Το “Somehow Someway” είναι ένα ορχηστρικό Hip-Hop / Downtempo άλμπουμ με τις συμμετοχές επίσης του Kill Emil και του Krus που συνέβαλαν στα “Beats And Pieces”, “All About Practice” και “Light My World”.

Το Somehow Someway θα κυκλοφορήσει σε βινύλιο από την Mind The Wax στις 1 Οκτωβρίου και περιέχει 12 κομμάτια.

Ο Billa Qause είναι ενεργός στην underground Hip-Hop / Trip-Hop σκηνή από το 1997. Επηρεασμένος από Hip-Hop, Soul, Jazz και Funk και τις δυναμικές αστικές γειτονιές της Αθήνας, ο Billa χρησιμοποιεί αυτά τα στοιχεία για να δημιουργήσει τη δική του μουσική. Ορχηστρικοί Hip-Hop και Trip-Hop ήχοι αναμειγνύονται με μυστικιστικές μελωδίες, αιθέρια φωνητικά και soulful συγχορδίες, συνοδευμένες πάνω σε smooth μπασογραμμές και ρυθμικά θέματα. Είτε ως μέλος του γνωστού beatmaking γκρουπ είτε σόλο, ο Billa Qause εχει εμφανιστεί σε Ελλάδα και Ευρώπη, μοιράζοντας τη σκηνή με καλλιτέχνες όπως ο Gramatik, o Wax Tailor, o DJ Krush, oι Herbaliser, oι Chinese Man, o Panda Dub και ο Shawn Lee.

Album Press Release Καλλιτέχνης: Billa Qause Τίτλος: Somehow Someway Δισκογραφική: Mind The Wax Είδος: Instrumental Hip-Hop / Downtempo Φορμάτ: 12” Βινύλιο & Ψηφιακά Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1 Οκτωβρίου 2019 Track List Light My World feat. Krus You Know Me True Thoughts All About Practice feat. Kill Emil Phile It Dreamer Beats And Pieces feat. Kill Emil Keep On Half Notes Every Day Playin’ Yourself Playground

Molly Nilsson – 2020

Η Molly Nilsson είναι το κορίτσι που στέκεται μόνο του πάνω στη σκηνή με ένα μικρόφωνο και ένα laptop. Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Είναι όλα εκεί στους στίχους και τους ήχους της. Κάπου ανάμεσα στη χαρά και τη λύπη, στο σκοτάδι και το φως η Molly γράφει τραγούδια με έναν ονειρικό και ποιητικό ρεαλισμό. Μετά από 8 album έρχεται το 2020,  γεμάτο εξομολογήσεις και λατρεμένα synths. Ο ήχος του παραμένει γνώριμος και αγαπημένος, glossy και ονειρικός με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά νιλσονικά drums και synths, η φωνή όμως είναι διαφορετική. Η Molly παίζει με την παραμόρφωση, ακούγεται πιο απόμακρη και ταυτόχρονα εσωτερική. Η ακρόαση του “Serious Flowers” σε βάζει αμέσως στη νέα φάση του 2020, ενώ το “ A Slice of Lemon” γίνεται γρήγορα καινούριο αγαπημένο. Λέτε το 2020 να έχει soundtrack τους ύμνους της Molly Nilsson;

Daphne And The Fuzz – 2 AM

Πως ακούγεται η σύγχρονη ελληνική ηλεκτρονική pop; Σαν το “2 AM” των Daphne And The Fuzz. Η δεύτερη κυκλοφορία τους μοιάζει να ταξιδεύει μέσα από μια πληθώρα ειδών, να συνδυάζει αρμονικά τον οικείο πλέον στα αυτιά μας ήχο του συγκροτήματος με νέα έντονα dance στοιχεία. Η Δάφνη Λάζου τριγυρνάει μέσα σε πειραματισμούς και νέες προσεγγίσεις μαζί με τους μουσικούς της σε ένα άλμπουμ, το οποίο συνδυάζει αρμονικά τους funky ρυθμούς, τις space μπαλάντες, τα χορευτικά beats με εσωστρεφή και ψυχεδελικά στοιχεία. Χάνεσαι μέσα σε τραγούδια όπως το “Space and Sound” και το “Waiting” και ακούς τις υπαρξιακές αναζητήσεις των Daphne And The Fuzz στο “After Midnight” και το “Step by Step”. Ο ΝΤΕΙΒΙΝΤ επιμελήθηκε τη μίξη, αφήνοντας τη δική του ιδιαίτερη πινελιά στο δεύτερο πολυσυλλεκτικό άλμπουμ των Daphne And The Fuzz.

Cat Power – Wanderer

Έξι χρόνια μετά την τελευταία της κυκλοφορία, η Chan Marshall επιστρέφει με ένα άλμπουμ εσωτερικής περιπλάνησης. Η Chan Marshall στα 46 της είναι πλέον μητέρα και φαίνεται να έχει υιοθετήσει το χαρακτηρισμό του “Wanderer”, υποδεικνύοντας με τους στίχους και τους ήχους τους πως έχει αγκαλιάσει τα ασταθή και μεταβαλλόμενα μέρη της ύπαρξής της. Το δέκατο σε σειρά άλμπουμ της ακούγεται σαν το προσωπικό soundtrack της τωρινής ζωής της, διευρυμένο, σοφό και ευάλωτο. Αν και στο σύνολο του άλμπουμ η Marshall τραγουδάει στον εαυτό της, σε μερικά σημεία η δική της φωνή παραμερίζεται, δίνοντας χώρο σε άλλες φωνές που στέλνουν τα δικά τους μηνύματα γυναικείας αλληλεγγύης, όπως συμβαίνει στο τραγούδι “Woman”, που ξεχωρίζει για την ενορχήστρωσή του. Σε κάθε τραγούδι της εφαρμόζει τον συνδυασμό της αξέχαστης φωνής της με τον χαρακτηριστικό έντονο λυρισμό της, σε οικείες ηχητικές συμβάσεις (“You Get”). Το “Wanderer” είναι η απόδειξη της ωριμότητας της Cat Power, μιας μουσικού που ταξιδεύει μέσα στα κύματα της εμπειρίας της.

