Σαν να στέρεψαν τελικά οι βρόχινοι σάκοι από την άτρακτο του χειμώνα. Παραμέρισαν και τα άδετα σύννεφα, στραγγίζοντας τις τελευταίες σταγόνες χλιαρής βροχής. Ανέμποδα πλέον να διατρέχει την τροχιά του ο ήλιος σ’ όλο το εύρος του γαλάζιου. Αισίως πρόκοψαν οι καλοσύνες, άκμασαν και οι λιακάδες για να λάμψουν οι τελετές της επερχόμενης στέψης του νεαρού Μάη. Σ’ένα κλίμα κεφιού και αδημονίας, συνήθως περισσεύουν τα γλέντια και οι μουσικές με τους θριαμβικούς παιάνες.

Όπως ο «Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή». Χιλιοτραγουδισμένος ο Μάϊος, ο πλέον εύηχος μήνας με τα πολλά του φωνήεντα να κάνουν συνήχηση με τη λέξη μαγεία! Συμβολικός της νίκης της άνοιξης κατά του χειμώνα και της ήττας του θανάτου. Μήνας μυστηριακός, ανέκαθεν θεωρείται μαγικός με τις πολλές προλήψεις και δοξασίες.

Μ’ ένα σκόρδο κρεμασμένο για ξόρκι καταμεσίς για τη βασκανία, μ’ ένα αγκάθι για τον εχθρό κι ένα στάχυ για την καλή σοδειά συμπληρώνοντας μαζί με τις κολαΐνες την πλέξη του περίφημου στεφανιού. Παραδοσιακοί συμβολισμοί που είχαν να κάνουν με την εύνοια της τύχης και το ξόρκισμα του κακού. Μεσούσης της άνοιξης, καταπράσινοι οι άπληστοι λειμώνες ντυμένοι στα πολύχρωμα υφαντά τους με συναρμογές από μύρια αρώματα, χρώματα και ήχους να συνθέτουν ένα μαγικό σκηνικό.

Σε όλη την έκτασή της και η παλίρροια των βοτάνων με τα αγριολούλουδα να έχουν υφάνει τα πέταλά τους σαν από θεϊκό σχηματισμό. Στα φύλλα της αμπέλου πρησμένες οι φλέβες, που μέσα τους ωριμάζουν οι χυμοί που θα ζυμώσουν την πορφύρα του λιάτικου σταφυλιού. Χτενισμένα και τα σπαρτά από τους εαρινούς ανέμους, γερμένα ευλαβικά μεστώνουν αργά το χρυσάφι τους να κοσμήσουν το θέρος.

Μαγικός εξ ορισμού ο Μάιος έχει την ατέλεια να εισχωρεί στα όνειρά μας με την γονιμοποιό του χάρη να δημιουργεί την προσδοκία για μια αίσθηση ανάτασης, καλώντας μας σε προσκλητήριο για συμμετοχή στο θαύμα της αναγέννησης, επουλώνοντας τις πληγές του χειμώνα. Ευκαιρία λοιπόν να στρέψουμε τους οδοδείκτες μας προς την ύπαιθρο, να ξεφύγουμε από την ανοσμία και την κλεισούρα, επιτρέποντας την ώσμωση των αρωμάτων και του φρέσκου αέρα μαζί με τους μουσικούς υπνωτισμούς της φύσης να μας τονώσουν.

Η φύση λειτουργεί κατά συνείδηση, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση που πολλές φορές κακοφορμίζει, συμβάλλοντας στην ανατροπή της νομοτέλειας. Ενόσω ο λόγος για αψεγάδιαστη φύση που ευτυχώς επιμένει ακόμη στην Κρήτη με ολοφάνερη την σπατάλη του Θεού. Εμπρός λοιπόν για μια εξόρμηση στη φύση που υπόσχεται αναψυχή, εδεμική γαλήνη και βάλσαμο για τις εσωτερικές μας ερημίες. Παίρνοντας βαθιές εισπνοές, μπορούμε να κλειδώσουμε μέσα μας τον πολύτιμο αέρα της κρητικής υπαίθρου κρατώντας τον σαν εφεδρεία για τις δύσπνοιες του χειμώνα.

