<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>λαογραφία &#8211; Together</title>
	<atom:link href="https://togethermag.gr/tag/laografia/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://togethermag.gr/tag/laografia/</link>
	<description>Free Press</description>
	<lastBuildDate>Tue, 16 Jul 2024 10:47:12 +0000</lastBuildDate>
	<language>el</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.4.7</generator>

<image>
	<url>https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2018/11/ico.png</url>
	<title>λαογραφία &#8211; Together</title>
	<link>https://togethermag.gr/tag/laografia/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Στο SearchCulture.gr οι θεματικές εκθέσεις αφηγούνται την ιστορία τους</title>
		<link>https://togethermag.gr/life-culture/sto-searchculture-gr-oi-thematikes-ektheseis-afigountai-tin-istoria-tous/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 16 Jul 2024 10:47:12 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Life & Culture]]></category>
		<category><![CDATA[SearchCulture.gr]]></category>
		<category><![CDATA[slider]]></category>
		<category><![CDATA[αρχαιολογία]]></category>
		<category><![CDATA[Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (ΕΚΤ)]]></category>
		<category><![CDATA[Θρησκευτική και Πολεμική Ιστορία καθώς και Ιστορία του Βιβλίου:]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[μάθηση και πολιτιστική ανακάλυψη]]></category>
		<category><![CDATA[τον Εθνικό Συσσωρευτή Πολιτιστικού Περιεχομένου]]></category>
		<category><![CDATA[ψηφιακή αφήγηση]]></category>
		<category><![CDATA[ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενο]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=50454</guid>

					<description><![CDATA[Σε έναν συσσωρευτή ψηφιακού πολιτιστικού περιεχομένου, κάθε αναζήτηση αφηγείται και μια ιστορία. Αυτό έγινε σαφές κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν έκλεισαν τα μουσεία, οι βιβλιοθήκες και οι πινακοθήκες, ενώ οι ψηφιακές υπηρεσίες είχαν ιδιαίτερα μεγάλη ζήτηση. Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (ΕΚΤ) αφουγκράστηκε την ανάγκη για ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενο για την εκπαίδευση [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<div class="new-quote">
<div class="field field-name-field-news-quote field-type-text-long field-label-hidden">
<div class="field-items">
<div class="field-item even">Σε έναν συσσωρευτή ψηφιακού πολιτιστικού περιεχομένου, κάθε αναζήτηση αφηγείται και μια ιστορία. Αυτό έγινε σαφές κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν έκλεισαν τα μουσεία, οι βιβλιοθήκες και οι πινακοθήκες, ενώ οι ψηφιακές υπηρεσίες είχαν ιδιαίτερα μεγάλη ζήτηση. Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης και Ηλεκτρονικού Περιεχομένου (ΕΚΤ) αφουγκράστηκε την ανάγκη για ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενο για την εκπαίδευση αλλά και για προσωπική χρήση στη διάρκεια του κλεισίματος των πολιτιστικών χώρων, και ανέπτυξε μια νέα λειτουργικότητα: τις <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections" target="_blank" rel="noopener">Θεματικές Εκθέσεις</a>, μια νέα υπηρεσία ανακάλυψης στο <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/" target="_blank" rel="noopener">SearchCulture.gr, τον Εθνικό Συσσωρευτή Πολιτιστικού Περιεχομένου</a> που αναπτύσσει το ΕΚΤ εδώ και μια δεκαετία.</div>
</div>
</div>
</div>
<div class="field field-name-body field-type-text-with-summary field-label-hidden">
<div class="field-items">
<div class="field-item even">
<h3>Θεματικές Εκθέσεις: Τα τεκμήρια αφηγούνται την ιστορία τους</h3>
<p>Οι <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections" target="_blank" rel="noopener">Θεματικές Εκθέσεις</a> είναι ψηφιακές εκθέσεις που λένε μια ιστορία. Συγκεντρώνουν τεκμήρια σε ένα αφήγημα, αξιοποιώντας τους εκτεταμένους σημασιολογικούς εμπλουτισμούς που γίνονται από την ομάδα του συσσωρευτή και συνδυάζοντας πρωτογενείς πηγές για να φωτίσουν διαφορετικές πτυχές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.</p>
<p>Συνδέοντας τεκμήρια και υφαίνοντας νοήματα με σημασιολογική επιμέλεια, τονίζεται η δυναμική του <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/" target="_blank" rel="noopener">SearchCulture.gr</a> ως μια πλατφόρμα για ψηφιακή αφήγηση, μάθηση και πολιτιστική ανακάλυψη για όλους. Οι <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections" target="_blank" rel="noopener">Θεματικές Εκθέσεις</a> χρησιμεύουν εξάλλου ως εφαλτήρια και βοηθήματα εκμάθησης για τις πιο προηγμένες λειτουργίες αναζήτησης στον συσσωρευτή, προτρέποντας τους χρήστες να ξεκινήσουν το δικό τους ταξίδι αναζήτησης.</p>
<p>Με τις <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections" target="_blank" rel="noopener">Θεματικές Εκθέσεις</a> αναδεικνύονται ποικίλες πτυχές του ελληνικού πολιτισμού, με στόχο να καλυφθούν πολλές χρονολογικές περίοδοι, να φωτιστούν συχνά υποεκπροσωπούμενες ιστορίες, όπως η ιστορία των γυναικών, και να τονιστούν πτυχές του άυλου πολιτισμού, όπως παροιμίες, παραδοσιακές πρακτικές και τοπική ιστορία.</p>
<h3>Μια εύχρηστη αναζήτηση στις 70 Θεματικές Εκθέσεις</h3>
<p>&nbsp;</p>
<p>► Ο χρήστης μπορεί πλέον να επιλέξει μια θεματική ετικέτα και να δει όλες τις Εκθέσεις με την ίδια θεματική ή να φιλτράρει επιλέγοντας θεματικές, μια λειτουργικότητα που διευκολύνει σημαντικά τον εντοπισμό και τη χρήση τους.</p>
<p>► Οι εκθέσεις εμφανίζονται με σειρά φθίνουσας ημερομηνίας δημοσίευσης, δηλαδή πιο πάνω εμφανίζονται οι πιο πρόσφατες, μια λειτουργικότητα σημαντική για τους αφοσιωμένους μας χρήστες, όπως είναι οι εκπαιδευτικοί.</p>
<p>► Ταυτόχρονα υπάρχει και η προηγούμενη αλφαβητική ταξινόμηση ή ο χρήστης μπορεί να επιλέξει αύξουσα ημερομηνία δημοσίευσης, δηλαδή να δει τις πιο παλιές Εκθέσεις πρώτα.</p>
<p>► Προστέθηκε σελιδοποίηση, ανά 30 Εκθέσεις, καθώς και η δυνατότητα αναζήτησης με λέξη ή φράση στον τίτλο και υπότιτλο, κάνοντας έτσι την ανακάλυψη Θεματικών Εκθέσεων πιο εύκολη.</p>
<p><img decoding="async" src="https://www.ekt.gr/sites/ekt-site/files/Screenshot_18-6-2024_104754_www.searchculture.gr.jpeg" alt="" /></p>
<h3>Ανακαλύψτε τις καινούργιες ιστορίες που αναδύονται μέσα από το SearchCulture.gr</h3>
<p>Μέσα στο 2024 έχουν ήδη δημοσιευτεί 16 καινούργιες Θεματικές Εκθέσεις, για ποικίλα θέματα όπως: Αρχαιολογία, Λαογραφία, Θρησκευτική και Πολεμική Ιστορία καθώς και Ιστορία του Βιβλίου:</p>
<p>&#8211; <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/3D" target="_blank" rel="noopener">Τρισδιάστατες ψηφιακές αναπαραστάσεις πολιτιστικής κληρονομιάς</a>, μια Έκθεση αποκλειστικά με 3D περιεχόμενο</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/stereoscopy" target="_blank" rel="noopener">Στερεοσκοπικές φωτογραφίες</a>, μια εξαιρετικά διαδεδομένη μορφή ψυχαγωγίας τον 19ο αιώνα</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/weaponry_1821" target="_blank" rel="noopener">Τα όπλα της Επανάστασης</a>, γνωριμία με τα όπλα των Αγωνιστών του 1821</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/agio_oros" target="_blank" rel="noopener">Άγιο Όρος- Εξερευνώντας το «άβατον»</a>, φωτογραφίες από την Αθωνική Χερσόνησο</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/moria_aqueduct" target="_blank" rel="noopener">Τo Υδραγωγείο της Μόριας Λέσβου</a>, ένα μικρό επίτευγμα της αρχαίας μηχανικής</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/winds_tower" target="_blank" rel="noopener">Ωρολόγιο του Ανδρόνικου Κυρρήστου</a>, το αρχαίο μνημείο στους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/Lysicrates_monument" target="_blank" rel="noopener">Το Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτη</a>, μάθετε περισσότερα για την ιστορία του αθηναϊκού τοπόσημου</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/ramnous_site" target="_blank" rel="noopener">Ο αρχαίος οικισμός του Ραμνούντα</a>, ένας δήμος της Αττικής</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/dionysos_theatre" target="_blank" rel="noopener">Το Θέατρο του Διονύσου Ελευθερέως</a>, τόπος γέννησης του θεάτρου</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/ancient_hoplite" target="_blank" rel="noopener">Ο αρχαίος Έλληνας πολεμιστής</a>, προστάτης της πόλης-κράτος</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/ancient_toys" target="_blank" rel="noopener">Παίζοντας στην αρχαία Ελλάδα</a>, γνωριμία με τα παιχνίδια του Αρχαίου κόσμου</p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/decorated_initials" target="_blank" rel="noopener">Τo Καφενείο- Η ιστορία του καφενείου ως χώρου κοινοτικής συγκρότησης</a></p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/decorated_initials" target="_blank" rel="noopener">Εικόνες &amp; διακόσμηση κειμένων: Πρωτογράμματα</a></p>
<p><a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/printers_marks" target="_blank" rel="noopener">&#8211;  Εικόνες &amp; διακόσμηση κειμένων: Τυπογραφικά Σήματα</a></p>
<p>&#8211;  <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/sarakatsani" target="_blank" rel="noopener">Σαρακατσάνοι</a>, γνωριμία με την εθνοτική ομάδα των Σαρακατσάνων</p>
<p>&#8211; <a href="https://www.searchculture.gr/aggregator/portal/thematicCollections/watermills" target="_blank" rel="noopener">Νεροτριβές</a>, παραδοσιακές τεχνολογίες υδροκίνησης για το πλύσιμο των ρούχων</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="rtecenter"><em>(Η εικόνα του άρθρου είναι του Κώστα Γραμματόπουλου, με τίτλο &#8220;Στο νησί των Σειρήνων&#8221;, 1957, από τη Συλλογή Εθνικής Πινακοθήκης και Μουσείου Αλέξανδρου Σούτσου, με άδεια χρήσης CC BY-NC-ND 4.0 GR)</em></p>
</div>
</div>
</div>
<div class="field-name-field-news-quote">
<div class="field-item"><b>www.ekt.gr</b>, με πληροφορίες από ΕΚΤ</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Χριστούγεννα στην Κοζάνη: Έθιμα και Παραδόσεις Ανθεκτικές στο Χρόνο</title>
		<link>https://togethermag.gr/opinions/christougenna-stin-kozani-ethima-kai-paradoseis-anthektikes-sto-chrono/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 25 Dec 2022 08:16:07 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[#opinions]]></category>
		<category><![CDATA[έθιμα]]></category>
		<category><![CDATA[ήθη]]></category>
		<category><![CDATA[ήθη και έθιμα]]></category>
		<category><![CDATA[κοζάνη]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου]]></category>
		<category><![CDATA[Παραδόσεις]]></category>
		<category><![CDATA[παράδοση]]></category>
		<category><![CDATA[Πρωτοχρονιά]]></category>
		<category><![CDATA[φώτα]]></category>
		<category><![CDATA[χριστούγεννα]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=20185</guid>

					<description><![CDATA[Γράφει η Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου Είναι εντυπωσιακό το πόσα έθιμα και συνήθειες του Δωδεκαημέρου στην Κοζάνη παραδόθηκαν από γενιά σε γενιά, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της κάθε καινούργιας κοινωνίας αλλά κρατώντας τον τελετουργικό τους πυρήνα. Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αφθονίας. Η αντίληψη αυτή αποτυπώνεται τόσο στις αγορές που γίνονται αυτή την περίοδο όσο και [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Γράφει η Ματίνα Τσικριτζή Μόμτσιου</strong></p>
<p>Είναι εντυπωσιακό το πόσα έθιμα και συνήθειες του Δωδεκαημέρου στην Κοζάνη παραδόθηκαν από γενιά σε γενιά, προσαρμοσμένα στις ανάγκες της κάθε καινούργιας κοινωνίας αλλά κρατώντας τον τελετουργικό τους πυρήνα.</p>
<p>Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της αφθονίας. Η αντίληψη αυτή αποτυπώνεται τόσο στις αγορές που γίνονται αυτή την περίοδο όσο και στα εορταστικά τραπέζια. Τα εθιμικά εδέσματα ποικίλουν βέβαια ανάλογα με την ευημερία της κοινωνίας γενικά αλλά και την οικονομική ευρωστία της κάθε οικογένειας ειδικότερα, πάντα όμως ξεπερνούν κατά πολύ την συνηθισμένη καθημερινή διαβίωση.</p>
<p>Στα Κοζανίτικα σπίτια κυριαρχούσε πάντα και παντού το χοιρινό. Αναμενόμενο. Στις παλιότερες εποχές της οικιακής οικονομίας οπότε και παγιώθηκαν τα περισσότερα έθιμα, ήταν εκεί γύρω στη μέση του χειμώνα που ο οικόσιτος χοίρος έφτανε στην πλήρη ανάπτυξη, έτοιμος για να «θυσιαστεί» και στη συνέχεια να συντηρήσει τις πολυπληθείς οικογένειες όλο το χειμώνα. Παλιότερα αυτή η «θυσία» είχε έντονο τελεστικό χαρακτήρα και συνιστούσε το έθιμο της «γουρουνοχαράς», που τηρείται ακόμα και σήμερα σε κάποιες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, και όχι μόνο.</p>
<p>Πλήθος τα εδέσματα με βάση το χοιρινό. Τηγανιές, ψητά, λουκάνικα, σπληνάντερα, τσιγαρίδες … Βασιλιάς όμως ήταν εδώ και αιώνες ένας μεγάλο τέντζερης γιαπράκια, η πιο γνωστή σπεσιαλιτέ της πόλης, που σε διάφορες παραλλαγές τη μοιράζεται με όλα τα Βαλκάνια, με την Τουρκία κι άλλες χώρες της Ανατολής. Γίνονται με λάχανο τουρσί, την «αρμιά», η οποία ωριμάζει επί 40 μέρες σε ξύλινο καδί, είναι έτοιμη να χρησιμοποιηθεί τις παραμονές και να τυλίξει σε σφιχτά στρόγγυλα ντολμαδάκια τα βασικά συστατικά της γέμισης: κιμά, ρύζι, νεροκρέμμυδο και μπαχαρικά. Οι ντόπιοι πίστευαν και πιστεύουν ότι τα γιαπράκια συμβολίζουν το σπαργανωμένο νεογέννητο Θείο βρέφος, λόγω του σχήματος και της μορφής του. Ίσα με μισή μέρα ασχολούνται οι μαγείρισσες του σπιτιού με την προετοιμασία του φαγητού, τυλίγοντας πολύ μεγάλες ποσότητες, παλιότερα επειδή οι οικογένειες ήταν πολυμελείς, σήμερα επειδή περιμένουν τους ξενιτεμένους τους από μακριά κι από κοντά. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια τα γιαπράκια ήταν και ο βασικός μεζές για το κέρασμα των φίλων και των επισκεπτών, καθώς αποτελούν τον τέλειο μεζέ για το ντόπιο κόκκινο κρασί.</p>
<p>Ακόμα πιο πλούσια τα ελέη την Πρωτοχρονιά στο Κοζανίτικο τραπέζι, ώστε να εξασφαλιστεί τελετουργικά η αφθονία για όλο το χρόνο. Κι εδώ όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα κόβουν Αγιοβασιλιάτικη πίτα με φλουρί, τον λεγόμενο «παρά» στον τόπο μας. Η πίτα αυτή όμως δεν είναι γλυκιά. Είναι μια μεγάλη κρεατόπιτα που πάντα γινόταν σε στρογγυλό σινί, κόβεται ανήμερα Αϊ-Βασιλιού το μεσημέρι και αποτελεί το εστιακό σημείο των εθίμων της ημέρας.</p>
<p>Τα γλυκά σήμερα γεμίζουν τραπέζια και ψυγεία σ’ όλη τη διάρκεια των γιορτών, και το θεωρούμε φυσικό. Αν πάμε όμως κάποιες δεκαετίες πίσω θα βρούμε μικρότερη ποικιλία από κεράσματα, αλλά θα είναι βέβαια όλα σπιτικά. Στις πρώτες θέσεις έρχονται τα σαλιάρια και οι κουραμπιέδες οι ζεματιστοί, τοπικές σπεσιαλιτέ που πολύ τα τιμούσαν οι ντόπιοι, αλλά και οι κουραμπιέδες οι λεγόμενοι «άσπροι» για να ξεχωρίζουν από τους άλλους, τους πιο συνηθισμένους στην πόλη.</p>
