στιχ. 1-15. Ο Ιησούς προ του Πιλάτου 

Και αμέσως μόλις έγινε πρωί, έκαναν σύσκεψη οι αρχιερείς με τους προεστούς και τους γραμματείς και όλο το συνέδριο περί του πώς έπρεπε να ενεργήσουν πλησίον του επιτρόπου της Ρώμης. Και μετά από αυτή τη σύσκεψη, τον έφεραν και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο, κατηγορώντας τον ως αντάρτη και σφετεριστή του αξιωματος, βασιλέα των Ιουδαίων. Και τον ρώτησε ο Πιλάτος’ Συ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων; Αυτός δε αποκρίθηκε και του είπε’ Συ λες, ότι είμαι βασιλιάς των Ιουδαίων, η βασιλεία μου όμως δεν είναι, όπως την εννοείς εσύ και οι κατήγοροι μου. Και επειδή εντωμεταξύ ο Πιλάτος πείστηκε πώς η κατηγορία ήταν αβάσιμη, οι αρχιερείς τον κατηγόρησαν και για άλλα πολλά. Αυτός όμως δεν αποκρίθηκε. Ο Πιλάτος τον ξαναρώτησε και είπε ‘ Δεν αποκρίνεσαι τίποτα; Κοίτα πόσες κατηγορίες υπάρχουν εναντίον σου. Δεν έχεις να απολογηθείς για κάτι; 

Αλλά ο Ιησούς δεν αποκρίθηκε πλέον τίποτα, ο Πιλάτος θαύμαζε τη γαλήνη και την αταραξία, την οποία επιδείκνυε αν και κινδύνευε η ζωή του. 

Κατά τη γιορτή του Πάσχα ο ηγεμών συνήθιζε να αφήνει ελεύθερο έναν φυλακισμένο, αυτόν που θα ζητήσουν. Ήταν ένας, που τον έλεγαν Βαραββά, ήταν δεμένος και φυλακισμένος με τους αντιστασιακούς, οι οποίοι κείνες τις μέρες είχαν κάνει φόνο. Και φώναξε δυνατά το πλήθος του λαού και άρχισε να ζητά από τον Πιλάτο, τούτο που πάντα συνήθιζε, δηλαδή να απελευθερώσει έναν φυλακισμένο. 

Ο Πιλάτος αποκρίθηκε σ’ αυτούς και είπε: Θέλετε να σας απελευθερώσω τον βασιλέα των Ιουδαίων; Και τους πρότεινε να ελευθερώσει τον Ιησού γιατί γνώριζε, ότι λόγω φθόνου τον είχαν παραδώσει οι αρχιερείς. Οι αρχιερείς έφεραν άνω κάτω τον όχλο και τον έπεισαν να ελευθερώσει τον Βαραββά. Ο Πιλάτος αποκρίθηκε και τους ξανάειπε’ Τι λοιπόν θέλετε να κάμω αυτόν, που εσείς αποκαλείτε βασιλέα των Ιουδαίων; Αυτοί φώναξαν ‘ Σταύρωσέ τον. Ο Πιλάτος όμως τους έλεγε’ Δεν μπορώ να τον δικάσω σε θάνατο. Διότι ποιο κακό έπραξε; Αυτοί φώναζαν περισσότερο’ Σταύρωσέ τον. Ο Πιλάτος επειδή ήθελε να ικανοποιήσει και να ευχαριστήσει το πλήθος του λαού,  απελευθέρωσε τον Βαραββά και αφού διέταξε να μαστιγώσουν τον Ιησού, τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. 

“Μια και δυο και τρεις φορές, ήταν κάποτε που λες,

κάτι μικρό, πολύ μικρό που είχε μια μεγάλη, πολύ μεγάλη ιδέα…”

Κάπως έτσι, αρχίζουν οι ιστορίες, φανταστικές και αληθινές που αλλάζουν τον κόσμο.

Η συγγραφέας πλάθει μια ιστορία με χιούμορ δίνοντας φωνή στα ανακυκλώσιμα. Τα παιδιά είναι τα πρώτα που ακούν αυτή τη φωνή και ανταποκρίνονται άμεσα δίνοντας τη λύση μέσα από τη διαδικασία της ανακύκλωσης.

Ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής είναι το ίδιο το παιδί. Το παιδί αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αληθινό ήρωα που συνεχίζει την ιστορία του παραμυθιού και στην πραγματική ζωή. Οι γνωστικοί στόχοι του βιβλίου για το ζήτημα της ανακύκλωσης συμπληρώνονται με τους συναισθηματικούς και τους ψυχαγωγικούς, αναπτύσσοντας τη φαντασία του και καλλιεργώντας το αίσθημα της οικολογικής συνείδησης και της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Λίλα Κύρου, γεννήθηκε το 1984 και μένει  με τον γιο της στον Κρόκο Κοζάνης.

Από πολύ νωρίς, γνώριζε με τι ήθελε να ασχοληθεί, έτσι εδώ και 16 χρόνια συνοδεύει, φροντίζει ανθρώπους με κινητικές και νοητικές αναπηρίες.  Σπούδασε στο ΑΠΘ, στο τμήμα της Θεολογίας. Επέστρεψε στην Κοζάνη και συνέχισε τις σπουδές της στο Τμήμα Β’ Νοσηλευτών και Β’ Βρεφονηπιοκόμων. Έμαθε τη νοηματική γλώσσα και τη γραφή Braille.

Η Λίλα Κύρου έχει πολυετή εμπειρία στην ψυχαγωγία των παιδιών αλλά και εμπειρία σε κατασκηνώσεις παιδιών με αναπηρίες. Η ενασχόληση  και επαφή της με τα παιδιά την ώθησαν στη δημιουργία βιβλίων με κέντρο το παιδί και έντονα χαρακτηριστικά την ευαισθησία, το χιούμορ και τη φαντασία  .

Συγγραφέας: Λίλα Κύρου

Εικονογράφηση: Γιώργος Χριβατίδης

Γραφιστικά: Σωτήρης Σιουτζούκης

Φιλολογική επιμέλεια: Αγνή Παπαδοπούλου

Εκδόσεις TOGETHER

“Μια και δυο και τρεις φορές, ήταν κάποτε που λες,

κάτι μικρό, πολύ μικρό που είχε μια μεγάλη, πολύ μεγάλη ιδέα…”

Κάπως έτσι, αρχίζουν οι ιστορίες, φανταστικές και αληθινές που αλλάζουν τον κόσμο.

Η συγγραφέας πλάθει μια ιστορία με χιούμορ δίνοντας φωνή στα ανακυκλώσιμα. Τα παιδιά είναι τα πρώτα που ακούν αυτή τη φωνή και ανταποκρίνονται άμεσα δίνοντας τη λύση μέσα από τη διαδικασία της ανακύκλωσης.

Ο ουσιαστικός πρωταγωνιστής είναι το ίδιο το παιδί. Το παιδί αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αληθινό ήρωα που συνεχίζει την ιστορία του παραμυθιού και στην πραγματική ζωή. Οι γνωστικοί στόχοι του βιβλίου για το ζήτημα της ανακύκλωσης συμπληρώνονται με τους συναισθηματικούς και τους ψυχαγωγικούς, αναπτύσσοντας τη φαντασία του και καλλιεργώντας το αίσθημα της οικολογικής συνείδησης και της περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Λίγα λόγια για την συγγραφέα

Η Λίλα Κύρου, γεννήθηκε το 1984 και μένει  με τον γιο της στον Κρόκο Κοζάνης.

Από πολύ νωρίς, γνώριζε με τι ήθελε να ασχοληθεί, έτσι εδώ και 16 χρόνια συνοδεύει, φροντίζει ανθρώπους με κινητικές και νοητικές αναπηρίες.  Σπούδασε στο ΑΠΘ, στο τμήμα της Θεολογίας. Επέστρεψε στην Κοζάνη και συνέχισε τις σπουδές της στο Τμήμα Β’ Νοσηλευτών και Β’ Βρεφονηπιοκόμων. Έμαθε τη νοηματική γλώσσα και τη γραφή Braille.