Kurt Vile – Bottle It In

Όμορφο και μελαγχολικό, όχι όμως καταθλιπτικό, ταξιδιάρικο. Ο Kurt Vile κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ, που η ακρόασή του γεμίζει τις ημέρες και τις νύχτες μας. Γεμάτο με τους πιο αγαπημένους κιθαριστικούς ήχους και στίχους που αντανακλούν τις σκέψεις του για την ηλικία, το πέρασμα του χρόνου, την επιτυχία και τις δυνατότητες της ευτυχίας. Στο σύνολό του αποπνέει μια γλυκιά μελαγχολία που φωτίζεται από τη φωνή του μακρυμάλλη μουσικού. Οι μελωδίες του δεν χάνουν τη χαρακτηριστική ανησυχία τους, σε ωθούν σε μια περιπλάνηση, που αυτή τη φορά όμως έχει προορισμό. Ο κόσμος του Kurt Vile μοιάζει ανοιχτός για εξερεύνηση στον κάθε ακροατή, που το μόνο που έχει να κάνει είναι να κλείσει τα μάτια και να απολαύσει. “Bassackwards”, “Skinny Mini”, “Cold Was the Wind” και “Bottle It In” είναι όλα τους υπέροχα! Kurt Vile δεν απογοητεύεις ποτέ!

Είναι σε σκηνοθεσία του πολυπράγμονα καλλιτέχνη Άρη Μισόπαπα (HATAKEStudio), ιδιαίτερης αισθητικής που ο στόχος της είναι να ξεφύγει από τα καθιερωμένα.

Η ενορχήστρωση του τραγουδιού ανήκει στους Γιάννη & Χάρη Μιχαηλίδη (ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ) , γνωστοί και από παραγωγές που έχουν αναλάβει των Π. Μουζουράκη, Ε. Ζουγανέλη, Μ. Φάμελλου, Σ. Δρογώση κ.α.

Ο Παύλος Ρεμπής γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα με καταγωγή από   τήν ξεχωριστή Ικαρία, το νησί που περνάει συνήθως τα καλοκαίρια του.

Από μικρή ηλικία όλοι τον αποκαλούσαν ως το «παιδί-μπάντα» αφού εκτός από τα τραγούδια που έγραφε από μικρός και τις μουσικές σπουδές του στο πιάνο, σύγχρονο /κλασσικό τραγούδι και βυζαντινή μουσική είναι αυτοδίδακτος στα ντραμς, κιθάρες, μπάσο & κρουστά.

Τα πρώτα κομμάτια του Παύλου τα άκουσε ο Μάνος Ξυδούς και η βοήθεια όπως και οι συμβουλές του Μάνου, έγιναν εφόδιο για το μέλλον. Μετά το λύκειο μπαίνει στο Πολυτεχνείο για τις άλλες «καλλιτεχνικές» του σπουδές όπως ο ίδιος πιστεύει, αυτές του Πολιτικού Μηχανικού και εκείνη την περίοδο μαζί με την τότε μπάντα του, τους «Γυάλινος Κόσμος», πραγματοποιεί πολλές συναυλίες στην Ελλάδα ετοιμάζοντας παράλληλα την πρώτη τους δουλειά που κυκλοφορεί λίγα χρόνια αργότερα.

Το 2012 οι «Γυάλινος Κόσμος» διαλύονται, εκείνος ξενιτεύεται στο εξωτερικό αλλά επιστρέφει 3 χρόνια αργότερα με βαλίτσες γεμάτες με νέα τραγούδια. Και κάπου εκεί ξεκινάει ένα άλλο όμορφο ταξίδι

Με τις παροτρύνσεις του φίλου του τραγουδοποιού Λεωνίδα Μαράντη, προσεγγίζει τους Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη από τους Jumping Fish Artists ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ με στόχο την δημιουργία της πρώτης προσωπικής δουλειάς. Οι τρεις τους μπαίνουν στο στούντιο, τα αδέλφια Μιχαηλίδη αναλαμβάνουν πλήρως την επιμέλεια της δουλειάς και την ενορχήστρωση των τραγουδιών και η αίσθηση ενός φρέσκου power-pop/rock άλμπουμ με ελληνικό στίχο παίρνει σάρκα και οστά!

Τις ηλεκτρικές κιθάρες, το μπάσο και τα πλήκτρα αναλαμβάνει εξολοκλήρου ο Χάρης Μιχαηλίδης ενώ τον προγραμματισμό ο Γιάννης και τα τύμπανα ηχογραφούνται στο στούντιο του Θοδωρή Κοντάκου (ΚΥΡΙΟΣ Κ.) από τον Αλέκο Κούρτη (ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ, Φ.Πλιάτσικας, Μ. Στρατής, Joanna Drigo κ.α.). Ο ΚΥΡΙΟΣ Κ. βάζει και αυτός τις δικές του ιδιαίτερες ιδέες σε κάποια τραγούδια και το παζλ συμπληρώνεται με τη συμμετοχή των Jim Σταρίδας (Μαραβέγιας band) στο τρομπόνι σε ένα τραγούδι και σε ένα άλλο την Αριέτα Σαϊτά στο βιολί

Ιδιαίτερη στιγμή στο άλμπουμ είναι η συνεργασία του Παύλου και του Χάρη Μιχαηλίδη στο τραγούδι με τίτλο “ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ” με τον Χάρη να ντύνει με μια “εκρηκτική” μουσική τους στίχους του Παύλου. Επίσης συνεργάζεται σε 2 τραγούδια με τους Νίκο Γώγο και Σταύρος Ζαχαρία ενώ ένα απτά πιο όμορφα ρεφρέν του άλμπουμ στιχουργικά ανήκει στην Κοραλία Αλιφραγκή.

Εκεί που οι Stereophonics, Coldplay, Snow Patrol, Arctic Monkeys, Radiohead, Portishead, Doves, Blackfield, Oasis, Archive συναντούν τους Μάνο Ξυδούς, Γ. Δημητριάδη, Μ. Φάμελλο, Ν. Πορτοκάλογλου, Σ. Δρογώση, Ξύλινα Σπαθιά, Μ. Στρατή και φυσικά τους Δραμαμίνη, εκεί κάπου ανάμεσα βρίσκονται και τα τραγούδια του Παύλου ντυμένα με την μελωδική αλλά ταυτόχρονα δυναμική του φωνή.

Ενορχήστρωση : Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης (Δραμαμίνη)

Παύλος Ρεμπής – Φωνή, Φωνητικά, Ντέφι, Claps
Χάρης Μιχαηλίδης – Ακουστική κιθάρα, Ηλεκτρική κιθάρα, Μπάσο, Πλήκτρα, Claps
Γιάννης Μιχαηλίδης – Claps
Αλέκος Κούρτης – Τύμπανα

Επιμέλεια παραγωγής, μίξη, mastering : Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης (Δραμαμίνη)

Τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν στο στούντιο “Νήπιο”, με ηχολήπτη τον Θοδωρή Κοντάκο (Κύριος Κ.).
Τα υπόλοιπα όργανα ηχογραφήθηκαν στο στούντιο “Stereo”, με ηχολήπτη τον Γιάννη και Χάρη Μιχαηλίδη.

