Κάτι συμβαίνει στην αγορά της μόδας: Γνωστές μάρκες εξαφανίζονται, νέες ετικέτες μπαίνουν στην αγορά. Η αειφορία παίζει έναν αυξανόμενο ρόλο και η  μεταφορά της παραγωγής στην Ευρώπη, αποκτά πλέον μεγαλύτερη ζήτηση.

Μεγάλοι εμπορικοί δρόμοι, αλλάζουν πρόσωπο καθημερινά σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις: πολλές γνωστές μάρκες και έμποροι μόδας κλείνουν τα υποκαταστήματά τους ή τουλάχιστον μειώνουν το προσωπικό τους.

Οπως λέει ο Ακίμ Μπεργκ, ειδικός στη βιομηχανία της μόδας στην εταιρεία συμβούλων διαχείρισης McKinsey, οι εταιρείες «μπορούν να επιβιώσουν μόνο εάν δεν χάνουν τα μάτια των πελατών τους».

Κατ’ αρχήν, η μόδα γίνεται ολοένα και πιο γρήγορη, αλλά την ίδια στιγμή αυξάνεται  το ενδιαφέρον για τη «βιώσιμη μόδα»(Sustainable fashion).
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η βιομηχανία της μόδας διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα οικολογικά αποτυπώματα. Η βιομηχανία της μόδας προκαλεί σήμερα περίπου το 10% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.

Αυτή η διαπίστωση οδήγησε στην καθιέρωση του όρου βιώσιμη μόδα πριν από περίπου δέκα χρόνια, προωθώντας την ανάγκη αλλαγών στον συγκεκριμένο κλάδο.

Τι εννοούμε, λοιπόν, όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «βιώσιμη μόδα» σήμερα; Με βάση λοιπόν το λεξικό Collins «Βιωσιμότητα είναι η αποφυγή της εξάντλησης των φυσικών πόρων προκειμένου να διατηρηθεί μία οικολογική ισορροπία», Συνεπώς, μία ενέργεια είναι βιώσιμη, όταν δεν χρησιμοποιούνται περισσότεροι φυσικοί πόροι από όσους μπορεί να αντικαταστήσει ο πλανήτης με φυσικό τρόπο και δεν παράγεται τίποτα που ο πλανήτης να μην μπορεί να απορροφήσει φυσικά.

Ενάντια στη «γρήγορη μόδα»

Η βιώσιμη μόδα λοιπόν, δημιουργήθηκε σαν όρος σε αντιδιαστολή με τη γρήγορη μόδα (fast fashion), και αφορά στην κατασκευή ρούχων που έχουν κατασκευαστεί με τρόπο που λαμβάνει υπόψιν τα πολλά περιβαλλοντικά προβλήματα που προκαλεί η σύγχρονη βιομηχανία της μόδας. Από την άλλη πλευρά, η γρήγορη μόδα αντιπροσωπεύει τα εύκολα προσβάσιμα και μοντέρνα ρούχα, τα οποία παράγονται σε αναπτυσσόμενες χώρες προς όφελος μεγάλων εταιρειών παγκόσμιας εμβέλειας.

Η απάντηση δίνεται τόσο από τα ρούχα από δεύτερο χέρι, τα brands που έχουν ως πρώτη ύλη τα ανακυκλώσιμα υλικά και στην αποφυγή του όρου fast fashion.

Όχι στην υπερκατανάλωση

Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, ο μέσος δυτικός άνθρωπος πενταπλασίασε τον αριθμό των ενδυμάτων που αγοράζει κάθε χρόνο. Η υπερκαταναλωτική αυτή τάση, όπως καταγγέλλουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, καλλιεργείται και από πολυεθνικές ρούχων που αλλάζουν τη μόδα σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους, κάνοντας τη μόδα,φθηνή. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως βάσει ερευνών, αγοράζουμε πολύ περισσότερα ρούχα από παλαιότερα και πετάμε το 85% από αυτά στα σκουπίδια.

Τώρα όμως αυξάνεται ο αριθμός των ατόμων που ενδιαφέρονται για τη βιώσιμη μόδα.Μελέτη της Greenpeace επιβεβαιώνει μια αυξανόμενη συνειδητοποίηση μιας πιο βιώσιμης προσέγγισης στη μόδα: Το 2015, ένας ενήλικας στη Γερμανία είχε κατά μέσο όρο 95 ρούχα  στην ντουλάπα του και το 2022 ήταν 87 αντικείμενα. Μείωση 340 εκατομμυρίων ρούχων ετησίως, στη Γερμανία.

