«Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα ‘ναι δικά μας.»

Τ. Λειβαδίτης

Είχαν όλοι πια στολίσει και ο Δεκέμβριος μόλις είχε καταφθάσει. Πρώτη φορά ένιωθα ότι τον περίμεναν όλοι με τόση προσμονή, γιατί ήλπιζαν ότι φεύγοντας θα πάρει και τις πληγές τους. Λαμπερά στολίδια και ζωηρά λαμπάκια να αναβοσβήνουν παντού. Στην πλατεία το χριστουγεννιάτικο δέντρο ίδιο και απαράλλαχτο χρόνια τώρα, έτσι για τα προσχήματα.

Εδώ και μέρες η συνισταμένη των δυνάμεων μου έγραφε μηδέν. Καναπές, κουβέρτες και καφές. Έβλεπα ταινίες που ήθελα χρόνια να δω, διάβασα τόσες ιστορίες που πλέον έχω τάσεις φυγής. Έπεσα τυχαία σε κάτι παλιές φωτογραφίες που είχαν φυλακίσει τα χαμόγελα μας σε μια στιγμή που δε θα θυμόμασταν αλλιώς. Ευτυχώς φυλακισαμε κάποιες στιγμές, τις προστατεύσαμε από το χρόνο και τη λήθη. Μου θύμισαν εκείνες τις μέρες που όλα ήταν τόσο δεδομένα, που βιαζόμασταν να προλάβουμε τα πάντα μήπως και δούμε Χριστούγεννα. «Φέτος τί Χριστούγεννα θα δούμε;» σκέφτηκα και τις έβαλα γρήγορα στη θέση τους γιατί ήξερα ότι ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω και όσο τις κοιτούσα ένιωθα μια θλίψη που μεγαλώνουμε. Που αλλάζουμε υποσυνείδητα.

Έστειλα 6 και αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μήπως και ξεχάσω ότι θυμήθηκα τα πιο όμορφα Χριστούγεννα μου, τα πιο μοναχικά, τα πιο πρωτότυπα, τα πιο θλιμμένα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου. Δεν ήμουν έτοιμη να με ξυπνήσει η ψυχρή πραγματικότητα. Δεν ξέρω γιατί περίμενα κίνηση, ανθρωπους να ψωνίζουν, να ζωντανεύουν την πόλη, πάντως Χριστούγεννα δε μύριζε με τίποτα η πόλη. Πρόσθετος εκνευρισμός. Όλα περίεργα, άδεια, ψυχρά. Μπήκα στην πρώτη καφετέρια, μήπως και νιώσω καλύτερα. Πήρα έναν αμερικάνο σκέτο, χωρίς πολλά πολλά, διπλό, που θύμιζε βασικά τριπλό σε μέγεθος. Η σχέση μου με τον καφέ με απασχολεί εδώ και χρόνια, και κάθε χριστούγεννα βάζω στόχο να μην καταφεύγω πάντα σε αυτόν κάθε φορά που νιώθω θέλω να ξυπνήσω. Η ιδιοκτήτρια σαν να μυρίστηκε τους προβληματισμούς μου, μου πρόσφερε ένα μελομακάρονο για το δρόμο. Φεύγοντας χαμογελάμε και οι δύο και ας μη φάνηκε. Το ξέραμε.

Άρχισα να ανηφορίζω με τον καφέ μου. Ήταν τόσο γιορτινά τα σπίτια και αυτό ήταν μια κάποια παρηγοριά σε αυτή την ησυχία. Μου έλειπε το χιόνι περισσότερο από κάθε άλλη φορά…Οι σειρήνες με προσγείωσαν. Κάποιος είχε ανάγκη. Κάποιος τρέχει για βοήθεια. Δεν είναι στο σπίτι του, στη ζεστασιά του, με τους ανθρώπους του. Είχα φτάσει χωρίς να το καταλάβω έξω από το νοσοκομείο. Πάντα αυτό το κτήριο μου προξενούσε αγωνία. Κάποιος πονάει εκεί μέσα και κάποιος ξενυχτάει στο πλευρό του. Σε κάποια δωμάτια έχουν όντως στολίσει. Στο εκκλησάκι του Αγίου Λουκά βλέπω δύο κεριά αναμμένα. Λίγο φως ελπίδας στον πόνο. Κάποιος είναι μέσα και ίσως ελπίζει. Αυτό το μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου χωράει κάθε μέρα τα Χριστούγεννα όλου του κόσμου, σκέφτηκα μέσα μου και χαμογέλασα. Ντράπηκα με τον εκνευρισμό μου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα λίγο πόσα έχω δίπλα μου; Έχω τα Χριστούγεννα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Όλοι μας δηλαδή. Σαν να ξύπνησα και είχε ήδη νυχτώσει και ας ήταν έξι.