General inquiries: info@spider-music.com

Το soundtrack για τον μήνα, που μας πέρασε, συνέθεσαν αυτά τα τέσσερα albums. Spiritualized, Still Corners, Blood Orange και Interpol στα καλύτερά τους!

Spiritualized- And Nothing Hurt

Τα τραγούδια των Spiritualized είναι τεράστια, γεμίζουν δωμάτια, καρδιές, μυαλά αλλά παράλληλα έχουν έναν προσωπικό χαρακτήρα, νιώθουν δικά σου, είναι σαν να ανήκουν στα αυτιά σου. Από το “Ladies and Gentlemen We are Floating in Space” στο “And Nothing Hurt” η ομορφιά του ήχου των Spiritualized παραμένει αναλλοίωτη. Το τελευταίο τους album διαχέεται από μια πολυμορφική προσέγγιση. Ακούγοντάς το, η soul συναντά την ονειρική ποπ, η ψυχεδέλεια συναντά το space rock, δημιουργώντας ένα μοναδικό γεμάτο και σχεδόν κονσεπτικό ήχο. Το “I’m Your Man”, το “Perfect Miracle”, το “Let’s Dance” και το “ On the Sunshine” προσθέτουν ένα νέο κεφάλαιο στην κληρονομιά των Spiritualized, η οποία είναι διαχρονική, πολυσυλλεκτική, όμορφη και ονειρική. Αναμφίβολα, το “And Nothing Hurt” μπαίνει στις λίστες με τα καλύτερα album του 2018.

Still Corners- Slow Air

Μέσα στην αυγουστιάτικη ζέστη και ραθυμία κυκλοφόρησε ένας δίσκος που ήρθε να δροσίσει και να ταξιδέψει τα όνειρά μας, με γλυκά νωχελικά φωνητικά και όμορφες μουσικές. Το “Slow Air” των Still Corners είναι το άλμπουμ που παίζει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς διακοπές, χωρίς παύσεις, χωρίς ενδοιασμούς. Σαν αργά κύματα αέρα, οι κιθάρες  του άλμπουμ έρχονται να χαϊδέψουν τα αυτιά σου και να μαγνητίσουν τη φαντασία σου. Από τη glossy dream pop, σε μια σχεδόν γλυκά μελαγχολική ατμόσφαιρα, το νέο πόνημα των Still Corners είναι ταξιδιάρικο, εθιστικό και ίσως τελικά αποτελεί ένα νέο σημείο αναφοράς για το ηχόχρωμα του συγκροτήματος. Η συνέχεια και η εξέλιξη των Still Corners βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο “Black Lagoon”  και το “In the middle of the Night” . Πατήστε το play άφοβα

Blood Orange-Negro Swan

O Devonté Hynes εδώ και μια δεκαετία γράφει μουσική, όμως το alter ego του, Blood Orange, είναι το πιο πετυχημένο του project. Το τέταρτο album του τιτλοφορείται “Negro Swan” και αποτελεί το πιο εσωστρεφές και προσωπικό του πόνημα μέχρι τώρα. Τα όμορφα φωνητικά του, η απαγγελία λέξεων, οι μοναδικές ενορχηστρώσεις είναι βασικά συστατικά του album, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά οι απαλές κιθάρες, τα synths, σαξόφωνα και μπάσα δημιουργώντας έναν πλούσιο πολυεπίπεδο ήχο.  Ο Hynes μπλέκει την R&B, τη funk, τη soul και τη jazz με ηλεκτρονικούς ήχους για να συνθέσει ένα μοναδικό άκουσμα που συνοδεύει την εξιστόρηση της Janet Mock. Στιχουργικά, το θέμα που καθορίζει το σύνολο του album είναι οι προσωπικές εμπειρίες του Hynes και η προσπάθειά του να βρει χώρο για τον εαυτό σε έναν κόσμο, στον οποίο πολλοί του λένε πως δεν ανήκει. Άκουσε το “Saint”, το “Hope” και το “Charcoal Baby”.

Interpol- Marauder

To “Marauder” , το έκτο σε σειρά album των Interpol σηματοδοτεί την επιστροφή του συγκροτήματος στα μουσικά δρώμενα. Κυρίαρχο ρόλο στο album παίζουν τα φωνητικά του Banks, αργά και βαθιά, προσδίδοντας συναισθηματισμό και τον έντονα προσωπικό χαρακτήρα που διατρέχει όλα τα τραγούδια. Ο κιθαρίστας Daniel Kessler δίνει νέο βάθος στους στίχους που μιλούν για τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις του Banks αναφορικά με το παρελθόν του στις σχέσεις και τους χωρισμούς . Το “If You Really Love Nothing” και το “ Stay In Touch” είναι αντιπροσωπευτικά παραδείγματα του έντονου συναισθηματισμού, ενώ το “The Rover” αποτελεί το highlight του album.  Παρόλα αυτά, το “Marauder” δεν είναι το album που ξεπερνά την πρώτη κυκλοφορία του συγκροτήματος και τους αφήνει χώρο για να εξελιχθούν περισσότερο.

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και στο Ωδείο Βορείου Ελλάδος.

Το 1987 συνέχισε με υποτροφία τις σπουδές του στη Βοστόνη, στο Berklee College of Music.

Το διάστημα 1988-1990 υπήρξε μέλος της Brandeis University Jazz Band υπό τη διεύθυνση του Ricky Ford.

Έχει εμφανιστεί με γνωστά ονόματα της τζαζ, όπως οι Milt Hinton, Ran Blake, Kenny Burrell, Houston Person, Charles Davis και με δικά του γκρουπ σε jazz clubs της Βοστόνης.

Το 1991 επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ηχογράφησε πολλές φορές δικές του συνθέσεις για το Γ’ Πρόγραμμα της ΕΡΑ, εμφανίστηκε σε jazz festivals, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο “Σταυροδρόμι της Μεσόγειου”, σε συναυλίες στο πλαίσιο του Οργανισμού “Θεσσαλονίκη-Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης” κ.α.

Συνεργάστηκε και έπαιξε ζωντανά μουσική για χορευτικές ομάδες και συνέθεσε μουσική για το θέατρο και για ντοκιμαντέρ της Ελληνικής Τηλεόρασης.

Έχει περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό με δικά του σχήματα και με ορισμένες από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της διεθνούς τζαζ μουσικής σκηνής.

Έχει ηχογραφήσει τρία προσωπικά CD, τα Dialogues , Seven for a και The Call.