Η παραγωγή επιστρέφει στην Ευρώπη

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σκοπεύει επίσης να καταστήσει τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα πιο ανθεκτικά και ανακυκλώσιμα έως το 2030. Οι συνθήκες παραγωγής είναι πιο στοχευμένες. Σύμφωνα με ανάλυση της McKinsey, περισσότεροι από τους μισούς υπεύθυνους στη βιομηχανία της μόδας θέλουν η παραγωγή να είναι πιο τοπική και πιο ελεγχόμενη.

Εκτός από την Πολωνία και τη Ρουμανία, η κλωστοϋφαντουργία στην Πορτογαλία είναι σήμερα πολύ δημοφιλής, επίσης επειδή το κράτος έχει επενδύσει πολλά σε αυτόν τον τομέα, λέει ο Ακίμ Μπέργκ. «Επιπλέον, υπάρχει άρτια καταρτισμένο εξειδικευμένο προσωπικό και ο κατώτατος μισθός είναι 887 ευρώ το μήνα».

Οι επιχειρήσεις ανθούν γύρω από την πόλη του Πόρτο στην Πορτογαλία. Η βιομηχανία προσφέρει το δικό της κέντρο έρευνας και καινοτομίας εδώ. Η υπάρχουσα συνταγή επιτυχίας: βιωσιμότητα, ανακύκλωση υπολειμμάτων.

Υπολείμματα  υφάσματος

Ένα παράδειγμα είναι η εταιρεία κατασκευής  υφασμάτων Valerius 360. Το επιχειρηματικό μοντέλο της εταιρείας: Η Valerius λαμβάνει επτά τόνους υπολειμμάτων υφάσματος την ημέρα από τοπικές εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας. Ό,τι κατέληγε στα σκουπίδια τεμαχίζεται εδώ και μεταποιείται σε νέο νήμα. «Δεν έχουμε σχεδόν καθόλου παραγωγή βαμβακιού στην Ευρώπη. Πρέπει να πάρουμε τα πάντα από άλλες χώρες. Εδώ σε αυτήν την παραγωγή μπορούμε να φτιάξουμε νήματα από ανακυκλωμένο ύφασμα, επομένως μειώνουμε την εξάρτηση”, λέει η διευθύντρια Ανά Ταβάρες.

Μία από τις πιο γνωστές γερμανικές εταιρείες βιώσιμης μόδας που συνεργάζεται με τον Valerius είναι η Armedangels. Η Κατάλια Κρουκ είναι υπεύθυνη για τη στρατηγική βιωσιμότητας. «Κάθε κομμάτι που πηγαίνει στη ντουλάπα επιβαρύνει επιπλέον το περιβάλλον. Είναι εξαιρετικά σημαντικό τα ρούχα να φτιάχνονται υπεύθυνα, αλλά είναι επίσης σημαντικό το πόσο καταναλώνουμε.»

Η παραγωγή στην Ευρώπη

Όμως, πολλές εταιρείες «fast fashion» σχεδιάζουν επίσης να φέρουν τμήματα της παραγωγής  τους πίσω στην Ευρώπη. Ακόμα κι αν όχι πρωτίστως για λόγους βιωσιμότητας. «Οι μάρκες μπορούν να φέρουν νέες συλλογές στα καταστήματα ακόμα πιο γρήγορα και να εξοικονομήσουν κόστος μεταφοράς και αποθήκευσης», λέει ο ειδικός του κλάδου Ακίμ Μπεργκ. Αυτό δεν είναι δυνατό εάν η παραγωγή είναι στη Νοτιοανατολική Ασία ή την Κίνα.

Η βιωσιμότητα και εγγύτητα στις αγορές πωλήσεων της Κεντρικής Ευρώπης είναι δύο τάσεις που έδωσαν άνθηση στην κλωστοϋφαντουργία της Πορτογαλίας. Αυτή η έκρηξη πιθανότατα θα συνεχιστεί – ή ακόμα και θα γίνει μεγαλύτερη. Πολλές αλυσίδες ρούχων στην Ευρώπη  αναζητούν νέες στρατηγικές: βιώσιμη μόδα ,αλλά στη χαμηλότερη δυνατή τιμή.

Σίγουρα έχεις σταθεί για λίγο μπροστά από την βιτρίνα της Maryloo boutique αν έτυχε να περάσεις από την οδό Πλακοπίτη Νικολάου 2. Mπαίνοντας στον χώρο καταλαβαίνεις απευθείας το ξεχωριστό στυλ, την οικεία ατμόσφαιρα, την φιλόξενη αίσθηση, τη σφραγίδα και αισθητική της Μαρίας!