Δεν είχα καταλάβει πόση ώρα καθόμουν αποσβολωμένη εκεί έξω, μετανιωμένη για την «ύβρη» μου που έψαχνα τα χριστούγεννα στα φωτάκια, στα στολίδια και στην κίνηση φέτος. Αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι μου, στην κουβέρτα μου. Κατεβαίνοντας, είδα στο μπαλκόνι μια γιαγιά που χαμογελούσε στα εγγόνια της,γιατί την «επισκέφτηκαν». Τους κατέβασε ένα τάπερ με πίτες. Παρατήρησα δύο σημεία με τροφή για τα αδέσποτα, που κάποιος φρόντισε. Εντόπισα ανοιχτά φαρμακεία, τους αστυνομικούς στις μηχανές τους να περιφέρονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν το ελεύθερο της επιλογής. Σκέφτηκα όσους είναι πίσω από ένα τηλέφωνο μόνοι τους τέτοιες ώρες. Όσους είναι μόνοι τους χωρίς να πιστεύουν πια στο φως. Ο νους μου πήγε σε όσους κρυώνουν, σε όσους πονούν. Όσο πλησίαζα στο σπίτι μου έβλεπα ακόμη περισσότερα. Στα delivery γινόταν χαμός και όσο περισσότερο νύχτωνε άλλο τόσο άρχισα να συνειδητοποιώ πως όλοι ήταν σε κίνηση. Σε online κίνηση, αλλά σε κίνηση. Τόσο περισσότερα φώτα άναβαν στα σπίτια, τα παιδιά εξακολουθούσαν να παίζουν, και ας ήταν αλλιώς. Οι δάσκαλοι εκεί, και ας έβλεπαν μια μαύρη οθόνη. Μακριά και όμως κοντά τους. Σε όλες αυτές τις στάσεις μου είδα τόσα Χριστούγεννα μαζί…

Δεν ήταν και τόσο βάσιμος πια στα μάτια μου ο εκνευρισμός μου και ο φόβος μου ότι τα χάνουμε. Με επανέφερα σε τάξη, γιατί δεν είχα καθόλου δίκιο. Ήξερα ότι φέτος ήταν αλλιώς. Και ίσως ήταν το «αλλιώς» που χρειαζόμαστε για να δούμε πια τα Χριστούγεννα όπως είναι, εκεί που είναι όλο το χρόνο. Στην προσπάθεια μας, στην ευθύνη μας, στα χαμόγελα μας, στα δάκρυα μας. Στις δυσκολίες, στην καλοσύνη που δε θα γραφτεί ποτέ πουθενά, που δε θα βγει στις ειδήσεις. Στο μαζί που φέτος είναι λίγο διαφορετικό αλλά παραμένει εκεί.

Φτάνοντας στην εξώπορτα ένιωθα μια ανακούφιση. Το 2020 ίσως ήταν σκοτεινό γιατί μας έδειξε και τους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας. Ήταν καθρέφτης της δικής μας κατάστασης και αν του χρεώνουμε όλα τα σκοτάδια μας, ας του αναγνωρίσουμε το μάθημα που μας έδωσε. Άνοιξα όλα τα παράθυρα στο σπίτι μου να μπει και μέσα ο κρύος αέρας. Βγήκα στο μπαλκόνι. Δεν είχε χιονίσει ακόμη ίσως για να δω τον ουρανό. Ήταν πεντακάθαρος, γεμάτος αστέρια. Ξεχώρισα ένα από το πλήθος φέτος, γιατί τρεμόπαιζε και ήταν πιο φωτεινό. Εκείνο θα ήταν…

ΥΓ. Βρείτε τα Χριστούγεννα εκεί που πραγματικά είναι! Ας μοιραστούμε αυτά τα Χριστούγεννα αλλιώς, για να μην τα χάσουμε ξεστολίζοντας!

Καλές γιορτές, φωτεινές, σε όλες και όλους!

Γνώρισα λίγους τέτοιους, μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού. Διάβασα για πολλούς περισσότερους, άκουσα για κάποιους άλλους.

Για όλους αναρωτήθηκα. Καλή η θετική πλευρά, αλλά η αρνητική; Ταγμένος σημαίνει και μοναχικός, σίγουρα και αποκομμένος, στερημένος οπωσδήποτε. “Κι η πίτα ολόκληρη κι ο σκύλος χορτάτος” δεν πάει λέει η λαϊκή σοφία και αρκεί, άραγε, σ’ έναν άνθρωπο να σιτίζεται, ακόμα και όλη του τη ζωή, με τα ψίχουλα της καθημερινότητας προς χάρη του σκοπού του;

Τέτοιος άνθρωπος λένε πως ήταν ο Νικόλαος Π. Δελιαλής, ο κυρ Νικολάκης των βιβλίων μας. Άνθρωπος ταγμένος στα βιβλία.

