Ψηλός,αδύνατος, μάτια υγρά, ρούχα σκούρα, κεφάλι κατεβασμένο, ντροπαλό. Μια πλάτη που κουβάλησε πολλά από παιδί. Αμαρτίες γονέων τον παίδευσαν και τον παιδεύουν. Ορφανός με ζωντανούς γονείς. Πατέρας αδιάφορος, απών… Μητέρα βράχος να παλεύει, να δουλεύει, να λείπει, να αποτυγχάνει,  να τον χάνει. θρύψαλα ο βράχος. Εσύ να μεγαλώνεις στον αυτόματο. Ευαίσθητος και τολμηρός να δοκιμάζεις και να πίνεις ότι πίνεται για να καλύψεις το κενό. Να δείχνεις πως τάχα χαίρεσαι και μέσα σου να πενθείς.

Με πόσα γεμίζει το κενό σου; Σε ποια μοίρα χρωστάς; Πόσες αγκαλιές σου έλειψαν και τις κάνεις μοναχός σου; Πόσα φιλιά και λογάκια τρυφερά έχασες; Αγγίζει έδαφος και το σκεπάζει με κορμί. Σε προσπερνάνε πόδια ανθρώπινα και καροτσάκια λαϊκής και εσύ πεσμένος, χαμένος στον δικό σου κόσμο, γιατί δεν αντέχεις λεπτό σ’αυτόν. Πόσο άδικο να εύχεσαι να πεθάνεις, ζώντας τη νιότη σου;

Τελειώνουν τα μπουκάλια και η ταμπέλα, ρετσινιά σαν τις ετικέτες-αυτοκόλλητα των μπουκαλιών που αδειάζεις. “Ντρέπομαι”είπες. Ντράπηκε η ντροπή, ντράπηκε τούτος ο κόσμος που δεν έχει να σου δώσει αυτά που σου στέρησαν. Αγάπη και ενδιαφέρον. Εκεί κάτω σκόνη, σόλες παπουτσιών και αποτσίγαρα. Μισάνοιχτα μάτια και ένα γειά σε αυτούς που σε χαιρετούν. Και ένα δάκρυ για αυτούς που σε ξέρουν.

Κάθε φορά ένας καινούργιος αγώνας και πάλι ηττημένος. Τόσες προσπάθειες στράφι. Δίχως κίνητρο, δίχως ζωή μονάχα μια ντροπή, μια συγκίνηση που μαρτυρά ότι νιώθεις. Γυαλί ο εθισμός, αρρώστια που παλεύεται. Δύναμη, ελπίδα και πιθανότητα, αυτήν τη μια που παίζεις και μπορεί να είναι και η τελευταία σου. Τόσο νέος, να καταντήσει; Και κλείνουν την πόρτα τους με χέρια “πιασμένα” με σακούλες του σούπερ μάρκετ. Και εσύ στο χαλάκι τους. Εθισμένος με ντροπή και πληγωμένη αξιοπρέπεια, γέρος μέσα στα νιάτα σου, παραιτημένος.

“Να τα λέμε! Μου κάνει καλό”. Εύχομαι να μην πάψουμε να τα λέμε, εύχομαι να μην λείψεις ούτε μέρα από αυτόν τον κόσμο, αλλά να λείπεις συνεχώς από τον δικό σου. Εύχομαι να έρθει σύντομα η μέρα που θα τα πούμε και θα φοράς τα καλά σου και στην ερώτηση “τι θα πιεις;” Να απαντήσεις “Το’ κοψα. Έναν καφέ παρακαλώ”… Αφιερωμένο στον Θ.Κ.