<p>Κι εδώ βέβαια όπως και σ’ όλη την Ελλάδα το έθιμο της αγγελίας της χαρμόσυνης «είδησης» τόσο της Γέννησης του Χριστού όσο και της αρχής του Νέου Έτους κυριαρχεί εθιμικά και γλυκαίνει την ψυχή. Τα κάλαντα της παραμονής των Χριστουγέννων, «κόλιαντα» στον τόπο μας, κι εκείνα της Πρωτοχρονιάς, τα «σούρβα» σε μας, όσο κι αν έχουν αλλάξει καθώς παραδίδονται από γενιά σε γενιά εξακολουθούν να αποτελούν ένα από τα στοιχεία που θυμίζουν Χριστούγεννα πιο έντονα από οποιοδήποτε άλλο.</p>
<p>Παλιότερα οι μικροί καλαντιστές ξεκινούσαν αξημέρωτα με το σακούλι στο χέρι και «τουν τσιώκου», το ειδικό για την περίσταση ξύλινο σφυράκι, για να χτυπήσουν τις πόρτες και να τα πουν σε γνωστούς και αγνώστους. Τα χρήματα ήταν φυσικά το ισχυρότερο δέλεαρ, όσο λιγοστά και να φαίνονται με τα σημερινά κριτήρια. Παράλληλα όμως τα παιδιά μάζευαν κι άλλα κεράσματα, μανταρίνια, πορτοκάλια, φιρίκια καρύδια, ξυλοκέρατα και βέβαια τα γλυκά των ημερών.</p>
<p>Το βασικό εθιμικό φίλεμα όμως ήταν τα «κόλιαντα» μικρά ψωμάκια που γίνονταν με σκέτο ζυμάρι κι έπαιρναν συγκεκριμένη μορφή: «τς μπάμπους τα γυαλιά», «οχτάρια», «κλώσσις», (κοτσίδες), πέρδικες, αρνιά, γουρούνια, «τζουμανίκα» (ραβδί του τσοπάνου) ήταν τα πιο συνηθισμένα. Το πρώτο που παρασκεύαζαν, ένα κουλουράκι με σταυρό στη μέση, ήταν το «κόλιαντο της Παναγίας». Μόλις ψηνόταν το έβαζαν στα εικονίσματα, όπου και έμενε μέχρι την επόμενη χρονιά χωρίς να το πειράζει κανείς, αφού επρόκειτο για αντικείμενο αφιερωμένο στη Μητέρα του Θεού και κατά συνέπεια περιβεβλημένο με ιερότητα και κύρος.</p>
<p>Παραδόσεις παλιές και καινούργιες συναντιούνται συνεχώς σε τούτο τον τόπο στο γύρισμα του χρόνου, και κυρίως τα Χριστούγεννα. Στολισμένη, φωτεινή και λαμπερή η Κοζάνη περιμένει τα ξενιτεμένα της παιδιά αλλά και τους επισκέπτες της, που θα επιλέξουν να ζήσουν χειμωνιάτικα Χριστούγεννα φέτος και στην πόλη και στα γύρω χωριά και στα χιονοδρομικά κέντρα της περιοχής. Κουβαλώντας ζεστά ρούχα στις βαλίτσες και διάθεση για κάτι αλλιώτικο στην ψυχή τους!</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Μια φορά και έναν καιρό &#8220;Γιεκ ντιβές ε πουρανέ&#8221;</title>
		<link>https://togethermag.gr/id/mia-fora-kai-enan-kairo-giek-ntives-e-pourane/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Κέλλυ Γρηγοριάδου]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 06 Dec 2022 17:11:32 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[ID]]></category>
		<category><![CDATA[Gypsy]]></category>
		<category><![CDATA[Oti Vakeresa Mange]]></category>
		<category><![CDATA[ROMA]]></category>
		<category><![CDATA[slider]]></category>
		<category><![CDATA[Αλικαρνασός Κρήτης;]]></category>
		<category><![CDATA[αποδοχή ΡΟμά]]></category>
		<category><![CDATA[Γιώργος Σεραφειμόπουλος]]></category>
		<category><![CDATA[γύφτοι]]></category>
		<category><![CDATA[Ελληνες Ρομά]]></category>
		<category><![CDATA[έλληνες τσιγγάνοι]]></category>
		<category><![CDATA[Ελληνικά]]></category>
		<category><![CDATA[Ευαγγελία Γούλα]]></category>
		<category><![CDATA[ήθη και έθιμα των Ρομά]]></category>
		<category><![CDATA[καταυλισμοί]]></category>
		<category><![CDATA[καταυλισμός]]></category>
		<category><![CDATA[Κινηματογράφος Παρατήρησης]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[Ντοκιμαντέρ]]></category>
		<category><![CDATA[προκαταλήωεις Ρομά]]></category>
		<category><![CDATA[ρατσισμός Ρομά]]></category>
		<category><![CDATA[συνάντηση με τον άλλο]]></category>
		<category><![CDATA[συνέντευξη Ρομά]]></category>
		<category><![CDATA[τι λες για μένα]]></category>
		<category><![CDATA[Τσιγγάνικα]]></category>
		<category><![CDATA[τσιγγάνοι]]></category>
		<category><![CDATA[τσιγγανολογία]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=22944</guid>

					<description><![CDATA[&#160; Ντεβ. Θεός και ουρανός είναι η ίδια λέξη στη  γλώσσα των Ρομά, την Ρομανί. Λένε πως τους τσιγγάνους τους βάφτιζαν πρώτα στον ουρανό και ύστερα στο ποτάμι. «Ο Ουρανός με την Γαία έκαναν πολλούς απογόνους, τους Τιτάνες, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Ο γηραιότερος των Θεών όμως μισούσε τα παιδιά του και τα έχωσε [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: left;"><img decoding="async" class=" wp-image-22945 alignright" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/f7e434114786767b37642c171d84b9b6-169x300.jpg" alt="" width="136" height="239" />Ντεβ. Θεός και ουρανός είναι η ίδια λέξη στη  γλώσσα των Ρομά, την Ρομανί.</p>
<p>Λένε πως τους τσιγγάνους τους βάφτιζαν πρώτα στον ουρανό και ύστερα στο ποτάμι.</p>
<p><em>«Ο Ουρανός με την Γαία έκαναν πολλούς απογόνους, τους Τιτάνες, τους Κύκλωπες και τους Εκατόγχειρες. Ο γηραιότερος των Θεών όμως μισούσε τα παιδιά του και τα έχωσε στα Τάρταρα, βαθιά  μέσα στα έγκατα της γης. Η Γαία θύμωσε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή ανάβλυσε ατσάλι, και το έδωσε στα παιδιά της να φτιάξουνε ένα τεράστιο δρεπάνι.»</em></p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Ένα ταξίδι τα έγκατα της γης και ένα δρεπάνι η ζωή των Ρομά. </strong></h4>
<p>Η μετανάστευση τους μοιάζει σαν ραχοκοκαλιά που απλώνεται πάνω στον Χάρτη του κόσμου.</p>
<p>Με την μυθική τους παρουσία  πάντα βρισκόταν εκεί γύρω αλλά πάντα έπρεπε να ξεκινούν από την αρχή. Το να φτάσουν όμως εκεί που βρίσκονταν έκρυβε μια μακριά, δύσκολη διαδρομή.</p>
<p>Οι βασιλιάδες τους κυνήγησαν, η Ιερά Εξέταση τους έκαιγε, ο Τσαουσέσκου τους υποχρέωνε σε στείρωση και στο Άουσβιτς υπήρχε ειδικό τμήμα για αυτούς. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ρομά πνίγηκαν σε θαλάμους αερίων και κάηκαν σε φούρνους. Το 1944 πάνω από 800 παιδιά που χρησιμοποιήθηκαν πριν σαν πειραματόζωα, θανατωθήκαν. Σύμφωνα με τους Ναζί οι τσιγγάνοι είχαν στο αίμα τους την περιπλάνηση και το έγκλημα.</p>
<p>Μακρά είναι ιστορία εχθρότητας και διώξεων που τους έχουν αφήσει βαθιά σημάδια και αποτελούν κρίσιμα εμπόδια στην κοινωνική τους ένταξη.  Δουλεία, εξώσεις, εγκλήματα μίσους, στερεότυπα, διακρίσεις, σχολικός διαχωρισμός,  αστικός διαχωρισμός, εχθρότητα, βία, στείρωση γυναικών.</p>
<p>Πονηροί, χυδαίοι, κλέφτες, απατεώνες, ανεπρόκοποι, δειλοί, λαίμαργοι, απείθαρχοι, αφορισμένοι, ακάθαρτοι. Κάθε επίθετο βρίσκει γόνιμο έδαφος στην ψυχολογία των εθνών.</p>
<p><strong><em>Η ιστορία δεν υπήρξε δίκαιη μαζί τους άλλωστε δεν γράφτηκε από αυτούς.</em></strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<h3><strong>Ήτανε δεν ήτανε</strong></h3>
<h3 style="text-align: right;"><strong> &#8220;Ισινέ ντα νασινέ&#8221;</strong></h3>
<p><em>«Μέρα και νύχτα θα τριγυρίζετε στις στράτες  να βρείτε το δαχτυλίδι που έχασε ο βασιλιάς.</em><em> Και αφού το χάσατε όλη σας η φυλή ποτέ να μη γύρει δυο νύχτες στο ίδιο προσκεφάλι.</em><em>Ψωμί να μη χορτάσετε και ο νους σας να είναι πιο σκοτεινός από τη νύχτα. </em><em>Ατέλειωτες να ναι οι στράτες που θα γυρνάτε σαν τον κύκλο του δαχτυλιδιού. </em><em>Και οι έρωτες και οι γάμοι σας να γίνονται δίχως μια στέγη. </em><em>Αν όμως το βρείτε και πιάσετε την φλογισμένη κορώνα του θα αλλάξετε όψη και θωριά. Την  πέτρα θα κάνετε χρυσάφι και το ποτάμι πέτρα.»</em></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class=" wp-image-22946 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-300x216.jpg" alt="" width="483" height="348" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-300x216.jpg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-1024x738.jpg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-768x553.jpg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-120x86.jpg 120w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1.jpg 1088w" sizes="(max-width: 483px) 100vw, 483px" /></p>
<p style="text-align: left;">Από τότε λέει το παραμύθι τους πως ψάχνουνε τον δαχτυλίδι παντού στο κόσμο.</p>
<p style="text-align: center;"><strong>Έτσι έγιναν τα πράγματα, αλλά μπορεί να ‘γίναν και αλλιώς</strong></p>
<p>Τα παραμύθια τους έχουν πάντα έχουν αναφορά σε ένα ταξίδι με μια έκφραση αμφιβολίας.</p>
<p>&nbsp;</p>
<div class="jeg_video_container jeg_video_content"><iframe title="Ό,τι λες για μένα/ Everything you say about me - the documentary (teaser)" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/hN8q6QdkRjI?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe></div>
<h3><strong>Σε έναν δρόμο που ήταν και δεν ήταν </strong></h3>
<h3 style="text-align: right;"><strong>&#8220;Γιέκ ντόμ, σινέ τα νασινέ&#8221;</strong></h3>
<h4><strong>Νέα Αλικαρνασός Κρήτης, 2020</strong></h4>
<p>Ο Γιώργος  Σεραφειμόπουλος γεννήθηκε και  μεγάλωσε στην Νέα Αλικαρνασσό του Ηρακλείου Κρήτης, σε έναν αυτοσχέδιο καταυλισμό, στα προάστια της πόλης του Ηρακλείου.  Ένας καταυλισμός με ανθρώπους του σήμερα, που ζουν σε συνθήκες του χθες. Τον κοιτάς και  βλέπεις μια άγρια ομορφιά ενός λαού που επιβιώνει «λάθρα, εκτός των τειχών».</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone wp-image-22947" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_6-233x300.jpg" alt="" width="290" height="373" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_6-233x300.jpg 233w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_6.jpg 708w" sizes="(max-width: 290px) 100vw, 290px" /></p>
<h4><strong>Τον Ιούνιο μπήκα στα εικοσιτρία.</strong></h4>
<p>Έχω ένα παιδί ενάμιση χρόνων και τώρα περιμένω το δεύτερο. Η Άννα είναι τριών μηνών έγκυος.  Γνωριστήκαμε στην Αθήνα. Μας έκαναν προξενιό. Οι προξενήτρες είναι εξπέρ σε αυτά, τα κανονίζουν όλα.  Πήγαμε με τους γονείς μου στο σπίτι της να την ζητήσουμε αλλά δεν μας την έδωσαν γιατί έλεγαν πως είμαστε πολύ μακριά  εμείς εδώ στην Κρήτη. Πήρα πρωτοβουλία όμως και ένα απόγευμα πήγα στους δικούς της με γλυκά στο χέρι και την ξαναζήτησα μόνος μου.</p>
<p>Παντρεύτηκα στα δεκαεννιά. Ήθελα  να παντρευτώ. Μου έκαναν και άλλα προξενιά αλλά δεν έδειχνα ενδιαφέρον. Δεν ήθελα. Είχα άλλους στόχους.  Ήθελα να τελειώσω το σχολείο, να βρω μια κανονική δουλειά, να μπορέσω να ξεφύγω λίγο από αυτό που ζούσα.</p>
<h4><strong>Στεφάνι δεν βάλαμε ακόμη με την Άννα. </strong></h4>
<p>Αν  αγαπάς κάποιον δεν σε ενδιαφέρει να βάλεις στεφάνι ή δαχτυλίδι. Θα γίνει όμως γάμος στο μέλλον. Δεν εξαρτάται μόνο από μας αλλά και από τους γονείς μας, γιατί  μόνο αφού γίνει ο γάμος μπορώ και εγώ και η Άννα να πάρουμε την προίκα μας.</p>
<p>Ο γάμος για μας είναι θεσμός. Λέμε άλλα τραγούδια, ειδικά και χορεύουμε διαφορετικά. Ο καθένας  τον κάνει όπως θέλει. Υπάρχουν ζευγάρια που καλούν μερικούς φίλους στο σπίτι, κόβουν την τούρτα και λένε πως τώρα είμαστε παντρεμένοι. Υπάρχουν άλλοι που γλεντούν μέχρι το πρωί. Εμείς κάναμε γλέντι, μαζεύτηκαν τα σόγια αλλά δεν φορέσαμε δαχτυλίδι.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Θυμάμαι τον εαυτό μου στον καταυλισμό.</strong></h4>
<p>Στον καταυλισμό μας ζουν 180 οικογένειες. Κάποιοι μένουν σε σπίτια κανονικά με  τούβλα και μπετό και άλλοι μένουν σε παράγκες. Μπορεί σε ένα σπίτι να μένουν οχτώ με εννιά άτομα ή και παραπάνω.</p>
<p>Πέρασα δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι να τρέχω στα λασπόνερα. Όχι ότι σαν παιδί δεν μου άρεσε όλο αυτό. Στα παιδιά αρέσει να τρέχουν και να λερώνονται. Μεγαλώνοντας έβλεπα τον έξω κόσμο. Έναν άλλο κόσμο. Εγώ γυρνούσα σπίτι μου και ζούσαμε σε άλλες συνθήκες. Σκεφτόμουν πάντα «Ως ποτέ θα μένω σε έναν καταυλισμό με παράγκες, λάσπες και κόντρα πλακέ;” Ήθελα να συνεχίσω διαφορετικά την ζωή μου. Όχι πως δεν θέλω να είμαι αυτός που είμαι απλώς θέλω να ζήσω αλλιώς. Η παλιά γενιά δεν ήθελε και δεν θέλει να φύγει.  Τα πράγματα σε εμάς αλλάζουν αργά. Πολλά παιδιά στην ηλικία που είμαι εγώ τώρα δεν θέλουν  ούτε αυτά να  φύγουν από τον καταυλισμό, όμως τα νέα παιδιά που είναι τώρα δεκατέσσερα και δεκαπέντε έχουν πολλά όνειρα. Εγώ έφυγα από τον  καταυλισμό πριν μερικούς μήνες και πλέον μένω σε ένα χωριό πέντε χιλιόμετρα μακριά.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22952 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/KqdgToJg-300x169.jpeg" alt="" width="511" height="288" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/KqdgToJg-300x169.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/KqdgToJg-1024x576.jpeg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/KqdgToJg-768x432.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/KqdgToJg.jpeg 1252w" sizes="(max-width: 511px) 100vw, 511px" /></p>
<h4></h4>
<h4><strong>Ξυπνούσα πέντε η ώρα για να πάω στο σχολείο.  </strong></h4>
<p>Οι γονείς μου δεν με βοήθησαν σε θέμα γνώσεων, δεν τα κατάφερναν με τα γράμματα. Ήμουν ο πρώτος και ο μοναδικός  μέχρι σήμερα που τελείωσε το λύκειο.  Ήταν πολύ δύσκολο να το τελειώσω αλλά τα κατάφερα. Μας  έλεγαν στον καταυλισμό πως αφού δεν τελείωσε κανείς το σχολείο δεν έχει να μας προσφέρει κάτι σημαντικό.</p>
<p>Αυτό που ξέραμε μέχρι τότε ήταν ότι τελειώνουμε  το δημοτικό για να μάθουμε να μιλάμε, να λογαριάζουμε αριθμούς για να μην μας κοροϊδεύουν στους υπολογισμούς  και αύριο μεθαύριο να μας αγοράσει ο πατέρας ένα  αυτοκίνητο, αγροτικό για να ξεκινήσουμε τα μεροκάματα. Να πουλάμε φρούτα και λαχανικά σαν πλανόδιοι. Αυτό είναι το στάνταρ επάγγελμα σε εμάς. Λαχανικά και φρούτα, ότι έχει η εποχή.</p>
<p>Θυμάμαι πολλά από το σχολείο. Τους συμμαθητές μου, τις φασαρίες και τους καβγάδες, τα μαθήματα που μου άρεσαν, τους δασκάλους μου. Ακόμη έχω επαφή με τους δασκάλους γιατί είμαι διαμεσολαβητής. Συνεργάζομαι με το Πανεπιστήμιο Ρεθύμνου  σε ένα πρόγραμμα που αφορά την ένταξη παιδιών Ρομά στα σχολεία. Είμαι κάπου ανάμεσα στον γονέα και το σχολείο. Ότι πρόβλημα έχει ο γονέας με τα παιδιά του το μεταφέρω στο σχολείο  και ότι πρόβλημα υπάρχει στο σχολείο το μεταφέρω στον γονέα. Όλοι μαζί προσπαθούμε να βρούμε λύσεις.</p>
<p>Δεν υπάρχει πια παιδί που δεν πάει σχολείο. Σήμερα έχουμε ακόμη νήπια και προνήπια. Το σχολείο είναι γύρω  στα δυο με τρία χιλιόμετρα και τα παιδιά φτάνουν εκεί  με λεωφορείο  που έχει διαθέσει δωρεάν το Κτελ Ηρακλείου.Τα τελευταία χρονιά έχει γίνει μεγάλη πρόοδος. Για πρώτη φορά φέτος έχουμε εφτά παιδιά στο γυμνάσιο και τρία στο λύκειο.  Αυτό πρέπει να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες! Είναι η πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που υπάρχει ο καταυλισμός εδώ στην Αλικαρνασσό που έχουμε παιδιά στο Γυμνάσιο και το Λύκειο που  δεν θέλουν να σταματήσουν, που τους αρέσει το σχολείο.  Κάνουμε πολλές συζητήσεις με τα νέα παιδιά. Μου ζητούν πολλές φορές  συμβουλές, τους βοηθάω και στα μαθήματα γιατί κανένας από τους υπόλοιπους δεν ξέρει τι γίνεται στο γυμνάσιο και στο λύκειο.</p>