Ο ολιγογράμματος προστάτης των γραμμάτων.

Πάνε σαράντα χρόνια (1979) από τότε που έφυγε, αλλά το αφιέρωμα που του έκανε η Δημοτική Βιβλιοθήκη μας (στις 25 Αυγούστου 2019)  δεν ξεκινούσε απ’ αυτό το γεγονός αλλά από εκείνο που είναι πραγματικά μείζον, το ότι έζησε για πάνω από σαράντα χρόνια (1930- 1972) προς χάριν των βιβλίων, των κειμηλίων και κάθε είδους αναμνήσεων και υπομνήσεων της τοπικής μας ιστορίας, που με αξιοθαύμαστη επιμονή και υπομονή συνέλεξε και διέσωσε, ως μη όφειλε, αλλά επειδή είχε την ανάγκη να το κάνει.

Αυτός που “…υπήρξεν άνθρωπος ολιγογράμματος, υπό την έννοιαν ότι δεν έκαμεν ειδικάς σπουδάς, αλλά παρέσχεν απόδειξιν δια του έργου του ότι δεν μόνον τα γράμματα, τα οποία αναδεικνύουν χρήσιμον και ευεργετικόν τον άνθρωπον”, σύμφωνα με τα όσα έγραψε ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σερβίων και Κοζάνης Διονύσιος στον επιμνημόσυνο λόγο που του αφιέρωσε έναν χρόνο, περίπου, μετά την εκδημία του.

“Λίγα ήξερα για το Νίκο Δελιαλή ή μάλλον τίποτα. Μπροστά στην παιδική φαντασία μας μεγάλωνε και εξιδανικεύονταν. Τον φανταζόμουνα σαν μεγάλο πτυχιούχο, Καθηγητή, παντογνώστη, σοφό άνθρωπο, βλέποντας πολλές φορές το σεβασμό και την εκτίμηση που τούδειχναν άνθρωποι των Γραμμάτων όχι μόνο στην Κοζάνη, αλλά κι αλλού”, θα γράψει γι’ αυτόν ο Μιχάλης Κουρκούτας που δεν θ’ απογοητευτεί μόλις μάθει “ότι ήταν απόφοιτος μόλις δημοτικού” και δεν θα μειωθεί η εκτίμηση που έτρεφε προς το πρόσωπο του.

Αυτός που για τον Μερκούρη Κυρατσού, Δήμαρχο Κοζάνης και Βουλευτή, λειτούργησε ως “ακάματος αχθοφόρος της ιστορίας μας” και όταν έφυγε απ’ τη ζωή “…σταμάτησε και η τελετουργία της απέραντης μνήμης του, που ήταν ο σύνδεσμος της παρελθούσας Κοζάνης με τη σημερινή. Μιας μνήμης που κουβαλούσε όλο το δυσβάσταχτο βάρος, όλη την έκταση, το βάθος και τις λεπτομέρειες της τοπικής μας ιστορίας”.

Μια ζωή στο υπόγειο της βιβλιοθήκης.

Αυτός που ο Αθαν. Σπ. Καρακούλας, για χρόνια φίλος του  Δελιαλή, τον είδε ως άλλο “Κέρβερο” της βιβλιοθήκης και έγραψε πως “Όλη του τη ζωή πια την πέρασε στα υπόγεια του Δημαρχείου της πόλης όπου στεγάζονταν μέχρι το 1964 η βιβλιοθήκη, αφέντης κι υπηρέτης της. Τον έβρισκες άλλοτε ανεβασμένο σε ψηλές σκάλες να τακτοποιεί τα βιβλία της, άλλοτε να καταγράφει, να ταξινομεί αυτά, ή να αλληλογραφεί και να συζητεί με τους επισκέπτες. Πάντα πρόθυμος εξυπηρετούσε όλους όσους κατέφευγαν στο αναγνωστήριο της, με την καταπληκτική μνήμη που διέθετε μπορούσε αμέσως να βρει το βιβλίο που χρειάζονταν ο επισκέπτης ή να δώσει τη σωστή πληροφόρηση, ήταν με λίγα λόγια κινητό αρχείο και εγκυκλοπαίδεια”.