Πότε κατάλαβες οτι η θέλεις να αχοληθείς με την μουσική; Ήταν τότε που γράφτηκες στο Ωδείο ή όταν ολοκλήρωσες την πρώτη σου μουσική σύνθεση;

Δεν ξέρω έγινε σιγά, σιγά από μόνο του, δεν ήταν κάποια συνειδητή απόφαση, η μουσική σε διαλέγει από μόνη της , σαν να μην έχεις άλλη επιλογή. Πάντως το πρώτο μου όργανο στο δημοτικό ήταν μια μελόντικα και παράλληλα με την προσπάθεια μου να παίξω την Άγια Νύχτα άρχισα να σκαρώνω απλές μελωδίες.

Τι σε τράβηξε στην τζαζ μουσική;

Ο αυτοσχεδιασμός σε πραγματικό χρόνο, η ελευθερία που σου δίνει μέσα από τους περιορισμούς που σου θέτει, η στιγμιαία δημιουργία, κάτι σαν αναπαράσταση της ίδιας της ζωής.

Έχεις σπουδάσει σ’ ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά εκπαιδευτικά κέντρα παγκοσμίως, το Berklee College of Music στη Βοστόνη. Πώς ήρθε αυτό ως ευκαιρία και τί έμαθες σ’ έναν τέτοιο χώρο; Τι θα πρόσφεραν σ’ ένα νέο μουσικό, που θέλει να γίνει επαγγελματίας, οι σπουδές στο εξωτερικό;

Το αναζήτησα πολύ για  να πάω φυσικά ήμουν τυχερός γιατί πήρα μια πολύ καλή υποτροφία και αυτό βοήθησε αρκετά. Πέρα από τις γνώσεις, η επαφή και η ευκαιρία να παίξεις με πολλούς  και καλούς μουσικούς (ιδίως αν αυτοί είναι καλύτεροι από σένα) σε βοηθάει να αντιληφθείς σε βάθος τη φύση αυτής της μουσικής και να αποκτήσεις την σωστή νοοτροπία. Η μουσική είναι μέσα μας, το μόνο που χρειάζεται είναι να πάψουμε να αναζητάμε την αυτοεπιβεβαίωση και να την αφήσουμε απλά να βγει.

Ποιες είναι οι πρώτες σου μουσικές αναμνήσεις;

Μια φυσαρμόνικα η οποία εξαφανίστηκε μυστηριωδώς (εδώ ειμαι σίγουρος ότι έπαιξε ρόλο ο θόρυβος και η αναστάτωση που προκαλούσα στους γονείς μου με το να παίζω όλη μέρα στο σπίτι…) και η μελόντικα που ανέφερα στην αρχή.

Έχεις συμμετάσχει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού. Παρόμοια φεστιβάλ που διοργανώνονται στην Ελλάδα, έχουν κάνει βήματα πιστεύεις;

Το πρόβλημα με τα φεστιβάλ στην Ελλάδα (όπως και με τους χώρους και γενικότερα με την όλη σκηνή της jazz) είναι η έλλειψη συνέχειας και διάρκειας. Αυτό δεν αφήνει τα πράγματα να προχωρήσουν και να εξελιχθούν. Όπως και η εξάρτηση τους από τους Δήμους, αλλά τουλάχιστον έχουν αυξηθεί αριθμητικά.. Προσπαθώ ακόμα και τώρα να παίξω το λιγότερο 3-4 ώρες την ημέρα, η μουσική είναι η καθημερινότητά μου, το κάνω άλλωστε τόσα πολλά χρόνια αυτό και πάντα προσπαθούσα να το περιφρουρήσω. Πάντως με τα απλά καθημερινά πράγματα συνήθως το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος που σπαταλάς σ’αυτά αλλά η σκέψη ότι έχεις να τα κάνεις.

Είχες πρότυπα; Συνεχίζεις να έχεις πάνω στον μουσικό τομέα και γενικότερα στη ζωή σου;

Υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι από όλους τους χώρους (μουσικοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς…) που με συντρόφευσαν, με δίδαξαν και με σημάδεψαν. Συνεχίζω να γυρίζω σ’ αυτούς μαζί με ότι καινούργιο με παθιάζει. Η λίστα είναι τεράστια.

Ο αυτοσχεδιασμός είναι σημαντικό κομμάτι των ζωντανών εμφανίσεών σας. Μπορεί αυτό να συμβεί κάθε βραδιά με την ίδια ένταση και να δημιουργήσει το ιδιο αποτέλεσμα;Mπορεί να γίνει ‘επικίνδυνος’ κάποιες φορές onstage;

Δεν μπορείς να αναγκάσεις τον εαυτό σου να παράγει μουσική, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελέγξεις τα εκφραστικά σου μέσα και να ακολουθήσεις την ροή. Βοηθάει πάντα η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύσσεις με τα χρόνια με κάποιους μουσικούς και βέβαια το κοινό. Είναι πάντα μια αμφίδρομη ανταλλαγή ενέργειας, κάτι σαν ιεροτελεστία. Πάντως το να παίρνεις ρίσκα και όπου αυτό σε βγάλει είναι το ζητούμενο γιατί είναι η αλήθεια της στιγμής.

Πως βλέπεις την ελληνική jazz σκηνή;

Σε επίπεδο μουσικών βελτιώνεται, η νοοτροπία είναι όμως ακόμη ένα πρόβλημα, που εμποδίζει την διάρκεια και την άνδρωση της σε όλα τα επίπεδα (δημιουργία, χώρους κλπ..)

Αισθάνεσαι ότι μπορεί να ‘χάνεις πράγματα’ ως μουσικός στην Ελλάδα; Θα ήταν διαφορετική η καριέρα σου αν είχες μείνει στο εξωτερικό

Σίγουρα, αλλά δεν μετανιώνω για αυτό, άλλωστε μπορείς να δημιουργήσεις και να εκφραστείς όπου και να είσαι, μου λείπει πάντως μερικές φορές η πρόκληση του να παίζω πιο συχνά με πραγματικά καλούς μουσικούς.

Πριν κάποια χρόνια συνεργάστηκες με τον Στάθη Λιβαθηνό  στην όπερα Κάρμεν. Πως έδεσε η τζαζ με το θέατρο;

Ήταν μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα δημιουργική αλλά και πολύ κουραστική εμπειρία , όσο πιο πολύ εξοικειωνόμουν με την μουσική του Bizet τόσο πιο εύκολα και αβίαστα μου έβγαινε να την μεταμορφώσω σε κάτι άλλο. Η  μουσική έχει τόσα κοινά με το θέατρο, και τα δυο παράγονται μέσα στον πραγματικό χρόνο, άλλωστε οι μουσικοί και οι ηθοποιοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν την έκφραση «παίζω» σε μια παράσταση. Το θέμα είναι να υπηρετεί το ένα, σωστά το άλλο.