H Maryloo boutique γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 2019 από την Μαρία Παπανικολάου, λίγο πριν την πανδημία, οι δύσκολες συνθήκες όμως είναι αυτές που δημιούργησαν το δικό της καταφύγιο του στυλ σε μια άκρως απρόσμενη εποχή που για να επιβιώσεις θέλει πείσμα, επιμονή και ευελιξία.

Γραμμική και αφαιρετική, η διακόσμηση της boutique αποπνέει μια απλή, χαλαρή πολυτέλεια, διαχρονικά κομψή που εμπνέεται από ελληνικά σύγχρονα brands με ηθικό χαρακτήρα που δημιουργούν μοναδικά ενδύματα!

Η Μαρία θέλει να κάνει την ντουλάπα σου διαχρονικά κομψή και να αναδείξει την θηλυκότητα κάθε γυναίκας!

Ποια είναι η ιστορία σου, πως μπήκες στον κόσμο της μόδας και επέλεξες να ανοίξεις την δική σου επιχείρηση;

O χώρος της μόδας ήταν πάντα κάτι που με έλκυε. Από πολύ μικρή αγόραζα περιοδικά και τα χάζευα με τις ώρες. Όταν πλέον, παράλληλα με τις σπουδές μου , έπιασα την πρώτη μου δουλειά σε κατάστημα γυναικείων ρούχων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ως πωλήτρια, ήμουν σίγουρη πως είχα βρει αυτό που αγαπούσα να κάνω. Στόχος  μου ήταν να δημιουργήσω τη δική μου επιχείρηση, μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας στο ρούχο, που θα φέρει τη σφραγίδα μου στο στυλ και στην αισθητική. Αγαπώ τη γυναίκα σε όλες τις εκφάνσεις και πιστεύω ότι πίσω από κάθε επιτυχημένη γυναίκα κρύβεται μία άλλη.

Ο κόσμος έχει βαρεθεί το μαζικό, το εμπορευματοποιημένο, πανομοιότυπο; Να φοράμε ότι μας κάνει χαρούμενους;

Κάθε ρούχο φέρει μία ενέργεια που δεν ντύνει απλά ένα σώμα για κάθε περίσταση αλλά την επισφραγίζει με την ταυτότητα της κάθε γυναίκας και την κάνει αξιομνημόνευτη. Το πιο ωραίο ρούχο που μπορεί να φορέσει μία γυναίκα είναι το χαμόγελο της , οπότε οφείλει στον εαυτό της να επιλέγει οτιδήποτε την κάνει να νιώθει άνετη , χαρούμενη και δυναμική. Η καθεμία από μας είναι ξεχωριστή και μοναδική. Αυτός είναι και ο στόχος του Maryloo Boutique!

Τι brands βρίσκουμε στη Maryloo, πως τα επέλεξες και τι είναι αυτό που κάνει το κάθε ένα ξεχωριστό;

Συνεργάζομαι αποκλειστικά και απολύτως συνειδητά με ελληνικές εταιρείες που η καθεμία ξεχωριστά προσφέρει άψογη ποιότητα , δημιουργώντας παράλληλα μια ποικιλομορφία στο στυλ. Αν συνδυάσεις τη μία εταιρεία με την άλλη δημιουργείς ένα πάζλ όπου το κάθε κομμάτι συμπληρώνει και κουμπώνει στο άλλο. Σαν μία παλέτα από διαφορετικά χρώματα που αν τα συνδυάσεις σωστά έχεις ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα. Η κάθε εταιρεία έχει τη δική της φιλοσοφία και ιδιοσυγκρασία με κοινό στόχο  την αρμονία και το σεβασμό στη γυναικεία φύση. Αυτός ήταν και ο στόχος μου γι αυτό ταυτίστηκα με τις συγκεκριμένες εταιρείες. Θέλω να υπάρχει διαχρονικότητα στο ρούχο και στην ποιότητα του. Να τα έχουμε χρόνια στη ντουλάπα μας και να τα εμπιστευόμαστε σε όλες μας τις στιγμές.

Η αρχή της boutique ήταν μια εύκολη διαδικασία; Τι δυσκολίες αντιμετώπισες;

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε. Θέλει κόπο και πολύ χρόνο να το στήσεις, να κάνεις την έρευνα που χρειάζεται ώστε να καταλήξεις στις σωστές επιλογές.

κάθε δυσκολία ξεπερνιέται όμως αν έχεις πείσμα και αγάπη γι αυτό που κάνεις. Το πιο σημαντικό για μένα είναι να  εμπιστευτεί και  να αγαπήσει ο κόσμος αυτό που δημιουργείς. Αυτός σε ανταμείβει σε όλες σου τις προσπάθειες στο τέλος. Και πιστεύω ο κόσμος μου έδειξε την εμπιστοσύνη του και τον ευχαριστώ από καρδιάς γι αυτό.