Πετάχτηκε πριν έρθει η σειρά του, όπως πάντα άλλωστε. «Εγώ θα ντυθώ Batwoman» είπε. Σιωπή! Παύση…Αυτή η ησυχία που κρατά δευτερόλεπτα, πριν ξεσπάσει η μπόρα που ενώ την περιμένεις, τάχα ταράζεσαι από το μπουμπουνητό; Ε αυτήν! Γέλια, γιουχαΐσματα και πειράγματα ακολούθησαν και σταμάτησαν βίαια την υποψιασμένη ησυχία. Απτόητος με αναψοκοκκινισμένα τα μαγουλάκια του συνέχισε: «Θα έχω και ξανθά μαλλιά, μια περούκα με μεγάλα τόοοοσο μακριά μαλλιά». Πλάσμα γλυκύτατο όσο και η φωνούλα του, όπως και κάθε παιδική. Συνεχίζει να υποστηρίζει την απόφασή του παρά τις αντιδράσεις των γύρω του. «Είσαι γκέι, αδερφή και κορίτσι». Αντίδραση ακαριαία, μπάμ και κάτω, χωρίς ανάσα, χωρίς σκέψη, σαν γροθιά στο στομάχι. Αντανακλαστικά γρήγορα και ξεκάθαρα, χωρίς αναπνοή. «Τι σας νοιάζει μωρέ τι θα ντυθώ εγώ; Εμένα αυτή μου αρέσει». Ξεχνάς καμιά φορά πόσο σκληροί κριτές γίνονται τα παιδιά και σου μοιάζουν; Χωρίς μάσκα, χωρίς προσωπείο, χωρίς ίχνος δισταγμού, αντιδρούν, επιτίθενται, αποδοκιμάζουν αυτό που μοιάζει παράταιρο, αλλόκοτο, παράδοξο στα μάτια τους. Αυτό που αντιτίθεται στο “φυσιολογικό” και στο καθετί που όρισα και όρισες ως «νορμάλ».

«Εμείς έχουμε χρώμα;», «Ποιο είναι το αγαπημένο σας;». Το φύλο μας μάθανε πως έχει χρώμα ροζ ή μπλε. Κοινωνική κατασκευή τα χρώματα στα φύλα, σαν τα χρώματα στα φύλλα που αλλάζουν, σαν τις εποχές. Η έκφραση όμως έχει χρώματα πολλά και οι στολές και οι ρόλοι και τα παιχνίδια. Μεγαλώνοντας αντιλαμβανόμαστε καλύτερα την ταυτότητά μας. «Όπως αντιλαμβανόμαστε όλον τον κόσμο Κυρία, έτσι δεν είναι;». Η ενίσχυση της σεξουαλικής έκφρασης του παιδιού από την πλευρά των γονιών, των δασκάλων απαραίτητη, θα προσφέρει στο παιδί τη δυνατότητα να αναγνωρίσει τις φυσιολογικές του ανάγκες και να διαμορφώσει τον σεξουαλικό προσανατολισμό του. Μαθαίνουν, παρατηρούν, υιοθετούν συμπεριφορές, πειραματίζονται, διαχωρίζουν, επικρίνουν, επαινούν, δέχονται και απορρίπτουν. «Batwoman» λοιπόν. Επιθυμία; Επιλογή; Τι; Μην είναι η φανταχτερή στολή; Μην είναι η περούκα; Αυτός ο μπόμπιρας όρθωσε το ανάστημά του και με θάρρος τους είπε αυτός είμαι. Δικαίωμα είναι να είσαι.

Ο Ηρακλής, η Κοκκινοσκουφίτσα, ο Ινδιάνος, η Πριγκίπισσα, ο Cowboy σαστισμένοι και λίγο προβληματισμένοι μετά το κράξιμο στην «Batwoman». Ησυχία!

Μέχρι να σηκώσει κάποιος ξανά το χέρι και με το δάχτυλό του να δείξει και να γελάσει και να βγάλει τη γλώσσα του και να φορέσει τη ταμπέλα που έγραψε για τον άλλον. Εμείς; Τι θα κάνουμε εμείς;

Y.Γ. Η πραγματική αυτή ιστορία καταγράφτηκε τον Φεβρουάριο του 2012.

Κρατάει 31 ημέρες, τις τελευταίες πριν την
εκπνοή του. Οι τελευταίες ευκαιρίες σου για να τον αποχαιρετήσεις και να τον θυμάσαι
όπως εσύ θέλεις…Κάνοντας έναν γρήγορο απολογισμό ήταν μια χρονιά γεμάτη,των
αντιθέσεων,των ξεκαθαρισμάτων,των αποφάσεων,των δημιουργικών εργασιών, των μαχών και των λυτρώσεων.