Αυτός που μπροστά στον εμπλουτισμό της βιβλιοθήκης δεν δίσταζε να μετέλθει μέσα όπως αυτά της “ευσχήμου επαιτείας”, όπως αναφέρει ο Αργύρης Μ. Κούντουρας στο δικό του κείμενο για το Δελιαλή και μας δίνει κάποια παραδείγματα για το πώς φρόντιζε να εξασφαλίσει ακόμα και ολόκληρες ιδιωτικές συλλογές βιβλίων, γράφοντας ότι “Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950 είχε γίνει η πράξις τακτοποιήσεως και αναλογισμού, όπως λεγόταν, για την διάνοιξη ενός δρόμου στην Κοζάνη. Οι υπόχρεες γυναίκες δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα αναλογούντα χρήματα στους απέναντι , των οποίων ρυμοτομούνταν οι ιδιοκτησίες τους. Είχαν όμως στα χέρια τους τη σημαντική βιβλιοθήκη του μακαρίτη τότε αδερφού τους. Αυτό το έμαθε ο Νίκος και μια και δύο πηγαίνει στον Δήμαρχο, και παρουσία και του τότε προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, του λέει: ¨Κύριε Δήμαρχε, πόσις παράδις χρουστούν οι γυναίκις;¨ Κι ο Δήμαρχος του απαντάει: ¨Κύριε Νίκο δεν ξέρω ακριβώς αλλά θα πρέπει να είναι πολλά τα χρήματα¨.  ¨Κύριε Δήμαρχε και κύριε Πρόεδρε, μια κι είστι και οι δύο σας ιδώ τώρα, ξέρετε ότι έχουν τα βιβλία του αδερφού τ΄ς στα χέρια τς; Πρόκειται περί αξιολόγου συλλογής. Θα είναι κρίμα να χαθεί.¨  ¨΄Ε, τι θέλεις να γίνει κύριε Νίκο;¨ ΄Θέλω να συνεκτιμηθεί με το χρέος τους για να πάρουμε τα βιβλία.¨Αυτό και έγινε”.

Ανάλογη μαρτυρία καταθέτει και ο Γιάννης Δ. Βανίδης στο δικό του κείμενο για το Δελιαλή, ο οποίος δεν περιορίζονταν μόνο στη συγκέντρωση βιβλίων. Σημειώνει, λοιπόν, ο Βανίδης ότι “Είναι γνωστό πως επισκέπτονταν σπίτια που ήξερε πως είχαν παλιές φωτογραφίες ή άλμπουμ και κατόρθωνε με τον δικό του ιδιότυπο τρόπο να τις μετατρέπει σε μόνιμα αποκτήματα της Βιβλιοθήκης ή του Ιστορικού Αρχείου Κοζάνης. Ακόμα, όταν άκουγε πως η αντιπαροχή θα εξαφάνιζε διάφορα κτίσματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής μας, φώναζε το Γιώργο Γιάκο, γνωστό φωτογράφο της Κοζάνης, ή παλιότερα άλλους, και τους πήγαινε να τα φωτογραφήσουν”.

Αυτός που είχε τον τρόπο του και με τους γραμματιζούμενους της εποχής του που τύχαινε να διαβούν την πόρτα του χάρτινου βασιλείου του, τους οποίους “επιστράτευε” για να τον βοηθήσουν και στη μετάφραση κάποιου βιβλίου για να μάθει και να γνωρίζει επακριβώς το περιεχόμενο του.

Το ριψοκίνδυνο εγχείρημα της κατοχής.

Αυτός που ξεπέρασε τον εύλογο ανθρώπινο φόβο και συνεπικουρούμενος από άλλους συμπατριώτες μας διέσωσε εν μέσω της γερμανικής κατοχής όσα πολύτιμα στοιχεία της ανθρώπινης νόησης διαθέταμε κρύβοντας τα στο παρεκκλήσι του Αη Λάζαρου, αλλά και σε άλλες ασφαλείς κρυψώνες. Ο Στράτος Δ. Ηλιαδέλης αποτυπώνοντας τα στοιχεία που συνέλεξε γι’ αυτή την αξιομνημόνευτη πράξη του Δελιαλή αναφέρει τις μαρτυρίες των Β. Σαμπανόπουλου (αλησμόνητου εφόρου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης), του Γυμνασιάρχη Αθαν. Καρακούλα, του Α. Κούντουρα και άλλων, σύμφωνα με τις οποίες έκρυψε σπάνια βιβλία, κώδικες, χειρόγραφα, χάρτες και αρχαιολογικά ευρήματα, σε θολωτό υπόγειο της Κοζάνης, όπου έκτισε τοίχο για να μην μπορούν να εντοπιστούν οι ανεκτίμητοι αυτοί θησαυροί και πέσουν στα χέρια των κατακτητών. Μεταφέρει δε και τη μαρτυρία της Δέσποινας Καραμούζα, κόρης του Θανάση Καραμούζα, νεωκόρου του Αγίου Δημητρίου, η οποία αν και μικρό κοριτσάκι τότε θυμόταν και αφηγήθηκε “Μετέφερε ο ίδιος τα βιβλία μέσα σε μεγάλα κιβώτια μόλις έπιανε να νυχτώνη πάνω σε μια χαμάλα, δε θυμάμαι με ποιον άνθρωπο… Συνήθιζα να ακολουθώ και να βοηθώ πάντα τον πατέρα στις δουλειές της εκκλησίας. Αφού τα κατέβασαν όλα κάτω στο υπόγειο (του Αη Λάζαρου, δίπλα απ΄ τον Άγιο Δημήτριο) έκτισαν τοίχο απ΄ την ίδια πέτρα στα δύο μέτρα απ’ τη δυτική πλευρά του τοίχου. Στην αρχή άφησαν παραθυράκι στο κτίσμα για να φεύγη η υγρασία και μετά το έκλεισαν κι αυτό. Έτσι κανείς δεν μπορούσε να υποψιασθή τίποτα. Κι όταν έφυγαν οι Γερμανοί χάλασαν τον τοίχο και τα ξαναπήραν”.         