Τελικά γιατί ακούμε μουσική, ποια η ενέργεια που εισχωρεί  στον άνθρωπο μέσω της μουσικής;

Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες για αυτό. Υπάρχει μνήμη και συναίσθημα μέσα στην μουσική και ανήκει απόλυτα στον ακροατή είναι γοητευτικό το πόσο διαστέλλει και τροποποιεί τον χώρο και τον χρόνο την στιγμή που την ακούμε. Υπέρβαση.

Μας έχεις χαρίσει μέχρι στιγμής τρεις δισκογραφικές αποτυπώσεις. Τι θα ακολουθήσει στο μέλλον;

Υπήρξαν κάποια project όπως ένα αφιέρωμα στον Leonard Cohen, μουσική από θεατρικές παραστάσεις και άλλα που για κάποιο λόγο δεν τα ηχογράφησα. Υπάρχει μια καινούργια δουλειά πολύ ροκ και πειραματική που σκοπεύω να την ηχογραφήσω μέσα στο καλοκαίρι (πάντα ήθελα να στήσω μια ροκ μπάντα.. Μου πήρε κάποια χρόνια βέβαια! )

Αν η τζαζ ήταν συναίσθημα ποιο θα ήταν αυτό;

Ελευθερία..

Στην ταινία Almost Famous, ο πρωταγωνιστής σε μικρή ηλικία ψάχνει τους δίσκους της αδερφής του. Ανακαλύπτει το “Tommy” των Who και ένα σημείωμα που λέει : Άκουσε το “Tommy” με ένα κερί να καίει και θα δεις ολόκληρο το μέλλον σου”.  H βελόνα από το πικ απ πέφτει στα αυλάκια του δίσκου, το “Sparks” ξεκινά και ο πρωταγωνιστής βιώνει μια αποκάλυψη! Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε το αίσθημα που σου προκαλεί ο πρώτος δίσκος που ακόμα και με την ακρόαση της πρώτου τραγουδιού, πρόκειται να σε συγκλονίσει και ίσως τελικά γίνει το soundtrack της ζωής σου!

Ρωτήσαμε λοιπόν τους ειδικούς για  την πρώτη φορά που πάτησαν το play και βίωσαν τη δική τους πρωτόγνωρη  μουσική αποκάλυψη!

Αστέρης Κοντός,  DJ και ραδιοφωνικός παραγωγός

Μου είναι δύσκολο να μιλήσω για ένα δίσκο που μου άλλαξε τη ζωή, καθώς πολλά μουσικά ερεθίσματα έχουν ασκήσει επιρροή πάνω μου. Η αλήθεια είναι πως κατά βάση είμαι παιδί της Ροκ. Και όταν λέω ροκ, αναφέρομαι στους Doors, στους Clash και τέτοια πράγματα. Παρά ταύτα, στα 16 μου, όπου και δούλευα σε ένα καφέ για χαρτζιλίκι τα καλοκαίρια, έτυχε να ανακαλύψω τους Portishead και συγκεκριμένα το Live στο Roseland NYC. Ήταν έρωτας με το πρώτο άκουσμα. Δεν μπορούσα να προσδιορίσω καν το είδος της μουσικής που άκουγα. Με έκανε να αισθάνομαι χαρά μέσα από τη μελαγχολία που έβγαζε (πολύ περίεργο για να το εκφράσω κάπως αλλιώς). Θυμάμαι τον εαυτό μου να τον ακούω ώρες ξανά και ξανά και κάπως έτσι νομίζω ότι οι Portishead έγιναν σταθμός για τη συνέχεια των μουσικών μου ανακαλύψεων!

Βαγγέλης Γκουντώνης (LEFEN), DJ και ορκισμένος δισκοσυλλέκτης

Για μένα λοιπόν, ένα άλμπουμ που στάθηκε σταθμός στη ζωή μου είναι αυτό του Aphex Twin, το “Selected Ambient Works 85-92”. Η πρώτη μου επαφή με το συγκεκριμένο άλμπουμ έγινε το 2012 όταν άκουσα για πρώτη φορά και εντελώς τυχαία το “We are The Music Makers” που συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο. Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το συγκεκριμένο κομμάτι συνειδητοποίησα ότι είναι ένα κομμάτι, το οποίο θα ακούω καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής μου. Έπειτα από λίγο καιρό, αποφάσισα να ακούσω όλο το άλμπουμ αλλά και αρκετή από τη δισκογραφία του συγκεκριμένου καλλιτέχνη, τον οποίο και αμέσως κατέταξα στην κορυφή της λίστας των πιο αγαπημένων μου μουσικών. Είναι το πρώτο άλμπουμ που με μύησε στο είδος της Ambient και IDM μουσικής, ανοίγοντάς μου έναν κόσμο, ο οποίος παρέμενε άγνωστος για εμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Η απόλυτη ικανοποίηση ήρθε όταν επιτέλους απέκτησα τον δίσκο που τόσο πολύ αγαπούσα. Μέχρι και σήμερα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Εν τέλει, πιστεύω ότι είναι ένας διαχρονικός δίσκος με τεράστια σημασία στο ευρύτερο φάσμα της ηλεκτρονικής μουσικής και πρόκειται σίγουρα για ένα δίσκο που σε σημαδεύει για το υπόλοιπο της ζωής σου.

CRUZ, DJ

Ήτανε καλοκαίρι του 1992, ήμουν 8, όταν ο αδερφός μου αγόρασε το πρώτο μας CD player από ένα δισκάδικο της πόλης και ο δισκοπώλης του έδωσε δώρο ένα cd.
Ήταν ο πρώτος δίσκος των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ που έμελλε να με σημαδέψει.
Φυσικά τον πρώτο καιρό μπορεί να τον άκουγα και 10 και 20 φορές την ημέρα όποτε, ίσως ήταν επόμενο να τον αγαπήσω, αλλά βαθιά μέσα μου πιστεύω πως αυτός ο δίσκος «ήθελε» να με βρει.

Οι Στέρεο Νόβα μου σύστησαν την ηλεκτρονική μουσική που έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου και ίσως στην πορεία με έκανε να ασχοληθώ και με το Djing.
Οι μελωδίες τους μου ξύπνησαν τα συναισθήματα που με ακολουθούν μέχρι και σήμερα.
Τα πρώτα χρόνια η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαινα τη σημασία των διορατικών στίχων του Κωνσταντίνου Βήτα, αλλά μετέπειτα είδα πως τελικά μου σύστησαν και τη ζωή όπως ήταν όπως είναι και πιθανώς και όπως στο μέλλον θα είναι.