Απολογιστικός, γλυκόπικρος,διδακτικός και ώριμος. Αποκαλυπτικός και απρόβλεπτος. Ο μοναδικός που σου επιτρέπει να μετρήσεις αντίστροφα ξεκινώντας από το
δέκα μέχρι το 1…
Το πρώτο σου μέτρημα, αυτό που έμαθες από παιδί. Φτάνεις πάλι στο 1, πάλι από την
αρχή. Σου δίνεται μια ακόμη ευκαιρία. Καινούργια. Δίδαξε και φέτος τα νοήματα ήταν πιο βαθιά. Αλήθειες ωμές και βαριές. Δίδαξε λοιπόν, πως μονάχα η αγάπη των παιδιών δεν προδίδεται ποτέ. Πως το πιο δύσκολο πράγμα στον άνθρωπο είναι να αποσυνδεθεί από την αγάπη, όταν αναγκάζεται να το κάνει για την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του.

Ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει ειναι να στρέψει το μαχαίρι στον εαυτό του και να
ακρωτηριάσει το συναίσθημα. Δίδαξε πως η ευγένεια μέσα στην βαναυσότητα και στην
αδικία είναι αυτήν που πρέπει να διαφυλάξεις. Και αν παλεύεις καθημερινά γι’αυτό τότε είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Την επιβράβευση θα την κάνεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, γιατί κανείς πότε δεν θα την κάνει για σένα.

Δίδαξε πως η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας πάντα με νικητές και ηττημένους. Δίδαξε πως ο,τι δεν κάνεις με την καρδιά σου είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Δίδαξε πως η ευτυχία είναι άπιαστη αν την κυνηγάς, αλλά ζεις μαζί της μόνο όταν πάψεις να την αποζητάς. Σε βρίσκει απρόσμενα σε ένα μπαλκονάκι τέλος καλοκαιριού, η παρουσία της έχει σίγουρα μυρωδιά λουλουδιών και σου χαρίζει την
αιωνιότητα με την αίσθηση της σφιχτής αγκαλιάς.

Ας αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με την πιο δυνατή ανάμνηση, από όλες αυτές που ζήσαμε μονάχα μια μας μένει. Αυτή η μια μας καθόρισε και μας έκανε αλλιώτικους. Ας
υποδεχτούμε τη νέα χρονιά με άσπρους καμβάδες και ας την χρωματίσουμε όσο ακόμα προλαβαίνουμε με χρώματα ζωηρά, αληθινά όποια και αν είναι αυτά. Ας εφοδιαστούμε με τετράδιο καινούργιο, με σελίδες που έχουν το άρωμα του άθικτου. Με μολύβι που δεν ξεγράφει, αλλά και με μια σβήστρα αυτήν της συγχώρεσης.

Καλή χρονιά σημαίνει καλή αρχή. Σημαίνει όλα απ’την αρχή. Απο το μηδέν.

Μέτρα…

Μήνας αγαπημένος, απολογιστικός. Γιορτινός και αστραφτερός. Γλυκός γεμάτος άχνη και σιρόπι. Φωτάκια πολύχρωμα. Φορτίο με ευχές και επιθυμίες. Άδειος δίχως ρήματα. Βαρύτητα στις λέξεις του. Ουσιαστικός. Της μνήμης και της λήθης. Συναισθηματικά στατικός. Χιλιάδες στιγμές με χαρά και πόνο. Στην εκπνοή του ανάλαφρος. Στις πλάτες του ένα “σ’ αγαπώ” και ένα “συγγνώμη “. Σε δυο λέξεις μετρημένος. Σε δυο μόνο λέξεις ζυγισμένος.

Έπειτα μέτρημα αντίστροφο. 3… 2…1 ανάσα. Φως και σκοτάδι και πάλι στο φως. Ο θάνατος του η ζωή μας, η νέα, η αβέβαιη. Σκυτάλη στον καινούργιο της έναρξης και της αφετηρίας. Μέτρημα από το 0. Στιγμές, μνήμη, απολογισμός και πάλι από την αρχή. Στο μεταίχμιο του τέλους και της αρχής. Απολογητικός, έσχατος και μοναδικός. Υπολογιστικός, με αμέτρητα στολίδια και αμέτρητες αναμνήσεις. Αριθμοί άδειοι και γεμάτοι. Ολόκληρος ούτε μέρα λειψή, ούτε λεπτό λειψό.

