μκο – Together

Διάλογος, κατανόηση, επικοινωνία, γνώση, λύση ή αλλιώς D.U.C.K.S.

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Thu, 15 Nov 2018 22:00:00 +0000

Συνέντευξη: Κική Τσιμπλίδου

Στην επαγγελματική και προσωπική ζωή ατόμων και ομάδων υπάρχει η επικοινωνία. Δυστυχώς αυτή η επικοινωνία δεν είναι πάντα εύκολη και θετική. Δεν οδηγεί πάντα σε ατραπούς γόνιμους και διαλλακτικούς. Δεν είναι πάντα αμφίδρομη. Δημιουργούνται εντάσεις, συγκρούσεις, αντιθέσεις… Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ωραίο και χρήσιμο να υπάρχει ένας εξισορροπητικός παράγων και πόσο μάλλον αυτός να έχει ανθρώπινη μορφή. Είναι ωραίο να υπάρχει κάποιος ουδέτερα εμπλεκόμενος με θετική προσέγγιση που θα είναι εκεί για να βοηθήσει τα δύο μέρη να ακούσουν, να κατανοήσουν το ένα το άλλο και τέλος να επικοινωνήσουν με τρόπο ανακουφιστικό για όλες τις πλευρές.

Ακόμα καλύτερα λύνονται τα θέματα που βιώνει ο καθένας μας στις καθημερινές συγκυρίες της ζωής όταν το άτομο αυτό είναι Διαμεσολαβητής. Άτομο με ειδική εκπαίδευση και γνώση για επίλυση μιας διαμάχης με αμερόληπτο τρόπο.

Συναντηθήκαμε με τον Πολυχρόνη Κοκκινίδη ώστε οι προβληματισμοί μας να φύγουν από τη θέση της απλής σκέψης και να γίνουν δράση. Να μάθουμε πως λειτουργεί η επικοινωνία στο σχολείο, στη γειτονιά και στο σπίτι. Να δούμε πως λειτουργεί σε ένα περιορισμένο περιβάλλον. Στον χώρο μιας φυλακής.

Κύριε Κοκκινίδη, είστε ιδρυτικό μέλος των D.U.C.K.S. Πείτε μας, ποιοι και τι είστε;

Κατά αρχήν ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον σας για εμάς και το έργο μας. Είμαι ένα εκ των τριών ιδρυτικών μελών των D.U.C.K.S , με τους άλλους δύο να είναι η Δήμητρα Γαβριήλ και ο Γιώργος Τσιτσιρίγκος. Όλοι μας έχουμε μια κοινή αφετηρία, την ανάληψη του μεριδίου που μας αναλογεί προκειμένου να έχουμε ένα κόσμο ασφαλέστερο και λιγότερο βίαιο. Πως θα το πετύχουμε αυτό; Μέσω του διαλόγου (D = Dialogue) που θα βοηθήσει στην κατανόηση (U= Understanding) του ή των συνομιλητών μας και επομένως στην εδραίωση ουσιαστικής επικοινωνίας (C=Comunication), με συνέπεια την απόκτηση εκείνης της γνώσης (K=Knowledge) που θα οδηγήσει στην επίλυση (S=Solution) του οποιουδήποτε θέματος υπάρχει. Δηλαδή D.U.C.K.S !

Με αυτό το σκεπτικό δώσαμε και νομική μορφή στους D.U.C.K.S , και πλέον είμαστε το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και Διαχείρισης Συγκρούσεων, μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία .

Ποια η δράση σας στις φυλακές και τι είναι ο κύκλος ειρήνης;

Η δράση μας στις φυλακές αποτελεί έμπνευση και ιδέα της Δήμητρας Γαβριήλ, η οποία αφού έτυχε υποτροφίας από έναν από τους σημαντικότερους οργανισμούς που ασχολείται με την Διαμεσολάβηση και την Διαιτησία στις ΗΠΑ, του JAMS, παρακολούθησε και συμμετείχε ενεργά στο πρόγραμμα Prison of Peace στην Καλιφόρνια για περίοδο πλέον των 6 μηνών. Εκεί, με τον αντίστοιχο οργανισμό, συμμετείχε ενεργά στην υλοποίηση του προγράμματος Prison of Peace σε φυλακές της πολιτείας της Καλιφόρνιας, κάθε μία εκ των οποίων είχε περισσότερους από 3.000 κρατούμενους.