Πώς είναι να έχεις ένα κατάστημα και να διαχειρίζεσαι τα πάντα μόνος σου; Τα social media βοηθούν;

Είναι λογικό όταν τα πάντα τα διαχειρίζεσαι μόνος σου ,να  πρέπει να επενδύεις πάρα πολύ χρόνο από την καθημερινότητα σου. Δεν είναι μόνο το ωράριο λειτουργίας του καταστήματος , θέλει πολύ δουλειά και εκτός αυτού. Το Internet και το online shopping έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Όποτε αποτελεί  θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι ενός φυσικού καταστήματος. Πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί όλα τα όπλα που έχει στη φαρέτρα του σε μία εποχή που η τεχνολογία καλπάζει , ώστε να προωθήσει τη δουλειά του. Το ρούχο πρέπει να επικοινωνείτε και να αναδεικνύεται με κάθε δυνατό τρόπο.

Τα brands που μπορείτε να βρείτε στη Maryloo boutique είναι Αrpyes, Chaton, Project Soma, Mallory the label, CKontova, Sac &co Jeans, Vice Versa Accessories!

Instagram: @maryloo_boutique

Facebook: @marylooboutique

T. 2461 033342

Δ.  Πλακοπίτη Νικολάου 2, Κοζάνη

Η γνωστή Γαλλίδα μοδίστρα και επιχειρηματίας Κοκό Σανέλ, κυριάρχησε για σχεδόν έξι δεκαετίες στον κόσμο της γυναικείας υψηλής ραπτικής, εισάγοντας επαναστατικές καινοτομίες, με δημιουργίες που θεωρούνται κλασικές. Καθιέρωσε το ύφασμα ζέρσεϊ, το ταγιέρ, το άνετο παντελόνι, τα κοντά σε γραμμή «καρέ» μαλλιά, τα αδιάβροχα, τα πουλόβερ με γυριστό λαιμό, τα φαντεζί ψεύτικα κοσμήματα και το απλό μαύρο φόρεμα.

Ο πατέρας της, Αλμπέρ Σανέλ, ήταν περιοδεύων πωλητής ρούχων και εσωρούχων και η μητέρα της, Εζενί Ντεβόλ, πλύστρα σ’ ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για απόρους. Μετά το θάνατο της μητέρας της μπήκε εσωτερική σ’ ένα εκκλησιαστικό ίδρυμα, όπου έμαθε την τέχνη της μοδιστρικής.

Όταν δεν έπιανε τη βελόνα για να ράψει, τραγουδούσε σ’ ένα κλαμπ στο Μουλέν, όπου σύχναζαν αξιωματικοί του ιππικού. Εκεί ήταν που της κόλλησαν το χαϊδευτικό Κοκό (Coco), με το οποίο έγινε γνωστή τα επόμενα χρόνια. Το Κοκό, σύμφωνα με τους βιογράφους της, μπορεί να προέρχεται από τα δημοφιλή τραγούδια εκείνης της εποχής «Ko Ko Ri Ko» και «Qui qu’a vu Coco» ή ακόμα και από τη λέξη cocotte (κοκότα). Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, που κυκλοφορούσε την εποχή της μεγάλης της δόξας στα παρισινά σαλόνια, η Σανέλ αποκλήθηκε Κοκό, επειδή διοργάνωσε τα καλύτερα πάρτι στο Παρίσι, όπου προσφερόταν άφθονη κοκαΐνη. Ή ίδια ήταν γνωστό ότι ήταν εθισμένη στις ναρκωτικές ουσίες και παρέμεινε ως το τέλος της ζωής της χρήστρια μορφίνης.

Το 1906 σ’ ένα κλαμπ, όπου εμφανιζόταν, γνώρισε τον Ετιέν Μπαλσάν, πρώην αξιωματικό του ιππικού και γόνο πλούσιας οικογένειας υφαντουργών, με τον οποίο πέρασε τρία χρόνια πλούσιας και τρυφηλής ζωής. Το 1909 δημιούργησε σχέση με τον φίλο του Μπαλσάν, τον άγγλο λογαχό Μπόι Κέιπελ, επίλεκτο μέλος της αγγλικής υψηλής κοινωνίας, ο οποίος χρηματοδότησε και τα πρώτα της σχέδια στον κόσμο της μόδας.