Δεκέμβρης της τελευταίας στιγμής, της προετοιμασίας, της αλλαγής. Υποστηρικτής του παρελθόντος, θαυμαστής του παρόντος και θιασώτης του μέλλοντος. Δώρα και χειραψίες και φιλιά και γέλια και φασαρία και τσούγκρισμα ποτηριών στο φευγιό του. Γεννημένος στο τέλος του έτους. Στιγματισμένος με τη γέννηση του Θεανθρώπου. Η αρχή των πάντων, αδικημένα τελευταίος. Αστέρι στην κορυφή του, φωτισμένος ο δρόμος για τον επόμενο. Ζωηρός με ανοιχτά αυτιά και ματιά, σιγοψυθιρισμένος με όνειρα, ευχές, ατυχές το απραγματοποίητο του. Για άλλους τυχερός και για άλλους άτυχος. Ξεμπρόστιασμα τα γεγονότα του. Μαρτυρημένος και ανεπανόρθωτα εκτεθειμένος. Τελευταίος και κατά ιδρωμένος, πρώτος στους λάτρεις των Χριστουγέννων. Διαχρονικός και πολύτιμος σαν τον ανεπιτήδευτο παιδικό ενθουσιασμό στη θέα των δώρων.

Αν το καλοκαίρι ήταν φρούτο, θα ήταν σίγουρα καρπούζι. Βαρύ και επιβλητικό, δεν κρύβεται με τίποτα. Δεν κουβαλιέται εύκολα και σε ξεγελά με την εμφάνιση του. Δεν είναι όλα μέλι, δεν είναι όλα γευστικά μπορεί να αποδειχθεί και μάπα. Είναι των αντιθέσεων. Καταπράσινο απέξω και κατακόκκινο μέσα. Μέχρι να φτάσεις στο μέσα του θα ταλαιπωρηθείς, μέχρι να κερδίσεις το πιο γλυκό κομμάτι του, την καρδιά του, ίσως και να κοπείς. Με μαχαίρι, με κάτι αιχμηρό αλλιώς δεν ανοίγει…Εκτός αν χάσεις την υπομονή σου και το αφήσεις με δύναμη κάτω να σκάσει….σα καρπούζι. Συνοδεύεται με τυρί φέτα και ψωμί. Άλλοι το προτιμούν σκέτο, άλλοι στο πιατάκι διαχωρίζοντας τα κουκούτσια και άλλοι μια φέτα στο χέρι και με τα μούτρα στην καρδιά. Τους αρέσει να φτύνουν τα κουκούτσια επιδεικτικά.

Φτου! Μεσημεράκι μετά το φαγητό στη μεγάλη πιατέλα την πορσελάνινη ή αργά το απόγευμα στη βεράντα, στην αυλή με το φως του κεριού να τρεμοπαίζει και να φωτίζει το βαθύ κόκκινο ακόμη πιο πολύ.

Ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις. Ακόμα και αν δεν το τρως δεν μπορείς να το μισήσεις, κουβαλά τόσες αναμνήσεις, κουβαλά και εσένα μέσα. Σου θυμίζει καλοκαίρια, διακοπές, θάλασσα, αμμουδιά, ταβερνάκια, τραπέζια οικογενειακά, φασαρία και ησυχία, σου θυμίζει κάτι παλιά μωσαϊκά στρωμένα πάνω στο τραπέζι, σου θυμίζει χρόνια παιδικά, λαϊκές και καρότσα αγροτική. Τρέχανε στη γειτονιά να προλάβουν να τη σταματήσουν με το πορτοφόλι στη μασχάλη.

“Ένα καλό θέλω, είναι για τα παιδιά”. Και η κίνηση αυτή του δακτύλου για να τεστάρεις αν αξίζει. “Κράτα το στην αγκαλιά σου καμία σακούλα δεν το βαστάει”. -Μα τι παράξενοι άνθρωποι είστε; Μα με τυρί και ψωμί; -Α! Δεν ξέρεις τι χάνεις. Δεν μάθαμε ποτέ, άλλοι πάλι δοκίμασαν και άλλαξαν συνήθειες, άλλοι πάλι σκέτο. Άλλη χάρη. Αξία διαχρονική.