<p>Οι γονείς πια είναι πιο ελαστικοί από την προηγούμενη γενιά. Τώρα οι γονείς θέλουν τα παιδιά τους να κάνουν αυτό που θέλουν , να σπουδάσουν, να φύγουν.</p>
<p><strong> </strong></p>
<h4><strong>Οι γονείς μου μένουν στον καταυλισμό</strong>.</h4>
<p>Έχω άλλα τέσσερα αδέρφια παντρεμένα. Ήμουν  τυχερός σε σχέση με άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Μεγάλωσα μέσα σε ένα σχεδόν κανονικό σπίτι φτιαγμένο από τούβλα και μπετό. Γιατί λέω σχεδόν; Επειδή  δεν είχαμε ούτε νερό, ούτε ρεύμα. Τα ξαδέρφια μου όμως δίπλα μας ζούσαν σε παράγκα από ξύλο και νάιλον.</p>
<p>Κάποιοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα  να χτίσουν ένα απλό σπίτι. Είναι και άλλοι που φοβούνται  να χαλάσουν τις οικονομίες που μάζεψαν με κόπο για να χτίσουν μήπως κάποιος έρθει και το γκρεμίσει. Σε εμένα το έκαναν. Πέρυσι το καλοκαίρι  που προσπάθησα να χτίσω ένα σπίτι στον καταυλισμό ήρθαν και μου το γκρέμισαν. Είπαν πως ήταν αυθαίρετο. Δικαιολογίες. Μετά από αυτό είπα τέλος, μέχρι εδώ και έφυγα.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Προτιμούν να είμαστε στο σκοτάδι.</strong></h4>
<p>Αν ο Δήμος και η Περιφέρεια αποφασίσει να μας δώσει ρεύμα τότε όλα θα είναι νόμιμα και αυτό δεν το θέλουν.  Δεν μαζεύουν τα σκουπίδια από εμάς. Δεν μας δίνουν ρεύμα. Δεν μας φτιάχνουν την αποχέτευση. Νομίζω πως τελικά θέλουν να βγάζουν αυτήν την εικόνα προς τα έξω για μας έτσι ώστε και οι υπόλοιποι δημότες να μας λυπούνται, να λένε «Κοίτα τους καημένους» και να μας δείχνουν με το δάχτυλο. Δεν μου κάνει εντύπωση τίποτα από όλα αυτά. Τα ζω, τα βλέπω. Τουλάχιστον καταφέραμε σε συνεννόηση με την ΕΥΔΑΠ και φέραμε νερό στον χώρο μας. Δόξα τον Θεό. Μπορεί να μένουμε εδώ με εισαγγελική απόφαση όμως θέλουν να μας διώξουν. Υπάρχουν έγγραφα. Δεν φτάσαμε μια μέρα μόνοι μας εκεί και είπαμε μας αρέσει εδώ, ας μείνουμε. Οι γονείς μου, μου έλεγαν πως ο χώρος αυτός ήταν μια  χαβούζα, μια μεγάλη τρύπα με σκουπίδια. Σιγά σιγά, με πολύ κόπο  κατάφεραν και τον καθάρισαν, τον ομόρφυναν.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Τα προβλήματα είναι πολλά και μεγάλα.</strong></h4>
<p>Το ρεύμα νομίζω όμως πως είναι το μεγαλύτερο.  Αν ερχόσουν ένα βραδάκι στον καταυλισμό νομίζω πως δεν θα άντεχες τον ήχο από τις γεννήτριες ούτε για πέντε λεπτά.  Φαντάσου έναν μικρό χώρο που φιλοξενεί τόσες πολλές  οικογένειες  και στο  κάθε οίκημα  να υπάρχει από μια γεννήτρια. Ο θόρυβος είναι ανυπόφορος. Όταν πέφτει το βράδυ λίγοι βγαίνουν από το σπίτι.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22953 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-300x150.jpeg" alt="" width="686" height="343" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-300x150.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-1024x512.jpeg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-768x384.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-360x180.jpeg 360w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q-750x375.jpeg 750w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/6OnW3o7Q.jpeg 1140w" sizes="(max-width: 686px) 100vw, 686px" /></p>
<h4></h4>
<h4><strong>Αν υπάρχει ρατσισμός απέναντι στους Ρομά;</strong></h4>
<p>Είναι ίσως η μόνη ερώτηση που μπορείς να μου κάνεις και να σου απαντήσω αμέσως. Δεν υπάρχει ερώτηση, υπάρχει μόνο απάντηση. Βίωσα ρατσισμό. Βίωσα όμως τον ρατσισμό σαν Γιώργος όχι απαραίτητα σαν Ρομά. Θέλεις να σου περιγράψω μια ημέρα μας; Το πρωί  ξυπνάν οι γονείς και μετά τα παιδιά. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο. Ο πατέρας πηγαίνει στην Κεντρική Λαχαναγορά στο Ηράκλειο φορτώνει πράγματα και γυρίζει στα απομακρυσμένα χωριά πουλώντας τα μέχρι το μεσημέρι. Η μητέρα μαζεύει το σπίτι, συγυρίζει και καθαρίζει. Το μεσημέρι που σχολάν τα παιδιά μαζεύονται στην αυλή για παιχνίδι. Γυρνάει ο πατέρας και τρώνε μεσημεριανό. Αυτήν την ημέρα την έζησες και εσύ στο δικό σου σπίτι, έτσι δεν είναι; Πόσο πολύ διαφέρουμε;</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Έχω όνειρα.</strong></h4>
<p>Δεν έχω στόχους. Μου αρέσει πιο πολύ να λέω όνειρα. Θέλω στο μέλλον να καταφέρω να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι και να έχω μια καλή δουλειά για να προσφέρω στην οικογένεια μου όσα  χρειάζεται.Ο θείος μου, μου έλεγε  συνέχεια ιστορίες για το πόσο διαφορετικά ήταν τότε τα πράγματα. Δεν τους ένοιαζε αν είχαν σπίτι, αυτό που μετρούσε πιο πολύ ήταν να μπορούν να προσφέρουν τα αναγκαία στην οικογένεια τους. Θα ήθελα να ζούσα σε εκείνη την εποχή. Σήμερα είμαστε χαμένοι. Τότε οι άνθρωποι ήταν πιο αυθεντικοί. Είχαν άλλες αξίες.</p>
<p>Δουλεύω πολύ για να τα καταφέρω. Το πρωί σε ένα γηροκομείο και μετά σε ένα καφέ. Και η Άννα θα δουλέψει εκεί που θέλει με το καλό μόλις γεννήσει το δεύτερο μας παιδί.</p>
<p>&nbsp;</p>
<div class="jeg_video_container jeg_video_content"><iframe loading="lazy" title="Συνάντηση με τον άλλο - Getting to know the other" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/lAIjZHYKj1I?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe></div>
<h3></h3>
<h2><strong>Όµοια δεν είναι αυτά τα δύο;  </strong></h2>
<h2 style="text-align: right;"><strong>&#8220;Εκ νάι καλά ε ντούι;&#8221;</strong></h2>
<p><strong>Η Ευαγγελία Γούλα είναι εικαστικός και κινηματογραφίστρια.</strong></p>
<p>Μέσω της δουλειάς της, μας βοηθά να μπούμε στην πραγματικότητα των Ρομά στον καταυλισμό του Ηρακλείου Κρήτης. Αποτυπώνει τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις ιδέες  τους. Επιχειρεί με ευαισθησία να αναδείξει το κοινωνικό πρόβλημα που λαμβάνει χώρα μόλις ένα χιλιόμετρο πέρα από το αεροδρόμιο της πόλης, σε μια αναπτυγμένη περιοχή της Κρήτης, η οποία φιλοξενεί κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong> <img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22948 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/HvMdbwwQ-300x194.jpeg" alt="" width="581" height="376" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/HvMdbwwQ-300x194.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/HvMdbwwQ.jpeg 530w" sizes="(max-width: 581px) 100vw, 581px" /></strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="size-medium wp-image-22957 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/74366033_2670739966319336_4106418699857035264_o-300x138.jpg" alt="" width="300" height="138" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/74366033_2670739966319336_4106418699857035264_o-300x138.jpg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/74366033_2670739966319336_4106418699857035264_o-1024x472.jpg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/74366033_2670739966319336_4106418699857035264_o-768x354.jpg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/74366033_2670739966319336_4106418699857035264_o.jpg 1050w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" /></p>
<h4></h4>
<h4><strong>Εργάζομαι ως εικαστικός στον τομέα της εκπαίδευσης στο Ηράκλειο Κρήτης. </strong></h4>
<p>Πριν λίγα χρόνια, είχα την πρώτη μου επαφή με τους μικρούς Ρομά από τον καταυλισμό. Τα μελαχρινά τους πρόσωπα και το σπινθηροβόλο τους βλέμμα, με οδήγησε να  πραγματοποιήσω εργαστήρια μέσα στον καταυλισμό ώστε να δω πως ζουν. Με τον καιρό τους γνώρισα σχεδόν όλους και οι επισκέψεις μου στον καταυλισμό έγιναν καθημερινές.</p>
<p>Όταν ένα κορίτσι γύρω στα δεκατρία σταμάτησε το σχολείο επειδή το αρραβώνιασαν, σκέφτηκα «Ρε γαμώτο τι γίνεται;».  Ναι μεν, αυτό είναι κάτι το οποίο γνωρίζουμε γενικά και αόριστα, ναι μεν νομίζουμε ότι αυτό το έθιμο είναι κάπως ξεπερασμένο από τη  στιγμή που βλέπουμε τα παιδιά στο σχολείο, όμως δεν πάει ο νους σου ότι  μπορεί όντως  να συμβεί.</p>
<p>Αυτή ήταν η αφορμή  για το πρώτο μου ντοκιμαντέρ. Ένα εθνογραφικό ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε στον καταυλισμό και εστιάζει στη θέση της γυναίκας, όπως η ίδια την αντιλαμβάνεται και όπως διαμορφώνεται κοινωνικά μέσα από το γάμο. Μια ταινία που πραγματεύεται τον θεσμό του γάμου στην φυλή των Ρομά. Τι συμβαίνει όταν το κορίτσι γίνει δεκατριών χρονών; Το παιδί γεννάει παιδί.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Ιτσάι Ρομνί είναι ο τίτλος της πρώτης μου ταινίας,  όπου Ιτσάι είναι το παιδί και Ρομνί είναι η παντρεμένη γυναίκα. </strong></h4>
<p>Το κορίτσι γυναίκα. Στην πρώτη ταινία  κατάφερα και προσέγγισα την Μαρία, που  μου άνοιξε το σπίτι και την καρδιά της. Η γυναίκα αυτή είχε χάσει τον άνδρα της και ζούσε κυριολεκτικά στο σκοτάδι.  Μέσα από την ζωή της ξετυλίγεται το κουβάρι και  η ιστορία του γάμου. Όσο όμως ο χρόνος  περνούσε γεννιόταν η ιδέα για την δεύτερη ταινία.</p>
<p>Στην  δεύτερη ταινία δεν είχα στόχο. Προσπαθούσα με την κάμερα μου να γνωρίσω τα μέλη της κοινότητας μέχρι  που ένα βράδυ, ο κυρ Γιώργης, ο  μεγαλύτερος της φάρας  μου αποκάλυψε την ιστορία της οικογένειας. Μια συγκλονιστική ιστορία. Αυτή είναι  η μαγεία του κινηματογράφου παρατήρησης.</p>
<p>&nbsp;</p>
<div class="jeg_video_container jeg_video_content"><iframe loading="lazy" title="I Itsai Romni &quot;Το Κορίτσι Γυναίκα&quot; (2017" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/KIVQzv9m3Ik?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe></div>
<h4><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone wp-image-22954" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/AfppHXkA-300x219.jpeg" alt="" width="788" height="575" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/AfppHXkA-300x219.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/AfppHXkA-1024x748.jpeg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/AfppHXkA-768x561.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/AfppHXkA.jpeg 1200w" sizes="(max-width: 788px) 100vw, 788px" /></h4>
<h4><strong>Με κέντρισαν όλες αυτές οι παραδόσεις που έχουν μείνει αναλλοίωτες μέσα στον χρόνο:</strong></h4>
<p>Ο γάμος, που αποτελεί βασική αποστολή των ανθρώπων σε αυτή την κοινωνία, η πανηγυρική επίδειξη στους καλεσμένους του «σεντονιού» ως απόδειξη της εντιμότητας της νύφης,  ο τρόπος ζωής των γυναικών και η θέση τους μέσα στην ομάδα.  Έμεινα στην κοινότητα μέχρι σήμερα εστιάζοντας στην καθημερινότητα τους , την κουλτούρα τους. Έμεινα επίσης γιατί  η ιστορία  τους αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα. Αυτό που με  ενδιαφέρει είναι η ταινία μου να αγγίξει και να προβληματίσει. Εστιάζω στον άνθρωπο. Στην άλλη όψη του νομίσματος.</p>
<p>Ήθελα πολύ να μελετήσω αυτήν την κοινότητα. Εστίασα σε βάθος και ανέλυσα το θέμα για να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται. Ακολούθησα την μέθοδο της παρατήρησης, δεν ήθελα να επεμβαίνω σε ότι συνέβαινε. Δεν μπήκα  στην διαδικασία  της ερώτησης. Τον πρώτο καιρό που δεν με γνώριζαν, ήταν δύσκολο να με δεχτούν. Όμως και εγώ στην αρχή, ήρθα αντιμέτωπη με τα δικά μου στερεότυπα. Τώρα πια είμαι εκεί τέσσερα χρόνια. Γνωριζόμαστε, εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο, είμαι μέλος της κοινότητας με τον δικό μου τρόπο και ρόλο.  Οι άνθρωποι του καταυλισμού ζουν μαζί και αισθάνονται ασφάλεια.  Τα χωριά μας σκέψου δεν είναι διαμορφωμένα με αυτόν τον τρόπο; Οι συνοικίες στην Αθήνα δεν είναι διαμορφωμένες με τέτοιο τρόπο;  Όταν το ‘70 οι άνθρωποι έφυγαν από τα χωριά και  ήρθαν στην Αθήνα δεν έχτισαν τα σπίτια  έτσι ώστε να είναι κοντά;</p>
<p>Είμαι με το μέρος τους. Στηρίζω όλο αυτό που κάνουν. Πριν 100 χρόνια κάποιος, κάπου έβαλε  μια πέτρα  σε ένα σημείο και είπε αυτό είναι το χωριό μου. Το ίδιο έκαναν και αυτοί. Στο μέρος  που ζουν τώρα μεταφερθήκαν προσωρινά  το ‘81. Χρόνια μετά άρχισαν να διεκδικούν το χώρο. Που να πάνε; Που να τους κρύψουμε; Γιατί να τους μεταφέρουν τώρα και να τους ξεκινήσουν από το μηδέν;</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Η κατάσταση  στο καταυλισμό  εντάσσεται σε έναν φαύλο κύκλο από τις δημοτικές αρχές.  </strong></h4>
<p>Ποιες ενέργειες έχουν γίνει από την πλευρά της πολιτείας για την ομαλή ένταξη των Ρομά στην κοινωνία του Ηρακλείου, τη λύση του στεγαστικού ζητήματος, του ηλεκτρισμού  και των άλλων παροχών που θεωρούνται, στον υπόλοιπο κόσμο, αυτονόητες για μια αξιοπρεπή διαβίωση; Σχεδόν καμία. Από το 1983 έχει εγκριθεί σχετική διάταξη για την «οργανωμένη εγκατάσταση των Ρομά», χωρίς να έχει υλοποιηθεί εξ’ολοκλήρου κανένα σχέδιο έως τώρα.  Σε ένα άλλο σχέδιο για το οποίο είχε συλλεχθεί ένα πολύ μεγάλο ποσό και ενώ οι εργασίες είχαν ξεκινήσει, σταμάτησε το 2002, μετά τις τοπικές εκλογές που ανέδειξαν νέους δημοτικούς άρχοντες. Την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, η πολιτεία αποφάσισε να χορηγήσει στεγαστικά δάνεια στους Ρομά του καταυλισμού, για να αγοράσουν οικόπεδο και να οικοδομήσουν κατοικίες. Τα δάνεια ήταν ύψους 60.000 ευρώ, με αποτέλεσμα να μην επαρκούν για την αγορά του οικοπέδου και το χτίσιμο του σπιτιού.</p>
<p>Αρκετές οικογένειες δεν εκταμίευσαν καν το ποσό που τους αναλογούσε. Οι οικογένειες που εκταμίευσαν τα χρήματα δεν κατάφεραν να τα αξιοποιήσουν πλήρως. Οι τράπεζες άρχισαν να ζητούν δόσεις τις οποίες οι Ρομά δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν και έτσι άρχισαν να διαισθάνονται ότι εξαπατήθηκαν και ότι αυτά τα δάνεια θα γίνουν η καταστροφή τους. Οι δημοτικές αρχές από το 1995 έως σήμερα, θεωρούν τον καταυλισμό παράνομο, κάνοντας ό,τι μπορούν για να τον διώξουν από την περιοχή και το 1999 η ίδια αρχή χαρακτήρισε τους Ρομά ως καταπατητές δημοτικής περιουσίας, αδιαφορώντας για το πού θα πάνε.  Από τον Ιούλιο του 2009 η δημοτική αρχή πιέζει τους Τσιγγάνους να εγκαταλείψουν τον καταυλισμό, αλλιώς θα εφαρμόσει τον Νόμο περί αυθαιρέτων κατασκευών, τη στιγμή που στην πόλη του Ηρακλείου παραμένουν ανενόχλητα χιλιάδες αυθαίρετα σπίτια.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22955 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/BXZPa9_w-300x200.jpeg" alt="" width="605" height="403" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/BXZPa9_w-300x200.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/BXZPa9_w-1024x683.jpeg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/BXZPa9_w-768x512.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/BXZPa9_w.jpeg 1300w" sizes="(max-width: 605px) 100vw, 605px" /></p>