Η Λίλα Κύρου έχει πολυετή εμπειρία στην ψυχαγωγία των παιδιών αλλά και εμπειρία σε κατασκηνώσεις παιδιών με αναπηρίες. Η ενασχόληση  και επαφή της με τα παιδιά την ώθησαν στη δημιουργία βιβλίων με κέντρο το παιδί και έντονα χαρακτηριστικά την ευαισθησία, το χιούμορ και τη φαντασία  .

Συγγραφέας: Λίλα Κύρου

Εικονογράφηση: Γιώργος Χριβατίδης

Γραφιστικά: Σωτήρης Σιουτζούκης

Φιλολογική επιμέλεια: Αγνή Παπαδοπούλου

Εκδόσεις TOGETHER

Φτάνω στο σπίτι μου, εκεί συνάντησα τη Μαριάδνη 12χρ, την Ευγενία 12χρ, τον Νικόλα 10χρ. και τον Κωνσταντίνο 8χρ να κάνουν γκάλοπ στη μαμά μου αν συμφωνεί με την ανακύκλωση, αν κάνει ανακύκλωση στο σπίτι, έγραφαν τα ονόματα των ενηλίκων και τσέκαραν σε κουτάκια Ναι ή Όχι αν συμφωνούν. Τα παιδιά ήταν τόσο σοβαρά στις ερωτήσεις τους που θαρρούσες ήταν από κάποια εταιρεία.

Είχαν ήδη καθαρίσει την αλάνα πίσω απ’ τα σπίτια μας, αφισοκόλλησαν τις ζωγραφιές τους, έγραψαν τα μηνύματα τους. Αισιόδοξο και ευχάριστο να βλέπεις παιδιά Δημοτικού να έχουν ευαισθητοποιηθεί για την προστασία του περιβάλλοντος και να κάνουν δράσεις που απλά, σκέφτηκαν μόνα τους. Ήρωες της γειτονιάς, μακάρι όλοι να γινόμασταν ήρωες σ’ όλες τις γειτονιές του κόσμου.

-Κι αν γονιός με βία φέρεται στο παιδί, ποιος το προστατεύει; Ποιος το προσέχει; Η κοινωνία;

-Ποια κοινωνία; Η κοινωνία κλειδώνει τα βράδια την πόρτα της και σβήνει τα φώτα. Έχει δικές της έγνοιες να νοιαστεί, έχει δικά της προβλήματα να ασχοληθεί.

-Και το παιδί τι κάνει; Αντιδρά; Έχει δύναμη να αντιδράσει; Κι αν μιλήσει…

-Μεγαλύτερη βία θα υποστεί. Αυτοί που έπρεπε να τον προστατεύουν, το βλάπτουν.

Αυτοί που όφειλαν να του δώσουν ζεστασιά, ασφάλεια, γκρεμίζουν το πρώτο του σπιτικό.

-Πώς χτίζει με σταθερά θεμέλια τις βάσεις του εγώ όταν αυτά απ’ την παιδική ηλικία κλονίζονται; Ποιους να εμπιστευτεί εφόσον αυτοί που έπρεπε να το προστατεύσουν, το βλάπτουν; Πώς και τι προσφέρει, εφόσον είναι γεμάτο από βία;

-Βία θα βγάλει. Κι η βία η άτιμη, μεταφέρεται, μεταδίδεται, περνάει από τον έναν στο άλλο, σταματημό δεν έχει.

-Η αγάπη μπορεί να της βάλει φρένο; Πόση αγάπη χρειάζεται για να τη σβήσει;

-Ίσως τη σχωράει μα, δε τη σβήνει, δεν την ξεχνά. Η αγάπη  ασκεί δύναμη στην καρδιά, όχι στον νου, στη μνήμη. Η μνήμη είναι πλημμυρισμένη από συνειρμούς κι οι συνειρμοί με το παραμικρό μπορούν να ξυπνήσουν κακές αναμνήσεις, να ξυπνήσουν τη βία που λαγοκοιμάται.