Το καλοκαίρι είναι καρπούζι, τραγανό, δροσερό, ξεχωριστό, αγαπημένο. Όσα και αν φας φέτος δε θα συγκρίνονται με το περσινό ούτε με αυτό που θα γευτείς του χρόνου. Κάθε χρόνο άλλη γεύση, παίρνει μακριά αυτή που είχες όλους τους προηγούμενους μήνες.

Ποτέ δεν πίστευα πως οι άνθρωποι έχουν ημερομηνία λήξης. Νόμιζα πως όσο μεγαλώνουν ομορφαίνουν, όσα νιάτα τους τρώει ο χρόνος, τα δίνει σε σοφία. Όσο περνούν όμως τα χρόνια έρχεσαι και μου κουνάς επιδεικτικά το δάχτυλο σαν να με μαλώνεις και να μου υπενθυμίζεις με κάθε τρόπο, πως οι γυναίκες έχουν ημερομηνία λήξης. Στα 30, στα 40 λήγουν και γίνονται ξινές, χάνουν το τρένο, μένουν μονάχες, μαγκούφες, άκληρες, αστεφάνωτες…. «Γεροντοκόρες». Βρίσκονται στο και 5΄ και όχι στο παρά 5΄. Σκληρές οι αλήθειες σου, μα είναι δικές σου. Ήρθε ο καιρός να ακούσεις όμως και άλλες. Κοινωνία είσαι η πιο μεγάλη γεροντοκόρη. Παράξενη και σκληρή. Νομίζεις πως στο άκουσμα γεροντοκόρη θα γινόμουν στο κάθε μυαλό εικόνα, εκείνη της απόμακρης με τον σφιχτό αυστηρό κότσο, το πουκάμισο το κλειστό και τη φούστα ως το γόνα. Αποθηκευμένη στο υποσυνείδητο για αιώνες, σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Μάθε λοιπόν, πως οι σημερινές γεροντοκόρες θυσίασαν χρόνια για να γίνουν πολύτιμες και να μην κοστολογούνται. Δε δίνουν δεκάρα για προίκα, βάζουν υποθήκη τον εαυτό τους. Μονάχες γιατί δε βρήκαν άνθρωπο, «Άνθρωπο» που έλεγε και η γιαγιά μου. Ίσως κατ’επιλογή, ίσως κατ’ανάγκη. Κατάντια είπες. Κατάντια είναι το βόλεμα και ο συμβιβασμός. Μα που πήγε μωρέ ο έρωτας; Όταν ένας από τους δυο δεν νιώθει 2 οι δυστυχισμένοι. Πιο έντιμο να είναι μοναχά ο ένας. Γεροντοκόρες. Φοράνε ρολόγια και ας πάει και 10΄. Τι και αν δεν ήταν από τις τυχερές που βρήκαν χέρι για να σφίξουν; Μάθε πως το τρένο το χάνουν, γιατί προτίμησαν να πάνε με τα πόδια. Γιατί περίμεναν το κατάλληλο δρομολόγιο, αυτό το μεταμεσονύκτιο που χτυπά στο πρόσωπο το ξημέρωμα μέχρι να το φεγγίσει ολόκληρο. Κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο μου λες και μου ξαναλές. Πάψε! Γεμάτες να είναι και ας χαίρονται τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου. Χωρίς κολιό και Αύγουστο.

Γεροντοκόρες. Σου βάζουν τα γυαλιά στις τυφλές σου διακρίσεις. Σε βάζουν στη θέση σου.  Και αν ποτέ στεναχωριούνται και απελπίζονται, είναι γιατί όλοι οι άνθρωποι το κάνουν. Άλλοτε γκρινιάζουν και άλλοτε όχι, δε μετανιώνουν και δεν απολογούνται. Οι επιλογές μας ορίζουν τη μοίρα μας. Ποια είσαι; Εγώ, εσύ, αυτός, αυτή. Άσε μωρέ τους ανθρώπους να ζήσουν, όπως το επιθυμούν. Μην του κρίνεις.

Κοινωνία λύσε λίγο τον σφιχτό σου κότσο και τίναξε τα μαλλιά σου, ίσως έτσι ομορφύνεις λιγάκι και γλυκάνεις.