Έτσι λοιπόν η Δήμητρα δεν επέστρεψε με άδεια χέρια στην Ελλάδα , με την αρχή να γίνεται στις γυναικείας φυλακές στον Ελεώνα Θήβας το φθινόπωρο του 2015. Το Prison of Peace ή Φυλακή και Ειρήνη όπως το έχουμε μεταφέρει στην Ελληνική πραγματικότητα, πήρε σάρκα και οστά. Σήμερα και πέρα από τις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα Θήβας, το πρόγραμμα εφαρμόζεται στο Μαλανδρίνο , στα Διαβατά και στην Τίρυνθα με την συνδρομή όμως τόσο του AAA (American Arbitrartion Association) και του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το «Prison of Peace» επεκτείνεται από φέτος στις φυλακές των Τρικάλων, των Ιωαννίνων, του Διομοκού, της Κορίνθου και βέβαια συνεχίζει και στις ήδη υπάρχουσες.

Ο κύκλος ειρήνης, αφορά την επικοινωνία μέσω της ενεργής και ειλικρινούς ακρόασης του άλλου ώστε μέσα από μια δομημένη και ειδικά διαρθρωμένη διαδικασία να αισθανθεί πραγματικά ότι έχει ακουστεί. Όταν ένας άνθρωπος αισθανθεί ότι έχει ακουστεί, τότε μειώνονται σημαντικά οι πιθανότητες να έχει βίαιη συμπεριφορά. Ο κύκλος ειρήνης αφορά τις πρώτες 16 από τις 120 και πλέον ώρες του προγράμματος (οι υπόλοιπες ώρες αφορούν την εκπαίδευση Ειρηνοποιού, Διαμεσολαβητή, Εκπαιδευτή κλπ). Το πρόγραμμα αφορά και έχει εφαρμοστεί τόσο σε κρατούμενους όσο και σε προσωπικό που εργάζεται στις φυλακές.

Πιστεύει η κοινωνία στην αλληλεγγύη; Θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι;

Η αλληλεγγύη στην κοινωνία μας είναι όμοια με το πυροτέχνημα, όπου υπάρχει πολύς και στιγμιαίος πόνος, όλοι τρέχουμε να βοηθήσουμε. Όπου όμως, υπάρχει διαρκής πόνος και πρόβλημα, που απαιτεί μακροπρόθεσμη κατάθεση ψυχής, δυστυχώς υστερούμε. Η μέχρι σήμερα εμπειρία μας από το Prison of Peace μας λέει ότι είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι που θέλουν να ασχοληθούν με τους «κακούς ανθρώπους της κοινωνίας». Όμως για να σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Κάποιος που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στην Ελλάδα, σε περίπου 15 έτη θα είναι ξανά έξω στην κοινωνία. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει με τους υπόλοιπους «κακούς ανθρώπους» που εκτίουν μικρότερες ποινές. Αφού το σκεφτείτε λίγο, τότε ας απαντήσουμε στην εξής ερώτηση. Μας ενδιαφέρει ο πρώην κατάδικος να επανέλθει στην κοινωνία εφοδιασμένος με κοινωνικές δεξιότητες και έχοντας κατανοήσει και αναλάβει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί , αποκτώντας έτσι και επιθυμία επανόρθωσης, ή απλά το πέρασμα του από την φυλακή να αποτελεί «μεταπτυχιακό» για την επόμενη παραβατική συμπεριφορά; Εκτιμώ ότι η κάθε απάντηση αποτελεί και το δυναμόμετρο της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Πώς μπορούμε να κάνουμε μια προσωπική καλή αρχή που αντανακλαστικά θα περάσει στην κοινωνία;