-Αν την αγάπη από τους πρώτους σου ανθρώπους δεν πάρεις, πώς να αγαπήσεις το εγώ; Και μετά, το εγώ πώς να δώσει στο εσύ;

-Το εγώ τραυματισμένο, θα χρειαστεί χρόνια για να γειάνει κι άμα καταφέρει να γειάνει ποτέ. Αυτά τα τραυματισμένα εγώ γεννούν παιδιά κι αυτά τα παιδιά γεννούν μια τραυματισμένη κοινωνία που εξακολουθεί να έχει σβηστά τα μάτια της στη βία.

Πότε ήταν η πρώτη στιγμή που έκατσες και ολοκλήρωσες ένα διήγημα; Ποιος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που σε διάβασε; Υπήρχε κάποιος που σε παρακίνησε να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι είμαι νεόκουρος – είναι βαρύς και μεγαλόσχημος ο τίτλος του συγγραφέα. Ξεκίνησα, όμως, να γράφω από πολύ μικρός – μ’ έτρωγε μονίμως το χέρι μου. Σκάρωνα μικρές ιστορίες ή μυθιστορήματα που τα παρατούσα από την πρώτη, κιόλας, σελίδα. Αργότερα, με τον πατέρα μου να διαβάζει τον πρώτο μου διήγημα, κι αφού είχα πάρει, μέσα στα χρόνια, διάφορα συγγραφικά μονοπάτια, ήρθα σε επαφή με τον συγγραφέα Παντελή Γιαννουλάκη, ο οποίος και με ενθάρρυνε.

Διαβάζεις, αφιερώνεις χρόνο σε βιβλία; Έχεις αγαπημένο συγγραφέα; 

Διαβάζω λαίμαργα από μικρό παιδί. Είναι πάθος. Το πρώτο μυθιστόρημα που θυμάμαι να πιάνω, ήταν ο Tom Sawyer του Mark Twain. Ακόμα έχω το αντίτυπο στη βιβλιοθήκη μου, σχεδόν διαλυμένο πια απ’ τις πολλές αναγνώσεις. Αργότερα, οδηγήθηκα, μεταξύ άλλων, στον Παπαδιαμάντη και τον Καζαντζάκη, που ήταν τότε, και οι δυο, για μένα, το ύστατο προσκύνημα. Γήτεμα σκέτο. Και στεναχωριόμουν πολύ, θύμωνα, που ο Καζαντζάκης ήτανε ταμπού, σχεδόν απαγορευμένος, στο σχολείο. Ενώ τον Παπαδιαμάντη, απ’ το πολύ το κοντυλοσκάλισμα, τον είχαν αποξηράνει εντελώς. Τον είχαν καταντήσει βαρετό – ποιόν, τον Παπαδιαμάντη, που είχε μεταφράσει στην καθαρεύουσα το «Dracula» του Bram Stoker («Ὁ Πύργος τοῦ Δράκουλα ὑπὸ Mπρὰμ Στόουκερ».)

Στη συνέχεια, ξεκίνησα να σκαλίζω τη λογοτεχνία του φανταστικού. Ειδικότερα τη λογοτεχνία του κλασσικού, υπαινικτικού τρόμου, μέσα στην οποία, έκτοτε, και παλινδρομώ. Σαν να λέμε, είναι το βίτσιο μου– π.χ. τη νουβέλα «the White People», του Ουαλού συγγραφέα Arthur Machen, την έχω, πάντα, σαν εικονοστάσι.

Και πλέον, έρχονται στις πλάτες μου και προστίθενται άλλοι, παλιοί και σύγχρονοι συγγραφείς, που εναλλάσσονται συνεχώς και με επηρεάζουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τους νιώθω, ειλικρινά, όλους, σαν ένα κουβάρι, που προσπαθώ αδιάκοπα να ξεδιαλύνω με τα δόντια. Του Κώτσου η κλωστή.