<h4></h4>
<h4><strong>Οι καταυλισμοί παγκοσμίως οργανώνονται ανά φάρες και φυλές. </strong></h4>
<p>Στην Αλικαρνασσό ζει η φάρα των Σεραφειμοπουλέων και η φάρα των Χαλκιδέων που οργανώθηκαν σαν φυλή με κοινά ήθη και έθιμα. Οι Χαλκιδέοι  ήρθαν στην Κρητη το ’70 από την Χαλκίδα  και χαρακτηριστικό τους είναι ότι, ως μητρική γλώσσα έχουν την ελληνική και όχι την Ρομανί.</p>
<p>Η φάρα των Σεραφειμόπουλων,  έρχεται από την Γαστούνη Ηλείας. Ο πατέρας τους, ο Παρασκευάς Σεραφειμόπουλος γεννήθηκε την δεκαετία του ‘30 και μεγάλωσε στην Πελοπόννησο. Ο Παρασκευάς  ήταν ένας άνθρωπος που στα δεκατρία  του,τον πήραν οι αντάρτες στον πόλεμο. Από αυτούς έμαθε να γραφεί και να διαβάζει. Όταν  γύρισε πια μετά τον πόλεμο, του έδωσαν ένα όπλο και ένα άλογο.  Περιπλανήθηκε στη Μάνη όπου γνώρισε την γυναίκα του, την αγάπησε και την παντρεύτηκε. Η γυναίκα του η Αμαλία, καταγόταν  από την οικογένεια των Χαλιλόπουλων που ζούσε τότε στην Μάνη, μια από τις πιο πλούσιες και αριστοκρατικές οικογένειες των Τσιγγάνων. Ασχολήθηκε με το ζωοεμπόριο αλόγων. Μιλούσε  αγγλικά και ιταλικά και έφτασε να κάνει εισαγωγή στην Ιταλία πάνω από 1300 άλογα. Μετά από ένα τραγικό συμβάν έφυγαν για την Κρήτη.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Ποτέ δεν πίστευα ότι θα τους άκουγα να παραπονιούνται για τον τρόπο που ζουν.</strong></h4>
<p>Η αίσθηση που έχεις όταν μπαίνεις στον καταυλισμό  από θέμα συμπεριφοράς είναι η αίσθηση που σου δημιουργείται  όταν μπαίνεις σε ένα χωριό. Οι συνθήκες όχι. Δεν μοιάζουν σε τίποτα  με τις συνθήκες της υπόλοιπης κοινωνίας. «Είμαστε στο σκοτάδι! Κυριολεκτικά και μεταφορικά» μου έχουν πει. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην καθημερινότητα τους είναι η ηλεκτροδότηση, η οποία συνεχίζει να γίνεται με γεννήτριες σε όλο τον καταυλισμό, κάτι που κάνει τη ζωή τους να μοιάζει με την Ελλάδα στις αρχές του περασμένου αιώνα. Το καλοκαίρι δεν έχουν ούτε την δυνατότητα για παγωμένο νερό . Σκορπάν τα λεφτά τους να αγοράσουν παγωμένα μπουκάλια  το πρωί  για να πιούν έναν δροσερό καφέ.</p>
<p>Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα είναι το επαγγελματικό. Κάποιες  γυναίκες δουλεύουν στον δήμο με συμβάσεις ορισμένου χρόνου και έχουν πάρει μια ανάσα. Έρχονται σε επαφή με τον κόσμο έξω. Παίρνουν ερεθίσματα.  Οι άντρες όμως που ασχολούνται  καθαρά με το εμπόριο έχουν σοβαρά προβλήματα. Δεν τους δίνουν άδειες, τους γράφουν συνέχεια με υπέρογκα ποσά .Το γεγονός πως είναι αναλφάβητοι και δεν μπορούν να απασχοληθούν με κάτι άλλο  πέρα από αυτό  που  έχουν μάθει, τους δυσκολεύει και τους περιορίζει.</p>
<p>Η πλειοψηφία  έχει φτιάξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ένα σπιτάκι.  Με γυψοσανίδα, τσίγκο, χωρίς οροφή. Αυτό που ζητούν είναι να τους αφήσουν  ήσυχους . Να μην  φοβούνται καθημερινά ότι μπορεί να μπει μια μπουλντόζα να τα γκρεμίσει όλα. Να τελειώσει το θέμα της μετεγκατάστασης. Να φτιαχτούν οι δρόμοι . Να λυθεί το αποχετευτικό. Να έχουν ρεύμα  και νερό.  Μπορεί σήμερα στον χώρο του καταυλισμού να υπάρχει νερό αλλά  ακόμη και αυτό είναι σχετικό. Έχει πετάξει η ΔΕΥΑ μια βρύση κοινή για όλους. Εκατόν πενήντα άνθρωποι με μια βρύση.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong style="color: #1d1f20; font-size: 18.75px;">Όσοι τους γνωρίζουν τους αποδέχονται.</strong></p>
<p>Στο  περίπτερο κοντά στον καταυλισμό   από όπου ψωνίζουν τα πάντα , ειδικά το καλοκαίρι, ο ιδιοκτήτης κάνει ότι μπορεί για να τους στηρίξει και να τους βοηθήσει. Έχουν καλές σχέσεις  με τους ανθρώπους που έχουν μαγαζιά στην Αλικαρνασσό. Όσοι όμως δεν τους γνωρίζουν,  δεν θέλουν να ακούν για αυτούς. Πριν δυο χρόνια η δημοτική αρχή είχε βρει ένα οικόπεδο, σε ένα διπλανό χωρίο,  για την μετεγκατάσταση τους. Ξεσηκώθηκαν όλοι. Όταν κάποιος από τον καταυλισμό θέλησε να αγοράσει ένα παλιό σπίτι σε ένα διπλανό  χωριό του είπαν «Σε αγαπάμε Γιώργο αλλά δεν μπορείς να  έρθεις να μείνεις εδώ με όλη σου την φάρα». Έπειτα έριξαν τα χρήματα τους στον καταυλισμό. Και καλά κάνανε.</p>
<p>Η Κρήτη είναι γεμάτη με χωριά που έχουν όχι μόνο  αλλά  τους δικούς τους άγραφους νόμους  ακόμη και παραβατική συμπεριφορά. Δεν τους ενοχλεί όμως κανείς. Τόσο πολύ ενοχλούν τόσο πολύ εκατόν πενήντα  οικογένειες στην Αλικαρνασσό;</p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Τα παιδιά αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα γιατί είναι δίγλωσσα.</strong></h4>
<p>Μέχρι τα τέσσερα τους που θα πάνε πια στο νηπιαγωγείο  μιλούν την τσιγγάνικη διάλεκτο . Όταν λοιπόν τους μιλάει η δασκάλα τους, κάποια δεν την καταλαβαίνουν. Αυτό τα αφήνει πίσω. Φεύγουν από τον καταυλισμό και μπαίνουν σε έναν νέο κόσμο. Επιστρέφουν έπειτα στον καταυλισμό. Όλο αυτό τους δημιουργεί μια σύγχυση. Αισθάνονται άσχημα μέσα στο σχολείο.</p>
<p>Σε μια επίσκεψη μου στην Αντιδήμαρχο κοινωνικής πολίτικης είπα «Σταματήστε να ψάχνετε για οικόπεδα και επιδοτούμενα προγράμματα. Δώστε βάρος στον καταυλισμό και βοηθήστε τους ανθρώπους αυτούς να αισθανθούν καλύτερα . Εστιάστε στην νέα γένια και βοηθήστε τα παιδιά γιατί αυτά τα παιδιά δεν θα θελήσουν να στήσουν μια παράγκα η ένα σπίτι στον καταυλισμό. Θα θελήσουν να φύγουν.»</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22956 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw-300x169.jpeg" alt="" width="616" height="347" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw-300x169.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw-1024x576.jpeg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw-768x432.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw-1536x864.jpeg 1536w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/gQcRFSEw.jpeg 1920w" sizes="(max-width: 616px) 100vw, 616px" /></p>
<h4></h4>
<h4><strong>Ο Γιώργος τα  κατάφερε,  τελείωσε το σχολείο και έφυγε από τον καταυλισμό.</strong></h4>
<p>Σημερα νοικιάζει  ένα σπίτι κοντά. Το παιδί δυσκολεύεται πολύ αλλά έκανε ένα πολύ μεγάλο και δύσκολο βήμα.Τον καμαρώνω,  γιατί μου μαθαίνει  πως η ανθρωπιά δεν είναι λόγος αλλά πράξη, πως δεν είναι παθητική κατάσταση αλλά αδιάκοπη ενέργεια.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<h2><strong>Ένα ταξίδι τα έγκατα της γης και ένα δρεπάνι η ζωή των Ρομά.</strong></h2>
<p>&nbsp;</p>
<h3><strong><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22946 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-300x216.jpg" alt="" width="530" height="382" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-300x216.jpg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-1024x738.jpg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-768x553.jpg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1-120x86.jpg 120w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/Screenshot_1-1.jpg 1088w" sizes="(max-width: 530px) 100vw, 530px" /></strong></h3>
<blockquote>
<h4><strong>Πάμε από την αρχή;</strong></h4>
</blockquote>
<p>“Μια νύχτα λοιπόν η Γαία έριξε ένα μαγικό βότανο στο κρασί του Ουρανού και αυτός έπεσε σε βαθύ ύπνο. Κατόπιν πήγε στα Τάρταρα όπου ήταν φυλακισμένα τα παιδιά της. Αυτά μόλις την αντίκρισαν άρχισαν τα κλάματα και την παρακαλούσαν να τα βγάλει από τα σκοτεινά κελιά τους.  Ο Κρόνος, ο νεότερος απ&#8217; όλους τους Τιτάνες, θύμωνε όλο και περισσότερο με το σκληρόκαρδο πατέρα του και λυπόταν τα αδέρφια του που έκλαιγαν όλη μέρα και όλη νύχτα μέσα στα σκοτεινά και παγωμένα κελιά τους. Ο Κρόνος ανακοίνωσε στη Γαία ότι θα τιμωρούσε με τα χέρια του το θεϊκό πατέρα του. Χαρούμενη η Γαία έδωσε ένα μαγικό βότανο στον Κρόνο και αμέσως έπεσαν οι αλυσίδες με τις οποίες ήταν δεμένος. Μετά, ανέβηκαν οι δυο τους στην επιφάνεια και ο Κρόνος αντίκρισε τον κόσμο που δεν πρόλαβε να δει μόλις γεννήθηκε.”</p>
<p>Η μυθολογία μοιάζει με ένα σενάριο ζωής που έχει πολλές εκδοχές, με την αφήγηση να μένει ανοιχτή στους αιώνες σαν κάτι να περιμένει.</p>
<p>Οι προκλήσες που αντιμετωπίζουν οι Ρομά είναι συνδεδεμένες με μια βαθιά ριζωμένη αθιγγανοφοβία. Σήμερα η ΕΕ ζητά την στρατηγική αντιμετώπιση και νομικά δεσμευτικούς στόχους για όλα τα κράτη μέλη αφού οιΡομά αποτελούν  την μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Ευρώπης. Όλες οι θετικές πρωτοβουλίες μέχρι σήμερα ήταν μεμονωμένες και περιστασιακές. Δεν υπάρχει ένα Εθνικό Σχέδιο, στα πρότυπα και των αιτημάτων της ΕΕ, που να λειτουργεί στην κατεύθυνση της ένταξης των Ελλήνων Ρομά με συνέπεια και συνέχεια. Τα εμπόδια  τίθενται από τις πολιτικές δυνάμεις, τις τοπικές αρχές και ορισμένες φορές και από την ίδια την κοινωνία. Όπου όμως υπάρχει ρατσισμός, δε μπορεί να υπάρξει ενσωμάτωση.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="wp-image-22961 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-300x150.jpg" alt="" width="578" height="289" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-300x150.jpg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-1024x512.jpg 1024w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-768x384.jpg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-360x180.jpg 360w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1-750x375.jpg 750w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/episkepsistonkatablismo_villa18528-1140x570-1.jpg 1140w" sizes="(max-width: 578px) 100vw, 578px" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Η Ελλάδα  έχει καταδικαστεί στο παρελθόν από το  Ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου για ρατσισμό. Για όσα έκανε και κυρίως για όσα δεν έκανε.  Μια από τις υποθέσεις που έχει προσκομίσει το ΣΟΚΑΔΡΕ στην ECSR με βάση τις οποίες καταδικάστηκε η Ελλάδα είναι και αυτή της Νέας Αλικαρνασσού Κρήτης.</p>
<p>Στην Ελλάδα οι τσιγγάνοι έχουν ιστορία 7 αιώνων. Ξεκινώντας  από  την Κρήτη, το Ναύπλιο, την Μεθώνη, την Κέρκυρα., την Ζάκυνθο. Σήμερα στην Ευρώπη ζούνε τουλάχιστον δώδεκα εκατομμύρια Ρομά,  μιλούν την ίδια προφορική γλώσσα, και είτε είναι Χριστιανοί είτε Μουσουλμάνοι λατρεύουν τον Άη Γιώργη σε μια παγανιστική μυσταγωγία της άνοιξης που κλείνει τον κύκλο του χρόνου και ακυρώνει τον θάνατο και τον φόβο του θανάτου, το γνωστό σε όλους μας Εντερλέζι.</p>
<p>Μέχρι σήμερα νόμιζα πως το Εντερλέζι είναι ένα παραδοσιακό λαϊκό τραγούδι  των Ρομά. Το είχα ακούσει πρώτη φορά στην ταινία «Ο καιρός των Τσιγγάνων», του Εμίρ Κουστουρίτσα, στην εκδοχή του Γκόραν Μπρέγκοβιτς.  Αυτή η μουσική  μοιάζει σαν να ένωσε  τα Βαλκάνια. Μια μουσική που δεν γνωρίζει σύνορα. Μου προκαλούσε πάντα ανατριχίλα, ένα λυγμό, μια γλυκιά μελαγχολία στο άκουσμα του. Έρχεται στο νου μου ο Ελύτης  στις  κλεψύδρες του αγνώστου.</p>
<p>«Που διψώ ένα στόμα να μου πει: ουρανός, και να πλεύσουμε μαζί στο δέλτα των ελπίδων</p>
<p>τυχερός αιχμάλωτος μιας φλόγας που αθωώνεται γράφοντας τ&#8217; αρχικά της στο σκοτάδι</p>
<p>πιο κοντά στην κλειδαριά μεγάλου μυστικού που ανύποπτο σαλεύει προς τη λύτρωση&#8230;»</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: left;"><strong>Όπως λένε και οι ίδιοι μια γλυκιά γλώσσα µένει σ&#8217; αυτό τον κόσµο, άλλο τίποτε</strong></p>
<p style="text-align: left;"><strong>&#8220;Εκ γκουγκλί τσχιπ ατσχέλ αν καγιάν τουνιάβα, αβέρ κχάντσικ&#8221;</strong></p>
<h4><strong> Όλοι  μας  συγκινούμαστε με τις ιστορίες τους. Τα προβλήματα  όμως ξεκινούν όταν  ζητούν μια θέση δίπλα μας.</strong></h4>
<p>&nbsp;</p>
<hr />
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-22958" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/GDNH-4oA-300x300.jpeg" alt="" width="300" height="300" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/GDNH-4oA-300x300.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/GDNH-4oA-150x150.jpeg 150w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/GDNH-4oA-768x768.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/GDNH-4oA.jpeg 960w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" /></p>
<p><strong>Πρωτότυπος Τίτλος έργου:</strong> Oti Vakeresa Mange</p>
<p><strong>Ελληνικός τίτλος:</strong> Ό,τι λες για μένα</p>
<p><strong>Κατηγορία:</strong> Ντοκιμαντέρ</p>
<p><strong>Στυλ:</strong> Κινηματογράφος Παρατήρησης</p>
<p><strong>Σκηνοθεσία/Παραγωγός:</strong> Ευαγγελία Γούλα</p>
<p>Πρόκειται για μια ταινία ντοκιμαντέρ στα πλαίσια του κινηματογράφου παρατήρησης, που στοχεύει να προβάλει τη ζωή και τις προσωπικές ιστορίες των Ρομά του καταυλισμού της Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου Κρήτης. Να αναδείξει την αθέατη πλευρά αυτών των ανθρώπων, φέρνοντας σε πρώτο πλάνο την προσωπική τους ταυτότητα έναντι της εθνοτικής και να καταστήσει την κοινή γνώμη κοινωνό στο θέμα του κοινωνικού αποκλεισμού και των διακρίσεων που υφίσταται η ομάδα αυτή. Στόχος μας η επικοινωνία της ζωής των Ρομά και η άρση του κοινωνικού αποκλεισμού μιας εθνολογικής ομάδας, μέσω της κινηματογραφίας. Στόχος να ευαισθητοποιήσουμε τόσο καλλιτεχνικά όσο και κοινωνικά.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="alignnone size-medium wp-image-22959" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/zqbjJL8g-300x300.jpeg" alt="" width="300" height="300" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/zqbjJL8g-300x300.jpeg 300w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/zqbjJL8g-150x150.jpeg 150w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/zqbjJL8g-768x768.jpeg 768w, https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2020/10/zqbjJL8g.jpeg 960w" sizes="(max-width: 300px) 100vw, 300px" /></p>
<div class="zn_text_box eluid51ea4cb4 zn_text_box-light element-scheme--light">
<p class="font_8"><strong>Σκηνοθεσία/Direction:</strong> Ευαγγελία Γούλα / Evagelia Goula<br />
<strong>Χώρα Παραγωγής/Country:</strong> Ελλάδα / Greece<br />
<strong>Διάρκεια/Duration: </strong>52&#8242; 40&#8243;<br />
<strong>Έτος Παραγωγής/Year:</strong> 2017<br />
<strong>Γλώσσα/Language: </strong>Ελληνικά, Τσιγγάνικα<br />
<strong>Υπότιτλοι/Subtitles: </strong>Αγγλικά, Ελληνικά</p>
</div>
<div class="zn_text_box eluid399bfff3 zn_text_box-light element-scheme--light">
<p class="font_8">Η ταινία αναφέρεται στη διαπραγμάτευση του γαμήλιου θεσμού των Ελλήνων Ρομά. Στηρίζεται σε προσωπικές μαρτυρίες γυναικών και ανδρών Ρομά της κοινότητας του Ηρακλείου Κρήτης. Εστιάζει στη θέση της γυναίκας, στον τρόπο ζωής της, στο τρόπο που η ίδια αντιλαμβάνεται την θέση της καθώς και το πώς προσδιορίζεται κοινωνικά μέσα από το γάμο.</p>
<p>&nbsp;</p>
</div>
<p><strong> Δείτε περισσότερα για τα εθνογραφικά ντοκιμαντέρ της Ευαγγελίας Γούλα</strong></p>