Με το να αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και να δίνουμε χώρο και χρόνο για ακρόαση και επικοινωνία. Αν όλοι το κάνουμε αυτό, τότε σίγουρα θα έχουμε κάνει μια καλή αρχή. Δεν χρειάζονται μεγάλα πράγματα και περίτρανες ενέργειες, αλλά πολλά μικρά πράγματα. Δεν πετάω σκουπίδια στο δρόμο, φταίω και εγώ αν έβλεπα, ήξερα και δεν μίλαγα ή δεν έκανα κάτι για να αποτρέψω κάθε ενέργεια που δημιουργεί ανασφάλεια στο κοινωνικό σύνολο. Για κάθε έγκλημα που ακούμε στις ειδήσεις , υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να έχουμε μερίδιο ευθύνης . Όταν θα ξεκινήσουμε να το αναλαμβάνουμε τότε έχουμε σοβαρές πιθανότητες να ζούμε το παρόν καλύτερα και να ατενίζουμε το αύριο με ασφάλεια.

Αυτό το έχουν κατανοήσει ήδη εκπαιδευτικοί των σχολείων δεύτερης ευκαιρίας που λειτουργούν εντός των φυλακών και έχουν διαθέσει τον ελεύθερο χρόνο τους προκειμένου να γνωρίσουν το πρόγραμμα και να εκπαιδευτούν πάνω σε αυτό. Δεν είναι τυχαίο πως τόσο εκπαιδευτικοί, όσο και προσωπικό των φυλακών αλλά και κρατούμενοι μας λένε «αν ήξερα τα μισά από όσα διδάσκετε, η ζωή μου θα ήταν πολύ καλύτερη»

Η ΜΚΟ «Μπορούμε» από το 2012 έχει καταφέρει να δώσει 21.000.000 μερίδες φαγητό!

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Thu, 28 Jun 2018 21:00:00 +0000

Η Παρέα που Δίνει Φαγητό σε 23.000 Ανθρώπους, Μέσα από ένα Μικρό Γραφείο στο Μοναστηράκι

Περισσότεροι από 700 εθελοντές, πάνω από 2.000 επιχειρήσεις και 600 κοινωφελείς φορείς συγκροτούν το δίκτυο της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης «Μπορούμε», που από το 2012 έως σήμερα έχει καταφέρει «σώσει» και να προσφέρει σε όσους το έχουν ανάγκη περισσότερες από 21 εκατομμύρια μερίδες φαγητού, αξίας πάνω από 30 εκατομμύρια ευρώ.

Τα ιδρυτικά μέλη του «Μπορούμε» είναι η Άλια Μοάτσου, η Ξένια Παπασταύρου και ο Αλέξανδρος Θεοδωρίδης. Κοινό τους σημείο, η αγάπη για τον εθελοντισμό και η θέλησή τους να καταπολεμήσουν τη σπατάλη τροφίμων, ένα παγκόσμιο πρόβλημα με πολύ σοβαρές περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Το μοντέλο του «Μπορούμε», που γεφυρώνει την υπερπροσφορά τροφίμων στην αγορά με την ανάγκη για σίτιση στην κοινωνία, δεν υπήρχε πουθενά στο εξωτερικό. Όπως εξηγούν οι ιδρυτές του, «Είναι πράγματι μια ελληνική επινόηση, γεννημένη μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες της χώρας μας και μέσα από την ανάγκη να υπάρξει μια απάντηση στην ταυτόχρονη ύπαρξης μεγάλης σπατάλης τροφίμων και αυξανόμενης επισιτιστικής ανάγκης». Το έργο της συγκεκριμένης ΜΚΟ, που έχει καταφέρει από ένα μικρό γραφείο στο Μοναστηράκι να σώζει και να προσφέρει καθημερινά φαγητό σε 23.000 συνανθρώπους μας, σχεδόν σε κάθε σημείο της Ελλάδας, έχει τιμηθεί από πολλούς φορείς και έχει διακρίθηκε με το Βραβείο του Πολίτη 2017, από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Τα πρώτα βήματα στο άγνωστο