Στα διηγήματα σου συναντάμε διάσπαρτες ιδιωματικές λέξεις, που εντείνουν την αίσθηση ότι οι καταστάσεις που περιγράφεις συνέβησαν στην πραγματικότητα. Σαν να σου τις διηγούνται οι γερόντισσες στα χωριά. Συγχρόνως, όμως, εμπλέκεται και το υπερφυσικό στοιχείο και μένεις άναυδος, δεν ξέρεις τι ισχύει. Προέρχονται, τελικά, οι ιστορίες σου, από προσωπικά βιώματα;

Πρόκειται για ιστορίες βγαλμένες από μνήμες δικές μου ή τρίτων, ενώ άλλες είναι εξ’ ολοκλήρου ανεμόστροφες. Κυνηγάς, στριμώχνεις το πρωτεύων, ακατέργαστο υλικό σου κι ύστερα αρχίζεις να το επεξεργάζεσαι, να το μεταπλάθεις, άλλοτε να το τσαπίζεις κι άλλοτε να το πελεκάς, μέχρι να φανερωθεί ο διαυγής πυρήνας του. Το αχνιστό ψαχνό∙ που είναι, εντέλει, και η προσωπική αλήθεια του συγγραφέα. Έχουμε να κάνουμε, δηλαδή, ξεκάθαρα, με μια αλχημική διαδικασία. Επομένως, το να αποπειραθεί κανείς να διαχωρίσει την πραγματικότητα από το μύθο, φαντάζει, εκ των πραγμάτων, άνοστο, ενδεχομένως και προδοτικό. Σκοπός είναι το αντίθετο: Να μπορεί κανείς, δηλαδή, μέσω της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, να λάβει την άμβρωτη ψίχα. Να αγγίξει το απροσμέτρητο, την ψυχή του κόσμου. Ή έστω, να μπορεί να δει τα πράγματα λοξά, μέσα από άλλα, ανάποδα πηγάδια.

«Η ψυχή ειν’ την βαθιά», έλεγε η γιαγιά μου, η Στάμω. Θυμάμαι που μάζευε τις γειτόνισσες, σαν σε ύστερο νυχτέρι, το σούρουπο, με ζέστη, στην αυλή μας, κάτω απ’ το παράθυρο μου και συζητούσαν, μουχαμπέτιαζαν ως αργά – και τι δεν έλεγαν: Για θαύματα, στοιχειώματα, νεκραναστημένους. Αλλά πάντα ψιθυριστά – φοβούνταν, φαίνεται. Εντούτοις, απόλα αυτά, δεν συγκράτησα παρά μόνο μια μονίμως διαφεύγουσα ποιότητα – κάτι σαν χιόνι στα βλέφαρα. Εξού και τα γραπτά μου: Να της προσδώσω βάθος, μιαν ορισμένη διάσταση, για να μπορώ να βελανίζομαι εντός της. 

Εκεί που θέλω να σταθώ, είναι στον τίτλο. Τον έχεις δώσει σε ένα από τα διηγήματα της συλλογής και είναι, ομολογουμένως, πολύ δυνατός. Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί οι “Μπλάτιμοι”; Πρόκειται για τις μορφές που απεικονίζονται στο εξώφυλλο;

O τίτλος προέρχεται από το γνωστό παραμύθι με τους καλικάντζαρους που προσπαθούν να κόψουν το δέντρο της ζωής. Αν και στο ομώνυμο διήγημα του βιβλίου, δεν πρόκειται ακριβώς για καλικάντζαρους, αλλά για μια τοπική και, κατά κάποιους, πιο σκοτεινή εκδοχή τους. Κι έλεγε η γιαγιά μου, ότι όποτε ανέβαιναν στον πάνω κόσμο, χόρευαν φρενιασμένοι, με τσαλίμια. Φωνάζοντας: «Ώπα! Ώπα! Μπλάτιμοι!» Όπου το «μπλάτιμος» είναι σαφώς παραφθορά της λέξης «μπράτιμος» – ο ομόαιμος, ο αδερφός ή ο καρδιακός φίλος. Αλλά, φυσικά, κι ο στενός φίλος του γαμπρού. Τα μπρατίμια. Και θυμούμενος, λοιπόν, το παραμύθι –επηρεασμένος, μάλιστα, κι από σχετικές μαρτυρίες των παππούδων μου– σκέφτηκα ότι η φράση αυτή, ίσως να υπαινίσσεται και μιαν άλλη παραφθορά, αυτήν του γνωστού εθίμου της αρπαγής της νύφης. Η οποία, στο εν λόγω διήγημα, συμβαίνει κυριολεκτικά. Διαστροφικά. Σαν χυδαία και φονική φάρσα. 