<p><strong><a href="https://www.facebook.com/OtiVakeresaMange.docu/?notif_id=1540908389291915&amp;notif_t=page_fan">OtiVakeresaMange.docu</a></strong></p>
<p><strong><a href="https://www.facebook.com/romni13/?modal=admin_todo_tour">ItsaiRomni</a></strong></p>
<p><strong>Youtube Channel: <a href="https://www.youtube.com/channel/UCoU0W8wFk3hkxqZOwrLNGvg">εδώ</a></strong></p>
<p>Φωτογραφίες: <strong>Eυαγγελία Γούλα, Βιλλανάκης Κώστας</strong></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Ακολουθώντας του ιθαγενείς Wixáritari στο ταξίδι τους για τη συγκομιδή του φυτού Peyote</title>
		<link>https://togethermag.gr/uncategorized/akolouthontas-tou-ithageneis-wixaritari-sto-taksidi-tous-gia-ti-sygkomidi-tou-fytou-peyote/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Aug 2021 08:09:08 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Χωρίς κατηγορία]]></category>
		<category><![CDATA[slider]]></category>
		<category><![CDATA[Ακολουθώντας του ιθαγενείς Wixáritari στο ταξίδι τους για τη συγκομιδή του φυτού Peyote]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[φωτογραφια ιθαγενείς]]></category>
		<category><![CDATA[φωτογραφίες]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=26919</guid>

					<description><![CDATA[Ο Καναδός φωτογράφος Matt Reichel φωτογραφίζει τη φυλή Huichol, στην ετήσια συγκομιδή του φυτού Peyote. Η Wixárika, μια γηγενής φυλή από το Μεξικό, επιστρέφει στην έρημο Chihuahuan στη μεξικανική πολιτεία του San Luis Potosí κάθε χρόνο για να συλλέξει το “ψυχεδελικό” φυτό, peyote ή hikuri. Πρόκειται για έναν μικρό, ψιλό κάκτο καμουφλαρισμένο κάτω από τους [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<header id="mobhead" class="site-header-block site-mob-header tipi-m-0 site-mob-header-2 site-mob-menu-2 sticky-menu-mob sticky-menu-1 sticky-top site-skin-1 site-img-1">
<div class="bg-area stickyable header-padding tipi-row tipi-vertical-c">
<div class="logo-main-wrap logo-mob-wrap tipi-vertical-c">
<div class="logo logo-mobile"></div>
</div>
</div>
</header>
<div class="site-inner">
<div id="content" class="site-content clearfix">
<div id="primary" class="content-area">
<div class="post-wrap clearfix article-layout-skin-1 title-middle hero-m sidebar-on sidebar-right post-137635 post type-post status-publish format-standard has-post-thumbnail hentry category-daily tag-travel tag-afieromata tag-ithageneis tag-taxidi mobile--limiter--more">
<div class="single-content contents-wrap tipi-row content-bg clearfix article-layout-1">
<div class="tipi-cols clearfix sticky--wrap"><main class="site-main tipi-xs-12 main-block-wrap block-wrap tipi-l-8 tipi-col clearfix"></p>
<article>
<div class="entry-content-wrap clearfix">
<div class="entry-content body-color clearfix link-color-wrap progresson">
<p><strong>Ο Καναδός φωτογράφος Matt Reichel φωτογραφίζει τη φυλή Huichol, στην ετήσια συγκομιδή του φυτού Peyote.</strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137636 embed-vis" title="merlin 188868666 f9e654b8 2046 4492 9e36 9ef32f24ea89 superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 2048px) 100vw, 2048px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo.jpeg 2048w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-300x200.jpeg 300w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-1600x1066.jpeg 1600w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-770x513.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-1536x1024.jpeg 1536w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-360x240.jpeg 360w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-500x333.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-1155x770.jpeg 1155w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-370x247.jpeg 370w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-293x195.jpeg 293w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868666_f9e654b8-2046-4492-9e36-9ef32f24ea89-superJumbo-1400x933.jpeg 1400w" alt="merlin 188868666 f9e654b8 2046 4492 9e36 9ef32f24ea89 superJumbo" width="2048" height="1365" /></p>
<p>Η Wixárika, μια γηγενής φυλή από το Μεξικό, επιστρέφει στην έρημο Chihuahuan στη μεξικανική πολιτεία του San Luis Potosí κάθε χρόνο για να συλλέξει το “ψυχεδελικό” φυτό, peyote ή hikuri. Πρόκειται για έναν μικρό, ψιλό κάκτο καμουφλαρισμένο κάτω από τους θάμνους. Πρόκειται για ένα φυτό που αποτελεί τη “σωτηρία” τους, όπως λένε. Στα πλαίσια της ετήσιας αυτής δραστηριότητας οι προσκυνητές συμμετέχουν και σε θρησκευτικά τελετουργικά στο κέντρο του San Luis Potosí.</p>
<p>Η φυλή Wixárika, απλώνεται σε όλη την τραχιά περιοχή της οροσειράς Sierra Madre Occidental (οροσειρά κατά μήκος των συνόρων των πολιτειών Nayarit, Jalisco, Durango και Zacatecas στο κεντρικό Μεξικό) με εκτιμώμενο πληθυσμό 45.000 άτομα (Χουιτσόλ ή Wixáritari). Καλλιεργεί μια σειρά προϊόντων όπως φασόλια πράσινα, ντομάτες, τσίλι και σπιτικό τυρί. Μέσα στην κουλτούρα τους, το peyote είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν παραισθησιογόνο κάκτο. Οι Wixáritari πιστεύουν ότι το φυτό τους επιτρέπει να συνδεθούν με τους προγόνους τους και να αναζωογονήσουν τις ψυχές τους.</p>
<p>Κάθε χρόνο, οι κοινότητες της Wixárika κάνουν ταξίδια αρκετών εκατοντάδων μιλίων σε ένα ιερό μέρος που ονομάζεται Wirikuta, κοντά στη βορειοανατολική πόλη Matehuala. Υπάρχουν και γκρουπ ταξιδευτών – μετακινούμενοι με αυτοκίνητα, φορτηγά και λεωφορεία – υπό την καθοδήγηση ενός κορυφαίου σαμάνου οι οποίοι παρακολουθούν την διαδικασία.</p>
<p>*Σύμφωνα με το μεξικάνικο δίκαιο, μόνο οι αυτόχθονες ομάδες επιτρέπεται να συλλέγουν και να καταναλώνουν peyote. Λόγω της αυξανόμενης δημοτικότητάς του ως “ψυχαγωγικού ναρκωτικού”, τα ιερά αυτά εδάφη εξακολουθούν να απειλούνται – από drug τουρίστες, εταιρείες εξόρυξης και καταπατήσεις – και κατα συνέπεια μια βασική πτυχή της ταυτότητας των Wixárika βρίσκεται σε κίνδυνο.</p>
<p>Οι προσκυνητές χωρίζονται σε ομάδες με βάση τα προγονικά οικογενειακά εδάφη τους και κάθε ομάδα μπορεί να έχει πρόσβαση μόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή εντός της ερήμου Wirikuta. Πρέπει επίσης να λάβουν μια αρχική ευλογία στην πατρίδα τους πριν ξεκινήσουν το ταξίδι.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137641 embed-vis" title="merlin 188868162 8e30dda4 9f2f 4388 920a 7ded38bd2209 superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 2048px) 100vw, 2048px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo.jpeg 2048w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-300x200.jpeg 300w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-1600x1067.jpeg 1600w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-770x514.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-1536x1025.jpeg 1536w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-360x240.jpeg 360w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-500x333.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-1155x770.jpeg 1155w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-370x247.jpeg 370w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-293x195.jpeg 293w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868162_8e30dda4-9f2f-4388-920a-7ded38bd2209-superJumbo-1400x934.jpeg 1400w" alt="merlin 188868162 8e30dda4 9f2f 4388 920a 7ded38bd2209 superJumbo" width="2048" height="1366" /></p>
<p>Οι γυναίκες φορούν ζωντανά χρώματα, ραμμένα φορέματα και μαντήλια που προστατεύουν τα μαλλιά τους από τον ήλιο.Οι άντρες φορούν λευκά πουκάμισα και παντελόνια, με κεντημένες απεικονίσεις ελαφιών και άλλων συμβόλων. Φορούν επίσης καπέλα με φαρδύ γείσο με φτερά από δαμάσκηνα.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137638 embed-vis" title="merlin 188867874 bef606ff ce1f 4e3a 9009 d195756a4a03 superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 1366px) 100vw, 1366px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo.jpeg 1366w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-200x300.jpeg 200w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-1067x1600.jpeg 1067w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-770x1154.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-1025x1536.jpeg 1025w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-500x750.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867874_bef606ff-ce1f-4e3a-9009-d195756a4a03-superJumbo-293x439.jpeg 293w" alt="merlin 188867874 bef606ff ce1f 4e3a 9009 d195756a4a03 superJumbo" width="1366" height="2048" /><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137639 embed-vis" title="merlin 188867883 d7655e28 8bb3 4727 8aca 60615d99c14c superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 1366px) 100vw, 1366px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo.jpeg 1366w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-200x300.jpeg 200w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-1067x1600.jpeg 1067w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-770x1154.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-1025x1536.jpeg 1025w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-500x750.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867883_d7655e28-8bb3-4727-8aca-60615d99c14c-superJumbo-293x439.jpeg 293w" alt="merlin 188867883 d7655e28 8bb3 4727 8aca 60615d99c14c superJumbo" width="1366" height="2048" /><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137640 embed-vis" title="merlin 188867745 0002aec7 b233 4813 a23f c31a54ecfb28 superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 2048px) 100vw, 2048px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo.jpeg 2048w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-300x200.jpeg 300w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-1600x1067.jpeg 1600w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-770x514.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-1536x1025.jpeg 1536w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-360x240.jpeg 360w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-500x333.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-1155x770.jpeg 1155w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-370x247.jpeg 370w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-293x195.jpeg 293w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188867745_0002aec7-b233-4813-a23f-c31a54ecfb28-superJumbo-1400x934.jpeg 1400w" alt="merlin 188867745 0002aec7 b233 4813 a23f c31a54ecfb28 superJumbo" width="2048" height="1366" /></p>
<p>Για να βρουν peyote, οι προσκυνητές πρέπει να ψάξουν ανάμεσα σε αγκάθια. Κατά τη διάρκεια της συγκομιδής, οι οικογένειες συλλέγουν κορώνες από peyote ή hikuri, τα οποία θα φυτέψουν ξανά όταν επιστρέψουν στα μέρη τους και θα καταναλώσουν σε τελετές καθ ‘όλη τη διάρκεια του έτους.</p>
<p>Τα φυτά από τη συγκομιδή της ημέρας αφήνονται να στεγνώσουν για μερικές ώρες στον έρημο αέρα πριν συσκευαστούν σε μεγάλες πλαστικές σακούλες.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-137642 embed-vis" title="merlin 188868654 dfd22cb4 baf2 43c4 9be9 a63f9c0bbc50 superJumbo" src="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo.jpeg?x72341" sizes="(max-width: 2048px) 100vw, 2048px" srcset="https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo.jpeg 2048w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-300x200.jpeg 300w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-1600x1066.jpeg 1600w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-770x513.jpeg 770w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-1536x1024.jpeg 1536w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-360x240.jpeg 360w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-500x333.jpeg 500w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-1155x770.jpeg 1155w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-370x247.jpeg 370w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-293x195.jpeg 293w, https://didee.gr/wp-content/uploads/2021/07/merlin_188868654_dfd22cb4-baf2-43c4-9be9-a63f9c0bbc50-superJumbo-1400x933.jpeg 1400w" alt="merlin 188868654 dfd22cb4 baf2 43c4 9be9 a63f9c0bbc50 superJumbo" width="2048" height="1365" /></p>
<p>Μετά από ταξίδι μιας εβδομάδας, επόμενη στάση είναι η περιοχή Bernalejos.</p>
</div>
</div>
</article>
<p></main></div>
</div>
</div>
</div>
</div>
</div>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>18 παιχνίδια που έπαιζαν οι προ του 1940 γενιές</title>
		<link>https://togethermag.gr/life-culture/18-paichnidia-pou-epaizan-oi-pro-tou-1940-geni/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 28 Oct 2020 09:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Life & Culture]]></category>
		<category><![CDATA[18 παιχνίδια που έπαιζαν οι προ του 1940 γενιές]]></category>
		<category><![CDATA[Tα κουκούκια ή κοραντζέλια.]]></category>
		<category><![CDATA[Η μηλίτσα]]></category>
		<category><![CDATA[Η τσελίκα]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[Ο Κουτσός]]></category>
		<category><![CDATA[Ο Ντουράκης ο Καρός]]></category>
		<category><![CDATA[Οι βόλοι]]></category>
		<category><![CDATA[παιχνίδια]]></category>
		<category><![CDATA[Πεντόβολα]]></category>
		<category><![CDATA[Το κρυφτούλι]]></category>
		<category><![CDATA[Το μπιζ]]></category>
		<category><![CDATA[Το στριφτό]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/uncategorized/18-%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%ad%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b6%ce%b1%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf-%cf%84%ce%bf%cf%85-1940-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9/</guid>

					<description><![CDATA[  &#160; «Οι Μαραθώνες γεννούν τούς Παρθενώνες», έχει πει ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ο απόηχος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και ευθύς αμέσως άνοιξαν οι πύλες μιας νέος πρωτόγνωρης εποχής, όπως συμβαίνει στα παραμύθια. Όπως σ’ όλες τις χώρες, κατεστραμμένες και από τον φοβερό 6ετή πόλεμο, έτσι και στη δική [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong> </strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>«Οι Μαραθώνες γεννούν τούς Παρθενώνες», έχει πει ο μεγάλος μας ποιητής Κωστής Παλαμάς.</p>