Ανεπιτήδευτα και παρεΐστικα. Κάτω απο τα αστέρια που έλαμπαν, συχνά πυκνά παρατηρούσα στραμμένα βλέμματα στον ουρανό να τα χαζεύουν, να τα μετρούν και να τα ονοματίζουν. Κάποια τολμηρά ίσως να ευχόταν κιόλας. Μια βραδιά μαγική, μια βραδιά που την είχαμε τόσο ανάγκη, ήταν υπέροχη από την αρχή έως το τέλος της. Ούτε καταλάβαμε πως πέρασε, παρατήρησα πως μιλούσαμε λιγότερο αλλά καταλαβαινόμασταν περισσότερο.

Ξέχασε το μυαλό υποχρεώσεις, βασανιστικές σκέψεις, απώλειες και προδοσίες της ημέρας. Και μετά το μυαλό, σειρά είχαν τα μάτια που μέτρησαν αστέρια και γέμισαν με φως και οξυγονώθηκαν με αέρα αρωματικό εξαιτίας των λουλουδιών που μας είχαν περικυκλώσει. Μια διάχυτη μαγεία σκέπασε την αυλή, τέτοια που μόνο η καλοκαιρινή νύχτα μπορεί. Ήταν η επίσημη έναρξη της, ήρθε να δώσει νόημα και ελπίδα για αυτές που θα ακολουθήσουν. Για να είναι μαγικές να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, να ακούς και να μη μιλάς πολύ, να αφήνεσαι κάτω από τα αστέρια και ξέρουν αυτά…

Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και κοντοστάθηκα να τον χαζεύω ήταν η ορθάνοιχτη πόρτα και η ανέμελη στάση του γεράκου που είχε χυθεί στην καρέκλα. Το πρόσωπο σουφρωμένο από τον χρόνο, αλλά τα μάτια σπινθήριζαν και γυάλιζαν καθώς τα χτυπούσε ο ήλιος. Στην αυλίτσα του με το τραντζιστοράκι του, στην ησυχία του, στον δικό του κόσμο. Ένας κόσμος μέσα στον δικό μας, ένα ανέμελο χτες μέσα στο πολυάσχολο σήμερα, ένα μικρό χωριό με γλάστρες και λουλούδια μέσα στην άχρωμη πόλη. Μια ανοιχτή πόρτα, ανάμεσα στις κλειδαμπαρωμένες. Ένα ταξίδι στο χρόνο, ένα πισωγύρισμα σε δεκαετίες όμορφες που καμιά σχέση δεν έχουν με την αστική βιαστική κουλτούρα που καθρεφτίζεται στα μαραμένα και ξεραμένα λουλούδια του μπαλκονιού.

Ακριβώς απέναντι χτυπούσα το θυροτηλέφωνο της πενταόροφης πολυκατοικίας, μέχρι να ανοίξει η πόρτα είχα την ευκαιρία να ακούσω λίγο τραγούδι ακόμη, αλλά και να ρίξω και άλλες κλεφτές ματιές στον μικρό του παράδεισο. Εκεί αχρηστεύονται τα θυροτηλέφωνα και οι βαριές πόρτες, οι κλειδωμένες από φόβο και καχυποψία. Ανοιχτά, ορθάνοιχτα με μια αξιοζήλευτη ξεγνοιασιά και ένα τρανζιστοράκι εποχής να σου κρούει τον κώδωνα πως τα νιάτα περνάνε νεράκι μαζί και η ζωή και πως τη χάνεις τρέχοντας σε υποχρεώσεις και ανεβαίνοντας σκαλιά πολυκατοικιών για να φτάσεις στο κλουβί σου. Είδα έναν ελεύθερο σήμερα, έναν δραπέτη της μιζέριας και της κατήφειας, έναν αληθινό μάγκα που πριν φύγει ζει πραγματικά και ουσιαστικά.

Κάθε μέρα με το ίδιο τρανζίστορ με διαφορετικό τραγούδι κάθε φορά, σκορπάει νότες στη γειτονιά για να την ξυπνήσει, να τη σκουντήξει για να βεβαιωθεί αν πέθανε. Σιωπή! Μια νέκρα περίεργη, δεν παραπονέθηκε κανείς, δεν του κάνουν παρατήρηση, παρά ανοίγουν τα παράθυρα του κλουβιού να μπει λίγο αέρας. Να μπουν τα τραγούδια του τρανζίστορ για να υπενθυμίσουν πως σε περιμένει κάποτε μια αυλή.