το κουράγιο του. Δεν είναι “υπεράνθρωπος”. Είναι απόλυτα βοηθητικό για τον ίδιο να εκτονώσει όλα τα συναισθήματα, που του γεννιούνται με τον ερχομό αυτής της ασθένειας στη ζωή του.

Να πάρουν υποστήριξη- ψυχολογική

Να σπάσουν την ματαιότητα και τις προλήψεις γύρω από την ασθένεια. Καρκίνος δεν σημαίνει πάντα θάνατος.

Να μάθουν να διαχειρίζονται τις συναισθηματικές μεταπτώσεις, που πιθανότατα να παρουσιάζονται στην πορεία της θεραπείας.

Να γνωρίζουν τα πάντα γύρω από την ασθένεια και την θεραπεία της.

Να τονιστεί, ότι η κάθε περίπτωση ασθενή με καρκίνο είναι μοναδική και διαφορετική. Η διάγνωση της ασθένειας δυστυχώς θα επηρεάσει τις σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους.

Πως είναι η ζωή μετά τον καρκίνο;

Για πολλούς ασθενείς ο καρκίνος είναι μια εμπειρία που τους αλλάζει τη ζωή. Όταν ολοκληρωθεί η θεραπεία, πιθανόν να περιμένει ο-η ασθενής ότι η ζωή  θα γίνει ξανά όπως ήταν πριν την ασθένεια. Η προσαρμογή στη νέα κατάσταση μετά τη θεραπεία μπορεί να πάρει χρόνο. Ό,τι ήταν φυσιολογικό πριν, ίσως να μην είναι πλέον. Η εμπειρία του καρκίνου είναι δυνατόν να μας κάνει να σκεφτούμε σε βάθος τι είναι σημαντικό για εμάς, διαμορφώνοντας μια νέα αντίληψη για τις αξίες και τις προτεραιότητες στη ζωή μας.

Υπάρχει κάτι που θα θέλατε να πείτε σε κάποιον που πάσχει από καρκίνο;

          «Ο καρκίνος  δεν είναι πάντα θάνατος αλλά είναι και ζωή. Ζωή με διαφορετικό νόημα».

Εκτός όμως από την πρόληψη,  πρέπει κανείς να μάθει να επιβιώνει και μετά τον καρκίνο.  Διότι υπάρχει ζωή και μετά τον καρκίνο και μάλιστα ωραία ζωή πιο ουσιαστική. Αναδιατάσσονται οι προτεραιότητες. Αξιολογείς διαφορετικά πρόσωπα και καταστάσεις. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό.

Η πρόληψη είναι η πρώτη γραμμή μάχης στον αγώνα   κατά του καρκίνου!

Η Γνώση και η Έγκυρη Διάγνωση Σώζουν Ζωές. Η Άγνοια και η Αδιαφορία σκοτώνουν.

Μπορεί να συμβεί και σε ΣΕΝΑ !!!