Ας αναπνεύσουμε εκεί που ατμίζουν στον ήλιο τα χιλιάδες μυριστικά βότανα και τα άνθη που σμίγουν τις ευωδίες τους με το ιώδιο και την αλμυρή αύρα του παρακείμενου φλοίσβου. Όσο για τα λογής μυρωδικά και βότανα, μπορούμε να τα συλλέξουμε σα νάματα συνθέτοντας θεϊκά αφεψήματα για τα κρύα του χειμώνα. Ακόμα και οι ξένοι μας παροτρύνουν να διαφυλάξουμε αυτά τα μοναδικά εναπομείναντα, τώρα που χάνεται στον κόσμο η τάξη της σπανιότητας. Εμπρός λοιπόν να πιάσουμε «τον Μάη» κι ας ξεχάσουμε τα της κρίσης και την καθημερινή εκδορά αυτού του ζητήματος που δυστυχώς οδηγεί σε συλλογική πολτοποίηση των επιθυμιών μας.

Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, η ονομασία Μάιος προέρχεται:

Από τη λατινική λέξη μάγιορ, που είναι ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου μάγκνους = μεγάλος. (Πλούταρχος)

Από τη λατινική λέξη μαγιέστας = μεγαλειότητα. (Οβίδιος)

Από τους «μαγιόρες», τους ενδόξους προγόνους των Ρωμαίων, στους οποίους ήταν αφιερωμένος.

Επί αυτοκράτορος Κλαυδίου, η Σύγκλητος πρότεινε την αλλαγή της ονομασίας του Μάιου σε Κλαύδιο, για να φανεί αρεστή στον ισχυρό άνδρα της Ρώμης, όμως η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.

Στην Αρχαία Ρώμη τον μήνα Μάιο γιορτάζονταν:

Τα Φλοράλια (Floralia), τα ρωμαϊκά Ανθεστήρια, προς τιμή της Flora, θεάς της βλάστησης και της άνοιξης.

Τα Λεμούρια (Μειλίχια), για τον εξευμενισμό των νεκρών.

Την Πρωτομαγιά οι Ρωμαίοι τιμούσαν την Αγαθή Θεά (Bona Dea), με πανηγύρια, στα οποία συμμετείχαν μόνο γυναίκες.

Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Μάιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Μουνιχιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Θαργηλιώνα.

Στο διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:

Ολυμπιεία, προς τιμή του Δία, με ιππικά αγωνίσματα, θυσίες και γεύματα στην περιοχή του Ιλισσού.

Μουνίχια, προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, στη χερσόνησο της Μουνιχίας (σημερινή Καστέλα), με κυρίως συμμετέχοντες τους εφήβους.

Θαργήλια, προς τιμή του Απόλλωνα, αφιερωμένη στον εξαγνισμό της πόλης από τα μιάσματα, που εξασφαλιζόταν μέσω των λεγόμενων καθαρμάτων. Τα καθάρματα ήταν άνθρωποι που επιλέγονταν βάσει της φαυλότητας,της φτώχειας ή της ασχήμιας τους. Τους περιέφεραν ως αποδιοπομπαίους τράγους στους δρόμους της Αθήνας για να απορροφήσουν το διάχυτο κακό και στη συνέχεια τους εξόριζαν.

Ο Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης. Στη λαϊκή συνείδηση συσχετίζεται παρετυμολογικά με τα μάγια και τη μαγεία. Γι’ αυτό και οι προλήψεις ότι δεν πρέπει να γίνονται γάμοι τον Μάιο, ούτε κάποια σοβαρή εργασία τον μήνα αυτό («Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» λέει η παροιμία). Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:

• Πράσινος
• Κερασάρης
• Τριανταφυλλάς
• Λούλουδος

Πανελλήνιο έθιμο την Πρωτομαγιά είναι να πλέξιμο στεφανιών με λουλούδια και στάχυα («Μάηδες», «Μαγιοστέφανα») για την ευφορία της Γης. Τα κρεμούν στις εξώπορτες ή στους εξώστες των σπιτιών μέχρι τις 24 Ιουνίου, οπότε τα καίνε στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.