Τώρα, για το εξώφυλλο του βιβλίου, χρησιμοποιήθηκε το έργο «Witches Flight» του Francisco Goya. Θεώρησα πως ταίριαζε με τις σκοτεινές ατμόσφαιρες του βιβλίου. Οπότε, το πρότεινα, μαζί με άλλα έργα, στον υπεύθυνο των εκδόσεων Ενύπνιο, τον Στάθη Ιντζέ, ο οποίος τελικά και το επέλεξε. Τον ευχαριστώ γι’ αυτό. 

 Μετά τον Μαν, τη Λένα Μπατζή κι όλους τους άλλους ήρωες του βιβλίου, τι έπεται; Ξέρεις, έχεις ανεβάσει πολύ τον πήχη και έχεις δημιουργήσει στους αναγνώστες σου υψηλές προσδοκίες.

Το ζητούμενο είναι, τώρα που πέσανε τα μπετά, να μπει και το επόμενο καλούπι. Ανυψωτικά. Κι ας βογκά η σκάλα – κρατιόμαστε. Υπάρχει πάντα το επόμενο διήγημα που πρέπει να γραφτεί, αλλά ταυτόχρονα και η διαρκής ιχνηλάτηση, το κυνήγι και η συλλογή νέων ιδεών, που θα μείνουν, έπειτα, κάβα, να μεστώσουν ή να ενσωματωθούν σε άλλες, παλαιότερες – είναι κι αυτά γκιντέρια, τι να κάνουμε. Οπότε, καλά να είμαστε, και Θεού θέλοντος, θα υπάρξουν κι άλλες ανταποκρίσεις.

Το βιβλίο «Ώπα-ώπα, μπλάτιμοι» του Κωνσταντίνου Δομηνίκ, μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα μεγάλα βιβλιοπωλεία (Πολιτεία, Ιανό, Public κλπ.) και με παραγγελία από όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας. Όπως επίσης και από την ιστοσελίδα των εκδόσεων Eνύπνιο.

Όμως, για να κρατήσει μια σχέση τις ισορροπίες της και να περνάς όμορφα, χαρούμενα, ευτυχισμένα, αυτό που ίσως καθορίζει τη διάρκεια μιας υπέροχης σχέσης είναι τα “αρνητικά” χαρακτηριστικά των ανθρώπων.

Ίσως, η δύναμη του εντυπωσιασμού στην αρχή να μη φανερώνει τις “ατέλειες”. Αυτή η δύναμη πόσο να διαρκέσει όμως;

Κι αρχίζει η υποχώρηση… Οι “ατέλειες” πάντα υπήρχαν, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του καθενός, άνθρωποι είμεθα άλλωστε όχι ρομπότ…Τι γίνεται όταν έρθει η σύγκρουση μεταξύ των αρνητικών χαρακτηριστικών δυο ανθρώπων, πασπαλισμένα με το πάθος του εντυπωσιασμού;

Αργά ή γρήγορα στην καλύτερη, ο χωρισμός, με απώλειες, μικρές ή μεγάλες…

Το εύκολο είναι να αποποιηθείς των ευθυνών και να τις προσάψεις στον άνθρωπο σου, τον άνθρωπο που πριν καιρό επέλεξες, προσάπτεις λάθη της δικής σου επιλογής, πάλι στον εαυτό γυρίζει.

Στον εαυτό, τον αδούλευτο, στον εαυτό που όσο είναι μόνος δεν αναγνωρίζει, διανύοντας ή καλύτερα επιστρέφοντας στο στάδιο του εγωκεντρισμού. Κείνο το στάδιο της παιδικής ηλικίας, που δεν πρόλαβε να ωριμάσει, και δεν καταφέρνει να δει αυτά που δεν του αρέσουν, και τα βλέπει μόνο όσο έχει κάποιον απέναντι όταν βρίσκεται σε μια σχέση που τα πρόσωπα είναι ισότιμα …Τα αρνητικά εκτοπίζονται, αφήνονται στη μοίρα τους έως συναντήσει τον άλλο, έναν αδούλευτο, οπότε είναι θέμα χρόνου να συγκρουστούν.