«Σιγά-σιγά, μαθαίνοντας εμπειρικά από τα πρώτα βήματα, συνειδητοποιήσαμε πως υπάρχει ένας τρόπος άμεσης δικτύωσης όλων των τροφίμων που περισσεύουν, με τους τοπικούς κοινωφελείς φορείς που χρειάζονται αυτά τα τρόφιμα. Επίσης, πολύ γρήγορα καταλάβαμε πως υπάρχει μεγάλο κενό στη διαχείριση της πληροφορίας του “ποιος έχει να δώσει;” και του “ποιος έχει ανάγκη να λάβει;” και πως εφόσον δημιουργούσαμε μια διαδικασία, η οποία θα έκανε τη δωρεά τροφίμων εξαιρετικά εύκολη, τότε ο δωρητής δεν θα είχε κανένα λόγο πραγματικά να μηn δίνει κάθε μέρα ό,τι του περισσεύει», αναφέρει ο Αλέξανδρος Θεοδωρίδης.

«Οι δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε ήταν κυρίως εστιασμένες γύρω από το γεγονός πως αυτό που ξεκινήσαμε να κάνουμε δεν είχε προηγούμενο. Ειδικά στην αρχή, έπρεπε να πείσουμε τους δωρητές τροφίμων πως είμαστε πραγματικά αυτό που λέμε ότι είμαστε. Ως ΜΚΟ, σε μια χώρα που έχει καταφέρει με την έλλειψη διαφάνειας και τα σκάνδαλα να αμαυρώσει αυτόν τον τόσο σημαντικό θεσμό για κάθε εξελιγμένη κοινωνία, δεν ήταν εύκολο. Ο τρόπος αντιμετώπισης που επιλέξαμε και ακολουθούμε ως σήμερα είναι αυτός της πλήρους διαφάνειας της οργάνωσής μας και της δημιουργίας ελεγχόμενων και προβλέψιμων διαδικασιών, που θα οδηγήσουν τον συνεργάτη μας να εμπιστευθεί όχι εμάς ως άτομα, αλλά την οργάνωση ως σύνολο αυτών των διαφανών διαδικασιών», εξηγεί ο ίδιος.

Πώς γίνεται το πάντρεμα προσφοράς και ανάγκης

«Ο τρόπος είναι πολύ απλός. Ουσιαστικά, ζητάμε από τον εκάστοτε δωρητή να μας αναφέρει τι έχει να δώσει και πώς θέλει να το δώσει -τι ώρα, με ποιον τρόπο, σε ποιο μέρος, κτλ- και έπειτα συμβουλευόμενοι τη βάση δεδομένων μας, όπου έχουμε καταγεγραμμένους τους περισσότερος κοινωφελείς φορείς που προσφέρουν φαγητό σήμερα στην Ελλάδα, βρίσκουμε με κριτήριο τη γεωγραφική εγγύτητα μεταξύ δωρητή/φορέα και την πραγματική ανάγκη του φορέα, τον πιο κατάλληλο αποδέκτη για την κάθε δωρεά.

»Δημιουργούμε “γέφυρες προσφοράς”, όπως τις ονομάζουμε, συντονίζοντας την παραλαβή της δωρεάς κατευθείαν από το σημείο που θα μας ορίσει ο δωρητής, από τον πιο κατάλληλο τοπικό κοινωφελή φορέα. Με αυτόν τον αποτελεσματικό τρόπο έχουμε καταφέρει πλέον για κάθε ένα ευρώ λειτουργικού κόστους να προσφέρουμε 40 μερίδες φαγητού».

Αυτό αφορά μόνο το αρχικό και ως σήμερα βασικό πρόγραμμα του «Μπορούμε», της Διάσωσης & Προσφοράς Τροφίμων. «Από εκεί και πέρα, έχουμε δημιουργήσει προγράμματα για τη διάσωση και προσφορά τροφίμων σε κάθε επίπεδο της διατροφικής αλυσίδας –“Μπορούμε στο Χωράφι”, “Μπορούμε στη Λαϊκή” κτλ-, καθώς και προγράμματα που σχετίζονται με την ενημέρωση της κοινής γνώμης πάνω στο θέμα. Ένα ειδικό πρόγραμμα ενημέρωσης είναι το “Μπορούμε στο Σχολείο”, στο πλαίσιο του οποίου έχουμε δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο και διαδραστικό πρόγραμμα για την ενημέρωση και τον προβληματισμό των παιδιών πάνω στο θέμα της σπατάλης τροφίμων, στο οποίο έχουν συμμετάσχει μέχρι στιγμής πάνω από 13.000 μαθητές».