Η σταδιοδρομία της Σανέλ στον κόσμο της μόδας ξεκίνησε το 1913, όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει το τραγούδι, στο οποίο, όπως διαπίστωσε κι η ίδια, δεν είχε καμία τύχη. Άνοιξε ένα μικρό κατάστημα στη Ντοβίλ, στο οποίο πουλούσε καπέλα που έφτιαχνε η ίδια. Σύντομα άρχισε να σχεδιάζει πουλόβερ, φούστες και διάφορα αξεσουάρ και να χρησιμοποιεί το ζέρσεϊ. Το 1914 άνοιξε το πρώτο της κατάστημα στο Παρίσι και το 1916 ίδρυσε τον οίκο υψηλής ραπτικής «Chanel». Μέσα σε πέντε χρόνια είχε επιβληθεί, προκαλώντας επανάσταση στο γυναικείο ντύσιμο, με ένα απλό και άνετο στυλ, που ο συνεταίρος της Πολ Πουαρέ αποκαλούσε «φτωχοπροδρομισμό πολυτελείας» («le misérabilisme de luxe»).

Η απλότητα και η άνεση των ρούχων της τονίζονταν από τα ασυνήθιστα τότε φαντεζί ψεύτικα κοσμήματα. Επέβαλε τα μάλλινα ρούχα, το φόρεμα – σεμιζιέ, το απλό μαύρο φόρεμα, την κοντή πλισέ φούστα, το πανταλόνι για πρωινή και βραδινή εμφάνιση. Το 1926 σχεδίασε το πρώτο της ταγιέρ, ενώ από το 1922 είχε συνδυάσει τις δημιουργίες της με το άρωμα «5».

Το 1935 άρχισε να παράγει υφάσματα ζέρσεϊ σε δικό της εργοστάσιο. Την περίοδο του Μεσοπολέμου, ο Οίκος της ήταν από τους μεγαλύτερους στο Παρίσι, με κύκλο εργασιών 120 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων της εποχής και οι επιχειρήσεις της (οίκος μόδας, εργοστάσιο υφασμάτων, εργαστήρια παραγωγής αρωμάτων και κοσμημάτων) απασχολούσαν 3.500 άτομα.

Το 1938 αποσύρθηκε και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία έκλεισε τις επιχειρήσεις και άφησε στο δρόμο χιλιάδες εργαζομένους. Κατηγορήθηκε για σχέσεις με τους Ναζί, αλλά η εις βάρος της δικαστική έρευνα δεν προχώρησε μετά το τέλος του πολέμου. Πάντως, ήταν γνωστή η ερωτική της σχέση με τον στρατηγό των Ες-Ες Βάλτερ Σέλενμπεργκ.

Το 1954 επανήλθε στο προσκήνιο της υψηλής ραπτικής, όταν παρουσίασε ολοκληρωμένο το κλασικό «ταγιέρ Σανέλ», με την κομψή, άνετη φούστα και τη χαρακτηριστική ζακέτα χωρίς πέτα, φινιρισμένη με σειρήτια.

Η Κοκό Σανέλ πέθανε στο Παρίσι στις 10 Ιανουαρίου 1971, σε ηλικία 87 ετών. Ο Οίκος της εξακολούθησε να λειτουργεί και μετά το θάνατό της, παραμένοντας πιστός στην παράδοση του «στυλ Σανέλ». Το 1977 δημιουργήθηκε η πρώτη συλλογή σινιέ έτοιμων ενδυμάτων (πρετ -α- πορτέ), με προορισμό την αγορά των ΗΠΑ. Τον επόμενο χρόνο άνοιξε το πρώτο κατάστημα ετοίμων ενδυμάτων στο Παρίσι και τα επόμενα χρόνια σε πολλές χώρες του κόσμου.

© SanSimera.gr

Με το πέρας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την άνθιση του καταναλωτισμού από τα 50s και μετά, όλα τα παγκόσμια μοντέλα της οικονομίας και marketing στηρίχθηκαν στη βασική ιδέα ότι κάθε καταναλωτής είναι μια μοναδική προσωπικότητα με ξεχωριστές ανάγκες που θέλει να νιώθει ότι διαφοροποιείται με κάποιο τρόπο από το σύνολο, άρα να υπερτερεί αυτού. Και αυτό το μοντέλο λειτουργούσε και εξαπλωνόταν κλιμακωτά εδώ και αρκετές δεκαετίες στη βασική πλάνη που διατηρούσε ο καθένας μας ότι είμαστε οι όντως μοναδικοί ή μέρος μιας φαντασιωσικής ελίτ που ακούγαμε στα 90s Pixies, στα 00s Arcade Fire, οι πρώτοι που ανακαλύψαμε τον Gareth Pugh και το σκοτεινό λυρισμό του στην πασαρέλα και οι μπροστάρηδες του κινήματος «γυαλί πατομπούκαλο», ενώ όλοι γύρω μας φόραγαν γυαλιά χωρίς σκελετό.