Νοσταλγία, έρωτας και μελαγχολία ίσως είναι οι τρεις λέξεις που περιγράφουν τη σχέση μου με το δίσκο.Στη δισκοθήκη μου πλέον υπάρχει όλη η δισκογραφία τους και περιμένω με ανυπομονησία το νέο τους άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει μέσα στο Μάιο.
« Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο και θα ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο, γιατί μια καινούργια αγάπη θα χύνεται σαν μέλι και από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος θα ανατέλλει»
*Ένα κλεμμένο ποδήλατο.- ΣΝ

Γιάννης Κουμπούρας, ο πολυπράγμων

 Βασικά δεν με λες DJ…  Είναι άδικο για τα παιδιά που ψάχνονται μουσικά πολλές ώρες της μέρας, πειραματίζονται, μιξάρουν… Παιδιά με γεμάτες δισκοθήκες από πολλά είδη μουσικής και χιλιάδες «ώρες πτήσεων» πάνω σε πικ-απ ή σιντιέρες… Αυτό που ξεκινήσαμε πριν από 5 χρόνια στο «Pinelo» με τον Θωμά και τον Μάνο, κάθε Δευτέρα βράδυ και συνεχίζεται πλέον στο «El Barrio», είναι περίπου μια μεταφορά μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, χωρίς λόγο φυσικά, στο μπαρ. Ήταν ένα τόλμημα και μια καινοτομία καθώς ως τότε δεν θα άκουγες κάπου στην Κοζάνη για μια ολόκληρη βραδιά μουσική με τραγούδια έντεχνα, ελληνική ροκ και ποπ σκηνή αλλά και τζαζ ή σουίνγκ διασκευές… Ακούς ολόκληρα τα τραγούδια με μια ροή που συναρτάται με τον κόσμο και δεν χωρούν πειραματισμοί σε αλλαγές. Κι αν φάνταζε δύσκολο στην αρχή, έγινε συναρπαστικό λόγω της διαδραστικότητας που τελικά έχει αυτή η μουσική… Γιατί είναι ωραία να βάζεις στην ίδια «παρέα» την Αλεξίου ή τη Γαλάνη με τους Πυξ Λαξ, τη Ζουγανέλη, τον Χατζηγιάννη και τις Μέλισσες για μια νύχτα… Σαν συναυλία…
Τώρα πως και γιατί? Τίποτα συγκεκριμένο… Εκεί στη δεκαετία του ΄80 και την ροκ εφηβεία μας, μεγαλώναμε με κασέτες Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Νίκου Παπάζογλου και βέβαια Bob Marley και τους γίγαντες της διεθνούς ροκ σκηνής, βρισκόμενοι σε μια διαρκή πάλη με τα κλαρίνα τα ηπειρώτικα που ήταν μονίμως στα κασετόφωνα στα αγροτικά των γονιών μας… Βάλε βγάλε δηλαδή…
Δεν συνέλλεγα μανιωδώς δίσκους, γιατί ποτέ δεν φανταζόμουν ότι κάποια στιγμή θα βάζω μουσική σε μπαράκια… Μ’ αρέσει πολύ όμως… Εγώ ραδιόφωνο ήθελα να κάνω και έκανα…
Πάντως, ο πρώτος δίσκος που μου δώρισε ο πατέρας μου ήταν εκεί στις αρχές του 1985 ο «Διπλός Χρυσός» με ντίσκο και ροκ επιλογές… Δεν τον λάτρεψα, τον λιώσαμε όμως σε κάθε πάρτι γιορτών και γενεθλίων, κρυφά, ανάμεσα σε μικρές(?) δόσεις μαρτίνι και βερμούτ…

SAM (GR), DJ

Το αγαπημένο μου άλμπουμ είναι το Club Annual 4 (The Ultimate Dance Collection)! Ουσιαστικά ήταν το πρώτο μου CD ηλεκτρονικής μουσικής που αγόρασα επίσημα στην ηλικία των 14 χρονών. Ήταν αυτό που με ενέπνευσε να ασχοληθώ με αυτό το είδος της μουσικής αλλά και με το djing!

Ο Γιώργος Θεοδωρίδης, ή αλλιώς Mount Ten, είναι πολυπράγμων. Παίζει μουσικές, γράφει κομμάτια, συλλέγει δίσκους. Μερικές φορές γυρνάει στην ιδιότητα του Dj, άλλες πάλι στην ιδιότητα του παραγωγού και άλλες στην ιδιότητα του beat maker. Τα set του είναι πολυσυλλεκτικά, όπως και το γούστο του στη μουσική. Επικοινωνιακός, ευδιάθετος και χιουμορίστας, ο Mount Ten είναι ο Dj που θα ήθελες να πετύχεις εκείνο το βράδυ που θα βγεις να διασκεδάσεις.

Μας επισκέφτηκε στο γραφείο του Together, ήπιαμε καφέ και συζητήσαμε για μουσική,  δίσκους,  ξέφρενα βράδια, για αγαπημένες και μη συνήθειες και μελλοντικά σχέδια. 

Ποια λέξη χρησιμοποιείς περισσότερο;

Νομίζω το “Μπρο” είναι μία λέξη που χρησιμοποιώ αρκετά συχνά με την παρέα μου, τόσο που κάποιες φορές καταντάει και ενοχλητικό, αλλά την τιμητική της έχει και μία άλλη λέξη που αρχίζει από “Μ” μιας και βρισκόμαστε στην Ελλάδα… (χαχα)

Ποια είναι η αγαπημένη σου συνήθεια και ποια συνήθεια θα ήθελες να αποβάλλεις από την καθημερινότητα σου;

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από το να  σηκώνεσαι το πρωί να έχεις όλη την μέρα ελεύθερη για να πας να ψωνήσεις δίσκους και στο τέλος της μέρας να γυρνάς σπίτι με μία σακούλα γεμάτη, να ανοίγεις πικ απ, ηχεία και να βάζεις να τους ακούσεις χαλαρά πλέον στον χώρο σου με μία κούπα ζεστό καφέ. Είναι δύο συνήθειες που η μία συνεχίζει την άλλη και δημιουργούν μία τέλεια εμπειρία. Ακόμα και μετά από τόσο καιρό που μαζεύω δίσκους, κάθε φορά που μπαίνω σε ένα δισκάδικο με πιάνει αυτή η ανάγκη να θέλω να δω και να ψάξω όλους τους δίσκους που υπάρχουν εκεί μέσα. Αυτή τη συνήθεια δεν θα την άλλαζα ποτέ.