Τα δύο που έχουν την όρεξη να δουν τις ατέλειες τους, να τις αποδεχτούν, να τις δουλέψουν, θα συνεχίσουν και θα εξελιχθούν, θα εξελίσσουν ο ένας τον άλλον.

Artwork-Copyright-©-Tyler-Spangle

Ελληνική Μυθολογία, Θεογονία Ησιόδου.
Συγγραφέας και επόπτης Ιωάννης Κακριδής,
Εκδοτική Αθηνών

Οι Πρώτοι Θεοί
Πρώτα έγινε το Χάος, κι από λίγα έπειτα η πλατιά η Γη, για πάντα έδρα όλων ασφαλής των
αθάνατων, που έχουν τις κορφές του Ολύμπου, κι ο πανέμορφος ο Έρως μέσα στους
αθάνατους, που τα μέλη λύνει όλων και ανθρώπων και θεών και δαμάζει μες στα στήθη μου και
φρόνιμη βουλή.
Απο το Χάος μαύρη Νύχτα κι Έρεβος γεννήθηκαν, κι απο τη Νύχτα ο Αιθέρας και η Ημέρα
γίνηκαν, που τους γέννησε του Ερέβους, μ’ έρωτα σαν έσμιξε.
Η Νύχτα γέννησε ακόμα τον Ύπνο και τον Θάνατο, τις Μοίρες και τη Νέμεση, την Απάτη και την
Έριδα. Της Έριδας παιδιά είναι ο Πόνος, η Λήθη, ο Λιμός, οι Μάχες, οι Φόνοι, η Δυσκολία και ο
Όρκος.
Και η Γη γέννησε πρώτα τον αστέρινο Ουρανό, ίσο με τον εαυτό της, να τη σκέπει ολόγυρα κι
έδρα των θεών να είναι ασφαλής παντοτινά. Γέννησε τα μακρά Όρη, τα λημέρια της χαράς των
Νυμφών, που κατοικούνε μέσα στα φαράγγια τους. Αυτή γέννησε ακόμα τ΄’ άπατο το πέλαγος,
φουσκωμένο και τον Πόντο, δίχως πόθο ερωτικό. Κι έπειτα από τούτα πάλι, όταν με τον Ουρανό
πλάγιασε, γεννά στον κόσμο τον βαθύν Ωκεανό, τον Ιαπετό, τον Κοίο, Κρείο κι Υπερίωνα, Θεία,
Ρέα, Μνημοσύνη και μέσα τη Θέμιδα, χρυσοστέφανη τη Φοίβη, την Τηθύ την ποθητή. Και μ'
αυτούς στερνός ο Κρόνος εγεννήθη ο πονηρός, πιο σκληρός απ’ τα παιδιά της. Κι εχθρευοταν το
γονιό.
Και τους Κύκλωπες εγέννα με την άτρομη καρδιά, το Στερόπη και το Βρόντη και τον Άργη
ορμητικό, που βροντή στον Δία δώσαν κι έφτιαξαν τον κεραυνό. Τούτοι βέβαια σ’ όλα τ’ άλλα
ήταν όμοιοι των θεών, Κύκλωπες μονάχα ήταν, όπως λέει και τ’ όνομα, μια και είχαν ένα μάτι
κυκλικό στο μέτωπο, κι αντοχή κι ορμή και τρόπο είχανε στα έργα τους.
Κι άλλοι ακόμη γεννήθηκαν γιοι της Γης και τ’ Ουρανού, τρεις μεγάλοι, ψυχωμένοι, αν και όχι
ονομαστοί, Κόττος, Γύγης και Βριάρης, τέκνα υπερήφανα. Εκατό χέρια απ’ τους ώμους
ξεκινούσανε σ' αυτούς με ορμή κι από πενήντα στον καθένα κεφαλές απ΄’ τους ώμους
ξεφύτρωναν στιβαρά στα μέλη τους, άμετρη κι η αντοχή τους στη μεγάλη τους ειδή.