Ωστόσο, οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, μήνα Μάη βρέχει».

Ψηλά στο λόφο ήταν ένα σπίτι. Μόνο του, ξεκομμένο από τα υπόλοιπα. Ήταν τόσο αφημένο στη μοίρα του, που από τη μία μου προκαλούσε τρόμο κι από την άλλη κάτι με τσιγκλούσε να το εξερευνήσω. Ανέβαινα το λόφο με το ποδήλατο και με την άκρη του ματιού μου έριχνα κλεφτές ματιές. Μια γριά κοντή, στεγνή και μαυροντυμένη καθόταν στην αυλή αυτού του σπιτιού και μουρμούριζε λόγια περίεργα, ακαταλαβίστικα μπερδεμένα με ψαλμωδίες. Μαζευόμουν το βράδυ κι ένιωθα το κεφάλι μου να με πονάει. Μάτι είναι, μου έλεγαν οι άλλες γριές. Και έπαιρναν ένα κάρβουνο που το είχαν δίπλα στα εικονίσματα και με σταύρωναν.

Μια μέρα με φώναξε η γριά να της δώσω το κουβάρι που γλίστρησε από την ποδιά της. Δεν μπορούσε να σκύψει και το κουβάρι θα ‘μενε εκεί ανάμεσα στα χορτάρια. Κατέβηκα απ΄ το ποδήλατο και προχώρησα διστακτικά. Της το έδωσα και το ‘βαλα στα πόδια χωρίς να της πω τίποτα. Μετά από λίγες μέρες, ενώ περνούσα πάλι από μπροστά με φώναξε για λίγο ξινόγαλο. Είχε ζέστη. Διψούσα. Μου το έβαλε σε μια κούπα σπασμένη χωρίς λαβή. Ήπια μια γουλιά. Δώσε μου το χέρι σου να το δω. Το άπλωσα.

Άρχισε να μου λέει για την κάθε μου γραμμή. Χθες έγινε εκείνο, σήμερα έγινε αυτό, αύριο θα γίνει το άλλο. Άντε μου να παίξεις με τα άλλα παιδιά. Μα αν θες να μάθεις τη μοίρα, να ‘ρχεσαι. Ήθελα. Και έψηνε καφέ και μου έλεγε πώς να ερμηνεύω το κάθε σύμβολο. Έβλεπε αυτή το δικό μου φλιτζάνι και γω το δικό της. Όποτε έκανα λάθη με διόρθωνε. Να κοιτάς τον άλλον στα μάτια, να προσέχεις την κάθε του έκφραση. Μην παρασύρεσαι. Μου ‘μαθε και μια προσευχή για να φυλάω τον εαυτό μου απ’ το κακό.

Και όταν πια μάντεψε πως θα γίνω βιβλίο ανοιχτό με έδιωξε λέγοντάς μου: Εσύ να πουλάς κι οι άλλοι να αγοράζουν.

Έφυγε κάποιον Μάη πλήρης ημερών.

Από τότε πιστεύω πως Μάης και μάγια πάνε μαζί.

Το Μάη του ’68 οι Καλές Τέχνες βρίσκονται στους δρόμους, η φαντασία στην εξουσία και οι αφίσες στους τοίχους είναι το καλύτερο όπλο, ακόμα και από τα παβέ, τις κυβικές πέτρες των παρισινών πεζόδρομων. Στηρίζοντας τη δράση στους δρόμους, τις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, οι αφίσες  και τα συνθήματα καθρέφτιζαν την καθημερινότητα του Μάη.  Μηνύματα αμφισβήτησης, υπέρβασης, επανάστασης, αυθορμητισμός, φαντασία,  φρεσκάδα, αποφασιστικότητα

Για τη συμπλήρωση 50  χρόνων από το Μάη του 68, λοιπόν, σκεφτήκαμε να μην ανατρέξουμε στα γεγονότα εκείνης της χρονιάς αλλά στην αποτύπωσή τους από τις φωνές και τους τοίχους…

Απαγορεύεται το απαγορεύεται.