Ο κυρ Νικολάκης.

Ο κυρ Νικολάκης ο Δελιαλής, ατενίζει πια το φουαγιέ του νέου κτιρίου της Κ.Δ.Β.Κ. και στέκεται δίπλα στην πόρτα του αναγνωστηρίου της, ακοίμητος και ακλόνητος φρουρός των βιβλίων και ό,τι αυτά αντιπροσωπεύουν.

Οι παλιοί θα πρέπει να τον εκτίμησαν και να τον αγάπησαν, εξ ου και το “Νικολάκης” καθώς στην Κοζάνη όταν κάποιος αποκαλείται με το υποκοριστικό του ονόματος του, ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία, σημαίνει πως έχει κερδίσει την καρδιά και το σεβασμό των συμπολιτών του.

Από τους νέους λίγοι τον ξέρουν. Προσωπικά δεν τον γνώρισα και γι’ αυτό αρκούμαι στη σκιαγράφηση της προσωπικότητας του μέσα απ’ τα γραφόμενα και τα λεγόμενα άλλων.

Ελπίζω και εύχομαι όμως να τον μάθουν περισσότεροι και αν είναι δυνατόν, γιατί όχι;- όλοι. Παρότι η εποχή μας αρέσκεται στο να αποθεώνει και να καταναλώνει εφήμερους ήρωες, σίγουρα έχει ανάγκη και από κάποιους παλαιάς κοπής και μεγάλης αντοχής. Νομίζω πως ένας τέτοιος είναι και ο Νικολάκης Δελιαλής, για τον οποίο προφανώς και δεν αρκεί η ύπαρξη της προτομής του για να μας θυμίζει το πέρασμα του, αλλά είναι απαραίτητο να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τι ώθησε έναν τέτοιο “ολιγογράμματο” άνθρωπο να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη διάσωση των γραμμάτων του τόπου μας και να μας κληροδοτήσει έναν πολύτιμο θησαυρό που καθώς περνάνε τα χρόνια αποκτά όλο και μεγαλύτερη αξία.

Υ.Γ. Οι φράσεις που υπάρχουν στο παρόν κείμενο, προέρχονται από τα κείμενα που συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του περιοδικού ΕΛΙΜΕΙΑΚΑ, του Συλλόγου Κοζανιτών Θεσσαλονίκης “Ο Άγιος Νικόλαος”, Σεπτέμβριος/Δεκέμβριος 1983, τεύχη 6-7, που είναι αφιερωμένο στο Ν. Π. Δελιαλή.

Αξιοσημείωτο είναι δε πως σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων που δηλώθηκαν από 9.017.477 φορολογούμενους μόνο το 10% των πολιτών δήλωσε ετήσιο εισόδημα άνω των 20.842 ευρώ. Επίσης τα ίδια στοιχεία έδειξαν πως:

• Με συντελεστή μικρότερο από το μέσο όρο (10,41%) φορολογήθηκε το 86% των υπόχρεων.
• Περί τα 107.826 ευρώ κυμαίνεται  η μέση αξία ακίνητης περιουσίας ανά ιδιοκτήτη  ενώ ο μέσος φόρος  ανέρχεται στα 319 ευρώ.
• Στα  97,5 δισ. ευρώ δηλώθηκε το συνολικό φορολογητέο εισόδημα το 2023  και από το ποσό αυτό, το 80% ή 77,6 δισ. ευρώ προήλθε από εισοδήματα εργασίας (μισθοί-συντάξεις, επιχειρήσεις, αγροτικά) και το 15% ή 14,6 δισ. ευρώ από πηγές κεφαλαίου (ακίνητα, μερίσματα, τόκοι, δικαιώματα και υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου) ενώ στα ποσά αυτά προστίθενται και 5,2 δισ. ευρώ ως διαφορά τεκμηρίων.