Όλα φυσικά άλλαξαν με τη ραγδαία και σαρωτική εξάπλωση του internet που έσπασε τη φούσκα στην οποία ζούσαμε, μόνο για να καταλάβουμε ότι όλα τα πολιτισμικά στοιχεία που αναγνωρίζαμε στον εαυτό μας ως μοναδικά, μόνο σε αυτό το χαρακτηρισμό δεν ανταποκρίνονταν. Και όσο προσπαθούσαμε να γίνουμε πιο εκκεντρικοί και να ανακαλύψουμε ή να ανακυκλώσουμε το επόμενο μεγάλο trend στη μουσική και στο στιλ, τόσο γρήγορα καταλαβαίναμε ότι στο ίδιο ατέρμονο κυνήγι του θησαυρού βρίσκονταν μαζί μας πάρα πολλοί άνθρωποι ανά την υφήλιο, γεγονός που μας έκανε να αφήσουμε την κάθε κατάκτηση μας για την επόμενη. Μέχρι που κάποια στιγμή ως άλλα ποντίκια στον τροχό συνειδητοποιήσαμε ότι η αναζήτηση της μοναδικότητας και της εναλλακτικότητας είναι τόσο μάταιη και απίθανη όσο και και το να βρεις χρυσάφι στην άκρη ενός ουράνιο τόξου. Διότι το εναλλακτικό είναι εν τέλει καταδικασμένο να γίνει αρχικά mass indie (ορολογία η οποία περιγράφει όταν κάτι αφορά εξελικτικά πολύ μεγαλύτερη ομάδα από το μικρό πυρήνα που το ανακάλυψαν)  και καταληκτικά mainstream με αποτέλεσμα αυτοί που το αποθέωσαν και το έκαναν «μόδα» να είναι οι πρώτοι που το αποκηρύξαν, γιατί πλέον αφορά τους πάντες.

Αυτό ισχύει για στιλιστικά trends από τα studs μέχρι τα φλούο χρώματα, αλλά και μουσικά όπως καλλιτέχνες τύπου Monika και Charli XCX. Πείτε το κομπλεξισμό, πείτε το κούραση, πείτε το φυσική εξέλιξη, η αίτια του φαινομένου είναι ήσσονος σημασίας γιατί το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Κάτι που ξεκινά ως εναλλακτικό είναι καταδικασμένο κάποια στιγμή να γίνει λιγότερο ή περισσότερο μαζικό. Οι άνθρωποι λοιπόν που σε κάθε κοινωνία τολμούν πρώτοι και θέλουν να ξεχωρίζουν και ήταν θιασώτες του indie τώρα κάνουν στροφή 180 μοιρών σε ένα νέο μοντέλο προσδιορισμού τους στην κοινωνία μέσα από το οποίο δεν προσπαθούν να ξεχωρίσουν, αλλά υιοθετούν συμπεριφορές και στοιχεία που τους κάνει μέρος του συνόλου στο οποίο ζουν. Αυτό λέγεται normcore.

Normcore είναι η προσπάθεια σου να αφομοιωθείς στην κοινωνία την οποία ζεις και να προσδιοριστείς ως μέρος αυτής και όχι ως ξεχωριστή προσωπικότητα που αντιτίθεται στις νόρμες της. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το εναλλακτικό δεν είναι πια cool γιατί το hipster έγινε mainstream και όλα όσα πολιτισμικά περιέκλειε το hipsterism δεν αφορούν πια αυτούς που το ανέδειξαν ως κουλτούρα. Και αυτή την κοινωνική εξέλιξη παρατήρησαν πρώτοι οι συνεργάτες ενός παγκόσμιου trend forecasting γραφείου στη Νέα Υόρκη, του K-Hole που έγραψαν ένα μανιφέστο, το «Youth Mode: A Report on Freedom», που βάφτισε  το normcore και αποτελεί ένα δοκίμιο με ακαδημαϊκή γλώσσα και trolling αισθητική του σύγχρονου καταναλωτικού και κοινωνικού μοντέλου, το οποίο έχει τη δυναμική να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε όλη την κοινωνική συμπεριφορά μας.

Το normcore είναι το μοντέλο κατανάλωσης που μοιάζει να αντιτίθεται με ένα τρόπο στην κατανάλωση αβίαστα και χωρίς επιτακτικό τρόπο, το μοντέλο που έχει το coolness πέρα από trends ενώ είναι το ίδιο ένα trend, είναι η ειρωνεία απέναντι στο άγχος του να ανακαλύψεις πρώτο το επόμενο μεγάλο πράγμα που θα απασχολεί τον κόσμο, είναι μια ήρεμη επανάσταση που μοιάζει με φυσική εξέλιξη στον ατέλειωτο αγώνα όλων να πρωτοπορήσουν.