Η Φαντασία στην Εξουσία

Να 'στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο.



Διαβάστε λιγότερο, ζήστε περισσότερο.

Η ανία είναι αντεπαναστατική.

Δεν θα αξιώσουμε τίποτα, δεν θα ζητήσουμε τίποτα. Θα πάρουμε, θα καταλάβουμε.

Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα.

Αγοράζουν την ευτυχία σου... Κλέψ' την.

Ήρθα. Είδα. Πίστεψα.

Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.

Εμπρός του Πανεπιστημίου οι κολασμένοι.

Κάτω από τα πεζοδρόμια, η παραλία!





Σ' αγαπώ! Ω, πες το με πέτρες!

Ούτε Θεός ούτε αφέντης!

Ακόμη κι αν κόψουν όλα τα λουλούδια η Άνοιξη θα έλθει

Απολαύστε τη ζωή εδώ και τώρα

Αν έχουμε ελπίδα, τη χρωστάμε σ’ αυτούς που δεν έχουν καμία

Αφήστε το φόβο του κόκκινου στα κερασφόρα ζώα

Γράψτε παντού! Πριν γράψετε, μάθετε να σκέφτεστε













Γονείς , μην κάνετε τα παιδιά σας σαν τα μούτρα σας

Δεν θέλουμε έναν κόσμο όπου η βεβαιότητα ότι δεν θα πεθάνουμε από ασιτία ανταλλάσσεται με τη βεβαιότητα ότι θα πεθάνουμε από πλήξη

«Δεν είναι παρά μόνο μια αρχή, ας συνεχίσουμε»

«Δεν υπάρχουν επαναστατικές σκέψεις, μόνο πράξεις



 Έχω κάτι να πω, αλλά δεν ξέρω τι

Ζωή όχι επιβίωση

Η ποίηση είναι στους δρόμους

Η οικονομία είναι τραυματισμένη, άφησέ τη να ψοφήσει

Η μόνη αλήθεια είναι επαναστατική, θέλω να ζήσω τώρα

 θα σας πεθάνουν οι ανέσεις





Θεέ, υποψιάζομαι ότι είστε αριστερός διανοούμενος

 Κάτω η κοινωνία του θεάματος και του εμπορίου

Κάτω η κοινωνία της κατανάλωσης

 Μη με απελευθερώνεις, θα φροντίσω ο ίδιος

Να κηρύξετε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας

 Ξεχάστε ό, τι σας έχουν μάθει. Αρχίστε να ονειρεύεστε

 Ο επαναστάτης είναι ένας ακροβάτης του ονείρου»

 Όσο περισσότερο κάνω επανάσταση, τόσο περισσότερο θέλω να κάνω έρωτα

 Οι ανέσεις είναι το όπιο του λαού

Όσο περισσότερο καταναλώνεις, τόσο λιγότερο ζεις

Ο εκπαιδευτής πρέπει να εκπαιδευτεί






Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς

Προσοχή! Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά έχουν τοίχους

Πρέπει συστηματικά να ερευνούμε το τυχαίο

Συμμετέχω, συμμετέχεις, συμμετέχει, 
συμμετέχουμε, συμμετέχετε…αυτοί κερδίζουν

Χάσου, αντικείμενο

Καταργείστε το Άρχω, θα έχετε το Υπ-άρχω

Κάτω απ’ τα πεζοδρόμια υπάρχει ακρογιαλιά

Πηγές:

Λένα Χαραλαμποπούλου – Ζάκη Κουνάδης  “Οι δρόμοι του Μάη – Γαλλία ‘68”

Άγονη γραμμή

Wikipedia