Το εισόδημα του 2023 ήταν αυξημένο κατά  10,3% σε σχέση με το 2022 δηλαδή υψηλότερο κατά 9,1 δισ. ευρώ και ο συνολικός φόρος που βεβαιώθηκε ανήλθε σε 10,2 δισ. ευρώ. Δηλαδή ο φόρος αυτός ήταν 1,4 δισ. ευρώ περισσότερος σε σχέση με το περασμένο έτος.

Η κατανομή του φορολογητέου εισοδήματος ανά εισοδηματική πηγή

Αναλυτικά, από την «ακτινογραφία» με την κατανομή του φορολογητέου εισοδήματος ανά εισοδηματική πηγή προέκυψαν τα εξής:

• Ετήσιο φορολογητέο εισόδημα έως και 7.680 ευρώ έχει το 50% των πολιτών, ενώ ετήσιο εισόδημα άνω των 20.842 ευρώ εμφανίζει μόλις το 10% των πολιτών
• Σε επίπεδο αναλογούντος φόρου, για το 50% των πολιτών αντιστοιχεί φόρος στα συνολικά εισοδήματά του στα 90 ευρώ ετησίως, ενώ μόνο για το 10% των φορολογουμένων αντιστοιχεί φόρος άνω των 2.607 ευρώ.
• Σε 10,41% ανήλθε ο μέσος φορολογικός συντελεστής για το 2023.
• Οι μισθοί και οι συντάξεις  ήτοι 69,793 δισ. ευρώ . Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 71,5% επί του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος.
• Σχεδόν για το 40% των μισθωτών και των συνταξιούχων δεν αναλογεί φόρος, καθότι τα φορολογητέα ποσά εισοδήματος δεν υπερβαίνουν το αφορολόγητο όριο.
• Το εισόδημα από ακίνητα ανέρχεται σε 7,948 δισ. ευρώ. Όπου το 90% των φορολογουμένων της κατηγορίας αυτής έχει ετήσιο φορολογητέο εισόδημα κάτω των 9.597 ευρώ.
• Τα εισοδήματα από την επιχειρηματική δραστηριότητα και τα αγροτικά είναι η τρίτη στη σειρά εισοδηματική πηγή από πλευράς κατανομής επί του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος καθώς ανέχονται σε 6,968 δισ. ευρώ και σε ποσοστό το 7,1%).
• Τα εισοδήματα από τις επιχειρήσεις και τα αγροτικά- που είναι τα ποσά που δηλώνονται από μερίσματα, τόκους, δικαιώματα και υπεραξία κεφαλαίου -φθάνουν τα 6,695 δισ. ευρώ και σε ποσοστό επί του φορολογητέου εισοδήματος το 6,8%.
• Το φορολογητέο εισόδημα που αποκτούν οι αξιωματικοί και το κατώτερο πλήρωμα που υπηρετούν σε πλοία του εμπορικού ναυτικού είναι τελευταίο στην κατάταξη με βάση την εισοδηματική πηγή καθώς δεν υπερβαίνει το ποσό των 900 εκατ. ευρώ ή το 0,9% του συνόλου.

enikonomia.gr

Όσο προχωράει ο Αύγουστος ο παραγωγός επιλέγει τα κτήματα που θα σώσει αφού δεν επαρκεί το νερό. Έτσι πολλά κτήματα βγαίνουν εκτός παραγωγής.

«Έχουμε σοβαρά προβλήματα και δεν ξέρουμε πώς να τα αντιμετωπίσουμε» λέει προβληματισμένος ο Γιάννης Καλαντζής, ελαιοπαραγωγός από την περιοχή του Πτελεού. «Έτσι και αλλιώς πηγαίναμε για μία χαμηλή παραγωγή, περίπου στο 50-60%, και τώρα ζούμε με τον φόβο ότι μπορεί να μην μαζέψουμε και καθόλου», εξηγεί μιλώντας στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ.

Η προβολή βίαιων σκηνών στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η διάδοση ψευδών ειδήσεων αποτελούν δύο φαινόμενα που έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας ανησυχία σχετικά με την επίδρασή τους στην κοινωνία. Καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και τα μέσα ενημέρωσης γίνονται ολοένα και πιο προσβάσιμα, η έκθεση σε βίαιο περιεχόμενο και αναληθείς πληροφορίες έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας ζωής.