Μην σας φαίνεται παράξενο λοιπόν που τα Birkenstock και τα New Balance είναι ξανά παγκόσμιο trend και η Lady GaGa είναι πια ανεπίκαιρη και αναμενόμενη σε τόσα επίπεδα ενώ μουσικοί όπως ο Mac DeMarco και ο Devonte Hynes που μοιάζουν σαν μία μοντέρνα εκδοχή του Seinfeld ή ενός Αμερικανού τουρίστα από το βαρετό Mid West που έχει ξεθάψει και φορά τα παιδικά του ρούχα είναι style icons που εμπνέουν την κοινωνική ελίτ και ιντελιγκέντσια των μεγαλύτερων πόλεων του κόσμου. Η περίοδος που διανύουμε είναι μεταβατική, αλλά το normcore είναι ήδη ένα σαρωτικό trend που αντιλαμβάνονται όλοι οι άνθρωποι της βιομηχανίας της showbiz και το αναγνωρίζεις από το γεγονός ότι το streetstyle της Rihanna και της Jessie J δεν έχει πια τις υπερβολές του παρελθόντος μέχρι την παρουσία της Tavi Gevinson στην τηλεόραση που από παιδί θαύμα της μόδας που θα μπορούσε να είναι η επόμενη Anna Wintour φαίνεται να έχει φτύσει τη μόδα και τις αξίες της στα μούτρα για χάρη αξιών και ιδανικών όπως ο φεμινισμός.

To normcore όπως καταλαβαίνετε είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία στιλιστική τάση, αλλά έχει γίνει ευρέως γνωστό μέσα από τα περιοδικά μόδας που πλέον προσπαθούν να το οικειοποιηθούν ως το επόμενο στιλιστικό trend όπου θεωρείται επιτρεπτό να φοράς παντόφλα με κάλτσα μιας και έτσι αντιλαμβάνεται την εικόνα του μέσου καταναλωτή που δεν τον αφορά η μόδα και οι επιταγές της. Η εκδοχή του look των 30.000 δολαρίων που κοστίζει ένα look που έχει φωτογραφήσει μια μεγάλη έκδοση της μόδας όμως δεν είναι ούτε normal, ούτε αφορά το ευρύ κοινό σε καμία κοινωνική πραγματικότητα.

To normcore ήρθε για να ειρωνευτεί το hipster ή το μη hipster;

Όπως κάθε κοινωνιολογικός νεολογισμός είναι κάτι που μένει να απαντηθεί καθώς η εξάπλωση του εξελίσσεται, αλλά τουλάχιστον πλέον δεν χρειάζεται να απορείτε γιατί όλα αυτά τα άνετα ρούχα που είχατε για πέταμα είναι πλέον cool, όλες αυτές οι βαρετές συνήθειες που είχατε και για τις οποίες ντρεπόσασταν είναι μέρος της καθημερινότητας των αγαπημένων σας icons γιατί όλοι έχουν βαρεθεί τη μοναδικότητα και είναι απλά ΟΚ με την κανονικότητα τους και τα πρόσωπα που πρεσβεύουν ακριβώς αυτό ως celebrities όπως η Jennifer Lawrence.

Και αντί κατακλείδας ρωτήσαμε την Τερψιχόρη Σαββάλα, μεταπτυχιακή φοιτήτρια που έκανε πρόσφατα το dissertation της στο πανεπιστήμιο του Goldsmiths με τίτλο «Normcore: The creation of a conforming subculture» το δικό της σχόλιο για το normcore και μας απάντησε πως το normcore σαν ιδέα ενσωμάτωσης και εξαφάνισης μέσα στο πλήθος εχει γίνει κουλ ακριβώς στην εποχή που το να μείνει κανείς ανώνυμος είναι πλέον αδύνατο.

Στην ψηφιακή εποχή του oversharing και του viral κάθε υποκουλτούρα είναι καταδικασμένη να γίνει το νέο mainstream πολύ γρηγορότερα από ότι οι προκάτοχοί της. Ένας άνθρωπος που θέλει να ακολουθεί τις εξελίξεις πρέπει πλεόν να τρέχει ακόμα γρηγορότερα για να μπορεί απλά να μένει στο ίδιο σημείο.

Πηγή vice.com.gr

O Alessandro Michele κάλεσε τον Γιώργο Λάνθιμο να απαθανατίσει την ανδρική συλλογή του οίκου στα Μουσεία του Καπιτωλίου με την μοναδική αισθητική του.