Όσον αφορά το δεύτερο μέλος της ερώτησης, νομίζω η συνήθεια που θα ήθελα να αποβάλλω είναι η αναβλητικότητα. Είναι κάτι που όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνω βλέπω ότι μειώνεται, αλλά σίγουρα δεν το έχω αποβάλλει τελείως από πάνω μου.

Πρώτο τραγούδι που σε έκανε να δεις τη μουσική αλλιώς;

Για το συγκεκριμένο θέμα σίγουρα δεν μπορώ να πω πως ήταν μόνο ένα κομμάτι, αλλά σίγουρα ένα σημαντικό κομμάτι για την εξέλιξή μου και πριν καν ασχοληθώ με το κομμάτι djing και μουσικής παραγωγής, ήταν το 2003 από τον δίσκο των Linkin Park “Live in Texas” το κομμάτι “Points of Authority”,  όπου ο δίσκος είχε και όλη την συναυλία μαγνητοσκοπημένη και σε ένα μέρος του κομματιού έδειχνε τον Dj να κάνει κάποια scratch. Εκείνη την στιγμή μία καινούρια ανάγκη για μουσική γεννήθηκε μέσα μου. Ωραίο το πιάνο και τα ντράμς, αλλά πως γίνεται να βγάλεις τέτοιους ήχους με 2 πικ απ και 2 δίσκους, ήχους που όχι απλώς συνοδεύουν το κομμάτι αλλά του δίνουν τελείως διαφορετικό χαρακτήρα.

Στη συνέχεια αφού άρχισα να ασχολούμαι πιο ενεργά με το κομμάτι μουσική παραγωγή και djing ένα κομμάτι που με άλλαξε αρκετά στο πως γράφω μουσική περισσότερο ήταν το “Lonely and Cold” του Apollo Brown από τον δίσκο “Thrity Eight”.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως ακόμα και τώρα βρίσκω κομμάτια που θα με κάνουν να δω την μουσική αλλιώς. Αυτό νομίζω πως αυτό είναι και το νόημα, να βρίσκεις και να ακούς πράγματα τα οποία θα σε κάνουν να βλέπεις την μουσική κάθε φορά και με άλλο μάτι.

Που έχεις περάσει τα πιο ξέφρενα βράδια της ζωής σου;

Σαν θαμώνας σε μαγαζί νομίζω το μαγαζί που έχει στιγματίσει την νυχτερινή μου ζωή ήταν το παλιό Art-House που ήταν στο πρώτο όροφου εκείνου του υπέροχου νεοκλασικού στη Bογατσικού. Πιο συγκεκριμένα, ήταν ένα βράδυ του 2008 που είχε έρθει ο Bonobo πριν κάνει αυτό το τεράστιο μπαμ που έχει κάνει τώρα και είχε κάνει ένα vinyl dj set, με ένα vibe που πραγματικά δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ή τουλάχιστον εύχομαι να μην το ξεχάσω ποτέ.

Σαν μουσικός/dj ήταν ένα live (2017) πέρυσι στην Θεσσαλονίκη, όπου στο τέλος έκλεισα την βραδιά με ένα dj set. Ξεκίνησα σχετικά χαλαρά και έπαιξα 1-2 κομμάτια αναγνωριστικά για να δω σε τι διάθεση ήταν ο κόσμος. Αφού κατάλαβα ότι είχαν όρεξη να γλεντήσουν, έκανα το καλύτερο που μπορούσα και πραγματικά ο κόσμος μου το ανταπέδωσε με τα τόσο θετικά vibes του.

Μετά από αυτό το βράδυ χρειάστηκαν 4 μέρες ρεπό και 1 φυσιοθεραπεία για να ανακάμψω πλήρως αλλά πραγματικά άξιζε αυτά και ακόμα περισσότερα!!!

Ποια είναι η πιο αγαπημένη σου φεστιβαλική εμπειρία;

Μία πολύ ωραία εμπειρία που μου έχει μείνει ήταν στο Grooveport Festival. Έκανα βόλτα με έναν φίλο, έξω από τα stage του Block 33 και πετυχαίνουμε τον Barry Ashworth από τους Dub Pistols λίγο πριν βγει για να παίξει. Με τα πολλά και τα λίγα έχουμε καταλήξει μετά από καμιά ώρα να αράζουμε τρεις μας έξω από το stage να πίνουμε μπύρες και ο “Uncle Barry” όπως του αρέσει να τον λένε, να μας λέει ιστορίες για τις συναυλίες που έχουν κάνει με το συγκρότημα, τα δισκάδικα που είχε στην Αγγλία, μέχρι που στο τέλος έψαχναν να τον βρουν για να ανέβει να παίξει στην σκηνή. Πολύ ενδιαφέρον βράδυ!

Αναλογικό ή ψηφιακό;

Αρχικά θέλω να πω πως αυτό το θέμα είναι καθαρά υποκειμενικό και πως δεν υπάρχουν σωστά και λάθος πράγματα.
Δεύτερον,  θέλω να επισημάνω πως υπάρχει μία σύγχυση / λάθος ερμηνεία του όρου αναλογικό. Αρκετός κόσμος συγχέει το αναλογικό με το “hardware” και αυτό είναι λάθος. Ένα sampler της AKAI για παράδειγμα όπως είναι το MPC χρησιμοποιεί και αυτό το δικό του λογισμικό/software για να δουλέψει και να μπορέσει ο καλλιτέχνης να παράξει μουσική. Το ότι του δίνει έναν πιο χαρακτηριστικό και πολλές φορές πιο ζεστό ήχο και ότι δεν είναι πρόγραμμα στον υπολογιστή, δεν το κάνει αυτόματα αναλογικό.

Κλείνοντας αυτή τη μεγαλούτσικη παρένθεση, εμένα τα δικά μου γούστα γέρνουν πιο πολύ προς τον αναλογικό ήχο και στον ήχο που παράγεται από χειροπιαστά μηχανήματα/hardware και όχι από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή μόνο.Πάντα θα δοκιμάζω τις νέες τεχνολογίες γιατί πρέπει να υπάρχει εξέλιξη σε αυτό που κάνουμε, αλλά όπως έχω πει και παλιότερα η διαφορά μεταξύ αναλογικού και ψηφιακού είναι σε συχνότητες που δεν τις ακούς, αλλά τις αισθάνεσαι περισσότερο.

Πάνω σε τι δουλεύεις αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο είμαι σε μία μεταβατική φάση των Dj Set μου, όπου προσπαθώ να επαναπροσδιορίσω την μουσική που θέλω να παίζω στα μπαρ, γι’ αυτό και προσπαθώ να διευρύνω τους ορίζοντές μου σε μουσικά είδη που δεν είχα και πολύ επαφή στο παρελθόν.