Οι βίαιες σκηνές στις τηλεοπτικές εκπομπές, τις ταινίες και τα βιντεοπαιχνίδια είναι πανταχού παρούσες. Η συνεχής έκθεση σε τέτοιο περιεχόμενο μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες, ιδιαίτερα στους νέους που βρίσκονται σε μια ευάλωτη και διαμορφωτική φάση της ζωής τους. Σύμφωνα με ψυχολογικές μελέτες, η επανειλημμένη θέαση βίας μπορεί να οδηγήσει σε απευαισθητοποίηση, μειώνοντας την ικανότητα του ατόμου να αισθάνεται συμπόνια προς τα θύματα βίας. Αυτό το φαινόμενο μπορεί να ενισχύσει την αποδοχή της βίας ως φυσιολογικό μέρος της καθημερινότητας.

Παράλληλα, η διάδοση ψευδών ειδήσεων μέσω των κοινωνικών δικτύων και άλλων μέσων ενημέρωσης έχει γίνει ένα σοβαρό πρόβλημα. Οι ψευδείς ειδήσεις συχνά περιέχουν ανακριβείς ή υπερβολικές πληροφορίες, που αποσκοπούν στη δημιουργία εντυπώσεων και τον αποπροσανατολισμό του κοινού. Όταν οι ψευδείς ειδήσεις περιλαμβάνουν βίαιες αφηγήσεις ή υπερβολικές αναφορές σε εγκλήματα και συγκρούσεις, ενισχύουν το αίσθημα ανασφάλειας και την αντίληψη ότι η βία είναι ανεξέλεγκτη και πανταχού παρούσα.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο φαινομένων δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η βία και η παραπληροφόρηση τροφοδοτούν η μία την άλλη. Η συνεχής έκθεση σε βία και ψευδείς ειδήσεις μπορεί να ενισχύσει τις προκαταλήψεις και να προωθήσει βίαιες συμπεριφορές ως αποδεκτές λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα. Αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στην κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη μεταξύ των πολιτών, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου και δυσπιστίας.

Είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε την ευθύνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης και των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και της συμπεριφοράς του κοινού. Οι δημοσιογράφοι και οι δημιουργοί περιεχομένου πρέπει να τηρούν υψηλά ηθικά πρότυπα και να προσπαθούν να προσφέρουν ακριβείς και ισορροπημένες πληροφορίες. Επίσης, οι θεατές και οι αναγνώστες πρέπει να είναι κριτικοί απέναντι στις πληροφορίες που λαμβάνουν, αναζητώντας έγκυρες πηγές και αποφεύγοντας την αναπαραγωγή αναληθών ειδήσεων.

Επιπλέον, η εκπαίδευση στα σχολεία σχετικά με την κριτική ανάγνωση των μέσων και την αναγνώριση της παραπληροφόρησης μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μιας πιο ενημερωμένης και υπεύθυνης κοινωνίας. Μόνο με συνειδητή προσπάθεια και συνεργασία μπορούμε να μειώσουμε την αποδοχή της βίας και να προάγουμε μια πιο ειρηνική και αλληλέγγυα κοινωνία.

Παρόλα αυτά, η αποτελεσματικότητα αυτών των προγραμμάτων έχει θεωρηθεί αμφισβητήσιμη. Πολλοί κριτικοί υποστηρίζουν ότι τα προγράμματα αυτά παρέχουν προσωρινή ανακούφιση από την ανεργία, αλλά δεν προάγουν πραγματικά τη μακροπρόθεσμη απασχόληση και την επαγγελματική εξέλιξη των συμμετεχόντων.

Η γραφειοκρατία και οι γρήγορες αλλαγές στην πολιτική μπορεί να εμποδίζουν τη σταθερότητα και τη συνεχόμενη υποστήριξη που χρειάζονται οι συμμετέχοντες. Επιπλέον, η έλλειψη εκπαίδευσης και κατάρτισης που απαιτείται για να αντιμετωπιστούν πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας μπορεί να μειώσει τις πιθανότητες μακροπρόθεσμης επιτυχίας των προγραμμάτων αυτών.

Για να είναι πραγματικά αποτελεσματικά, τα προγράμματα απασχόλησης θα πρέπει να εστιάσουν στη στήριξη της επαγγελματικής κατάρτισης, στη μείωση της γραφειοκρατίας και στη διασφάλιση της συνεχούς χρηματοδότησης και υποστήριξης για τους συμμετέχοντες. Μόνον έτσι μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη λύση για την ανεργία και την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας.

Κάθε πρωί, ενώ οι περισσότεροι από εμάς ξυπνάμε με την άνεση των κλιματιζόμενων χώρων μας, οι υπάλληλοι των δήμων ξεκινούν τη μέρα τους στους δρόμους της πόλης. Με το πρώτο φως της ημέρας, φορούν τον εξοπλισμό τους και βγαίνουν έξω, έτοιμοι να φροντίσουν την καθαριότητα και τη συντήρηση των πόλεων μας.

