Κάνε ένα βήμα μπροστά :μαθαίνουμε

Ότι είσαι καλός άνθρωπος.

Δεν εξαγοράζεσαι, αλλά και το αστροπελέκι

Που χτυπάει το σπίτι

Δεν εξαγοράζεται.

Τηρείς όσα λες.

Αλλά τι είπες;

Είσαι ειλικρινής, λες τη γνώμη σου.

Ποια γνώμη;

Είσαι γενναίος.

Απέναντι σε ποιον;

Είσαι σοφός.

Για όφελος ποιου;

Δεν σκέφτεσαι το προσωπικό σου συμφέρον.

Τίνος το συμφέρον σκέφτεσαι τότε;

Είσαι καλός φίλος.

Είσαι επίσης καλός φίλος των καλών ανθρώπων;

Άκουσε μας λοιπόν: ξέρουμε

Ότι είσαι ο εχθρός μας.

Γι’ αυτό τώρα θα σε στήσουμε σ’ έναν τοίχο.

Αλλά λαμβάνοντας υπόψιν τις αρετές σου και τις καλές σου ιδιότητες θα σε στήσουμε σ’ έναν καλό τοίχο και θα σε πυροβολήσουμε.

Με μια καλή σφαίρα από ένα καλό όπλο και θα σε θάψουμε

Μ’ ένα καλό φτυάρι στην καλή γη.

