Αγαπητέ φίλε,
Η παλιά φιλία κρατάει, υπάρχει. Είμαι πολύ άσχημα. Δεν μπορώ να γράψω.
Με εγκάρδιους πάντα χαιρετισμούς
Ο πιστός σας φίλος –Γ. ΡΟΤ

Ξέρω πως δεν συμπαθείτε τα Τείχη των Δακρύων. Φέρνουν άλλωστε κακοτυχία. Κάθε φιλία μαζί μου καταλήγει μοιραία. Εγώ ο ίδιος είμαι ένα Τείχος Δακρύων, ένας σωρός ερειπίων. Δεν ξέρετε πόσο σκοτάδι έχω μέσα μου. Αγαπητέ, σεβαστέ μου φίλε, έχετε την ευλογία της τύχης και της χρυσής, της αληθινής χαράς. Έχετε αίσθηση του μέτρου, του «σωστού», υπάρχει εντός σας κάτι από την τέχνη της ζωής του Γκαίτε. [ … ] Όσο πιστεύω ότι η φτώχεια είναι η μούσα μου, άλλο τόσο είμαι σίγουρος ότι αυτή με σπρώχνει και στην αυτοκτονία. Δεν αντέχω να ζω με πέντε φράγκα στην τσέπη μου. Δεν μπορώ να επιβιώσω. Σκεφθείτε πως έχω πίσω μου είκοσι χρόνια πείνας, τέσσερα χρόνια πολέμου, κι από πάνω έξι χρόνια « μαύρης φτώχειας». Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια άρχισα να ζω κουτσά-στραβά. Και τώρα αυτά τα «κοσμοϊστορικά συμβάντα ». Και πιο πριν η ιστορία με τη γυναίκα μου. Το ξέρω, το καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι κομμάτι της ζωής μου, ναι, χάρη και σ’ αυτά είμαι αυτός που είμαι. Αλλά δεν παύω να είμαι άνθρωπος, που έχει ανάγκη να φάει, να κοιμηθεί, να κάνει έρωτα κι όλα αυτά. Δεν μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου «ιστορικά». Ούτε είμαι σε θέση να «μεταφέρω» όλην αυτή την προσωπική μου κακουχία σε « λογοτεχνική ζωή», να «μετατρέπω», αν θέλετε, την «πραγματική» μου ζωή σε «λογοτεχνική». Δεν είναι ζωή αυτό, είναι θάνατος. Και πιστέψτε με, κανένας άλλος αλκοολικός δεν σιχαίνεται την κατανάλωση, την «ευχαρίστηση» του αλκοόλ σαν εμένα. Αρέσουν στον επιληπτικό οι κρίσεις του; Αρέσουν στον τρελό τα ξεσπάσματα της μανίας του; – Γ. ΡΟΤ

Το Εμβατήριο του Ραντέτσκυ είχε μεγάλη επιτυχία εδώ, κι αυτό φυσικά θα μας διευκολύνει πολύ. Ελπίζω να δω γρήγορα τη δουλειά σας (και στο άλλο βιβλίο). Το σπουδαιότερο, όμως, είναι τώρα να ξεκουραστείτε. Μην αρχίσετε αμέσως να σκέφτεστε κάτι καινούργιο. Πρέπει να αναπαυθείτε, να φύγετε για ένα διάστημα από το Παρίσι, όπου σας κλέβουν το χρόνο σας ένα σωρό αργόσχολοι. [ … ] Ροτ, είμαστε τόσο λίγοι, και ξέρετε (όσο κι αν τα βάζετε μαζί μου) πως άλλος κανείς δεν σας αγαπά όπως εγώ, πως συναισθάνομαι όλες τις πικρίες σας, χωρίς να νιώθω την παραμικρή πικρία για σας: ό,τι και να κάνετε εναντίον μου, δεν θα αλλάξει τίποτα. [ … ] Όταν τα αισθήματά σας στρέφονται εναντίον μου, εγώ καταλαβαίνω ότι η ζωή σας χτυπάει κι ότι εσείς από αλάθευτο ένστικτο γυρίζετε και χτυπάτε τον μόνο ίσως που δεν θα σας κρατήσει κακία, αυτόν που κόντρα σε όλους και σε όλα θα σας μείνει πιστός. Μην ελπίζετε, λοιπόν, Ροτ. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να με απομακρύνετε από τον Γιόζεφ Ροτ. Δεν υπάρχει περίπτωση! Δικός σας – ΣΤ. ΤΣΒΑΪΧ