<p>Δεν πρόλαβε να καταλαγιάσει ο απόηχος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και ευθύς αμέσως άνοιξαν οι πύλες μιας νέος πρωτόγνωρης εποχής, όπως συμβαίνει στα παραμύθια. Όπως σ’ όλες τις χώρες, κατεστραμμένες και από τον φοβερό 6ετή πόλεμο, έτσι και στη δική μας, όρμησαν μέσα σ αυτήν ασταμάτητο τα αγαθά της νέας τεχνολογίας. Σωστή επανάσταση, σ’ όλους τους τομείς της ζωής, που έφερε πλήρη αναστάτωση, έτσι ώστε εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία να διαπιστώνουμε ότι είχε δίκιο ο Ηράκλειτος όταν είπε «Τα πάντα ρεί».</p>
<p>Ανάμεσα σε κείνα που ισοπεδώθηκαν και ξεχάστηκαν είναι και τα παιχνίδια, που μας συνάρπαζαν, όταν είμασταν κι εμείς παιδιά. Ο πολιτισμός και η αύξηση των αγαθών έφερε κοντά, σ’ όλα σχεδόν τα σημερινά παιδιά, κάθε είδους παιχνίδια, τα οποία είναι κατά κανόνα ατομικά. Παίζονται δηλαδή από το κάθε παιδί χωριστά, χωρίς τη συνδρομή ή ανάμειξη άλλου παιδιού. Αυτό συνετέλεσε, κατά κάποιο τρόπο, στην καλλιέργεια του εγωκεντρισμού και στην ανάπτυξη της ατομικότητας, με συνέπεια οι σημερινοί άνθρωποι να έχουν χάσει την κοινωνικότητα που τους ζέσταινε, και να μην αισθάνονται την ανάγκη να λένε, ακόμα και καλημέρα, στον γείτονα. Σαν ομαδικό παιχνίδι έχει απομείνει το ποδόσφαιρο. Αλλά κι αυτό, από τότε που έγινε επάγγελμα, ξεστράτισε, έγινε θέαμα και αρένα μακελειού.</p>
<p>Κατά την προ του 1940 εποχή, που εμείς είμασταν παιδιά, όλα σχεδόν τα παιχνίδια ήσαν ομαδικά. Χωρισμένοι σε δύο ομάδες είτε κάτω από έναν μπροστάρη, δηλαδή ηγέτη, ο οποίος είχε το γενικό πρόσταγμα και διηύθυνε το παιχνίδι, παίζαμε μέσο στους ήσυχους δρόμους του χωριού, ακόμα και τη νύχτα, στα κατασκόταδα, δοθέντος ότι οι δρόμοι δεν είχαν φωτισμό, στα δε σπίτια χρησιμοποιούσαν λάμπες πετρελαίου. Στα παιχνίδια υπήρχε ευγενής άμιλλα και όχι φανατισμός. Καμμιά φορά συνέβαινε νο είναι ανάμεσά μας κάποιος ζαβολιάρης (ανάποδος), που μας χαλνούσε το παιχνίδι, αλλά αυτόν τον διώχναμε αμέσως, ακόμα και με τη βία.</p>
<p>Για να αρχίσει το κάθε παιχνίδι έπρεπε κάποιος να πάρει την πρωτιά, είτε για να διαλέξει τους συμπαίχτες του, είτε για να απαλλαγεί από τη διεύθυνση του παιχνιδιού, την οποία κανένας δεν επεδίωκε, επειδή δεν είχε κίνηση και όλοι ήσαν αντίπαλοί του. Η πρωτιά ή η απαλλαγή από τη θέση του διευθυντή του παιχνιδιού παίρνονταν κατά δύο τρόπους:</p>
<p><strong>Ο πρώτος ήταν με τα πόδια.</strong> Λέγαμε: Ελάτε να «δείξουμε» Δηλαδή, δύο κοινώς παραδεκτοί αρχηγοί, που ξεχώριζαν πάντοτε σ’ όλες τις εκδηλώσεις, αφού έπαιρναν μια απόσταση μεταξύ τους, άρχιζαν να βηματίζουν μετωπικά, τοποθετώντας την φτέρνα του ενός ποδιού στη μύτη του άλλου, εναλλάξ. Εκείνος που πρώτος θα άγγιζε τη μύτη του ποδιού του άλλου έπαιρνε την πρωτιά και διάλεγε πρώτος τον ένα συμπαίκτη του Στη συνέχεια διάλεγε έναν ο άλλος αρχηγός και ούτω καθεξής. κατ’ αυτόν δε τον τρόπο συμπληρωνόταν ο αριθμός της καθεμιάς ομάδας.</p>
<div class="code-block code-block-6"><img decoding="async" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kid_play_greece_old.jpg" /></div>
<div></div>
<p><strong>Ο δεύτερος τρόπος ήταν ο εξής:</strong> Ανά δύο και διά του συλλαβισμού των πιο κάτω ασυναρτήτων και ακαταλαβίστικων φράσεων, έπαιρνε πρωτιά ή απαλλασσόταν από τη διεύθυνση του παιχνιδιού εκείνος, στον οποίο τύχαινε η τελευταία συλλαβή της τελευταίας λέξης. Ο χαμένος συνέχιζε με άλλον, μέχρι να συμπληρωθεί ο αριθμός της κάθε ομάδας ή να εξαντληθεί ο αριθμός των συμπαικτών. Οι φράσεις αυτές ήταν οι πιο κάτω:</p>
<ol>
<li>Κο-μπα-νιά. Βο-η-θός.</li>
<li>Α-μπε-μπε-μπλω-του-κίφε-μπλω.</li>
<li>Ε-ντε-πικοντέ-λα-μαρινα-φι-σοντέ-ο-πιόν-σο-λομόν-πι</li>
<li>Αλα-μιλάνα-και-πιτιβάντα-και-στην-πόλη-σάλτα-βε -γουρ.</li>
</ol>
<p><strong>Τα παιχνίδια μας ήταν τα παρακάτω:</strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes13.jpg" width="465" height="394" /></p>
<p><strong>1.Το κρυφτούλι</strong></p>
<p>Εκείνος που δεν κατόρθωνε να απαλλαγεί με τους πιο πάνω τρόπους και έμενε τελευταίος, έκλεινε τα μάτια και άρχιζε να μετρά π.χ. μέχρι το 20. Στο μεταξύ οι άλλοι συμπαίκτες έτρεχαν να κρυφτούν σε διάφορα μέρη. Όταν ο πρώτος έφθανε μετρώντας στο 20. άνοιγε τα μάτια λέγοντας ΒΓΑΙΝΩ. Άρχιζε να ψάχνει για να βρει τους κρυμμένους. Όταν έβρισκε κάποιον, έσπευδε στο μέρος που είχε κλείσει τσ μάτια και έφτυνε με τη λέξη «ΦΤΟΥ». Αν στο μέρος αυτό έφθανε πρώτος ο συμπαίκτης που ήταν κρυμμένος και τον απεκάλυψε. έφτυνε εκείνος στο ίδιο μέρος και έτσι εθεωρείτο κερδισμένος. Κατόπιν τούτου ο πρώτος συνέχιζε να ψάχνει να βρει τους άλλους κρυμμένους συμπαίκτες, ώσπου να πετύχει -να φτύσει πρώτος στο μέρος που είχε καθίσει με κλεισμένα τα μάτια, για να απαλλαγεί και τη θέση του να πάρει ο συμπαίκτης που αυτός απεκάλυψε, αλλά δεν πρόφθασε να φτύσει πρώτος. Στο μεταξύ και στη διάρκεια που έψαχνε να βρει συμπαίκτες του, οι άλλοι που πρόφθαιναν να φτύσουν πρώτοι και ήσαν κερδισμένοι, τον παρακολουθούσαν και όταν πλησίαζε σε κάποιον κρυμμένο συμπαίκτη τους, τον προειδοποιούσαν, για να προφυλαχθεί και να είναι έτοιμος να τρέξει, σαν αποκαλυφθεί, με τις λέξεις ΚΡΥ-ΚΡΥ-ΚΡΥ… (δηλαδή ΚΡΥΨΟΥ). Με τον τρόπο αυτόν συνεχιζόταν το παιχνίδι επί ώρες και προπαντός τις νυκτερινές.</p>
<p><strong>2. Τα σκλαβάκια.</strong></p>
<p>Δύο ομάδες, αποτελούμενες από 5 έως 10 παίκτες, έχουν από μια βάση (μια κολώνα, ένα δένδρο κ.λπ.), που απέχουν μεταξύ τους περί τα 50 έως 80 μέτρα Οσο οι παίκτες βρίσκονται στη βάση τους, προσέχουν να μην παραβιασθεί από παίκτες της άλλης ομάδας, οι οποίοι συνεχώς κινούνται προς τον σκοπό αυτόν. Κατά την κίνηση των παικτών προς το σημείο που βρίσκεται η βάση της άλλης ομάδας, οι αντίπαλοι στρέφουν την προσοχή τους προς τους παίκτες της άλλης ομάδας που έφυγαν οπό τη βάση τους νωρίτερα. Στην περίπτωση αυτή, ο αντίπαλος παίκτης που έφυγε από τη βάση του αργότερα μπορεί να τον συλλάβει αιχμάλωτο και να τον θέσει εκτός παιχνιδιού (να τον κάνει σκλάβο), αν δεν προλάβει να επιστρέφει στη βάση του για να ανανεώσει τη δύναμή του (να πάρει φωτιά) και να κυνηγήσει με τη σειρά του τον άλλο αντίπαλο ή αντιπάλους. Με τον τρόπο αυτόν, διεξάγεται το παιχνίδι και νικήτρια ομάδα είναι εκείνη που κάνει σκλάβους όλους τους αντιπάλους ή κάποιος παίκτης αυτής κατορθώσει, με πονηριά, να παραβιάσει με οποιονδήποτε τρόπο τη βάση της αντίπαλης ομάδας. Παραβιάζεται δε η βάση με ένα απλό ακούμπημα αυτής από τον παίκτη της αντίπαλης ομάδας. ο οποίος τη στιγμή αυτή και με δυνατή φωνή χρησιμοποιεί τη λέξη ΠΗΡΑ (δηλαδή κατέλαβα).</p>
<p><strong>3. Η τσελίκα.</strong></p>
<p>Τσελίκα είναι μια βέργα σκληρή, μισού μέτρου περίπου και τσελικόνι ένα μικρότερο κομμάτι ξύλου από την ίδια βέργα, 10 έως 15 πόντων, οι άκρες του οποίου έχουν πελεκηθεί έτσι, ώστε όταν αυτό βρίσκεται παράλληλα στο έδαφος και κτυπά με τη μια από τις δύο άκρες με την τσελίκα να αναπηδά.</p>
<p>Ο παίκτης λοιπόν που θα πάρει την πρωτιά ρίχνει στο έδαφος το τσελικόνι με τις λέξεις «κασιάρα μαρί» (προτρέπει δηλαδή το τσελικόνι να πάρει καλή θέση στο έδαφος) και ακόλουθα κτυπά με την τσελίκα το τσελικόνι και όταν αυτό αναπηδά και βρίσκεται στον αέρα το ξανακτυπά με την τσελίκα και στη συνέχεια μετρά με την τσελίκα την απόσταση, από τη θέση που βρισκόταν αρχικά το τσελικόνι. μέχρις εκεί που πήγε. Μετά το μέτρημα ξανακτύπα ο παίκτης με την τσελίκα το τσελικόνι και ξαναμετρά την απόσταση. Κάθε 31 τσελίκες, κατά το μέτρημα, είναι ένας πόντος. Αν κατά το κτύπημα του τσελικονιού δεν κατορθώσει ο παίκτης να το απομακρύνει και η απόσταση που αυτό πήγε κατά το κτύπημα καλύπτεται με ένα πήδημα του αντιπάλου παίκτη, τότε θεωρείται χαμένος ο παίκτης και το παιχνίδι επαναλαμβάνεται από τον αντίπαλο</p>
<p>Κερδισμένος θεωρείται ο παίκτης που συγκεντρώνει τους περισσότερους πόντους.</p>
<p><strong>4. Ο Ντουράκης ο Καρός.</strong></p>
<p>Ένας από τους συμπαίκτες έβγαζε τη λουρίδα του (δερμάτινη ζώνη) και εκείνος που έκανε τη μάνα (ο ρυθμιστής του παιχνιδιού), καθισμένος πάνω σε ένα σκαλί, πέτρα κλπ.. με μέτρο μεγέθους τη λουρίδα, έλεγε: « Έχω ένα πουλάκι τόσο δα. που αρχίζει από (π.χ.) Σ». Οι συμπαίκτες. που τον περιτριγύριζαν απαριθμούσαν διάφορα πουλιά από Σ και αυτού του μεγέθους. όπως. Σιταρίθρα. Σπουργίτης, Σπίνος κ.ά. Όποιος το έβρισκε, άρπαζε τη λουρίδα από τα χέρια της μάνας και άρχιζε να κτυπά αδιάκριτα και ανελέητα τους συμπαίκτες του (πλην της μάνας), οι οποίοι έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση για να προφυλαχθούν. Όταν η μάννα έκρινε ότι έπρεπε να σταματήσει το μαστίγωμα άρχιζε ρυθμικά να φωνάζει: «Τον ντουράκι τον καρά – τον ντουράκι τον καρά…». Τότε εκείνος που κρατούσε τη λουρίδα έτρεχε να την παραδώσει στη μάννα, για να αρχίσει το παιχνίδι από την σρχή. Αν, κατά την ώρα που έτρεχε να παραδώσει τη λουρίδα στη μάνα, ένας συμπαίκτης τον έπιανε ήταν υποχρεωμένος να αντικαταστήσει αυτός τη μάννα και να συνεχίσει το παιχνίδι, σύμφωνα με τα πιο πάνω.</p>
<p><strong>5.Το βαρ-βουρ.</strong></p>
<p>Ενα τόπι από πανιά ή από τρίχες βοδιού, το οποίο αν το βρέχαμε σε νερό γινότανε βαρύ και σκληρό σαν πέτρα, το έριχνε ένας οποιοσδήποτε παίκτης ψηλό και εκείνος που το έπιανε το εξεσφενδόνιζε κατά του πιο κοντινού συμπαίκτη. Από εκεί και πέρα, όποιος έπαιρνε το τόπι κτυπούσε μ αυτό ανελέητα τους άλλους συμπαίκτες. Όταν δε αυτό ήταν βρεγμένο, αλίμονο σ’ εκείνον που την έτρωγε στο κεφάλι. Πολλές φορές οι παίκτες χωριζόντουσαν σε δύο ομάδες και οι παίκτες της μιας ομάδας χτυπούσαν τους παίκτες της άλλης. Στην περίπτωση αυτή η κάθε ομάδα μπορούσε να επιλέγει τους αντιπάλους που ήθελε να χτυπήσει περισσότερο Αυτό επιτυγχάνετο με εναλλαγές της μπάλας (τόπι) από χέρι σε χέρι (πάσες), ώσπου να το πάρει ο πιο κοντινός στον επιλεγμένος ως στόχο αντίπαλο.</p>
<p>Το παιχνίδι αυτό κρατούσε επί πολλές ώρες.</p>
<p><strong>6. Tα κουκούκια ή κοραντζέλια.</strong></p>
<p>Ο κάθε παίκτης είχε μια σουμάδα. δηλαδή μια πέτρα πλακέ, σαν παξιμάδι. Σε κάποιο σημείο επιπέδου εδάφους τοποθετούσαμε ένα στρογγυλό κονσερβοκούτι ή τρία ή και τέσσερα κομμάτια απο κεραμίδι μικρά, τοποθετημένα το ένα επί του άλλου, που επιτηρούσε ένας κάθε φορά. Από απόσταση 10 ή 15 μέτρων και από καθορισμένο σημείο, οι άλλοι συμπαίκτες έριχναν τη σουμάδα τους, με τη σειρά, με σκοπό να κτυπήσουν και απομακρύνουν από τη θέση τους τα κουκούκια (κονσερβοκούτι η κεραμίδια). Όταν κάποιος από τους παίκτες χτυπούσε τα κουκούκια, όλοι έτρεχαν να ξαναπάρουν τη σουμάδα τους από το σημείο που είχε ριφθεί. Τότε εκείνος που φύλαγε τα κουκούκια έσπευδε και ξανάβαζε αυτά στη θέση τους και προσπαθούσε να πιάσει έναν από τους συμπαίκτες του, που έτρεχαν κι αυτοί με τη σουμάδα τους στα χέρια να πάνε στο μέρος από το οποίο την είχαν ρίξει. Αν έπιανε κάποιον τον υποχρέωνε να φυλάξει τα κουκούκια και να συνεχισθεί το παιχνίδι. Εκείνος που έβλεπε ότι δεν προλαβαίνει να επιστρέφει στη θέση του με τη σουμάδα του, χωρίς να συλληφθεί, έβαζε το πόδι του επάνω στη σουμάδα του. ήταν έτσι απαραβίαστος και περίμενε να ξαναπέσουν από άλλον τα κουκούκια, να απασχοληθεί και πάλι ο παίκτης που τα φύλαγε. για να πάρει τη σουμάδα του και να τρέξει επιστρέφοντας στη βάση του χωρίς να πιαστεί.</p>
<p>Κουκούκια λέγαμε τα τεμάχιο του κεραμιδιού .Το κονσερβοκούτι καθιερώθηκε πολύ αργότερα, για τον λόγο ότι μπορούσε πιο γρήγορα να ξανατοποθετηθεί στη θέση του από εκείνον που το φύλαγε, έτσι ώστε να είναι σε θέση να πιάσει κάποιον που ετρεχε με τη σουμάδα του προς τη βάση του.</p>
<p><strong>7. Ο φίτσιος.</strong></p>
<p>Το παιχνίδι αυτό είναι όμοιο με τα κουκούκια, με την εξής παραλλαγή: Αντί για κουκούκια τοποθετείται στη θέση αυτών ο φίτσιος, ο οποίος είναι μια πέτρα στρογγυλή, μεγέθους μανταρινιού. Από συγκεκριμένο σημείο και από απόσταση 10-15 μέτρων έριχναν οι παίκτες το σουμάδα τους, με σκοπό να πετύχουν το φίτσιο. Εκείνος που τον πετύχαινε μετρούσε την απόσταση, στην οποία πήγε ο φίτσιος, σε πόδια. Στα 31 πόδια ήταν ένας πόντος. Στη συνέχεια ξανασημάδευε ο παίκτης το φίτσιο και ξαναμετρούσε, κατά τον ίδιο τρόπο, την απόσταση Με τον τρόπο αυτό συνεχιζόταν το παιχνίδι, μέχρι που ο παίκτης, σε κάποια προσπάθειά του, αστοχούσε. Τότε, ο φίτσιος τοποθετούνταν στην αρχική του θέση και το παιχνίδι ξανάρχιζε από την αρχή, αλλά με άλλον πλέον παίκτη.</p>
<p>Κερδισμένος ήταν εκείνος που συγκέντρωνε τους περισσότερους πόντους.</p>
<p>Απο το παιχνίδι αυτό βγήκε αυτό που λέμε: ««Στήθηκε σαν φίτσιος». Δηλαδη ακίνητος, περιμένοντας.</p>
<p><strong>8. Ο ογκλάς.</strong></p>
<p>Ογκλάς ήταν μια βέργα που καρφώναμε στο έδαφος της τοποθεσίας που διαλέγαμε για παιχνίδι. Συνήθως τον ογκλά παίζαμε στην εξοχή ή στα αλώνια, για να έχουμε μεγάλη ελευθερία κινήσεων</p>
<p>Ο παίκτης που έχανε στα προκαταρκτικά, όπως πιο πάνω λέμε, τοποθετούνταν φύλακας του ογκλά κα πρόσεχε να μη του το πάρουν οι συμπαίκτες του, οι οποίοι τριγύριζαν σαν τους λύκους κοντά στο υποψήφιο θύμα τους. Παράλληλα ο φύλακας του ογκλά προσπαθούσε να πιάσει κάποιον από τους συμπαίκτες του αυτούς, για να πάρει αυτός τη θέση του. Στην προσπάθειά του αυτή και όταν απομακρυνόταν από τη θέση του ογκλά, οι συμπαίκτες του προσπαθούσαν να πάρουν τον ογκλά φωνάζοντας με τη λέξη ««ΠΗΡΑ» ή να τρέξουν και να περάσουν μεταξύ του ογκλά και του φύλακα του ογκλά φωνάζοντας με τη λέξη ΕΚΟΨΑ. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις ο φύλακας του ογκλα θεωρούνταν χαμένος και έβγαινε εκτός παιχνιδιού. Την θέση του έπαιρνε άλλος συμπαίκτης. Αν όμως ο φύλακας κατάφερνε να πιάσει κάποιον συμπαίκτη του, πριν πάρουν οι άλλοι τον ογκλά ή πριν τον κόψουν, ο παίκτης, που αυτός έπιανε, έπαιρνε τη θέση του κοντά στον ογκλα και το παιχνίδι ξανάρχιζε.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter size-full wp-image-113100" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids_makriagaidoura.jpg" sizes="(max-width: 600px) 100vw, 600px" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids_makriagaidoura.jpg 600w, http://antikleidi.com/wp-content/uploads/2017/09/kids_makriagaidoura-350x258.jpg 350w" alt="" width="600" height="443" /></p>
<p><strong>9. Η μηλίτσα</strong></p>
