Οι βραχυπρόθεσμοι και μακροπρόθεσμοι επισκέπτες του ξενοδοχείου ήταν φιγούρες από το προσκήνιο της τέχνης, της μουσικής, της λογοτεχνίας, της μόδας, του κινηματογράφου και όχι μόνο. Εμβληματικά πρόσωπα της εποχής-όπως Mark Twain, Jack Kerouac, Stanley Kubrick, Jim Morrison, Patti Smith, Janis Joplin, Iggy Pop, Andy Warhol, οι οποίοι δημιουργούσαν τον παλμό των πολιτιστικών γεγονότων της εποχής ήταν μερικοί από εκείνους που περιπλανήθηκαν στα ζωηρά τείχη του ξενοδοχείου για σχεδόν εκατό χρόνια.

Ο Arthur Miller, κάτοικος του ξενοδοχείου για έξι χρόνια μετά το διαζύγιό του από τη Μέριλιν Μονρό, είχε πει: “Αυτό το ξενοδοχείο δεν ανήκει στην Αμερική. Δεν υπάρχουν ηλεκτρικές σκούπες, κανόνες και ντροπή”.

Το ξενοδοχείο Chelsea ήταν το μέρος που απλά  περνώντας τις πόρτες του, μπορούσες να “ανέβεις” ψηλά. Η Viva, αστέρι του Warholian film Chelsea Girls περνούσε ώρες στο λόμπι, ο Mark Rothko εγκατέστησε το στούντιο του στην τραπεζαρία και οι ποιητές William Boroughs και Allen Ginsberg ήταν μόνιμα μεθυσμένοι στο μπαρ. Η Edie Sedgwick είχε κατά λάθος βάλει φωτιά,  ενώ ο punk rocker Dee Dee Ramone κυκλοφορούσε στις σπειροειδείς σκάλες του ξενοδοχείου, γυμνός.

Οι folk μουσικοί  Leonard Cohen και Bob Dylan τραγούδησαν τις οδυνηρές αναμνήσεις τους εκεί δημιουργώντας έναν αέρα ποιητικό.

Αν και ο ρομαντισμός του κτιρίου έχει χαθεί, αυτό συνεχίζει να αποτελεί μια χρονοκάψουλα για τους νοσταλγούς. Το κινηματογραφικό film Chelsea Walls του Ethan Hawke παρουσιάζει μια πιο μοντέρνα εμπειρία στο ξενοδοχείο, όταν ήταν ακόμα ένας κόμβος δημιουργικότητας στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Κάπως έτσι το ξενοδοχείο έγινε ο ορισμός του avant-garde της εποχής ενώ συνεχίζει να αποτελεί εμβληματικό ορόσημο της Νέας Υόρκης.

Σήμερα, η γειτονιά Chelsea της Νέας Υόρκης εξακολουθεί να είναι ένα μέρος που προσελκύει πρωτοπόρους και αντικομφορμιστές, με το ξενοδοχείο να στέκεται ως σύμβολο αυτής της ενέργειας.

Το ξενοδοχείο αναμένεται να επαναλειτουργήσει στις αρχές του 2023.

Source| L’OFFICIEL USA