Η συνεργασία του Gucci με τον Γιώργο Λάνθιμο δεν σταματά εδώ. Σε λίγους μήνες, αναμένεται να κυκλοφορήσει ένα art book, στο οποίο θα συμπεριλαμβάνονται και πάλι φωτογραφίες του ίδιου από το εσωτερικό της διάσημης Villa Albani Torlonia στη Ρώμη.

Δείτε εδώ μερικές από τις φωτογραφίες του lookbook για  την ανδρική Gucci Cruise collection 2020:

ΠΗΓΗ: I-D

Σε έναν ανακατασκευασμένο χώρο στο ισόγειο του κτιρίου του brand, έχει δημιουργηθεί μια γκαλερί για την προβολή συλλογής Shadows, μια σειρά από μνημειώδη αφηρημένα έργα ζωγραφικής του Andy Warhol, που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ασυνήθιστα και απροσδόκητα και δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας εδώ και 20 χρόνια. Η έκθεση αποτελεί μέρος της μακρόχρονης παράδοσης του οίκου να ενσωματώσει την τέχνη στη μόδα. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90, το brand έχει υποστηρίξει καλλιτέχνες όπως οι Donald Judd και Dan Flavin και πρόσφατα συνεργάστηκε με το Andy Warhol Foundation για τη διατήρηση και απεικόνιση των έργων του Warhol στο σύγχρονο ακροατήριο (συμπεριλαμβανομένου και του Raf Simon).

“Η δουλειά του Warhol μου φαίνονταν πάντοτε θαρραλέα», δήλωσε ο Simons, προσθέτοντας ότι παρόλο που δεν φαινόταν ότι «προορίζονταν να συμμορφωθεί με τα αναμενόμενα, ωστόσο κατόρθωνε να είναι επιτυχής και εμπορικός». Και αυτό το έργο του Warhol “ήταν αναμφισβήτητα μια δύναμη αλλαγής στη σύγχρονη τέχνη».

Η συλλογή Shadows συνδέεται με το αφιέρωμα στη διεξιοτεχνία του Warhol ως ζωγράφος: «Ελπίζω ότι αυτή η επίδειξη θα συμβάλλει ώστε να επαναπροσδιοριστεί το ενδιαφέρον για τη ζωγραφική του Warhol”, τόνισε ο  Courtney J. Martin, Chief Curator at the Dia Art Foundation. “Θεωρώ ότι ήταν ένας πολύ σοβαρός ζωγράφος, που κατανοούσε τους κανόνες που μας δεσμεύουν καθώς και τους κανόνες που μπορούσε να σπάσει».

Πηγή: CR Fashionbook

Μια νέα έκθεση του Fine Arts Museum του Σαν Φρανσίσκο παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά στοιχεία που αποτελούν τη μουσουλμανική γυναικεία μόδα. Η σύγχρονη μουσουλμανική μόδα παρουσιάζει πάνω από ογδόντα διαφορετικά σύνολα, από μπουργκίνι μέχρι αθλητικά ρούχα που δημιουργήθηκαν από καταξιωμένους σχεδιαστές σε όλο τον κόσμο. Οι φωτογραφίες τέχνης και τα κοινωνικά δίκτυα επικοινωνούν με την έκθεση, συμβάλλοντας έτσι στην απεικόνιση της πολυεπίπεδης και περίπλοκης ιστορίας της σύγχρονης μουσουλμανικής μόδας.

«Η σύγχρονη βιομηχανία μόδας εκτιμάται σε 44 δισεκατομμύρια δολάρια», αναφέρει η Reina Lewis, καθηγήτρια και συγγραφέας του Muslim Fashion.  «Αυξάνεται ταχύτερα από άλλους τομείς. Οι μουσουλμάνοι, παγκοσμίως, αποτελούν ένα νεανικό και συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό και η σύγχρονη μόδα έχει μια θέση στα διεθνή shows.

Οι γυναίκες της Μέσης Ανατολής είναι καταναλωτές προϊόντων πολυτελείας. Είναι μορφωμένες και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως influencers. Τα κοινωνικά δίκτυα είναι αναμφισβήτητα υπεύθυνα για την έκρηξη της σύγχρονης μουσουλμανικής μόδας. Τώρα αποκτούν μεγαλύτερο μερίδιο στην παγκόσμια αγορά της βιομηχανίας.

Η έκθεση παρουσιάζει κομμάτια σχεδιαστών που εμπνέονται από τον μουσουλμανικό πολιτισμό, όπως o YSL, ο οποίος έχει επιρροές από το Μαρακές. Ταυτόχρονα, οι γυναίκες της Μέσης Ανατολής είναι πελάτες των πολυτελών οίκων είτε πρόκειται για τον Dior είτε για τον Oscar De La Renta.