<p>Δύο ομάδες από πέντε παίκτες η καθεμιά. Ο αρχηγός της ομάδας που έχανε στα προκαταρκτικά στηριζότανε σε κάποιον τοίχο ή δένδρο όρθιος και οι άλλοι τέσσερις έσκυβαν μπροστά του, έτσι ώστε το κεφάλι του πρώτου να ακουμπά στην κοιλιά του αρχηγού και οι υπόλοιποι τρεις να είναι πιασμένοι από τη μέση των προηγουμένων, με το κεφάλι σκυφτό και στο ύψος του σώματος του προηγουμένου.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes16.jpg" width="564" height="564" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Η άλλη ομάδα έπαιρνε φόρα και καβαλούσε τους σκυμμένους της άλλης ομάδας. Αν κάποιος δεν κατάφερνε να καβαλήσει ή έπεφτε από την πλάτη κάποιου της αντίθετης ομάδας, υποχρέωνε την ομάδα του να πάρει τη θέση της άλλης και από ενεργητική η ομάδα του να γίνει παθητική. Αντίθετα αν κάποιος από την ομάδα την παθητική δεν άντεχε το βάρος του καθημένου στην πλάτη και γονάτιζε, υποχρέωνε την ομάδα του να μείνει στην Ιδια θέση και να αρχίσει το παιχνίδι της καβάλας από την αρχή.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter wp-image-111762" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes16.jpg" sizes="(max-width: 455px) 100vw, 455px" srcset="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes16.jpg 300w, http://antikleidi.com/wp-content/uploads/2017/06/kids-playing-oldtimes16-267x267.jpg 267w, http://antikleidi.com/wp-content/uploads/2017/06/kids-playing-oldtimes16-100x100.jpg 100w, http://antikleidi.com/wp-content/uploads/2017/06/kids-playing-oldtimes16-210x210.jpg 210w" alt="" width="455" height="455" /></p>
<p><strong>10. Οι βόλοι</strong>.</p>
<p>Συνήθως το παιχνίδι αυτό παιζόταν ανά δύο Κάθε παίκτης κρατούσε έναν αριθμό βόλων Ο πρώτος έριχνε το δικό του σε κάποια απόσταση και ο δεύτερος, αφού τοποθετούσε στο έδαφος το δικό του βόλο, με κατάλληλο χειρισμό του δείκτη και αντίχειρα του χεριού του, τον εκτόξευε, με στόχο το βόλο του πρώτου. Αν τον χτυπούσε τον κέρδιζε, αν όχι, τότε επιχειρούσε ο πρώτος να κτυπήσει το βόλο του δεύτερου και ούτω καθεξής, ώσπου κάποιος από τους παίκτες να κτυπήσει το βόλο του άλλου, για να τον κερδίσει και να τον κάνει δικό του.</p>
<p>Οι βόλοι ήσαν από γυαλί, πολύχρωμοι και διαφόρων μεγεθών. Συνήθως οι παίκτες έπαιζαν με συγκεκριμένο βόλο, εντυπωσιακό και μετρίου μεγέθους, που είχαν συνηθίσει και όταν δεχόντουσαν κτύπημα από τον αντίπαλο έδιναν σ’ αυτόν κάποιον άλλο βόλο. Ο βόλος αυτός λεγόταν ΓΥΑΛΑ.</p>
<p><strong>11. Πεντόβολα.</strong></p>
<p>Δηλαδή πέντε βόλοι, είτε από γυαλί, είτε από πηλό, είτε από πέτρα. Οι τέσσερις βόλοι απλώνονται σε κάποιο επίπεδο μέρος (στο έδαφος, πάτωμα, τραπέζι κλπ.) και αφού, με το ένα χέρι, πεταχτεί το πέμπτο προς τα επάνω (στον αέρα) ο παίκτης προσπαθεί με το ίδιο χέρι να πάρει ένα βόλο από κάτω και συγχρόνως να πιάσει και εκείνον που είχε πετάξει προς τα επάνω. Στη συνέχεια και αφού με τον ίδιο τρόπο πάρει και τους τέσσερις βόλους από κάτω, τους ξαναρίχνει κάτω και επιχειρεί να τους πάρει ανά δύο και τέλος και τους τέσσερις μαζί, πιάνοντας συγχρόνως και τον πέμπτο που βρίσκεται στον αέρα. Αν σε κάποια προσπάθεια αποτύχει ο παίκτης, παίρνει την πρωτιά ο αντίπαλος.</p>
<p>Κερδισμένος είναι ο παίκτης που δεν κάνει λάθος ως το τέλος.</p>
<p><strong>12. Ο Βεζύρης και ο Βασιλιάς.</strong></p>
<p>Το παιχνίδι αυτό παιζόταν με ένα κότσι αρνιού και μία ζώνη δερμάτινη (λουρίδα) Το κότσι, όπως είναι γνωστό, έχει τέσσερις πλευρές: Η κούπα (το κοίλωμα), η ράχη και οι δύο άλλες, που τις λέγαμε κότες και συμβόλιζαν η μία το βεζύρη και η άλλη το βασιλιά. Οι παίκτες γύρω από ένα τραπέζι ή κυκλικά έστριβαν με τη σειρά αυτό το κότσι (ή βεζύρη) και όταν αυτό έπαιρνε θέση με την επίπεδη κότα προς τα επάνω ο παίκτης ονομαζότανε βεζύρης και έπαιρνε τη λουρίδα στα χέρια. Εκείνος που κατάφερνε να φέρει την ανώμαλη κάτα προς τα επάνω ονομαζότανε βασιλιάς. Στη συνέχεια του παιχνιδιού ο παίκτης που έφερνε κούπα έτρωγε τόσες ξυλιές στο χέρι από το βεζύρη, όσες διέταζε ο βασιλιάς. Εκείνος που έφερνε ράχη δεν είχε καμιά συνέπεια. Αν στο μεταξύ ένας παίκτης έφερνε κάτα, γινότανε βασιλιάς ή βεζύρης ανάλογα, περιερχομένης, με τον τρόπο αυτό, της λουρίδας από χέρι σε χέρι, ώσπου να κουρασθούν οι παίκτες και να λυθεί το παιχνίδι, με κατακόκκινα τα χέρια από τις ξυλιές.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes19.jpg" width="564" height="385" /></p>
<p>Με το κότσι αυτό (βεζύρη), στην κούπα του οποίου τοποθετούσαμε βουλοκέρι, για αν γίνεται βαρύτερο και να έχει ευστάθεια, παίζαμε όπως και με τους βόλους. Εκείνος που κτυπούσε το βεζύρη του άλλου ή τον έπαιρνε ή λάμβανε κάποιο νόμισμα, κατά τη συμφωνία που προηγείτο.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>13. Το στριφτό.</strong></p>
<p>Τα Χριστούγεννα, των Φώτων, του Αΐ-Γιάννη και το Πάσχα πηγαίναμε από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαμε τα κάλαντα. Αλλοι μας έδιναν 2-3 σύκα ξηρά, φράγκα, πενηντάλεπτα, κοσιαράκια. δεκάρες και πεντάρες), δηλαδή δρχ. 20,10, 5, 2 και 1. καθώς και λεπτά 50, 20,10 και 5. Το νομίσματα αυτά τα παίζαμε στο στριφτό. Τοποθετούσαμε δηλαδή ένα απ’ αυτα πάνω στο νύχι του αντίχειρα και το εκσφενδονίζαμε προς τα επάνω στριφτά. Ο αντίπαλος εκείνη τη στιγμή έλεγε κορώνα ή γράμματα. Οταν το νόμισμα έπεφτε κάτω και η επάνω όψη του ήταν εκείνη που είπε ο συμπαίκτης (δηλαδή κορώνα ή γράμματα), έπαιρνε αυτός το νόμισμα Αν έχανε, έδινε αυτός ένα νόμισμα. Ισης αξίας, στον παίκτη που έστριψε το νόμισμα. Κορώνα ήταν συνήθως μια φιγούρα (κεφάλι ήρωα, βασιλιά κλπ.).</p>
<p><strong>14 Η γουρούνα.</strong></p>
<p>Το παιχνίδι αυτό παιζόταν όπως το σημερινό γκολφ. Με τη διαφορά ότι αντί για μπαλάκι είχαμε ένα κότσιλο (καρπός του καλαμποκιού-αραβοσίτου) ή ένα κονσερβοκούτι</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes14.jpg" width="522" height="678" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>15. Η τυφλόμυγα.</strong></p>
<p>Με ένα μαντίλι δέναμε τα μάτια ενός που έχανε στα προκαταρκτικά, και αυτός, στα τυφλά πλέον, έψαχνε με τα χέρια προτεταμένα να βρει και να πιασει κάποιον από τους συμπαίκτες, που ήσαν κοντά του και τον πείραζαν. Όταν κατόρθωνε να πιάσει κάποιον έπρεπε να πει ποιος είναι, για να πάρει τη θέση του. Αλλιώς συνέχιζε το παιχνίδι ο ίδιος, ώσπου να αναγνωρίσει κάποιον από τους συμπαίκτες.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>16.Το μπιζ</strong></p>
<p>Αυτός που έχανε στα προκαταρκτικά (στό δείξιμο) τοποθετούσε την παλάμη του αριστερού χεριού του κάτω από τη δεξιά μασχάλη, έτσι ώστε η παλάμη να είναι στην ίδια γραμμή με την πλάτη του. και τη δεξιά παλάμη την τοποθετούσε, πλάι στο δεξί μάτι για να μη μπορεί να βλέπει πίσω του. Αφού ο παίκτης έπαιρνε αυτή τη θέση, κάποιος από τους συμπαίκτες. κτυπούσε με το χέρι του πολύ δυνατά πάνω στην παλάμη, που είχε, όπως είπα, πίσω στην πλάτη του, και τότε όλοι μαζί οι συμπαίκτες σήκωναν ψηλά το δεξί χέρι, με τον δείκτη προς τα επάνω, έτσι ώστε να παραπλανήσουν τον παίκτη που ξυλοκοπήθηκε και επαναλαμβάνοντας τη λέξη ΜΠΙΖ. Αν αναγνωριζόταν ο παίκτης που τον κτύπησε. έπαιρνε αυτός τη θέση του ξυλοκοπηθέντος. αλλιώς έμενε και πάλι ο ίδιος στη θέση του και συνεχιζόταν το μπιζάρισμα —όπως λέμε και σήμερα— δηλαδή το ξυλοφόρτωμα και η καλώς νοούμενη κοροϊδία.</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes15.jpg" width="398" height="402" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>17. Ο Κουτσός.</strong></p>
<p>Σε επίπεδο έδαφος χαράσσαμε εμφανώς ένα κύβο, η κάθε πλευρά του οποίου ήταν 2 μέτρα περίπου Ακολούθως από τις δύο κάθετες πλευρές χαράσαμε προς τις άλλες πλευρές δύο παράλληλες ευθείες, έτσι ώστε να σχηματίζονται επί του εδάφους εννέα μικρότεροι κύβοι, η κάθε πλευρά των οποίων ήταν 60-70 πόντων. Αυτό ήταν εύκολο πάνω σε μια τσιμεντένια επιφάνεια, με κιμωλία ή ένα κεραμίδι, αλλά στα χωριά μας τότε δεν υπήρχαν πεζοδρόμια ούτε πλατείες στρωμένες με άσφαλτο ή τσιμέντο.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/koutso.jpg" width="684" height="454" /></p>
<p>Ρίχναμε στον πρώτο δεξιά μικρό κύβο ένα κομμάτι μικρού κεραμιδιού και στηριζόμενοι μόνο στο δεξί μας πόδι. με ένα κάθε φορά κτύπημα του κεραμιδιού, περιφέραμε το κεραμίδι από τον πρώτο κύβο μέχρι τον ένατο. Εκείνος που κατάφερνε να μεταφέρει, με τον τρόπο αυτό, το κεραμίδι από κύβο σε κύβο, ήταν ο κερδισμένος. Αυτό δεν ήταν και τόσο εύκολο, γιατί το παιχνίδι αυτό απαιτούσε ισορροπία. Βέβαια είχε και ορισμένες άλλες παραλλαγές το παιχνίδι, αλλά αυτό εξαρτιόταν κυρίως από την φαντασία των παικτών. Π χ όταν ο παίκτης πετύχαινε τη μεταφορά του κεραμιδιού στους εννέα κύβους, η δεύτερη φάση ήταν η τοποθέτηση του κεραμιδιού επι του ανασηκωμένου αριστερού ποδιού και μάλιστα στο σημείο των δακτύλων και με το δεξί πόδι (κουτσαίνοντας) πηδούσαμε από κύβο σε κύβο, ξεκινώντας από τον πρώτο εκ δεξιών μέχρι του ένατου χωρίς να πέσει το κεραμίδι από το αριστερό πόδι. Οι άλλες παραλλαγές ήσαν χωρίς σημασία.</p>
<p><strong>18. Η μέλισσα.</strong></p>
<p>Δύο ομάδες παικτών, αποτελούμενες απο 8-15 παίκτες (η καθεμιά) πιασμένους σφιχτά χέρι με χέρι, απείχαν μεταξύ τους περί τα 20-30 μέτρα. Εκ περιτροπής οι ομάδες με δυνατές φωνές αντήλλασσαν τα εξής:</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class="aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/kids-playing-oldtimes9.jpg" width="601" height="433" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Η πρώτη ομάδα έλεγε Μέλισσα. Η δεύτερη: Μελισσιτητα. Η πρώτη: Εγώ παρήγγειλα. Η δεύτερη: Με ποιον: Η πρώτη: Με τον Κούτσικα. Ο Κούτσικας της δεύτερης ομάδας έπρεπε να τρέξει κατά μέτωπο προς την πρώτη ομάδα και με ορμή να επιπέσει επί των παικτών της, που ήσαν πιασμένοι χέρι-χέρι. Αν ο Κούτσικας κατόρθωνε να διασπάσει τους παίκτες της πρώτης ομάδας, ένας παίκτης της ομάδας αυτής ετίθετο εκτός παιχνιδιού. Αν αντίθετα δεν κατόρθωνε να διασπάσει την πρώτη ομάδα ετίθετο αυτός εκτός μάχης.</p>
<p>Με τον τρόπο αυτό συνεχιζόταν το παιχνίδι μέχρι εξουδετέρωσης της μιας ομάδας από την άλλη.</p>
<p><strong>Παρατηρήσεις:</strong> Τα με αριθμούς 1, 6. 7, 11, 12, 13, 15 και 17 παιχνίδια ήσαν μικτά. Τα υπόλοιπα παιζόντουσαν αμιγώς από αγόρια η κορίτσια. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι τα παιχνίδια αυτά μας γέμιζαν τη ζωή. Αποτελούσαν άθληση και μας πρόσφεραν χαρά και ευτυχία. Γι αυτό η τοτενή νεολαία δεν ξεστράτιζε παρόλη τη φτώχεια της, και η συνεχής επαφή των παιδιών δημιουργούσε και έδενε φιλίες ειλικρινείς και αδιατάρακτες.</p>
<p>Η κρίση που περνάει σήμερα ο τόπος σ όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής και ενόψει των προκλήσεων που έρχονται, οι οποίες, όπως είναι βέβαιο, θα συνταράξουν τα πάντα, επιβάλλεται να παρθούν από την Πολιτεία, το ταχύτερον, μέτρα απασχόλησης της νεολαίας σε αθλοπαιδιές και να την απομακρύνει από την μπόχα των καφετεριών κλπ. Να της εμφυσήσει την αισιοδοξία που της λείπει, να της δώσει χαρά και ευτυχία σήμερα και ελπίδα για το αύριο. Στα σχολειά οι νέοι να γυμνάζονται, να διδάσκονται σωστά την ιστορία μας και όχι την ωραιοποιημένη ή κακοποιημένη, στα διαλείμματα να ακούνε την ζωντανή δημοτική μουσική του λαού μας και να βρεθεί τρόπος να δεθούν με τις παραδόσεις και τα ήθη και έθιμα του λαού μας. Προπαντός η Πολιτεία θα πρέπει να εξασφαλίσει το μέλλον στα παιδιά μας, αν θέλουμε να υπάρξει συνέχεια αυτού που λέγεται ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ. Αλλιώς είναι φαεινότερον του ήλιου ότι θα απορροφηθούμε και θα χαθούμε μέσα στο κύμα που έρχεται.</p>
<p><strong>Του Κώστα Κουτσίκα</strong></p>
<p><strong>Από το περιοδικό «Στερεά Ελλάς» – Φεβρουάριος 1996. Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Λιβαδειάς</strong></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Αγαπώ ένα χελιδόνι</title>
		<link>https://togethermag.gr/id/prosopa-id/agapo-ena-chelidoni/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 27 Feb 2020 17:43:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Πρόσωπα]]></category>
		<category><![CDATA[slider]]></category>
		<category><![CDATA[Αγαπώ ένα χελιδόνι]]></category>
		<category><![CDATA[αποκριά]]></category>
		<category><![CDATA[Γκόμπλιτσα]]></category>
		<category><![CDATA[Ήθη έθιμα]]></category>
		<category><![CDATA[Ιωάννα Κύρου]]></category>
		<category><![CDATA[Κρόκος]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[Φανός]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=20842</guid>

					<description><![CDATA[Γράφει η Ιωάννα Κύρου &#160; Η κυρά Βαλασία , έβλεπε στο κρεβάτι τον άντρα της να λιώνει και ήθελε να σβήσει αυτήν την εικόνα γιατί την πονούσε. Ο νους της πήγε πίσω στα νιάτα τους, όταν κοπελίτσα τον πρωτοείδε στον φανό της γειτονιάς της. Ήταν Απόκριες και ο κόσμος γλεντούσε γύρω από μια αναμμένη φωτιά [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>Γράφει η Ιωάννα Κύρου</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Η κυρά Βαλασία , έβλεπε στο κρεβάτι τον άντρα της να λιώνει και ήθελε να σβήσει αυτήν την εικόνα γιατί την πονούσε. Ο νους της πήγε πίσω στα νιάτα τους, όταν κοπελίτσα τον πρωτοείδε στον φανό της γειτονιάς της. Ήταν Απόκριες και ο κόσμος γλεντούσε γύρω από μια αναμμένη φωτιά . Σε μια στιγμή ένας πρωτοτραγουδιστής άρχισε να τραγουδά :<br />
«Αγαπώ, καλέ , αγαπώ ένα χελιδόνι ,<br />
αγαπώ ένα χελιδόνι που η μαμά του το μαλώνει .<br />
Το μαλώνει κάλε , το μαλώνει και το βρίζει ,<br />
το μαλώνει και το βρίζει την καρδούλα του ραγίζει .<br />
Χελιδόνι κάλε, χελιδόνι μου να απέχεις ,γιατί διάφορο δεν έχεις»</p>
<p>Η Βαλασία τότε πρόσεξε έναν νεαρό που τραγουδούσε μαζί του. Με περήφανη κορμοστασιά , καστανός με στριφτό μουστακάκι, με μάτια αμυγδαλωτά και γελαστό πρόσωπο της φάνηκε αρχάγγελος.<br />
Θαμπώθηκε η νεαρή Βαλασία και η καρδιά της κόντεψε να σπάσει όταν τον είδε να πλησιάζει προς το μέρος που καθόταν η οικογένεια της .Χαμογελαστός ευχήθηκε «Καλές Αποκριές, μπάρμπα Κωνσταντή»<br />
«Καλώς τον Νικολάκη απ΄την Γκόμπλιτσα, καλές Απόκριες» αντευχήθηκε ο πατέρας της και τον κάλεσε να πιει ένα ποτήρι κρασί. Μίλησε για λίγο με τα αδέρφια της και κυρίως με τον πατέρα της και μετά τους χαιρέτησε και απομακρύνθηκε.<br />
Το γλέντι συνεχίστηκε και όταν η Βαλασία βγήκε στην κορυφή πρόσεξε την ματιά του επάνω της και φτερούγισε η καρδιά της. Ξημερώματα η Βαλασία ξάπλωσε έχοντας την εικόνα του Νικολάκη στα όνειρα της .<br />
«Βαλασούλα φέρε τρεις καφέδες στο χαγιάτι» άκουσε το πρωί τον πατέρα της να φωνάζει.<br />
Η Βαλασία πετάχτηκε αναμαλλιασμένη, άυπνη και με τσαλακωμένα ρούχα ετοίμασε καφέδες και γλυκό αγριόσυκο στον πατέρα της, στον αδερφό της και στον φίλο τους που καθόταν με γυρισμένη την πλάτη .Δυο αμυγδαλωτά μάτια την κοίταξαν και άφησε τρέμοντας τα ποτήρια στο ξύλινο τραπέζι της αυλής .<br />
Ο Νικολάκης της έριξε μια ματιά μόνο και συνέχισε να μιλά με τον πατέρα της .Έτσι που ήταν καλύτερα που δεν της έριξε και δεύτερη για να μην ντροπιαστεί περισσότερο!<br />
Βιαστικά πήγε μέσα, συμμαζεύτηκε και έπλεξε σε χοντρές πλεξούδες τα μακριά μαλλιά της. Έβαλε και λίγο βύσσινο γλυκό στα χείλη της και καμαρωτή τώρα πια , βγήκε στην αυλή να σκουπίσει .<br />