Επιλογή: Μίλα Κύρου 

Το πέτρινο σπίτι του έστεκε θεοσκότεινο. Αρχοντόσπιτο ,το θυμόταν στις δόξες του με γλέντια και χαρές. Η μάνα είχε την αυλή πεντακάθαρη ,γύρω γύρω περιποιημένα πολύχρωμα χαλάκια από λουλούδια και στη μέση έστεκε το πηγάδι πετροστολισμένο με μεράκι από τον συχωρεμένο τον παππού του . Συνήθως στο χωριό σε ένα σπίτι συνυπήρχαν δυο και τρεις οικογένειες που μοιράζονταν έναν κοινό χώρο ενώ εδώ κατοικούσε μόνο η οικογένεια του Γιωργή . Μέσα είχε ένα μεγάλο οντά με έναν πυρομάχο που δεξιά και αριστερά είχε μεντερλίκια στρωμένα με κόκκινες φλοκάτες τις οποίες στόλιζαν λευκά μαξιλάρια από τα προικιά της μάνας .
Η κουζίνα τους όμως ήταν το καλύτερο σημείο του σπιτιού .Ήταν μέσα στο σπίτι , αντίθετα από τα σπίτια του χωριού που είχαν έξω το μαγειρειό και τον φούρνο, ήταν αρκετά ευρύχωρη και όταν η μάνα μαγείρευε ευωδίαζε παντού .Υπήρχε φωτιά και ζωή εκεί μέσα, ο Γιωργής την έβλεπε σαν ένα ανθρώπινο μελίσσι .Η μάνα να μαγειρεύει , οι δίδυμες παρακόρες να συμμαζεύουν και γυναίκες να μπαινοβγαίνουν , κυρίως οι φιλενάδες της μάνας που πετάγονταν για λίγο να πιουν καφέ και να πουν τα δικά τους ,η γειτόνισσα που ερχόταν να δανειστεί κάτι και ξεχνιόταν , οι ξαδέρφες της μάνας που είχαν τα σπιτικά τους παρακάτω και ερχόταν επίσκεψη, η παπαδιά , η γερόντισσα που έμενε μόνη και ερχόταν για παρέα και η μάνα της έδινε πάντα ζεστό φαγητό, η παρακόρη της Ευδοκίας, η φιλενάδα των δίδυμων που ερχόταν να τις πάρει για να φέρουν νερό από τον Λάκκο , μια γυναίκα από το διπλανό χωριό που της έφερνε αυγά και διάφορες άλλες που πάντα έβρισκαν από μια γελαστή κυρά Τασία ότι ζητούσαν : Ψίχα αρμόσμου για τον ξεπατωμένο που ήρθε ταιριασμένος τα χαράματα , λίγο σαφράνι για το τσίπουρο, αμπελόφυλλα για τα σαρμαδάκια , λίγα μυρωδικά , ένα ξεμάτιασμα και ότι άλλο είχαν ανάγκη. Η μάνα του Γιωργή ήταν και πρακτική νοσοκόμα και όλο και κάποιον γιατροπόρευε. Αρκετές φορές βέβαια γιατροπόρευε και αυτόν που ερχόταν σπίτι με χτυπήματα και καρούμπαλα.
«Αχ! ένα παιδί και αυτό παλαβό» έλεγε τάχα θυμωμένη «που χτύπησες πάλι;»
«Οι άλλοι έφταιγαν, μάνα και να δεις και πόσες έμασαν»
«Του παλικαρά η μάνα κάθε μέρα κλαίει ,του χέστη γελάει» έλεγε αυτήν και προσπαθούσε να ισιάσει τα καρούμπαλα και να καθαρίσει τις γρατσουνιές.
Η κουζίνα τους ήταν άβατο των γυναικών και μόνο όταν έμπαινε ο πατέρας για να φάει, μαγικά εξαφανίζονταν όλες. Έμπαινε και ο Γιωργής μα αυτός δεν λογαριαζόταν, ήταν το «πιδί» που εκεί σε μια γωνίτσα στην φλοκάτη κούρνιαζε τα χειμωνιάτικα μεσημέρια και νανουριζόταν με τις κουβέντες τους, τα τραγούδια τους , τις μυρουδιές των φαγητών και την ζεστασιά της ξυλόσομπας .
Αυτά θυμήθηκε και αναστέναξε , πέρασε καλά σε αυτό το σπίτι , δεν ήθελε όμως να είναι εδώ, δεν ήθελε να ξαναμπεί. Εδώ έφεραν τον πατέρα του από το μέτωπο νεκρό και τον έβαλαν με την καλή του στρατιωτική στολή στο κυρίως δωμάτιο για να τον μοιρολογήσουν . Είχε φύγει γελαστός για τα σύνορα μαζί με άλλους άντρες όταν ξέσπασε ο πόλεμος .Μπήκε μέσα στο σιδερένιο τραίνο που φάνηκε στον Γιωργή, έτσι όπως έβγαζε καπνούς από τα ρουθούνια του, σαν το τέρας που σκότωσε ο Αη Γιώργης και έφυγε για να μην ξαναγυρίσει ζωντανός .Το σπίτι απόκτησε έναν ήρωα πολέμου που έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του και έχασε έναν προστάτη .Η φτώχεια άρχισε να χτυπά την πόρτα τους .Ο πατέρας είχε καλό μισθό όσο ζούσε , ξεχώριζαν από τους άλλους κατοίκους που ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, τώρα όμως δεν είχαν εισόδημα και η χώρα ήταν σε κατοχή.
Το σπίτι ερήμωσε , η κυρά Τασία έστειλε τις παρακόρες να δουλέψουν σε άλλα σπίτια στην πόλη για να μην πεινάσουν μαζί τους , γιατί αυτοί είχαν αρχίσει να πεινούν και να κρυώνουν. Η μάνα άρχισε να βήχει , να χάνει το χρώμα της και να βαθουλώνουν τα μάτια της ώσπου ήρθαν και την πήραν για το Σανατόριο και ο Γιωργής έπρεπε να πάει στην αδερφή της μάνας του , την μέρα που έκλεινε τα εφτά, για να τον προσέχει .
«Θα γερέψω και θα ΄ρθω να σε πάρω Γιωργή μου» του είπε αποχαιρετώντας τον και τον έστειλε να φάει ένα κομμάτι ψωμί στης αδερφής της που δεν είχε παιδιά .Η θεία Ελισάβετ ήταν καλή γυναίκα , ο άντρας της όμως ήταν αυστηρός και τον χτυπούσε με την παραμικρή αφορμή . «Είσαι ζωηρός ,θα στρώσεις μόνο με το ξύλο» του έλεγε και σήκωνε το χέρι του και χτυπούσε το αδυνατισμένο κορμάκι του Γιωργή που έτρεμε μόλις τον έβλεπε να έρχεται θυμωμένος .
«Ο θειος σου δεν είναι κακός , είναι δυστυχισμένος, έχει παγώσει η καρδιά του» ,του είχε πει η μάνα του και ο Γιωργής σκεφτόταν ότι ο θείος του ήταν ο χειρότερος άνθρωπος που ήξερε, επειδή τον έκανε να νιώσει έντονα την πείνα, το ξύλο και την ορφάνια.
Μπήκε μες το σπίτι του ,είχε τρία χρόνια να έρθει, προχώρησε και πήγε στην κουζίνα , πόσο άδεια και κρύα του φάνηκε τώρα, ανακάτεψε, βρήκε κάτι , το έβαλε κρυφά στον κόρφο του και έφυγε για τον αχυρώνα που ήταν τώρα το σπιτικό του επειδή ο θείος του δεν τον ήθελε μέσα στο δικό του. Κούρνιασε σε μια γωνιά και έβγαλε προσεκτικά αυτό που είχε κρυμμένο, ήταν η ποδιά της μάνας του. Την μύρισε, ευωδίαζε ζεστό ψωμί, μαγειρέματα, λόγια γλυκά, γιατροπορέματα , τραγούδια, αγκαλιά, αγάπη , μοσχοβολούσε μάνα. Τα δάκρυα πλημύρισαν τα μάτια του και δεν μπορούσαν να σταματήσουν, έκλαιγε έκλαιγε με λυγμούς , ένιωθε ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, φοβήθηκε μην παγώσει και η δική του καρδιά και γίνει κακός σαν το θείο του. Όχι αυτό δεν μπορούσε να γίνει, είχε ακόμη ζεστή καρδιά γιατί μεγάλωσε με πολύ αγάπη και η αγάπη είναι ικανή να λιώσει και τον μεγαλύτερο πάγο. Αγκάλιασε το γατάκι του που γουργούριζε σιμά του και κοιμήθηκε μετά από τόσο καιρό, γλυκά, πάνω στην ποδιά της μάνας του . Έξω ξημέρωναν Χριστούγεννα…
Ξύπνησε από ένα θόρυβο στην πόρτα σαν κάποιος να προσπαθούσε να την ανοίξει και δεν μπορούσε. Θα ήταν ο θειος του που θα τον έστελνε για ξύλα μες το χιόνι, άρχισε να τρέμει από τον φόβο του και έβαλε το χέρι στο πρόσωπο του να το προστατέψει από τις ξυλιές .Μια αγαπημένη ,αγγελική μορφή όμως στεκόταν τώρα στην ανοιχτή πόρτα και του μίλησε με την γλυκιά φωνή της:
«Γέρεψα, Γιωργή μου και ήρθα να σε πάρω». Έτρεξε μες την αγκαλιά της και την έσφιξε πολύ πολύ δυνατά ,πόσο ευτυχισμένος ένιωθε τώρα!
«Μάνα , μάνα , μάνα» μόνο έλεγε χωρίς να βρίσκει άλλα λόγια ισάξια για να περιγράψει αυτό που ένιωθε.
Για τον Γιωργή αυτά ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής του.