Καθώς προχωρούν στην καθημερινή τους διαδρομή, συναντούν συναδέλφους τους. Άνθρωποι που φροντίζουν για την αποκομιδή των απορριμμάτων, την καθαριότητα των δημόσιων χώρων και τις τεχνικές εργασίες στους δρόμους. Όλοι τους γνωρίζουν καλά πως το καλοκαίρι δεν είναι εύκολη εποχή για τη δουλειά τους.

Οι ζεστές ακτίνες του ήλιου καίνε το δέρμα τους, ενώ η άσφαλτος κάτω από τα πόδια τους εκπέμπει περισσότερη θερμότητα. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζουν ακάθεκτοι. Το έργο τους είναι σημαντικό, και το γνωρίζουν. Χάρη σε αυτούς, οι πόλεις παραμένουν καθαρές και λειτουργικές, ακόμα και στις πιο δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Θυμάμαι ένα περιστατικό πριν από λίγες μέρες, όταν η θερμοκρασία είχε φτάσει τους 40 βαθμούς κελσίου. Καθώς ένας υπάλληλος μάζευε τα απορρίμματα από μια γειτονιά, ένας κάτοικος του πρόσφερε ένα μπουκάλι παγωμένο νερό. Ήταν μια μικρή κίνηση, αλλά σήμαινε πολλά. “Μας εκτιμούν”, σκέφτηκε. “Καταλαβαίνουν ότι δεν είναι εύκολο αυτό που κάνουμε.”

Και αυτή η αίσθηση της εκτίμησης είναι που τους δίνει δύναμη. Όταν ο ήλιος φτάνει στο ζενίθ του και η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, οι υπάλληλοι των δήμων βρίσκουν παρηγοριά στη σκέψη ότι το έργο τους είναι απαραίτητο αλλά όχι και αναγνωρισμένο από το κράτος. Δεν είναι μόνο η αίσθηση του καθήκοντος που τους κρατάει, αλλά και η αγάπη για την πόλη στην οποία ανήκουν. Και αυτή η αίσθηση πρέπει να επιβραβεύεται από το κράτος!

Αυτό το καλοκαίρι, ας σκεφτούμε αυτούς τους ανθρώπους που εργάζονται ακούραστα κάτω από τον καυτό ήλιο για να κρατήσουν τις πόλεις μας καθαρές. Ας τους προσφέρουμε μια λέξη ευγνωμοσύνης, ένα χαμόγελο ή ακόμα και ένα παγωμένο νερό. Γιατί αυτοί οι αληθινοί ήρωες της καθημερινότητας μας αξίζουν την εκτίμηση και τον σεβασμό μας.

Η αλήθεια είναι πως τα επιδόματα δεν βοηθούν. Είναι ψεύτικες λύσεις που προσφέρουν παρηγοριά για λίγο, αλλά δεν αλλάζουν τίποτα σε βάθος χρόνου. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τα επιδόματα ως μέσα για να καθησυχάσουν τις μάζες και να κερδίσουν ψήφους, χωρίς να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Τα επιδόματα αποτελούν ένα εργαλείο για την κυβέρνηση ώστε να δείχνει ότι νοιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα κρύβει τις αποτυχίες της. Αντί να δημιουργεί ευκαιρίες για βιώσιμη ανάπτυξη και απασχόληση, η κυβέρνηση επιλέγει να διανέμει χρήματα που προέρχονται από τον κόπο των φορολογούμενων. Είναι ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στην εξάρτηση από το κράτος, μειώνοντας το κίνητρο για αυτοβελτίωση και καινοτομία.

Επιπλέον, η κατανομή των επιδομάτων συχνά γίνεται άδικα, αφήνοντας πίσω αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη. Τα επιδόματα μετατρέπονται σε ένα πολιτικό εργαλείο, δίνοντας προτεραιότητα σε ομάδες που μπορούν να προσφέρουν ψήφους και όχι σε εκείνους που χρειάζονται πραγματικά βοήθεια.

Αντί να συνεχίζουμε να δεχόμαστε αυτές τις ψεύτικες λύσεις, πρέπει να απαιτήσουμε πραγματικές και διαρκείς αλλαγές. Οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν σε πολιτικές που προωθούν την εκπαίδευση, την καινοτομία και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Πρέπει να δημιουργηθούν ευκαιρίες απασχόλησης και να υποστηριχθεί η οικονομία με τέτοιο τρόπο που να προάγει την ανεξαρτησία και την αυτονομία των πολιτών.

Μόνο με τη δημιουργία ενός σταθερού και ευνοϊκού περιβάλλοντος για την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και των δεξιοτήτων των πολιτών μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Τα επιδόματα μπορεί να φαίνονται ως λύση, αλλά είναι απλά ένα χάπι που απαλύνει τον πόνο χωρίς να θεραπεύει την ασθένεια.