Τι απογοήτευση! Ο πατέρας της ήταν μοναχός στην αυλή και ετοιμαζόταν να ξαπλώσει .Ο Νικόλας είχε φύγει για την Γκόμπλιτσα και η Βαλασία αναστέναξε απογοητευμένη .<br />
Πέρασε η Σαρακοστή , ήρθε το Πάσχα και την τρίτη μέρα η οικογένεια της Βαλασίας μαζί με άλλες οικογένειες, φόρτωσαν στα κάρα καλάθια με φαγητά και ξεκίνησαν από την Βαντσιώστρατα για την Γκόμπλιτσα που είχε πανηγύρι . Ένα ζωντανό κομπολόι από ανθρώπους , ζώα και κάρα κατέβαινε νότια να γλεντήσει σε μια περιοχή γεμάτη πλατάνια και ρέματα .<br />
Μέσα στην εκκλησία η Βαλασία συνάντησε τον Νικόλα , μα τώρα ήταν με τα καλά της πασχαλιάτικα ρούχα , με το μακρύ της φόρεμα από πράσινη στόφα , το γιλεκάκι με την χρυσή τρέσα , περιποιημένα τα μακριά μαλλιά της, τα καλά της σκουλαρίκια με την πράσινη πέτρα και με κόκκινα μάγουλα από τον ανοιξιάτικο ήλιο.<br />
Ο Νικόλας χαιρέτησε , χωρίς όμως να δει τι όμορφη που ήταν σήμερα . Πήγε στο πηγάδι και εκεί συνομίλησε με μια παρέα κοριτσιών . Η Βαλασία τον ακολούθησε με την ματιά της και φανερά απογοητευμένη μαράζωσε αμέσως .Όλα αυτά τα πρόσεξε η μάνα της και της μίλησε:<br />
«Έλα δω ,που έριξες τα μάτια σ΄ να ειδείς ; Αυτός είναι Γκομπλιτσιώτης . Ύστερα αυτές είναι αντρικές δουλειές, να ρωτήσουμε , να μάθουμε ποια παιδιά είναι καλά στην Κόζιανη , να αποφασίσω εγώ και να στείλει ο μπαμπάκας προξενητή»<br />
Η Βαλασία την κοίταξε βουρκωμένη και αυτήν νέρωσε λίγο το κρασί της θέλοντας να μην χαλάσει το χατίρι στην μοναχοκόρη της . «Καλά θα ρωτήξω εγώ την Νινιούλα και θα ιδούμε».<br />
Έτσι και έγινε, η κυρά Κώσταινα βρήκε την Γκομπλιτσιώτσα φιλενάδα της και έμαθε πως το παλικάρι αυτό είναι από καλή οικογένεια. Πριν από χρόνια τα έβγαζαν δύσκολα πέρα .Γι αυτό ο Νικολάκης πήγε να δουλέψει στην Αλεξανδρούπολη, στα ταμπάκικα όπου έμεινε δεκαπέντε χρόνια .<br />
Το αφεντικό τον εκτιμούσε πολύ, ήταν μακρινός θείος του και πριν πεθάνει μοίρασε την επιχείρηση σε τρία κομμάτια .Ένα μερίδιο το άφησε στον Νικόλα , το δεύτερο σε έναν ανιψιό του και το τρίτο σε ένα μοναστήρι. Ο Νικόλας πούλησε το μερίδιο του στον ανιψιό ,πήρε ένα τσουκάλι λίρες και επέστρεψε . Έφτανε τα τριάντα και ήταν κελεπούρι για τις υποψήφιες νύφες. Αυτά της είπε και τίποτα άλλο δεν ήξερε η Νινιούλα, αυτήν κοιτούσε μοναχά την δουλειά της και το σπιτικό της .<br />
Σαν να της άρεσαν αυτά που έμαθε η κυρά Κώσταινα και μίλησε στον άντρα της. Αυτός εκτιμούσε τον Νικολάκη και πίστευε πως μαζί του θα ζούσε καλά η μοναχοκόρη του και έτσι έστειλαν προξενητή.<br />
Ο προξενητής όμως γύρισε με άδεια χέρια. Ο Νικολάκης ούτε που ρώτησε από πού του έφερνε το προξενιό ,του είπε πως την νύφη του την διάλεξε μοναχός του , την Κυριακή που μας έρχεται αρραβωνιάζεται και στην γιορτή της Αγίας Παρασκευής ανήμερα θα κάνει το γάμο του. Η Βαλασία σαν τα μάθε κοιμήθηκε βαλαντωμένη .<br />
Ξημέρωσε Κυριακή του Θωμά και όλη η οικογένεια του Κωνσταντή Πάλλα πήγε στην εκκλησία .Όταν επέστρεψαν οι γυναίκες ετοίμασαν το τραπέζι και οι άντρες κάθισαν έξω να πιουν ένα τσίπουρο με σαφράνι.<br />
«Βαλασία κατέβα να πας μεζέ στους άντρες ήρθε και παρέα » ακούστηκε κελαρυστή η μάνα της από το μαγειρειό. Τρεις φιγούρες νέων και ενός γέροντα διέκρινε από ψηλά η Βαλασία που κατέβηκε και απρόθυμα πήρε τον γεμάτο από μεζέδες δίσκο . Ο πατέρας της μόλις την είδε , σηκώθηκε γελαστός και της φώναξε «Χαϊρλίδικα Βαλασούλα μ΄ .Σ΄ αρραβώνιασα!!!»<br />
Ένα γελαστό πρόσωπο γύρισε και δυο αμυγδαλωτά μάτια την κοίταξαν και αυτή ένιωσε τον κόσμο να γυρίζει, τον δίσκο να της φεύγει από τα χέρια και να γεμίζει η αυλή κρασιά, τυριά , μεζέδες και κεφτέδες που κυλούσαν προς κάθε διεύθυνση. Σε μια κίνηση αμηχανίας άρχισε να κυνηγά τους κεφτέδες για να τους μαζέψει.<br />
«Ας τς΄ κεφτέδες και έλα δω» φώναξε ο πατέρας της. Σκούπισε τα χέρια στην ποδιά έφτιαξε λίγο τα μαλλιά και ήρθε το χαμόγελο στα χείλη και την ομόρφυνε παραπάνω. Φίλησε το χέρι του πατέρα της και είπε :« Ευχαριστώ μπαμπάκα»<br />
Ο γάμος κανονίστηκε να γίνει στην δική τους εκκλησία επειδή όπως είπε η μάνα της «Το κορίτσι φεύγει παντρεμένο από την γειτονιά του» την ημέρα που είχε διαλέξει ο Νικολάκης , της Αγίας Παρασκευής .<br />
Η Βαλασία έζησε 49 χρόνια μαζί του ευτυχισμένα . Αυτό που στήριξε το ζευγάρι ήταν η καλή συνεννόηση και η αγάπη. Έχτισαν το σπιτικό τους , αγόρασαν χωράφια , καλλιέργησαν σαφράνι και μεγάλωσαν πέντε παιδιά .<br />
Ο Νικολάκης έπαιρνε την γνώμη της ακόμα και για μικρά ζητήματα. «Εσύ Βαλασία, χελιδόνα μου, τι λες να κάμουμε» ήταν ο λόγος του.<br />
Όλα αυτά σκεφτόταν η Βαλασία και έκλαιγε βλέποντας τον στο κρεβάτι να τελειώνει και να μην μπορεί να κάνει τίποτα.<br />
«Βαλασία , έλα δω &#8230;»τον άκουσε σιγανά και έτρεξε και έπιασε το αδύναμο του χέρι που έκαιγε από τον πυρετό .<br />
«Βαλασία εγώ θα φύγω, εσύ μην κλαις , χελιδόνα μου, έζησα καλή ζωή μαζί σου ,να χαίρεσαι γι αυτό , φεύγω χορτασμένος και σε ευχαριστώ .Θέλω να με κάνεις όλα τα χρέα νοικοκυρίσια, ήμουν νοικοκύρης και τα θέλω. Και να με θυμάσαι , να με θυμάσαι στα αγαπημένα. Θυμάσαι που σε πρωτόειδα στον φανό , από τότε σ΄ αγάπησα. Δεν ήθελα να το δείξω. Και στην Αγία Παρασκευή είχα κρυφτεί και σε χάζευα, έλαμπες με κείνη το πράσινη φορεσιά, χελιδόνα μου .Μην κλαις σε λέω ,γέλα , θυμάσαι που κυνηγούσες τους κεφτέδες ;»<br />
Η Βαλασία γελούσε και ανακατευόταν τα δάκρυα με τα γέλια της. Ώσπου ένιωσε το χέρι του να κρυώνει και από τα αμυγδαλωτά του μάτια να σβήνει το φως τους που πρωταγάπησε όταν ήταν κοπελίτσα.<br />
Η κηδεία κανονίστηκε για την επόμενη μέρα .Η Βαλασία εκείνη την μέρα μοιρολόγησε τον άντρα της όπως έπρεπε .Έκανε όλα τα χρέα όπως της το ζήτησε .Δεν ξανάκλαψε ποτέ μπροστά σε κόσμο ,τις στιγμές που έμενε μόνη της μόνο έκλαιγε.<br />
Και όταν ηρεμούσε από το κλάμα σιγοψιθύριζε ένα τραγούδι από τα νιάτα της.</p>
<p><strong>«Αγαπώ, καλέ , αγαπώ ένα χελιδόνι ,</strong><br />
<strong>αγαπώ ένα χελιδόνι που η μαμά του το μαλώνει .</strong><br />
<strong>Το μαλώνει κάλε , το μαλώνει και το βρίζει ,</strong><br />
<strong>το μαλώνει και το βρίζει την καρδούλα του ραγίζει .</strong><br />
<strong>Χελιδόνι κάλε , χελιδόνι μου να απέχεις , γιατί διάφορο δεν έχεις ».</strong></p>
<div class="jeg_video_container jeg_video_content"><iframe loading="lazy" title="ΑΓΑΠΩ ΕΝΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ (Κοζάνη) - Μακεδονικά τραγούδια" width="500" height="281" src="https://www.youtube.com/embed/TfJ0u-4HUGA?feature=oembed" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture" allowfullscreen></iframe></div>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Η ποδιά της μάνας</title>
		<link>https://togethermag.gr/opinions/i-podia-tis-manas/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[togetherteam]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 01 Jan 2020 20:50:54 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[#opinions]]></category>
		<category><![CDATA[slider]]></category>
		<category><![CDATA[έθιμα]]></category>
		<category><![CDATA[η πόδια]]></category>
		<category><![CDATA[ήθη]]></category>
		<category><![CDATA[ιστορία]]></category>
		<category><![CDATA[Ιωάννα Κύρου]]></category>
		<category><![CDATA[κύρου]]></category>
		<category><![CDATA[λαογραφία]]></category>
		<category><![CDATA[παρελθόν]]></category>
		<category><![CDATA[ποδιά]]></category>
		<category><![CDATA[τόπος]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/?p=20174</guid>

					<description><![CDATA[&#160; Το πέτρινο σπίτι του έστεκε θεοσκότεινο. Αρχοντόσπιτο ,το θυμόταν στις δόξες του με γλέντια και χαρές. Η μάνα είχε την αυλή πεντακάθαρη ,γύρω γύρω περιποιημένα πολύχρωμα χαλάκια από λουλούδια και στη μέση έστεκε το πηγάδι πετροστολισμένο με μεράκι από τον συχωρεμένο τον παππού του . Συνήθως στο χωριό σε ένα σπίτι συνυπήρχαν δυο και [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>&nbsp;</p>
<p>Το πέτρινο σπίτι του έστεκε θεοσκότεινο. Αρχοντόσπιτο ,το θυμόταν στις δόξες του με γλέντια και χαρές. Η μάνα είχε την αυλή πεντακάθαρη ,γύρω γύρω περιποιημένα πολύχρωμα χαλάκια από λουλούδια και στη μέση έστεκε το πηγάδι πετροστολισμένο με μεράκι από τον συχωρεμένο τον παππού του . Συνήθως στο χωριό σε ένα σπίτι συνυπήρχαν δυο και τρεις οικογένειες που μοιράζονταν έναν κοινό χώρο ενώ εδώ κατοικούσε μόνο η οικογένεια του Γιωργή . Μέσα είχε ένα μεγάλο οντά με έναν πυρομάχο που δεξιά και αριστερά είχε μεντερλίκια στρωμένα με κόκκινες φλοκάτες τις οποίες στόλιζαν λευκά μαξιλάρια από τα προικιά της μάνας .<br />
Η κουζίνα τους όμως ήταν το καλύτερο σημείο του σπιτιού .Ήταν μέσα στο σπίτι , αντίθετα από τα σπίτια του χωριού που είχαν έξω το μαγειρειό και τον φούρνο, ήταν αρκετά ευρύχωρη και όταν η μάνα μαγείρευε ευωδίαζε παντού .Υπήρχε φωτιά και ζωή εκεί μέσα, ο Γιωργής την έβλεπε σαν ένα ανθρώπινο μελίσσι .Η μάνα να μαγειρεύει , οι δίδυμες παρακόρες να συμμαζεύουν και γυναίκες να μπαινοβγαίνουν , κυρίως οι φιλενάδες της μάνας που πετάγονταν για λίγο να πιουν καφέ και να πουν τα δικά τους ,η γειτόνισσα που ερχόταν να δανειστεί κάτι και ξεχνιόταν , οι ξαδέρφες της μάνας που είχαν τα σπιτικά τους παρακάτω και ερχόταν επίσκεψη, η παπαδιά , η γερόντισσα που έμενε μόνη και ερχόταν για παρέα και η μάνα της έδινε πάντα ζεστό φαγητό, η παρακόρη της Ευδοκίας, η φιλενάδα των δίδυμων που ερχόταν να τις πάρει για να φέρουν νερό από τον Λάκκο , μια γυναίκα από το διπλανό χωριό που της έφερνε αυγά και διάφορες άλλες που πάντα έβρισκαν από μια γελαστή κυρά Τασία ότι ζητούσαν : Ψίχα αρμόσμου για τον ξεπατωμένο που ήρθε ταιριασμένος τα χαράματα , λίγο σαφράνι για το τσίπουρο, αμπελόφυλλα για τα σαρμαδάκια , λίγα μυρωδικά , ένα ξεμάτιασμα και ότι άλλο είχαν ανάγκη. Η μάνα του Γιωργή ήταν και πρακτική νοσοκόμα και όλο και κάποιον γιατροπόρευε. Αρκετές φορές βέβαια γιατροπόρευε και αυτόν που ερχόταν σπίτι με χτυπήματα και καρούμπαλα.<br />
«Αχ! ένα παιδί και αυτό παλαβό» έλεγε τάχα θυμωμένη «που χτύπησες πάλι;»<br />
«Οι άλλοι έφταιγαν, μάνα και να δεις και πόσες έμασαν»<br />
«Του παλικαρά η μάνα κάθε μέρα κλαίει ,του χέστη γελάει» έλεγε αυτήν και προσπαθούσε να ισιάσει τα καρούμπαλα και να καθαρίσει τις γρατσουνιές.<br />
Η κουζίνα τους ήταν άβατο των γυναικών και μόνο όταν έμπαινε ο πατέρας για να φάει, μαγικά εξαφανίζονταν όλες. Έμπαινε και ο Γιωργής μα αυτός δεν λογαριαζόταν, ήταν το «πιδί» που εκεί σε μια γωνίτσα στην φλοκάτη κούρνιαζε τα χειμωνιάτικα μεσημέρια και νανουριζόταν με τις κουβέντες τους, τα τραγούδια τους , τις μυρουδιές των φαγητών και την ζεστασιά της ξυλόσομπας .<br />
Αυτά θυμήθηκε και αναστέναξε , πέρασε καλά σε αυτό το σπίτι , δεν ήθελε όμως να είναι εδώ, δεν ήθελε να ξαναμπεί. Εδώ έφεραν τον πατέρα του από το μέτωπο νεκρό και τον έβαλαν με την καλή του στρατιωτική στολή στο κυρίως δωμάτιο για να τον μοιρολογήσουν . Είχε φύγει γελαστός για τα σύνορα μαζί με άλλους άντρες όταν ξέσπασε ο πόλεμος .Μπήκε μέσα στο σιδερένιο τραίνο που φάνηκε στον Γιωργή, έτσι όπως έβγαζε καπνούς από τα ρουθούνια του, σαν το τέρας που σκότωσε ο Αη Γιώργης και έφυγε για να μην ξαναγυρίσει ζωντανός .Το σπίτι απόκτησε έναν ήρωα πολέμου που έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα του και έχασε έναν προστάτη .Η φτώχεια άρχισε να χτυπά την πόρτα τους .Ο πατέρας είχε καλό μισθό όσο ζούσε , ξεχώριζαν από τους άλλους κατοίκους που ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, τώρα όμως δεν είχαν εισόδημα και η χώρα ήταν σε κατοχή.<br />
Το σπίτι ερήμωσε , η κυρά Τασία έστειλε τις παρακόρες να δουλέψουν σε άλλα σπίτια στην πόλη για να μην πεινάσουν μαζί τους , γιατί αυτοί είχαν αρχίσει να πεινούν και να κρυώνουν. Η μάνα άρχισε να βήχει , να χάνει το χρώμα της και να βαθουλώνουν τα μάτια της ώσπου ήρθαν και την πήραν για το Σανατόριο και ο Γιωργής έπρεπε να πάει στην αδερφή της μάνας του , την μέρα που έκλεινε τα εφτά, για να τον προσέχει .<br />
«Θα γερέψω και θα ΄ρθω να σε πάρω Γιωργή μου» του είπε αποχαιρετώντας τον και τον έστειλε να φάει ένα κομμάτι ψωμί στης αδερφής της που δεν είχε παιδιά .Η θεία Ελισάβετ ήταν καλή γυναίκα , ο άντρας της όμως ήταν αυστηρός και τον χτυπούσε με την παραμικρή αφορμή . «Είσαι ζωηρός ,θα στρώσεις μόνο με το ξύλο» του έλεγε και σήκωνε το χέρι του και χτυπούσε το αδυνατισμένο κορμάκι του Γιωργή που έτρεμε μόλις τον έβλεπε να έρχεται θυμωμένος .<br />
«Ο θειος σου δεν είναι κακός , είναι δυστυχισμένος, έχει παγώσει η καρδιά του» ,του είχε πει η μάνα του και ο Γιωργής σκεφτόταν ότι ο θείος του ήταν ο χειρότερος άνθρωπος που ήξερε, επειδή τον έκανε να νιώσει έντονα την πείνα, το ξύλο και την ορφάνια.<br />
Μπήκε μες το σπίτι του ,είχε τρία χρόνια να έρθει, προχώρησε και πήγε στην κουζίνα , πόσο άδεια και κρύα του φάνηκε τώρα, ανακάτεψε, βρήκε κάτι , το έβαλε κρυφά στον κόρφο του και έφυγε για τον αχυρώνα που ήταν τώρα το σπιτικό του επειδή ο θείος του δεν τον ήθελε μέσα στο δικό του. Κούρνιασε σε μια γωνιά και έβγαλε προσεκτικά αυτό που είχε κρυμμένο, ήταν η ποδιά της μάνας του. Την μύρισε, ευωδίαζε ζεστό ψωμί, μαγειρέματα, λόγια γλυκά, γιατροπορέματα , τραγούδια, αγκαλιά, αγάπη , μοσχοβολούσε μάνα. Τα δάκρυα πλημύρισαν τα μάτια του και δεν μπορούσαν να σταματήσουν, έκλαιγε έκλαιγε με λυγμούς , ένιωθε ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, φοβήθηκε μην παγώσει και η δική του καρδιά και γίνει κακός σαν το θείο του. Όχι αυτό δεν μπορούσε να γίνει, είχε ακόμη ζεστή καρδιά γιατί μεγάλωσε με πολύ αγάπη και η αγάπη είναι ικανή να λιώσει και τον μεγαλύτερο πάγο. Αγκάλιασε το γατάκι του που γουργούριζε σιμά του και κοιμήθηκε μετά από τόσο καιρό, γλυκά, πάνω στην ποδιά της μάνας του . Έξω ξημέρωναν Χριστούγεννα&#8230;<br />
Ξύπνησε από ένα θόρυβο στην πόρτα σαν κάποιος να προσπαθούσε να την ανοίξει και δεν μπορούσε. Θα ήταν ο θειος του που θα τον έστελνε για ξύλα μες το χιόνι, άρχισε να τρέμει από τον φόβο του και έβαλε το χέρι στο πρόσωπο του να το προστατέψει από τις ξυλιές .Μια αγαπημένη ,αγγελική μορφή όμως στεκόταν τώρα στην ανοιχτή πόρτα και του μίλησε με την γλυκιά φωνή της:<br />
«Γέρεψα, Γιωργή μου και ήρθα να σε πάρω». Έτρεξε μες την αγκαλιά της και την έσφιξε πολύ πολύ δυνατά ,πόσο ευτυχισμένος ένιωθε τώρα!<br />
«Μάνα , μάνα , μάνα» μόνο έλεγε χωρίς να βρίσκει άλλα λόγια ισάξια για να περιγράψει αυτό που ένιωθε.<br />
Για τον Γιωργή αυτά ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής του.</p>
<p>Ιωάννα Κύρου</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