Ιωάννα Κύρου

Ανασφάλεια… Α στερητικό + ασφάλεια. Όχι ασφαλείς με τον εαυτό μας… Μόνιμα; Ή επιλεκτικά;

Τι μας κάνει ανασφαλείς; Πότε χαρακτηρίζουμε κάποιον ανασφαλή; Έλλειψη αυτοπεποίθησης; Πότε αποκτιέται και πως;

Αν το μέσο είναι η αυτοπεποίθηση κι η έλλειψη της είναι η ανασφάλεια, στην υπερβολή της ποια λέξη χρησιμοποιούμε; Πάσχει κάποιος από υπερβολική αυτοπεποίθηση;

Η ανασφάλεια ισούται με το κόμπλεξ; Το κόμπλεξ κατωτερότητας με το κόμπλεξ ανωτερότητας είναι το ίδιο; Οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος;

Θα μπορούσαμε να πούμε κόμπλεξ ανωτερότητας την υπερβολή της αυτοπεποίθησης; Ανώτερο ή κατώτερο; Κι ο ντροπαλός σε ποια κατηγορία ανήκει;

Γιατί να ντρέπεται κάποιος; Του λείπει κάτι κι αυτό το κάτι είναι η αυτοπεποίθηση; Ή είναι ένα φυσικό χαρακτηριστικό που δεν επιδέχεται αλλαγή;

Ουφφφ! Μα! Να μην υπάρχει ένα μαγαζί να αγοράσουμε λίγη αυτοπεποιθησούλα; -Δύο κιλά αυτοπεποίθηση, παρακαλώ! Δύο είναι αρκετά, το παραπάνω ίσως με φουσκώσει!Κι αν παραφουσκώσω, ίσως εκραγώ και ποιος μαζεύει τα κομμάτια μου;!

Και μετά θα πλημμυρίσω από ανασφάλεια… Μα! Έλα που δεν αγοράζεται κι ας έπαιρνα και κάνα κιλό παραπανίσιο.

Τι είναι ένας Θεός χωρίς πιστούς;

Τι είναι ένας βασιλιάς χωρίς υπηκόους;

Τι είναι μια κυβέρνηση χωρίς ψηφοφόρους;

Τι είναι ένα αφεντικό χωρίς εργαζόμενους;

Οι άπιστοι, κολασμένοι.

Οι ανυπάκοοι, αποκεφαλισμένοι.

Οι αντιδραστικοί, φυλακισμένοι.

Οι απεργοί, απολυμένοι.

-Κύριε! υπάρχει κάποιος…

-Γρήγορα για παραδειγματισμό απολύστε τον, φυλακίστε τον, πάρτε του το κεφάλι και δείξτε του το δρόμο για την κόλαση!

-Κύριε! υπάρχουν πολλοί…

-Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί;

Ακούγωντας  Νίκο Παπάζογλου- Εγώ δεν είμαι ποιητής