Η ανταπόκριση του κόσμου και των επιχειρήσεων

«Οι εθελοντές μας είναι από παιδιά Δημοτικού, ως και μια 71χρονη εθελόντρια της λαϊκής στην Καλαμαριά! Μας έχουν στηρίξει εκατοντάδες άνθρωποι με κάθε τρόπο – από δικτυώσεις δωρεών στο γραφείο και γραφιστική εργασία, μέχρι συγκομιδή πορτοκαλιών στο Αίγιο και καθημερινή στήριξη στις 19 λαϊκές με τις οποίες συνεργαζόμαστε πλέον σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

»Οι δωρητές μας είναι πραγματικά οποιοσδήποτε έχει τρόφιμα και φαγητό να δώσει. Από έναν ιδιώτη που π.χ. του περίσσεψε φαγητό από το παιδικό του πάρτι, μέχρι τις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στον κόσμο. Έχουμε σώσει και προσφέρει από μερικές μερίδες φακές, μέχρι 56 τόνους πατάτες στην Αριδαία, από την παραγωγή της μεγαλύτερης εταιρείας του κλάδου παγκοσμίως και από ένα γλυκό που έφτιαξαν 15χρονα κορίτσια ειδικά για το “Μπορούμε”, μέχρι 20 τόνους μπανάνες από το λιμάνι του Αιγίου. Ενδιάμεσα, θα βρει κάνεις μερικές εκατοντάδες φούρνους, ζαχαροπλαστεία, εταιρείες εστίασης, σούπερ μάρκετ, χώρους εκδηλώσεων και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Μια από τις αγαπημένες μας ιστορίες, είναι αυτής μιας γιαγιάς στο Χαλάνδρι, η οποία μας κάλεσε μια Κυριακή απόγευμα, έχοντας ακούσει για εμάς σε πρωινή εκπομπή την ίδια μέρα, για να μας πει πως της έχουν περισσέψει δέκα μερίδες ψαρόσουπας και πως “επειδή είναι η καλύτερη ψαρόσουπα, είναι κρίμα να πάει χαμένη”. Το εντυπωσιακό σε αυτήν την περίπτωση ήταν πως δεν γνώριζε ότι πέντε πολυκατοικίες πιο πέρα, στον δρόμο της, υπήρχε ένας κοινωφελής φορέας που βοηθάει πολλά παιδιά με νοητική υστέρηση».

«Στόχος μας η αυτοκατάργηση»

«Προσπαθούμε καθημερινά να γινόμαστε ολοένα και πιο αποτελεσματικοί, ώστε να είμαστε σε θέση να στηρίζουμε ακόμη περισσότερους ανθρώπους και κοινωφελείς φορείς. Στοχεύουμε σε μια κοινωνία η οποία θα σέβεται κάθε τρόφιμο και ως εκ τούτου θα έχει μειώσει ριζικά τη σπατάλη τροφίμων, ενώ παράλληλα, όταν προκύπτει πλεόνασμα τροφής, θα θεωρείται αυτονόητο πως αυτό θα προσφέρεται προς αυτούς που το έχουν ανάγκη, αντί να καταλήγει στα σκουπίδια.

»Ο τελικός στόχος μας θα είναι πάντα η αυτοκατάργησή μας, καθώς η μέρα που κανένας δε θα χρειάζεται το “Μπορούμε” θα είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα για μας, μιας και θα σημαίνει πως η σπατάλη τροφίμων έχει εκλείψει, αλλά κυρίως πως δεν υπάρχουν άνθρωποι που χρίζουν επισιτιστική στήριξης».

Περισσότερα από ανακύκλωση συσκευών α.ε., εδώ.

Πηγή: vice.com/gr