Ταυτόχρονα δουλεύω και τον επόμενο δίσκο μου, ο οποίος λόγω φόρτου εργασίας με τα Dj set έχει μείνει λίγο πίσω, αλλά πιστεύω πως θα σας φανεί αρκετά ενδιαφέρον, μιας και πέραν της μουσικής που θα έχει αρκετά soul και funk στοιχεία, θα έχει και συμμετοχές από κάποιους φίλους μουσικούς, από Αθήνα αλλά και από Θεσσαλονίκη που θα του προσθέσουν έξτρα χαρακτήρα.

Τι ακούς για να εμπνευστείς, τι ακούς για να ξεκουραστείς και τι ακούς όταν θέλεις να φτιάξεις τη διάθεσή σου;

Το φάσμα της μουσικής που μπορεί να με εμπνεύσει νομίζω πως δεν έχει αρχή και τέλος. ‘Εμπνευση μπορεί να είναι το beat ενός παραγωγού που έκανε κάτι διαφορετικό με την σύνθεση των ντραμς του και έτσι να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον, μπορεί να είναι και μια όμορφη τρομπέτα από έναν Ταϊλανδέζικο δίσκου του ’70, έως τους ήχους που βγάζει μια φάλαινα κάτω από τον βυθό και θα με κάνει να θέλω να το χρησιμοποιήσω σε κομμάτι μου. (True Story)…

Tώρα όσον αφορά στο θέμα της ξεκούρασης, 99% μιλάμε για μία μουσική που δεν θα είναι πολύ έντονη. Ένας ωραίος jazz, trip hop,electronica, δίσκος σίγουρα είναι από τις πρώτες μου επιλογές μετά από μία δύσκολη μέρα.

Η διάθεσή μου συνήθως φτιάχνει όταν βρίσκω ένα κομμάτι με πολύ ενδιαφέρον groove και με μελωδία που συμπληρώνει τον ρυθμό και σου δίνει αυτή την αίσθηση ότι ακόμα και αν δεν έχω την διάθεση, ακούγοντας αυτό το κομμάτι θέλω να κουνήσω λίγο τους ώμους και το κεφάλι μου.
Τελευταία αυτό το βρίσκω πολύ σε neo soul – neo funk μουσικές.

Πως θα περιέγραφες τη σχέση σου με τη μουσική;

Η σχέση που έχω με την μουσική είναι καθαρά ζωτικής σημασίας και πλέον είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό να μην ακούσει μουσική για μία μέρα και πραγματικά δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποια μέρα που να έχει περάσει χωρίς να ακούσω μουσική, δεν λέω ότι δεν υπήρξε ποτέ, αλλά αυτή η μνήμη δεν βρίσκεται μαζί μου πλέον.

Ποιος είναι ο κατά Moun Τen δίσκος που όλοι πρέπει να ακούσουμε έστω για μια φορά στη ζωή μας;

Ο 15χρονος έφηβος εαυτός μου φωνάζει από μέσα μου το Sacrament των Lamb of God. Ίσως μία από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες γενικότερα σε ότι αφορά την μουσική αλλά και ειδικότερα σε ότι αφορά το Metal. Πάντα έχουν κάτι ενδιαφέρον να παρουσιάσουν και ενώ πειραματίζονται συνεχώς ο ήχος τους παραμένει πάντα ίδιος… Δεν ξέρω πως το καταφέρνουν αλλά είναι μαγεία. Το Sacrament ήταν το απόγειο της καριέρας τους, μιας και κατάφεραν να εντάξουν μέσα στο πολύ Heavy Metal ύφος, άλλες μουσικές όπως τα blues, η soul, ενώ το ρυθμικό κομμάτι είναι ξεκάθαρα ο όρος της “groovas”και τα φωνητικά/στίχοι αν και σκληρά τα βρίσκω τουλάχιστον ανατριχιαστικά και ποιητικά (με την καλή έννοια πάντα).

Από την άλλη μεριά ο μεγαλύτερος και ωριμότερος  εαυτός που βρίσκεται στο 2018, προτείνει το Dark side of the moon των Pink Floyd. Για μένα ίσως ο πιο ισορροπημένος δίσκος τους με ενορχήστρωση που ίσως θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία και ρυθμικά που δεν μπορούν να σε αφήσουν ακίνητο για πάνω από 2-3 δευτερόλεπτα. Τώρα γι’ αυτούς που είναι λίγο περισσότερο του ηλεκτρονικού ήχου, νομίζω πως το North Borders του Bonobo είναι μία εξαιρετική επιλογή μιας και κατά την γνώμη μου αυτός είναι ο καλύτερος του δίσκος.

Τέλος, που μπορούμε να σε βρούμε αυτή την περίοδο και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Αυτή την περίοδο θα με βρείτε στον Γορίλα στο Στέρεο και στο WonderWall να επιλέγω μουσικές κάθε εβδομάδα, καθώς και σε ένα αγαπημένο μου beach bar στην Χαλκιδική το  Boat House όπου έχω προγραμματίσει κάποια dj set μέσα στο καλοκαίρι. Τώρα όσον αφορά τα φεστιβάλ, θα με βρείτε στο φετινό “Veroias Open Air” την Κυριακή 3 Ιουνίου και τέλος θα είμαι και σε ένα από τα stages του ολοκαίνουριου Soundwave Festival στις 29 Ιουνίου.

INFO:

FACEBOOK :https://www.facebook.com/mounttenofficial/

INSTAGRAM: https://www.instagram.com/mount_ten/

SOUNDCLOUD : https://soundcloud.com/mountten

BANDCAMP : https://mountten.bandcamp.com/

Ο Thom Yorke συνεργάστηκε με τον Tarik Barri  για τη σύνθεση του κομματιού, το οποίο θα παίζεται από το ISM Hexadome, μια κατασκευή με 54 ηχεία και 6 οθόνες που περικλείουν το κοινό και θα παρουσιαστεί στο μουσείο Martin Gopius Bau στο Βερολίνο.

Η περιγραφή του βίντεο εξηγεί το συνολικό έργο. Όλοι οι ήχοι εμφανίζονται σαν αντικείμενα σε ένα 3D χώρο και η θέση της κάμερας “αποφασίζει” τι ακούμε και τον τρόπο που το ακούμε. Για το λόγο αυτό, η κίνησή μας μέσα στο χώρο καθορίζει τις συγχορδίες, τις φωνές, τις μελωδίες και τους ρυθμούς που ακούμε. 

Ακούστε το preview: